Logboek

Deze Braziliaanse Horror / Komedie film (het is eigenlijk meer een Thriller / Komedie film) is mijn laatste film van 2021 geworden en hij werd tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2021 genoemd door "John Milton". En alleen al vanwege zijn geplaatste afbeelding leek die film me wel interessant. De film heb ik toen ook gelijk gepindakaasd en heeft tot gisteravond bij mij ongeroerd op de plank gelegen.

Bij een titel als "The Cannibal Club" zullen velen waarschijnlijk denken aan een soort van film als "Cannibal Holocaust (1980)", maar "The Cannibal Club" in Brazilië is iets heel anders. Het is een soort van duistere komedie over seks, moord en kannibalisme, wat nogal vreemd lijkt en het is een beetje de Braziliaanse equivalent van het Amerikaanse "American Psycho (2000)".

"The Cannibal Club" richt zich op de rijke man Octavio (Tavinho Teixeira) en diens vrouw Gilda (Ana Luiza Rios), die lid zijn van een bizarre club, onder leiding van Borges (Pedro Domingues), waarin het eten van mensenvlees de normaalste zaak van de wereld is. Samen met andere steenrijke Brazilianen genieten ze regelmatig van een lapje mals gebakken mensenvlees, waarbij de armste inwoners van het land eraan moeten geloven en die werken o.a. als klusjesman voor Octavio en Gilda. En ze zijn ook inwisselbaar, want als er weer iemand is opgegeten, huren ze gewoon een nieuwe in en die moet er vanzelf ook aan geloven. Als de dronken Gilda op een feestje van Borges ter ere van de verjaardag van zijn vrouw Eleonora (Ana Cristina Viana) een geheim ontdekt over Borges, dreigt daar echter verandering in te komen.

"The Cannibal Club" is een sfeervolle film die veel kleur, stijl en zonneschijn bevat en ja natuurlijk ook wat moorden, bloed (het bloed is op zich al vermakelijk, omdat het bloed vaak over witte muren en lakens wordt gespoten) en vlees (ik kreeg bij het zien van het vlees overigens honger ), zoals je zou verwachten van een titel als "The Cannibal Club". De film begint met een prachtige dag aan de Braziliaanse kust, waarbij we kennismaken met de woning van de steenrijke Octavio en Gilda. De woning wordt bewaakt door een man met een geweer die in een uitklapbare stoel zit en een knappe klusjesman haalt plichtsgetrouw de bladeren uit het zwembad terwijl de relaxed liggende Gilda in bikini hem naast het zwembad vanachter haar donkere zonnebril aankijkt en dat met een cocktail in haar hand. Bij een buitenkeuken vult Otavio in zijn zwembroek een bord met perfect gegrild vlees, welke hij serveert aan Gilda en daarna duikt hij in het zwembad.

Als het avond is gaat Otavio naar de klusjesman en vertelt hij hem dat hij in de ochtend de woning voor een dagje verlaat en dat hij hem nodig heeft om zijn vrouw te beschermen. Nadat hij is vertrokken, worden we getrakteerd op de klusjesman die seks heeft met Gilda (daarbij zien we dan ook Ana Luiza Rios voor het eerst naakt) in haar slaapkamer. Maar Otavio ging niet weg, hij kijkt juist stiekem naar hen van achter een tweerichtingsspiegel, terwijl hij zichzelf bevredigt. En op het moment dat de klusjesman zijn hoogtepunt (zijn kwakje zien we naderhand ook op de grond druppelen) nadert, stormt Otavio de slaapkamer binnen en gebruikt hij een bijl om de klusjesman te doden (via zijn hoofd). Daarna zien we een volledig naakte en onder het bloed zittende Gilda de trap aflopen (zag er fraai uit), met in haar hand een doorzichtige plastic zak met daarin lichaamsdelen en zien we ook een volledig naakte Otavio het lichaam van de klusjesman in stukken zagen en hakken, die dan als maaltijd zal worden gebruikt.

Waarschijnlijk zullen sommige mensen op dat moment stoppen met deze film, maar ik genoot er juist van en er waren daarna ook nog ongeveer zeventig minuten te gaan. De rest van het verhaal draait om de geheimzinnige, rijke en exclusieve (alleen rijke mannen, die zo verveeld zijn met hun leven dat gekibbel, feesten en het opeten van de armen het enige is dat ze hebben om zich te vermaken) titulaire "Cannibal Club", maar gaat er nooit echt in detail op in. Wel zien we een aparte scène waarbij een geketende naakte donkere man en vrouw met elkaar seks hebben, welke gefilmd (in het camerabeeld zie je dan ook wat naaktheid) wordt, en waarbij de mannen van de "Cannibal Club" dan toekijken op afstand vanaf een balkon. Deze donkere man en vrouw worden daarna op hun hoogtepunt gedood (wordt helaas wel niet in beeld gebracht) door een blanke man met met een soort van morgenster (een knots met metalen punten), waarna ze worden opgegeten in het restaurant van één van de leden.

