À Nos Amours (1983)

Mij vandaag eens aan een Pialat gewaagd. Ik had tot dus ver maar een film van hem gezien; "Van Gogh" en die kon mij niet bekoren en van deze film kan hetzelfde gezegd worden. Veel dialogen die eigenlijk alleen maar gaan over het feit dat het allemaal niet botert in de familie van Suzanne. Pa die het huis verlaat, ma die het niet kan vinden met haar dochter en zo nu en dan hysterisch wordt. Broer die zijn zus klappen geeft en zo gaat het maar door. Het enige positieve in de film is dat Sandrine Bonnaire toch wel aardig acteert, best wel aantrekkelijk is net zoals de andere jongedames in de film. Maar alleen schoonheid van jongedames is voor mij toch net niet genoeg om voor deze film een voldoende te geven. Helaas. En of ik mij opnieuw weer aan een film van Pialat waag, dat is nog maar de vraag. Zijn stijl van filmen ligt mij eenvoudig niet.

2,0*

Tegenvaller.

Pialat heeft een aantal erg goede films gemaakt (La Gueule Ouverte, LouLou) maar deze blijft nogal steken in het typische Franse praat-film geneuzel. Neigt af en toe nogal naar een soap en is niet hard genoeg voor echt aangrijpend drama. Jammer, want ik was erg blij dat er nou net een Nederlandse DVD was. Stond al jaren op de nog-te-zien-lijst.

Aanvankelijk wel een aardige film. Het personage van Bonnaire is wel interessant genoeg om te volgen en ook de omgang met haar familie is aanvankelijk best interessant. Maar als haar vader vertrekt, wordt alles wel heel erg theatraal en karikaturaal (vooral binnen de familie dan), waardoor de film eigenlijk wel een hele lange zit wordt. Daarnaast faalt de dramatische uitwerking om echte emotie op te wekken. Uiteindelijk is het allemaal een beetje 'niksig'.

Na het einde van deze film blijft er nogal wat te denken over - zoals de vraag "waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken" en "wat vind ik hier nou eigenlijk van". Ietsje moeilijker om een mening over op te schrijven dan de gemiddelde schietfilm zonder scenario.

Dit is hoe dan ook een van de weinige films waarvan ik het gevoel heb dat de tweede dvd met extra's ook inderdaad iets extra's te bieden heeft in plaats van de zoveelste volstrekt overbodige verzameling trailers en deleted scenes. Er staan in dit geval oa. een stuk making-of dat indertijd voor de Franse televisie gemaakt is, en een interview met Sandrine Bonnaire op. Dan wordt ook wel langzamerhand duidelijk hoe het precies komt dat vooral zij en Maurice Pialat zo natuurlijk acteren - en dat geeft de film dan ook wel weer iets bijzonders.

Achteraf gerationaliseerd is het verhaal misschien best simpel uit te leggen. Maar toch, de manier waarop het verteld wordt, de manier waarop de emoties wel en niet worden uitgesproken, de manier waarop er af en toe letterlijk klappen vallen maar de emoties die daarbij horen niet echt naar buiten komen - zo simpel is het niet, en de film druipt van dat speciale je ne sais quoi dat Franse films tot iets aparts maakt.

Het moet ook wel gezegd dat het geen film voor iedereen is, en ook geen film die je zomaar even wegkijkt. Ik kan me levendig voorstellen dat als je deze film op een verkeerd moment kijkt, dat het dan heel anders overkomt en je er niets aan zal vinden. Bij mij gaat de dvd op de stapel om over een jaartje te herzien - ik ben benieuwd of-ie dan ook goed valt.

Aardig drama dat vooral opvalt door de charmante en goede Bonnaire in de hoofdrol. Zij brengt haar rol lekker naturel over, waardoor de film makkelijk genietbaar blijft. Maar goed ook, want het verhaal laat af en toe steekjes vallen en die broer en moeder vind ik ook niet erg overtuigend verder.

Kleine drie sterretjes

Familiaal drama met schokkende geweldscènes binnen het gezin en met centraal een tienermeisje vol vraagtekens over het leven, effenaf schitterend vertolkt door een 16-jarig talent : Sandrine Bonnaire.

En al zijn de medespelers zeer goed in hun act het is Sandrine die de film draagt.

Goede film met plezier, intimiteit, frustatie en droefheid.

Matige film over een 15-jarig meisje die seksueel actief begint te worden en met veel mannen het bed in duikt. Een coming-of-age film die meer op het gevoel inspeelt en waarbij een verhaal toch wel gemist wordt. Hier en daar doet het daarom zelfs wat rommelig aan. Een gewaagde maar wel geslaagde debuutrol van Sandrine Bonnaire.

Erg goede film over een meisje, dat niet een al te gemakkelijke tiener is, maar ook te maken heeft met een gezin, dat niet bepaald de ideale basis vormt. Iedereen heeft wel zijn of haar problemen en voor Suzanne vormt het vrijen met een jongen of man een soort van uitlaatklep van deze problemen.

Sandrine Bonnaire speelt een sterke hoofdrol. Ze is niet bijzonder knap, maar weet door haar intense en natuurlijke spel toch de aandacht sterk op haar te focussen. Ook de rest van de cast speelt prima. À Nos Amours heeft een aantal sterke momenten, die ervoor zorgen dat het verhaal steeds boeiender wordt. Vooral richting het einde, waarbijde gehele familie aan tafel zit te discussiëren, is echt bijzonder sterk.

