• 145.982 films
  • 7.536 series
  • 23.139 seizoenen
  • 507.492 acteurs
  • 317.715 gebruikers
  • 8.348.252 stemmen
Avatar
 
banner banner

Conte d'Hiver (1992)

Drama | 114 minuten
3,16 46 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 114 minuten

Alternatieve titels: A Tale of Winter / A Winter's Tale / Wintersprookje

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Éric Rohmer

Met onder meer: Charlotte Véry, Frédéric van den Driessche en Michel Voletti

IMDb beoordeling: 7,3 (4.826)

Oorspronkelijke taal: Frans

Releasedatum: 11 december 1997

  • On Demand:

  • MUBI Bekijk via MUBI
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Conte d'Hiver

Félicie en Charles hebben een zomer lang een stormachtige romance. Per ongeluk geeft zij hem echter het verkeerde adres en raken ze elkaar kwijt. Vijf jaar later woont Félicie bij haar moeder en heeft aan de zomer-romance een dochter overgehouden. Ze heeft een relatie met twee behoorlijk verschillende mannen, maar ze kan Charles niet vergeten. Tot het moment komt dat een keuze moet maken.

imageimageimageimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Intruder

Intruder

  • 136 berichten
  • 927 stemmen

Conte d’hiver is de eerste film van Eric Rohmer die ik zie. Rohmer stond al een hele tijd op mijn lijstje van regisseurs die ik eens zou moeten ontdekken. Ik ben sowieso een liefhebber van de Franse cinema, en Rohmer leek me toch wel een typevoorbeeld van de ‘Franse school’ – wat natuurlijk een grove veralgemening is –: cinema die, net als het Franse theater, gebaseerd is op tekst en dialoog, die zeer dicht bij het leven (en bij diegenen die dat leven leven) staat, en die in haar eenvoud toch vaak iets groters, iets fundamenteels kan aanraken. Rohmers Conte d’hiver bleek inderdaad aan deze verwachtingen tegemoet te komen, ondanks het feit dat ik ook een groot probleem met de film heb.

Op Imdb schreef iemand dat Conte d’hiver opgebouwd is zoals een muziekstuk: eerst een korte inleiding, een ouverture waarin een thema of melodie wordt geïntroduceerd, vervolgens een langer stuk dat in wezen volledig rond dit thema draait, het varieert en interpreteert, er als het ware rondcirkelt, en tot slot een korte herneming van het beginthema – nu echter ‘vervuld’ en verrijkt door de ontwikkeling van de variaties. Dit beeld lijkt me inderdaad zeer treffend. De film begint met de idyllische beelden van de zomerse romance tussen Félicie, het hoofdpersonage – dat zeer mooi vertolkt wordt door Charlotte Véry – en Charles. Op het einde van die liefdeszomer geeft ze hem per ongeluk een fout adres, zodat ze elkaar uit het oog verliezen. Na deze introductie vangt de eigenlijke film aan, die, ondanks het feit dat er nog een heleboel andere karakters hun opwachting maken, in wezen toch om Charles blijft draaien. We volgen Félicies leven – met haar dochter, het kind van Charles – in Parijs, vijf jaar later. Ze heeft een relatie met twee heel verschillende mannen, Maxence en Loic. Maxence is een eenvoudige, complexloze maar liefdevolle kapper, een veilige haven voor Félicie en haar dochter. Loic is een ‘intello’, zoals de Fransen het noemen: een boekenwurm, maar toch ook een man van de wereld, geen saaie piet. Eigenlijk zijn Maxence en Loic allebei aimabele en lieve mannen, maar geen van beide is goed genoeg voor Félicie, die eigenlijk maar aan één iemand kan denken – Charles.

Zelf vond ik het foute adres als reden voor het verlies van contact tussen Félicie en Charles vrij ongeloofwaardig; wie vergeet er nu zijn eigen adres? Anderzijds is de futiliteit van dit voorval wel belangrijk voor de film: als door zoiets stoms het contact tussen twee mensen verbroken kan worden, dan kan het misschien ook even plots – door een even onbegrijpelijk en futiel voorval – terug hersteld worden? Dit is in elk geval de overtuiging van Félicie, en het is hierrond dat de hele film duidelijk draait. Charles is voor haar geen droombeeld, zo zegt ze zelf aan Loic, neen: hij was een droom die ooit een realiteit is geweest voor haar, maar die nu afwezig is (‘une réalité absente’). Achteraf zie ik steeds duidelijker in hoeveel elementen in de film duidelijk naar dit thema verwijzen. Ten eerste is er de verwijzing naar Plato en de ‘anamnese’. Het was zoals bekend Plato’s stelling dat de ziel ooit in contact geweest was met de ideale wereld van de ideeën; het leven dat de ziel nu leeft – geketend in een lichaam tussen de dingen die enkel maar een bedrieglijke en onvolmaakte afspiegeling van die ideeën zijn – is veel donkerder en ongelukkiger dan dit directe contact met de ideeën. Maar: in dit leven is er wel de ‘anamnese’, de herinnering aan dit volmaakte bestaan. Voor Félicie is dit volmaakte bestaan haar romance met Charles geweest – een romance die zich niet toevallig tijdens een prachtige zomer situeert –, terwijl haar leven nu (het ‘winterse verhaal’, zoals de titel zegt) nooit zo intens en zo mooi kan zijn als het eerstgenoemde. Maar zij leeft in de herinnering, en vindt daarin haar geluk. Daarnaast is er – nog belangrijker misschien – Pascal: de ‘gok van Pascal’ wordt in de film door Loic en Félicie besproken nadat ze een uitvoering hebben gezien van Shakespeares ‘A Winter’s Tale’ (ook zeer belangrijk...). Pascal stelde dat we, aangezien we het bestaan van God niet kunnen bewijzen met de rede, maar beter kunnen gokken dat God er is. Indien God er immers inderdaad is, hoe klein de kans ook moge zijn, zullen we beloond worden voor ons geloof. Indien hij er niet is, hebben we niets verloren door te gokken. Het is duidelijk dat Félicie gokt: ze blijft op Charles gokken, in hem geloven, ondanks het feit dat ze twee andere mannen aan haar voeten heeft liggen. Maar ze wil niets minder dan Charles: enkel van hem houdt ze genoeg, zoals ze zelf zegt. En ze gelooft in zijn ‘reïncarnatie’, als het ware. (In de film zien we Félicie heel vaak op de trein, de tram of de metro, altijd op weg. Ik denk dat dit symbool staat voor het feit dat ze nergens thuis kan komen, behalve bij Charles.)