In plaatst van de details over de club, concentreert het verhaal zich daarna op Gilda, die een geheim ontdekt over clubleider en congreslid Borges, dat haar en haar man in de problemen zou kunnen brengen. Otavio en Gilda worden namelijk uitgenodigd op het verjaardagsfeest van Borges zijn vrouw en daar raakt Gilda behoorlijk dronken en moet ze ook overgeven in een toilet wat smakelijk werd getoond en ook zien we dat ze o.a. de vloer heeft ondergekotst, welke schoongemaakt wordt door een schoonmaakster. Een toilet zien we overigens ook nog tijdens een latere scène, namelijk als Gilda erop zit te plassen (waarbij ze een jurkje en hoge hakken aanheeft en haar slipje hangt dan op de enkels) en zich daarna afveegt.

Als Gilda op het feest dronken naar buiten loopt met een drankje in haar hand en daar opzoek gaat naar hun bewaker Lucivaldo (Galba Nogueira), komt ze aan bij een soort van schuur / magazijn en ziet ze hoe Borges vanachter wordt genomen door Lucivaldo. Gilda is enorm verbaasd (ze laat ook haar glas vallen, waardoor ze opgemerkt wordt door Borges en Lucivaldo) en probeert het naderhand uit te praten met Borges (die ontmaskert is als een hypocriet), maar die heeft de gewoonte om mensen voor de gek te houden die hem in de weg kunnen staan. Als Gilda het naderhand vertelt aan Otavio, vreest hij dat Borges zal afrekenen met hen en verzinnen ze een plan om dat te voorkomen.

Ze halen ondertussen ook een andere bewaker (Lucivaldo is er namelijk vandoor gegaan) en klusjesman, te weten Jonas (Zé Maria), omdat de vorige namelijk is opgegeten door hen. Deze Jonas is persoonlijk door Gilda uitgekozen, die haar werknemers uitzoekt alsof ze op "Tinder" (oké, misschien is het net "Grindr) zit door op foto's van mannen in hun ondergoed te scrollen, totdat ze er één vindt die geschikt, knap en sterk is voor haar amusement.

We belanden dan in de laatste acte van het verhaal, die er zeker mocht wezen maar ook vrij voorspelbaar en misschien wat flauw is. In de laatste acte stuurt Burgos namelijk twee huurmoordenaars op Otavio en Gilda af (die eerst nog de slapende bewaker doden met een mes), maar i.p.v. dat die afrekenen met Otavio en Gilda, rekenen Otavio en Jonas (die op dat moment aan het neuken is met Gilda) juist af met de twee huurmoordenaars, waarna ze op een slimme en sluwe manier afrekenen met Burgos. Omdat ze weten dat de politie op een gegeven moment zal langskomen, willen ze de schuld geven aan Jonas en moeten ze van hem afkomen.

Wat daarna nog volgt is eigenlijk een herhaling van de opening maar dan wel met een voorspelbare verrassing erin. Ook nu gaat Otavio in de nacht langs Jonas en zegt hij dat hij weg moet en dat hij hem nodig heeft om zijn vrouw te beschermen. Hij zegt dan ook bewust tegen hem:

"Take good care of my wife. Ok?"

Daarna zien we uiteraard Jonas seks hebben met Gilda in haar slaapkamer en kijkt Otavio wederom stiekem toe vanachter de tweerichtingsspiegel (Gilda kijkt dan ook af en toe bewust in de spiegel). Maar op het moment dat Otavio de slaapkamer binnenstormt om Jonas te doden met de bijl, duikt deze opzij (hij heeft het namelijk door en mede omdat Gilda niet van standje wilt wisselen) en slaat Otavio zijn vrouw dood. Jonas pakt daarna een geweer en schiet Otavio dood, waarna de film is afgelopen na circa 76 minuten. Daarna volgt wel nog een korte scène en zien we Jonas bij het zwembad zitten te denken.

De humor in het verhaal is opzicht wel subtiel en daarbij moet je vooral glimlachen i.p.v. hardop lachen. De humor komt vooral op conto van Otavio en dat heeft vooral te maken met de manier hoe hij zich gedraagt. Ze vond ik het komisch om te zien hoe hij zijn bewaker Lucivaldo een flinke uitbrander geeft omdat hij o.a. veel te laat op het werk kwam en omdat hij muziek luistert tijdens zijn werkzaamheden als bewaker. Over dat laatste zegt Otavio ook tegen hem:

"I don't allow my employees to entertain themselves in work hours. If I catch you again with this headphones I swear on my mothers grave I will shove this shotgun entirely up your ass. Without spit."

Sowieso heeft Otavio niet zo'n hoge pet op van zijn bewakers, want als hij een nieuw bewaker krijgt i.p.v. Lucivaldo en deze rijdt achter hem en zijn vrouw aan met een motor, wordt er door Otavio en Gilda in de auto gezegd:

Gilda: Where's Lucivaldo?
Otavio: Good question. That scumbag disappeared. No sign of him. I had to replace him for that idiot in the back.
Gilda: Has something happened to him?
Otavio: I hope so. I hope he got ran over by a garbage truck and has been crushed into pieces.

