Ruan Ling Yu (1991)

Een biopic over een Chinese actrice uit het stille tijdperk van de film; het uitgangspunt zal genoeg mensen afschrikken. Maar niet geheel terecht.

De film is zelfbewust bezig met de film. We zien documentair achtige beelden van hedendaags waar mensen gevraagd worden naar deze actrice van weleer en wat het betekend om vandaag de dag actrice te zijn. Daarnaast zien we het leven van de actrice gespeeld door de Maggie Cheung, afgewisseld met originele beelden van de films en nagespeelde scenes. Vervolgens wordt er gespeeld met het film-in-film concept, waarbij zien hoe de oude film geschoten wordt en de film zoals we deze zien geschoten wordt.

Oftewel genoeg kleine trucjes op de aandacht erbij de houden. De meeste filmtijd gaat naar het leven van Ruan Lingyu en het moet gezegd worden, haar leven is bijzonder oninteressant. Het beslaat de korte periode van haar filmcarrière, waarbij gebeurtenissen uit haar korte leven synchroon lijken te lopen met de stille films die ze maakt. De film is dan ook veel meer een sfeersetting van de tijdsperiode. Daarnaast deed het me meerdere malen aan In the Mood for Love denken, met een zinderende, onderhuidse spanning van geliefden die langs elkaar draaien. Maar het is de glansrol van Maggie Cheung die de film draagt. Doordat de film zo bewust bezig is met de film in film, transformeert de actrice van de ene persoon naar de andere en weet ze de perfecte balans te vinden tussen de overacting van de stille film en de gereserveerdheid die bij de jaren ’30 lijkt te horen. Erg mooi om te zien.

Verrassend.

Dopke's terloopse verwijzing naar In The Mood For Love verdient meer aandacht. Ik ben echt benieuwd of Kar-Wai niet stiekem erg veel aan deze film te danken heeft. De prachtige beelden, Maggie Cheung en zelfs één van Wong's Spaanse nummertjes (ik denk uit 2046) waar Cheung een dansje op plaatst. Meer dan zomaar toeval denk ik. Kar Wai was trouwens niet de enige regisseur waar ik aan moest terugdenken, ook Kon's Millennium Actress heeft wat weg van deze film, al gaat Kon wel een stuk frivoler met z'n onderwerp om. Center Stage is vooral een erg serieuze film geworden.

Verder een boeiend werk van Kwam. Wel jammer dat ik de actrice in kwestie nooit bezig gezien heb, al waren de films waarin ze meedeed waarschijnlijk niet echt iets voor mij. Wel een beetje pijnlijk om te zien hoeveel er van die film verloren zijn gegaan.

Cheung is ideaal voor deze rol, maar ook Ka Fai en de rest van de cast doen het erg goed. Leuk ook de documentaire stukjes tussendoor, geven absoluut iets extras mee aan de film, waardoor het verhaal van Ruan nog iets sterker wordt.

Heb de volledige film gezien (154 minuten), jammer genoeg iets teveel van het goede, maar het neemt niet weg dat Kwam bij momenten een visueel verrukkelijke film aflevert. Kwam was volgens mij ook een goeie keuze voor het onderwerp, gezien zijn voorliefde voor de klassieke Chinese cinema.

3.5*

Het dansje van Cheung is letterlijk gekopieerd van een Ruan Ling-yu film zo leerde ik bij Mark Cousins The Story of FIlm. Ook het originele fragment zit erin. Een redelijk opzienbarend moment. Wong heeft dus niet alleen naar Kwan gekeken voor jurk en beweging, maar zelfs terug naar 1930.

Komt het dansje ook terug in Wong's films dan? Ik herinner mij vooral die muziek, weet alleen niet meer 100% zeker of het 2046 of In The Mood For Love was.

Nee niet een dansje - meer het heupwiegen

Ik moet bekennen dat ik haar ook daarvan kende: The Story of Film: An Odyssey (2011)

Dat gezegd hebbende, Cousins haalt daar een hoop aan. Heel veel. En dat stukje over Ruan was wel echt raak, en waarschijnlijk een van de dingen die ik het best onthouden heb van de hele serie. Hoog tijd dus om het echte werk te kijken, in plaats van de eerbetuigingen.