À Nos Amours (1983)

Mij vandaag eens aan een Pialat gewaagd. Ik had tot dus ver maar een film van hem gezien; "Van Gogh" en die kon mij niet bekoren en van deze film kan hetzelfde gezegd worden. Veel dialogen die eigenlijk alleen maar gaan over het feit dat het allemaal niet botert in de familie van Suzanne. Pa die het huis verlaat, ma die het niet kan vinden met haar dochter en zo nu en dan hysterisch wordt. Broer die zijn zus klappen geeft en zo gaat het maar door. Het enige positieve in de film is dat Sandrine Bonnaire toch wel aardig acteert, best wel aantrekkelijk is net zoals de andere jongedames in de film. Maar alleen schoonheid van jongedames is voor mij toch net niet genoeg om voor deze film een voldoende te geven. Helaas. En of ik mij opnieuw weer aan een film van Pialat waag, dat is nog maar de vraag. Zijn stijl van filmen ligt mij eenvoudig niet.

2,0*

Tegenvaller.

Pialat heeft een aantal erg goede films gemaakt (La Gueule Ouverte, LouLou) maar deze blijft nogal steken in het typische Franse praat-film geneuzel. Neigt af en toe nogal naar een soap en is niet hard genoeg voor echt aangrijpend drama. Jammer, want ik was erg blij dat er nou net een Nederlandse DVD was. Stond al jaren op de nog-te-zien-lijst.

Aanvankelijk wel een aardige film. Het personage van Bonnaire is wel interessant genoeg om te volgen en ook de omgang met haar familie is aanvankelijk best interessant. Maar als haar vader vertrekt, wordt alles wel heel erg theatraal en karikaturaal (vooral binnen de familie dan), waardoor de film eigenlijk wel een hele lange zit wordt. Daarnaast faalt de dramatische uitwerking om echte emotie op te wekken. Uiteindelijk is het allemaal een beetje 'niksig'.

Na het einde van deze film blijft er nogal wat te denken over - zoals de vraag "waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken" en "wat vind ik hier nou eigenlijk van". Ietsje moeilijker om een mening over op te schrijven dan de gemiddelde schietfilm zonder scenario.

Dit is hoe dan ook een van de weinige films waarvan ik het gevoel heb dat de tweede dvd met extra's ook inderdaad iets extra's te bieden heeft in plaats van de zoveelste volstrekt overbodige verzameling trailers en deleted scenes. Er staan in dit geval oa. een stuk making-of dat indertijd voor de Franse televisie gemaakt is, en een interview met Sandrine Bonnaire op. Dan wordt ook wel langzamerhand duidelijk hoe het precies komt dat vooral zij en Maurice Pialat zo natuurlijk acteren - en dat geeft de film dan ook wel weer iets bijzonders.

Achteraf gerationaliseerd is het verhaal misschien best simpel uit te leggen. Maar toch, de manier waarop het verteld wordt, de manier waarop de emoties wel en niet worden uitgesproken, de manier waarop er af en toe letterlijk klappen vallen maar de emoties die daarbij horen niet echt naar buiten komen - zo simpel is het niet, en de film druipt van dat speciale je ne sais quoi dat Franse films tot iets aparts maakt.

Het moet ook wel gezegd dat het geen film voor iedereen is, en ook geen film die je zomaar even wegkijkt. Ik kan me levendig voorstellen dat als je deze film op een verkeerd moment kijkt, dat het dan heel anders overkomt en je er niets aan zal vinden. Bij mij gaat de dvd op de stapel om over een jaartje te herzien - ik ben benieuwd of-ie dan ook goed valt.

Aardig drama dat vooral opvalt door de charmante en goede Bonnaire in de hoofdrol. Zij brengt haar rol lekker naturel over, waardoor de film makkelijk genietbaar blijft. Maar goed ook, want het verhaal laat af en toe steekjes vallen en die broer en moeder vind ik ook niet erg overtuigend verder.

Kleine drie sterretjes