Ook vond ik het wel geinig als Otavio en Gilda praten over het geheim van Borges, waarbij er o.a. door hen gezegd wordt:

Otavio: Lucivaldo and him were.. ?
Gilda: Yes.
Otavio: In the ass?
Gilda: Of course, Otavio.
Otavio: Borges's ass?
Gilda: It wasn't mine

Tavinho Teixeira en Ana Luiza Rios spelen de rollen van Otavio en Gilda leuk en daarbij was Ana Luiza Rios ook nog eens geen echte schoonheid qua gezicht (ze had wel zwoele lippen). Maar ze is wel het meest charismatische lid van de cast en ze heeft ook een fraai lichaam dat een aantal keren naakt te bewonderen is. De overige cast deed het overigens ook verdienstelijk met o.a. een leuke rolletje van Zé Maria als klusjesman Jonas. Zo was o.a. zijn sollicitatiegesprek (Jonas is namelijk al twee maanden werkeloos) wel apart en komisch en ook zijn manier van gras maaien was wel apart, want hij doet dat alsof hij een stukje tapijt stofzuigt.

Al met al was "The Cannibal Club" een leuke afsluiting van het filmjaar 2021 en heb ik me goed vermaakt met deze leuke eenvoudige kortdurende Braziliaanse Thriller / Komedie film. Verwacht geen hoogstaand verhaal met veel spanning, maar wel een komische film over seks, moord en kannibalisme.

De afgelopen maand heb ik een aantal Jean Rollin films gekeken (vooral vanwege het meespelen van Brigitte Lahaie) en deze "La Rose de Fer" zal voorlopig mijn laatste zijn, want ik heb het wel even gehad met hem (geef mij maar Joe D'Amato, want zijn films vind ik vermakelijker) en dit was zijn meest achterlijke film die ik tot nu toe heb gezien. Visueel gezien heeft Jean Rollin het meestal wel goed voor elkaar (inclusief het strand in de Franse plaats Dieppe met de houten paaltjes wat regelmatig te zien is in zijn films), maar de verhaallijn is vaak nauwelijks te doorgronden. En zeker bij deze film, waarbij ik de nodige vragen had, zoals wat heeft hij toch eigenlijk bedoeld met deze film? Heb ik de boodschap over het hoofd gezien? Wat had hij willen vertellen?

Wat ik ook irritant vond bij deze film, was dat het geluid niet synchroon liep met het beeld. Het geluid (de ondertiteling liep wel synchroon met het geluid) liep namelijk achter bij de versie welke ik gepindakaasd had. Dus als men ging praten zag je wel hun monden bewegen, maar hoorde je het geluid pas circa vijf seconden later. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de geluiden die te horen zijn op het kerkhof.

In dit verhaal ontmoeten een jonge vrouw (Françoise Pascal) en man (Hugues Quester) elkaar op een huwelijksreceptie (waar de man ook nog een gezicht voorleest) en spreken ze buiten wat met elkaar af. Ze ontmoeten elkaar weer op een met mist bedekt treinstation en daar jagen ze elkaar achterna in een speels spelletje verstoppertje, voordat ze uiteindelijk op hun fiets stappen. Al fietsend zien ze de ingang van een kerkhof en besluiten ze naar binnen te gaan voor meer privacy. Eenmaal binnen op het enorme kerkhof gaan ze picknicken en wordt de vrouw wat angstig. De man kalmeert haar en haalt haar over om met hem een graftombe binnen te gaan. De man en de vrouw bedrijven de liefde in de graftombe en een oude vrouw sluit de poorten van het kerkhof.

Wanneer ze eindelijk de graftombe verlaten (de man vergeet dan zijn horloge) is de avond inmiddels gevallen en kunnen ze de weg naar buiten niet vinden. Ze beginnen in paniek te raken, lopen wat rond, rennen soms, ontdekken een gebouw (met binnenin verschillende doodskisten), ruziën met elkaar, bedrijven weer de liefde in een knekelput (dus met doodskoppen en beenderen) waarin de man valt, zoeken een uitgang en maken een vuurtje om aandacht te trekken. Ondertussen wordt de man humeurig en vertoont de vrouw bizar gedrag en persoonlijkheidsveranderingen. Wanneer ze weer aankomen bij de graftombe, gaat de man naar binnen om zijn horloge te halen en sluit de vrouw de man op in de graftombe, die dan stikt.