Dit zou wel eens een groeier kunnen zijn. Het komt allemaal langzaam op gang, wordt steeds beter en beter en eindigt uiteindelijk bijzonder sterk en blijft daarnaast nog eens bijzonder goed in het geheugen hangen. Coming of Age op een originele en sterke manier gepresenteerd, met prima acteerwerk en wat mij betreft zeker een aanrader.

4,0*

Film die op geen enkel moment intrigeert. De personages voeren vooral ellenlange ruzieachtige dialogen over weinig.

Althans die illusie heeft de kijker. De regisseur neemt hem in de maling. De kijker beseft pas in de loop van de film dat uit het stompzinnige geruzie over weinig, juist diepzinnige signalen ontsnappen die verklarend zijn voor een kink in een relatie of die begrip kweken voor onbehoorlijk gedrag in het algemeen. Het zijn die verborgen boodschappen die de film van een indringend psychologisch jasje voorzien. Ik ontdekte dat natuurlijk veel te laat in de film. Zo'n structuur is aan mij gewoon niet besteed, vrees ik.

Dialogen met verborgen boodschappen die het intellect van de kijker beroeren. Hoera, maar niet heus, want de dialogen klinken hol en leeg en nodigen niet uit tot diepere analyse. Toon er wat mij betreft meteen de confronterende scènes bij die recalcitrant gedrag en uitzinnige emotie verklaren en klaar is kees. Dat gebeurt dus niet. Voor een beter begrip is echt een verfijnde analyse van de weinig boeiende dialogen in combinatie met het non verbale acteerwerk nodig. Nou, dat ging me dus te ver.

Leuk bedacht om geruzie en stroefheid in relaties te laten zien en niet de reden voor de ruzie of de onenigheid die eraan vooraf gaat. Ja, leuk bedacht, maar het werkt niet voor mij. Ik zie liever een dramatische scène die duidelijk maakt of personages elkaar niet of wel mogen, dan dat ik die wetenschap uit oninteressant geleuter moet filteren. Laat nou gewoon even in een dramatische scène zien, wat de crux is, meneer Pialat. Dan kan ik verder gewoon genieten van een verhaal waarin vreemde tijdsprongen gemakkelijker vallen en waarin een ruzie gewoon een ruzie is.

Een beetje deductie is leuk. In deze film staat teveel deductie een leuke film in de weg.

Sandrine Bonnaire was amper zestien toen ze in haar debuutrol te zien was. Ze acteert erg naturel, met alle impulsiviteit en stemmingswisselingen die bij die leeftijd horen. De stijl van Pialat is realistisch. Hij toont menselijke conflicten in al hun kleingeestigheid, zoals ze zich in werkelijkheid voordoen. Je kunt geen grens trekken tussen sympathieke en onsympathieke personages. Ze hebben allemaal hun zwakheden. Van de drie andere gezinsleden is de broer wellicht de ergste, al maakt de vader - door Pialat zelf gespeeld - het zich wel erg gemakkelijk door z'n gezin de rug toe te keren. Een kostelijke scène is wanneer hij als ongenode gast in z'n eigen huis verschijnt.

Suzanne is de hysterische scènes duidelijk gewoon. Haar vlindergedrag is een reactie op haar onstabiele thuissituatie, een krampachtige zoektocht naar de liefde die ze te weinig gekregen heeft. Ze kiest echter voor avontuurtjes met mannen voor wie ze niets voelt, waardoor ze haar kansen op een ernstige relatie verkleint. Haar opmerkingen over zelfmoord uiten vooral een behoefte aan aandacht.

Het begint op een zomerkamp in de Provence, met veel zonlicht en een boottocht. Daarna verplaatst het zich naar Parijs en de voorstad Orly en wordt het steeds donkerder en beklemmender, wat past bij Suzannes verlangen om te ontsnappen uit haar huidige leven.

Een film over een 16 jarig meisje (en ouder) en haar relaties, vrienden en ouders. De film kabbelt lekker door maar echt interessant wordt het helaas nooit. Wat ik wel bijzonder vond is dat ze op een gegeven moment in Hotel "Corona" komt. Echt waar. Ik vraag me nu af of dat hotel nog steeds onder die naam zal bestaan. (en jawel, als je googelt op hotel Corona, Parijs bestaat het inderdaad) Sandrine Bonnaire is wel een intrigerende actrice. Ik ken haar heel goed uit één van mijn favoriete films Sans Toit ni Loi (1985) die ik al vaak gezien heb. Op de een of andere manier heeft ze een hele boze uitstraling die ook in "a nos amours" wel goed uitkomt. En daar hoeft ze volgens mij nauwelijks voor te acteren.

De reden om deze À Nos Amours een kans te geven, was toch vooral vanwege de aanwezigheid van Sandrine Bonnaire die erg veel indruk wist te maken in Sans Toit ni Loi. Ook hier staat ze sterk te acteren op een erg naturelle manier.

De film begint aanvankelijk nog op een erg zwoele manier, zoals we wel vaker in Franse films zien. De jonge Suzanne begint haar sensualiteit te ontdekken, maar de zwoele, frisse sfeer verdwijnt meer en meer uit de film wanneer de focus komt te liggen op de problematieken in het gezin. Het wordt allemaal wat donkerder met de instabiele moeder, de bezitterige broer en de vader die het gezin verlaat. Het wordt jammer genoeg wat minder met tijdsprongen die vanuit het niets komen en bepaalde ontwikkelingen die nogal vreemd aanvoelen.

Toch kan ik er nog makkelijk 3* aan kwijt door het erg aangename acteerwerk van Bonnaire en een verhaaltje dat op zich niet verveelt.

3*