Conte d'Hiver (1992)

Vind deze "Conte d'Hiver" netjes onder "Conte d'Eté" en "Conte d'Automne". Aan de acteurs ligt het zeker niet maar het verhaal mist de subtiliteit van de andere twee en die "lapsus" lijkt toch wat ver gezocht. De dialogen, waar de film uiteindelijk grotendeels op steunt, vond ik wel best goed, klaar en vrank en vrij, maar op bepaalde momenten was er m.i. een overschot aan al te diepe filosofie.

Romance blijft wel de rode draad in deze filmreeks van Eric Rohmer.

Ondanks haar droom van de terugkeer van Charles die ik ergens kan begrijpen vind ik dat Félicie zich onmogelijk opstelt. Ik snap dat het voor haar een trauma is, de liefde van haar leven die zomaar uit haar leven verdween, nota bene door een onnozel toeval en onnozel gedrag van beide partners (hij had immers ook geen (correspondentie-)adres achtergelaten.
Dat ze niet eens zijn achternaam weet is wel heel stupide.
Er zijn genoeg leuke single vrouwen, maar van deze zure vrouw is het toch bijna onbegrijpelijk dat ze twee mannen in de tang weet te houden, terwijl ze overduidelijk niet van hen houdt.
Hoe ze hen bespeelt is te treurig voor woorden. Zelfs vriendschap met zo'n vrouw zou ik al hoogst ongemakkelijk vinden. Ze wil niks en ze zeurt alleen maar. Maar er zijn toch blijkbaar mannen die op zoek zijn naar geestelijke pijniging en verwaarlozing. Ik had vooral te doen met Loïc. Zo'n aardige man, die zich volledig wegcijfert.
Félicie zegt dan wel dat hij beter af is met een vrouw die wel volledig van hem houdt. Maar verder is het een ondankbaar kreng. Dat ze slecht keuzes kan maken is tot daar aan toe, maar dat ze ook niet achter haar keuzes kan gaan staan en haar motivatie zo snel kwijt is is wel tekenend.
De interieurs in deze film waren in 1992 ook al gedateerd. Ik denk dat er bewust gekozen is voor ongezellige plekken waar de tijd heeft stilgestaan, om het winterverhaal nog eens extra te benadrukken.
Het einde vond ik dan toch wel onbevredigend. Ik gunde deze Félicie de terugkeer van deze Charles allerminst. Ook al is het een sprookje. De enige happy ending was geweest als ze alsnog definitief voor Loïc had gekozen. Daar leek het vlak voor het einde ook naar toe te gaan. Totdat Charles opdook...

Ik ben wel een liefhebber van de films van Eric Rohmer. Je moet er wel op bedacht zijn dat z'n hoofdpersonen vrijwel altijd personages zijn die je graag achter het behang zou willen plakken. Ze sporen niet. Ze doen moeilijk. Kiezen de lastigste weg. Denken te veel en praten te veel. Zoals ook deze Félicie. Ze kan niet beslissen met welke man ze wil leven. En haar 'grote liefde' is verdwenen. Al heeft ze er wel een kind aan overgehouden. Dat zinniger dingen zegt dan haar moeder. Ik werd een beetje moe van deze 'kerstfilm'. Hij speelt zich af tijdens de kerstdagen, in Parijs en Nevers.

Maar die dertig jaar is de film toch wel aan te zien. Dat geneuzel over en weer kan ons tegenwoordig niet meer zo boeien. Mij althans niet. De 'Franse ziekte' neemt ook hier de overhand. Te veel tekst, te veel dialoog, te veel gewauwel, te weinig beeld, te weinig actie, te weinig film. Wat mij betreft de zwakste van z'n vier 'Vertellingen'.

Voor het verhaal wel een interessant idee dat je je geliefde kwijtspeelt en hem pas na vijf jaar terug ontmoet. De reden is al even ridicuul als hilarisch. Je zou schrik hebben om iemand nooit meer terug te zien door een stomme fout. Vandaag in het technologisch tijdperk is het helemaal onmogelijk, toch als het onbewust is. Ik bleef toch gedurende de film piekeren of nu echt niemand anders wist - een mens heeft toch vrienden, familie - waar ze kon uithangen…

Nu, daar gaat het helemaal niet om in deze Rohmer. Wederom een weifelend persoon, die ook nogal abrupt relaties in vraag stelt en op de klippen doet lopen. Het lijkt allemaal banaal. Zeker om het in Rohmeriaanse stijl af te handelen zonder geruzie of getouwtrek. Rohmer gaat steeds op zoek naar die ene perfecte liefde, maar vindt die zelden. De personages van Rohmer komen er vaak nogal bekaaid vanaf, kil en afstandelijk, spelend met emoties, maar vooral erg wispelturig. Maar drama’s worden het nimmer. Luchtigheid primeert. Ook hier.