De vrouw gaat dan dansen op het kerkhof en keert daarna weer terug naar de graftombe waarbij de dag weer aanbreekt. De vrouw opent dan de graftombe en gaat naar binnen en sluit deze daarna weer. Een man opent de poorten van het kerkhof en een oude vrouw, die voor de poorten staat te wachten, loopt naar binnen met twee bossen bloemen (witte en rode) in haar handen. Ze legt één bos bloemen (de witte) op een graf en loopt dan naar de gesloten graftombe en legt daar de rode bloemen op. Ze loopt daarna weg, waarna de film is afgelopen na 80 minuten

Dit is toch gewoon te achterlijk voor woorden en met horror heeft het al helemaal niets te doen. De film staat hier betiteld als een Horror / Fantasy film, maar het had gewoon een Mystery film moeten zijn, want het hele verhaal is gewoon één groot mysterie en dat van de eerste (waarbij je de vrouw op het strand van Dieppe ziet) tot de laatste minuut. Horrorelementen zijn er niet te zien, dus er is geen spanning, je ziet geen bloed, er zijn geen zombies of andere monsters en er zijn ook geen verschijningen zoals geesten. En verder zijn er ook geen schrikmomenten aanwezig en gebeuren er geen onverwachte dingen (hoewel ik de clown wel onverwacht vond ).

Het enige wat je ziet is het sfeervolle kerkhof (met oneindige rijen grafstenen, crypten, kruisen en cherubijn beelden) in de buurt van de Franse stad Amiens en een paar dubieuze bezoekers, te weten een vreemde man die naar hun kijkt (wat opzicht ook wel begrijpelijk is, omdat ze namelijk een graftombe hebben geopend) en een clown, die ook niet direct tot de verbeelding spreken. Daarvoor zijn de karakters te kort voor in beeld gebracht en kennen ze een te minimale uitwerking. Er gebeurt in de film werkelijk niets en je kijkt alleen naar twee mensen die op een kerkhof rondlopen, rennen, vrijen (grafseks), vechten en schreeuwen tegen elkaar en dat 65 minuten lang.

De film speelt zich dus op de opening (die circa 15 minuten duurt en waarbij je pas na circa 6 minuten stemgeluiden hoort) na volledig af op het kerkhof en daarbij zien we ook een strandfantasie (uiteraard weer bij Dieppe) na circa 64 minuten, waarbij we gedurende drie minuten lang de mooie Françoise Pascal volledig naakt (ze had mooie borsten) op het strand zien. Dat is eigenlijk ook de enige scène in de film waarbij je wat naaktheid ziet van Françoise Pascal, want als ze gaan vrijen (weinig gepassioneerd en ook niet spannend in beeld gebracht) in de graftombe na circa 23 minuten houdt ze kruiselings haar armen voor haar borsten. Bij de vrijscène in de knekelput na circa 48 minuten valt er sowieso geen naaktheid te zien en verder zie alleen af en toe een borst door de gele blouse van Françoise Pascal, omdat daar op een gegeven moment scheuren in komen.

Qua cast zien we in deze film eigenlijk alleen Françoise Pascal en Hugues Quester (met zijn harige rug) als de jonge man en vrouw en alleen van de vrouw kom je op een gegeven moment te weten dat haar naam Karine is. Françoise Pascal vond ik een mooie actrice, die ook een erotische uitstraling heeft. In het begin zien we haar rondlopen in een lange rok (tot op de grond) en rode blouse en daarna (vanaf het treinstation) zien we haar rondlopen in een korte gele / bruine ruitjes rok (tot boven de knie) en een gele blouse. Helaas is ze in deze film nauwelijks naakt te zien, want anders had ik de film waarschijnlijk wat vermakelijker gevonden.

Voorlopig voor mij dus geen Jean Rollin films meer (ik heb nog van hem "Les Paumées du Petit Matin (1981)" op de plank liggen, maar ik denk niet dat ik daarin ga beginnen), want deze "La Rose de Fer" was gewoon te achterlijk voor woorden. Ik zie dat niemand deze film nog 0,5* heeft gegeven en dat wordt nu dus de eerste keer (ook de mooie Françoise Pascal kan dat niet verhinderen).

Ik was opzoek naar nog een film met daarin de mooie France actrice Brigitte Lahaie (waarvan ik de laatste tijd drie films heb gezien) en toen stuitte ik op deze vermakelijke Horror / Thriller film van regisseur Jesús Franco (waarvan ik in 2020 veel films van heb gezien). Omdat Brigitte Lahaie in de andere films naakt te bewonderen was, hoopte ik dat dit ook het geval was in "Faceless" en zeker omdat ze een pornoactrice is geweest en ook omdat de film uit de koker van Jesús Franco komt, die vooral bekent staat om de vele naaktheid in zijn films.

Maar helaas valt er van Brigitte Lahaie geen naaktheid te zien (ze grijpt wel één keer in iemands broek en ze vrijt ook met een vrouw op een bank) en sowieso valt er in "Faceless" nauwelijks naaktheid te zien. De enige naaktheid (borsten en billen) die je ziet is van Amelie Chevalier (in de rol van Mélissa die een gezichtstransplantatie ondergaat), danseressen in een discotheek en van een gevangen genomen vrouw. Wel valt er regelmatig gore te zien, zoals zuur in het gezicht, afgehakte handen door een machete, een injectienaald door een oog, een schaar door de keel, een boor door het voorhoofd, een ontveld hoofd decapiteren met een kettingzaag en het zorgvuldig scalperen van het aangezicht en dat het laatste zelfs twee keer (één keer niet succesvol en één keer wel succesvol).