Hoewel velen het einde van de film waarschijnlijk prachtig zullen vinden, vond ik het een echte teleurstelling. Aangezien de hele film draait rond de afwezigheid – maar om die reden ook de aanwezigheid – van Charles, krijgt hij iets buitengewoons: voor mij was hij niet echt een persoon of een personage, maar eerder een soort beeld, een teken dat zelf geen echte realiteit heeft. Hij bestaat in zekere zin enkel nog voor Félicie, als een lang vervlogen droombeeld waar ze zich toe verhoudt. Daarom hoopte ik ook dat Charles niet zou voorkomen in de film – zijn aanwezigheid kon immers enkel maar tegenvallen, hij is te buitengewoon geworden om gewoon te verschijnen. Maar Conte d’hiver eindigt dus met de toevallige en zeer ongeloofwaardige ontmoeting tussen Félicie en Charles. Wat dan volgt, vond ik echt een teleurstelling. Ze beslissen om samen naar Bretagne te gaan en alsnog een gezin te stichten. Charles is geen haar veranderd, het lijkt wel alsof er geen vijf jaar voorbij zijn gegaan. En plots verdwijnen Loic en Maxence volledig van het toneel. De film eindigt dus met een hoopvolle boodschap: als je maar gelooft, kunnen je dromen uitkomen en kan je diegene waarvan je houdt weer tot leven wekken (zoals in het stuk van Shakespeare). Maar die booschap was nu net degene die ik niet wilde horen. Ze is jammerlijk zeemzoeterig, ondanks het feit dat Rohmer dit effect probeert te voorkomen door ze voor te stellen als iets heel gewoons, bijna banaals zelfs. De emoties blijven vrij onderkoeld, het wordt nergens pathetisch. Maar toch: de ‘moraal van het verhaal’ die Rohmer hier wil overbrengen, is denk ik niet voor mij bestemd: de gok van het geloof wordt zonder meer beloond, zonder weerhaakjes valt alles gewoon op zijn plaats...

Deze kritiek scheelt een slok op de borrel in mijn waardering van deze film, die toch zeker het kijken waard is. Dit was zeker niet mijn laatste Rohmer!


avatar van Movsin

Movsin

  • 6219 berichten
  • 7508 stemmen

Vind deze "Conte d'Hiver" netjes onder "Conte d'Eté" en "Conte d'Automne". Aan de acteurs ligt het zeker niet maar het verhaal mist de subtiliteit van de andere twee en die "lapsus" lijkt toch wat ver gezocht. De dialogen, waar de film uiteindelijk grotendeels op steunt, vond ik wel best goed, klaar en vrank en vrij, maar op bepaalde momenten was er m.i. een overschot aan al te diepe filosofie.

Romance blijft wel de rode draad in deze filmreeks van Eric Rohmer.


avatar van 93.9

93.9

  • 3078 berichten
  • 4101 stemmen

Die vrouw in de film moet je ondanks al haar issues toch zo’n schop onder d’r reet geven hè!

Aardige film, maar geen klassieker.


avatar van JoeCabot

JoeCabot

  • 2639 berichten
  • 1749 stemmen

Mensen die wandelen en praten. Meer heeft Rohmer niet nodig. Geen groot budget, geen noemenswaardig verhaal, zelfs geen soundtrack (op het pianodeuntje in de intro na). Het resultaat is een ingetogen, sympathieke film die je onderdompelt in een winterse sfeer.

Sociale media maken het vandaag quasi onmogelijk om iemand voor lange tijd uit het oog te verliezen, dus het concept voelt wel wat gedateerd aan. Maar voor de rest zijn de problemen en onzekerheden waarmee de personages worstelen nog even relevant als dertig jaar geleden. Door het gebruik van natuurlijk licht oogt de film ook tijdloos. Nu ja, aan de kledij, de kapsels, en - vooral - het behangpapier zie je uiteraard wel dat dit een product van de vroege jaren 90 is.

Charlotte Véry is verder geweldig als de wispelturige Félicie. Normaal word ik hoorndol van dergelijke figuren, maar hier niet. Als kijker vergeef je Félicie al haar streken, terwijl je tegelijkertijd wel medelijden hebt met de twee mannen in haar leven. Ook dat is de kracht van een Rohmer-film.

Alleen het slot had voor mij niet gehoeven. Rohmer zal wel z’n redenen gehad hebben om te eindigen met een mirakel, maar dat soort taferelen horen m.i. toch eerder thuis in mierzoete Hollywoodfilms.

3,5*