Dit verhaal speelt zich af in Parijs, waar eens reeks van mysterieuze gebeurtenissen plaatsvindt. Zo verdwijnt de coke snuivende dochter, te weten Barbara Hallen (Caroline Munro), van de rijke industrieel Terry Hallen (Telly Savalas) tijdens een Parijse mode fotoshoot en de de zus, te weten Ingrid Flamand (Christiane Jean), van plastisch chirurg Frank Flamand (Helmut Berger) wordt tijdens een wraakaanval in een parkeergarage door een ontevreden patiënt van Frank Flamand misvormd in haar gezicht door zuur.

Ook worden vrouwen opgesloten in de kliniek van Frank Flamand, die niet vies is van van een paar bizarre experimenten voor zijn plastische chirurgie, en worden voordat ze medisch gebruikt worden nog onderzocht door klusjesman Gordon (Gérard Zalcberg), die nog even met de vrouwen mag spelen. Door de vermissing van Barbara Hallen, schakelt haar vader Terry Hallen vanuit New York een privédetective in om haar te vinden. Zal privédetective Sam Morgen (Chris Mitchum) Barbara vinden en het mysterie in de kliniek ontrafelen voordat de hel losbreekt?

"Faceless" is een bij vlagen bijzonder smakeloze film. Vooral de gezichtstransplantaties zijn heerlijk walgelijk om te zien en ook zeer gedetailleerd (het zorgvuldig scalperen van het aangezicht en het daarna voorzichtig afpellen van het aangezicht). De effecten zijn niet bijzonder goed en soms zelfs zeer nep aandoend. Desondanks doen ze hun werk goed en hoorde het ook bij de jaren 80. Hoewel er genoeg valt te gruwelen zul je waarschijnlijk bedrogen uitkomen indien je op zoek bent naar een lompe slasher-film. De film is namelijk minimaal voor de helft een thriller, die het moet hebben van de vele karakters, waaronder een paar bekenden van Jesús Franco, zoals Lina Romay en Howard Vernon.

Omdat Frank Flamand zijn zus Ingrid zelf niet kan behandelen (hij is namelijk niet goed genoeg), bezoekt hij professor Orloff (Howard Vernon in een kleine cameo, die dezelfde rol al eens speelde in een andere Jesús Franco film, namelijk "The Awful Dr. Orloff (1962)"), die hem in contact brengt met de voormalige nazi-arts Dokter Karl Heinz Moser (Anton Diffring). Deze leverde vakwerk af in Dachau, waar hij professor Orloff ontmoette, en voordat hij in Dachau kwam, werkte hij in Auschwitz met Jozef Mengele die niet in hem geloofde Dokter Karl Heinz Moser is in ieder geval de juiste man om Ingrid een nieuw gezicht te geven en het resultaat ervan is op het einde van de film ook goed te zien. Het einde mocht er sowieso best wezen en is in ieder geval niet clichématig.

De film doet het zowel als thriller als horrorfilm vrij aardig en de niet onaardige rolbezetting, hier heeft Jesús Franco duidelijk een groter budget dan hem normaal wordt toevertrouwd, helpt hierbij zeker een handje. "Faceless" heeft namelijk een cast van bekende en getalenteerde Europese acteurs en actrices die het vermelden waard zijn.

Zo zie je Brigitte Lahaie in de rol van Nathalie als een sadistische, geile (helaas ze is wel niet naakt te zien ) kleptomaan, die ook nog eens de assistente en minnares is van Frank Flamand. Vooral de manier waarbij ze afrekent met een patiënt (met een injectienaald door haar oog) en daarna haar parelketting steelt was geweldig. Helmut Berger doet het prima als plastisch chirurg Frank Flamand, die samen met Nathalie de gezichten van vrouwen steelt om die van Ingrid te redden. Christopher Mitchum was goed gecast als privédetective Sam Morgan, die ook regelmatig een paar flinke klappen krijgt, o.a. van de gespierde Doudou (Tony Awak), en hij is op het einde ook betrokken bij een bijl versus brandblusser gevecht. Ingrid Flamand is niet de meest benijdenswaardige rol in de film, maar Christiane Jean doet het prima en de scène waarbij ze een masker draagt en het met een man gaat doen (die Nathalie voor haar uitgezocht heeft) was wel fraai (als de man haar masker aftrekt, steekt Nathalie namelijk een schaar in zijn hals).

Gérard Zalcberg in de rol van klusjesman Gordon is een Igor-achtig personage in Franco-stijl. Hij doet wat er van hem wordt gevraagd, maar neemt soms vrijheden met de gezichtsdonoren en hij geilt enorm op de gevangen genomen Barbara Hallen. Hij is in ieder geval een behoorlijk griezelige kerel, die o.a. te keer gaat met een kettingzaag (hij kust daarbij ook het onthoofde hoofd van de vrouw die zojuist een mislukte gezichtstransplantaties heeft ondergaan) en een boormachine (het uitzoeken van een geschikte boor was wel komisch). Anton Diffring speelde de rol van voormalig nazi-arts prima en de mooie Caroline Munro doet het eveneens goed als het het jaren 80-harige coke snuivende ontvoerde model Barbara Hallen, die op het einde samen met privédetective Sam Morgan wordt ingemetseld in de kliniek van Frank Flamand. Haar vader Terry Hallen wordt gespeeld door Telly Savalas, die een paar korte scènes in een kantoor in New York heeft.

Het enige echt grote minpunt (eigenlijk twee omdat er nauwelijks naaktheid te zien is) in "Faceless" is wat mij betreft het eindeloos herhalen van het themalied "Faceless" van Vincent Thoma, dat tijdens de opening credits (daarbij zie je dan Frank Flamand plezier hebben met zijn minnares en zus in Parijs, waarbij ze o.a. winkelen en rondrijden in een auto) wordt gespeeld. Het wordt namelijk zo verdomd vaak herhaald, dat het op een gegeven moment vervelend wordt.

"Faceless" is opzicht best aardig als een Horror / Thriller film. Het verhaal is niet bepaald origineel, Jesús Franco regisseerde immers zelf het eerder genoemde "The Awful Dr. Orloff" met een soortgelijk uitgangspunt. Maar wees gerust, dit is duidelijk een product uit de jaren 80, het enorme haar, de grote schoudervullingen, de slechte muziek en de grafische gore van het decennium maken deze film vermakelijk.

Ik ben de "Resident Evil" reeks (bestaande uit zes delen, waarvan ik drie delen, te weten "Apocalypse", "Extinction" en "Afterlife", in de bioscoop heb gezien) van regisseur Paul W.S. Anderson en met Milla Jovovich in de hoofdrol gewend, welke liep van 2002 t/m 2016, en die reeks vond ik gewoon vermakelijk en zeker wat betreft de eerste twee delen. Daarna werd het helaas wel wat minder en was het ook wat moeilijker om te volgen, maar ook die delen waren opzicht nog vermakelijk.

Dit nieuwe eerste deel, te weten "Resident Evil: Welcome to Raccoon City" (een betere titel zou overigens zijn "Resident Shit" en dat omdat deze film gewoon waardeloos is), is gebaseerd op de eerste twee "Resident Evil" games uit de eindjaren 90 en is tevens een reboot op de "Resident Evil" films. Het had voor mij in ieder geval niet gehoeven en het is ook enorm slecht (het is een draak van een film) en dat eigenlijk op alle vlakken m.u.v. de muziek. Want opzicht vond ik het wel leuk om de eindjaren 90 nummers "My Favourite Game" van "The Cardigans", "Crush" van "Jennifer Paige" en "What's Up" van "4 Non Blondes" ("4 Non Ugly" was passender geweest, want het waren vier lelijke vrouwen) te horen.

Met "Resident Evil: Welcome To Raccoon City" gaat fan en filmmaker Johannes Roberts (misschien nog het meest bekend vanwege de twee "47 Meters Down" films) dus terug naar de oorsprong van de populaire Resident Evil-franchise en brengt hij de games voor een nieuwe generatie fans tot leven op het witte doek. Maar ik betwijfel of dit hem gaat lukken, want waarschijnlijk vinden alleen kinderen en tieners deze verfilming nog leuk en spannend en hetzelfde geldt voor de diehard fans die vroeger de "Resident Evil" games hebben gespeeld. Ik heb de games in ieder geval niet gespeeld en ik was m.u.v. de jaren 80 ook nooit echt een gamer (de laatste game die ik ooit gespeeld heb, was "Command & Conquer: Red Alert 2" uit 2020).

Het verhaal speelt zich af in Raccoon City op 30 september 1998, welke ooit de thuisstad van de "Umbrella Corporation" was. Maar na het plotselinge vertrek van het grote farmaceutische bedrijf is de stad veranderd in een verlaten en woeste stad, waar iets kwaadaardigs schuilgaat onder de oppervlakte. Als dat kwaad in een nacht uitbreekt, moet een groep overlevenden, waaronder broer en zus Chris (Robbie Amell) en Claire (Kaya Scodelario) Redfield, samenwerken om de waarheid achter Umbrella te onthullen, en alle krachten bundelen om de volgende ochtend te halen.

Na een aantal minuten (de opening alleen was al vreselijk slecht) had ik al door dat dit voor mij een draak van een film zou worden. Het sfeerloze verhaal (wat van de hak op de tak springt) weet namelijk totaal niet te boeien of te vermaken en ook wordt het nergens spannend of eng. Zo waren de zombies vreselijk slecht en zorgde de Dobermann hond nauwelijks voor dreiging en werd hij ook al snel doodgeschoten. Ook de uitleg omtrent de gebeurtenissen in "Raccoon City" was opzicht flauw, want zo wordt er eerst gezegd dat het door het water komt (maar omdat bepaalde personen geen kenmerken vertonen, is dat al snel niet aannemelijk) en naderhand heeft men het dan over het T-virus en G-virus, waarover dan gezegd wordt na circa 60 minuten:

"Heb je ooit gehoord van het T-Virus? En het G-virus? Natuurlijk niet. Welnu, het is een virus dat genetisch het DNA van een levende cel verandert en deze mensen tot wapens maakt."

En wie er achter dit virus zit is natuurlijk makkelijk te raden en daarbij kom ik dan uit op de cast. De cast is enorm slecht (je krijgt ook met niemand een klik en zelf hebben ze ook geen klik met elkaar) en bestaat alleen maar uit clichematige / stereotypen personages. T.o.v. van Milla Jovovich was Kaya Scodelario een aanfluiting en ook straalt ze geen sexappeal uit. Dat laatste had Hannah John-Kamen (als politieagente Jill Valentine) tenminste nog enigszins, maar haar rol was juist een erg goed voorbeeld van een clichématig / stereotype personage. Andere snel te vergeten personages zijn politieagent Albert Wesker (Tom Hopper) en groentje Leon S. Kennedy (Avan Jogia).

De cast bestaat eigenlijk ook alleen maar uit onbekende personen en enkel Neal McDonough (als dokter / wetenschapper William Birkin, oftewel de slechterik in het verhaal) en Donal Logue (in de tenenkrommende slechte rol als de baas van de politie in Raccoon City) waren nog enigszins bekend. Donal Logue lijkt ook de enige te zijn die weet dat deze film belachelijk is en vandaar dat hij waarschijnlijk ook bewust belachelijk slecht speelt (hij gedroeg zich in ieder geval als een idioot in deze film en hij kraamt ook de ene na andere onzin uit). Zijn hoogtepunt in deze film was zijn onthoofding na circa 73 minuten.

De dertien in een dozijn actie is ook niet om over naar huis te schrijven en ook zien de speciale effecten (CGI) er regelmatig zeer nep en goedkoop uit (o.a. op het einde met de koe en de ontploffing). En omdat het hele verhaal zich afspeelt in de avond en de nacht, is het beeld vaak te donker en soms zie je zelfs niets (dan is het beeld dus volledig zwart). Dat is waarschijnlijk bedoeld om het zogenaamd spannender te maken, maar ik vond het alleen maar irritant. Maar eigenlijk was alles in deze film gewoon irritant.

Ook het einde, waarbij dokter / wetenschapper William Birkin verandert in een monster en achter de overlevenden aangaat en daarbij wordt uitgeschakeld met een raketwerper, was weinig overtuigend en na het einde (in de laatste minuut zie eindelijk ook voor het eerst daglicht) volgt nog een extra scène omtrent Albert Wesker, die weer tot leven komt en een zwarte zonnebril krijgt van de Aziatische vrouw Ada Wong (Lily Gao). Dit is natuurlijk een hint voor een vervolg, die er hopelijk niet komt. De eerste "Resident Evil" reeks leverde veel geld op ondanks dat hij de nodige kritiek kreeg, maar ik kan me niet voorstellen dat deze nieuwe reeks geld gaat opleveren (gaat waarschijnlijk alleen maar geld kosten).

Deze reboot van de "Resident Evil" films is in ieder geval niet aan mij besteedt. Zou ik deze film (die gewoon te pindakazen is) in de bioscoop hebben gezien, dan zou ik waarschijnlijk tijdens de pauze de bioscoop hebben verlaten. Nee "Resident Evil: Welcome to Raccoon City" is gewoon een draak van een film en is het aankijken totaal niet waard.

Nog nooit, op "Dr. Strangelove (1964)" na dan, was het einde van de wereld zo schrijnend en grappig tegelijk en het eerste dat opvalt aan "Don’t Look Up" is de bizarre cast. Het is een waar sterrenensemble te noemen. De hoofdrollen worden vertolkt door Leonardo DiCaprio (met bril en baardje en hij zag er ook pafferig uit) en Jennifer Lawrence en de laatste schitterde de laatste jaren voornamelijk door haar afwezigheid in Hollywood. Naast die gigantische hoofdrollen zijn ook personages weggelegd voor andere bekende acteurs, actrices en muzikale artiesten zoals Jonah Hill, Ron Perlman, Hollywood star boy Timothée Chalamet (die ik laatst in de bioscoop nog zag schitteren in "Dune: Part One (2021)"), Meryl Streep, Cate Blanchett, Melanie Lynskey, Ariana Grande (met haar lompe en onverwachte uithaal naar DiCaprio’s karakter) en Kid Cudi.

In "Don’t Look Up" ontdekken twee wetenschappers, te weten Dr. Randall Mindy (Leonardo DiCaprio) en Kate Dibiasky (Jennifer Lawrence) een komeet ter grootte van vijf tot tien kilometer. Kate Dibiasky ziet de komeet als eerste en Dr. Randall Mindy rekent uit dat zij over zes maanden verwoestend zal inslaan op de aarde. Maar hoe overtuig je een Donald Trump-achtige regering, met Janie Orlean (Meryl Streep) als president, en een maatschappij die liever naar reality-sterren kijkt ervan dat er een "planetkiller" aankomt?

Regisseur Adam McKay, die eerder in het sterke en vermakelijke "The Big Short (2015)" de financiële crisis van 2008 al op de korrel had genomen, geeft met "Don’t Look Up" een snijdend commentaar op de klimaatcrisis en de gepolariseerde en opportunistische wereld waarin we nu leven. Deze lang durende (circa 140 minuten en dat inclusief twee extra scènes) Komedie / Drama film over het einde van de wereld wordt af en toe wel een klucht, maar altijd één die bijt en serieus genomen wil worden.

Het verhaal van "Don’t Look Up" is op het eerste gezicht vrij simpel en zeker niet origineel (denk bijvoorbeeld aan "Meteor (1979)", "Armageddon (1998)", "Deep Impact (1998)" en "Melancholia (2011)"), maar de humor in "Don’t Look Up" is best geslaagd. Vooral wanneer Jonah Hill in beeld is, verschijnt er eigenlijk direct een lach op het gezicht. Jonah Hill speelt Jason Orlean, de stafchef van president Orlean, oftewel zijn moeder en beiden rollen zijn overduidelijk geschreven met de Trump administration in het achterhoofd. Het is te merken dat Jonah Hill helemaal thuis is in deze komische rol, die op bepaalde momenten doet denken aan zijn rol als Donnie Azoff in "The Wolf of Wall Street (2013)".

In die film speelde Leonardo DiCaprio de hoofdrol en in "Don’t Look Up" speelt hij samen met Jennifer Lawrence de hoofdrol en dat als twee astronomen die gaandeweg steeds meer in zichzelf en in elkaar gaan geloven. Het was zeer komisch om te zien dat ze op stel en sprong met een legervliegtuig naar Washington werden gevlogen, waar ze dan anderhalve dag moeten wachten omdat de president druk is met de imagoschade door een naaktfoto van een senator Of wanneer ze eenmaal mogen aanschuiven bij het nieuwsprogramma "The Daily Rip" (met o.a. Cate Blanchett in de rol van talkshowhost Brie Evantee), waar er bij de opening gelijk gevaagd wordt aan hun:

"Welkom in de show. Mag ik jullie één ding vragen? Ik moet het weten. Is er leven daarbuiten?"

Waar ze zich op het begin nog erg laten overrompelen door het hele mediacircus dat rond hun personages ontstaat, portretteren ze een prachtige ontwikkeling in hun personages totdat ze werkelijke personalities zijn.

Een ander personage in "Don't Look Up" is miljardair Peter Isherwell, eigenaar van het gigantisch techbedrijf BASH, en hij wordt sterk gespeeld door Mark Rylance, waarbij ik in eerste instantie nog dacht dat het Billy Bob Thornton was vanwege zijn stem. Peter Isherwell is min of meer een combinatie tussen Steve Jobs, Elon Musk en Mark Zuckerberg. Hij ontwerpt eigen telefoontjes (die je emoties, stemming en verlangens kunnen uitlezen), maar zit ook in de ruimtevaart. Peter Isherwell is tevens de grote schurk in het verhaal, omdat hij zich pas voor de komeet gaat interesseren als er enorme voorraden zeldzame aardmetalen in blijken te zitten die essentieel zijn voor de productie van zijn mobieltjes.

Mark Rylance speelt dit personage zo overtuigend dat je aan het nadenken wordt gezet over hoeveel macht zo’n persoon eigenlijk heeft, terwijl de acties die daarbij horen niet echt corresponderen. Uiteraard trekt "Don’t Look Up" het weer naar een compleet uiterste, maar het geeft wel continu stof om over na te denken.

De kleine rol van Ron Perlman als piloot Benedict Drask, met een verleden (schreeuwt tegen kinderen en beledigd ze), van de spaceshuttle was ook leuk en hetzelfde geldt natuurlijk voor de over-the-top rol van Meryl Streep als president, die op een hilarische manier aan haar einde komt op een andere planeet. Er wordt sowieso goed gespeeld door de gehele sterrencast (die zichtbaar ook veel plezier hadden in hun rollen en met elkaar) en "Don’t Look Up" zit ook vol met geweldige dialogen. Visueel (zo werd er o.a. gefilmd op het slagschip USS Massachusetts) gezien mocht de film er ook wezen en verder zit de film vol met intelligente humor en ook zitten er talloze kleine referenties in, die de film zelfs de moeite waard maken om nog een tweede keer te bekijken om het allemaal goed te kunnen begrijpen. "Don’t Look Up" bevat in ieder geval genoeg stof tot nadenken en het is het soort van film dat je even moet laten bezinken.

Hoewel veel dingen uit de film echt zouden kunnen gebeuren, is "Don't Look" een surrealistische film die leunt op een indrukwekkende sterrencast en daarvoor alleen is het al waard om deze Komedie / Drama film te bekijken. Het is fijn om na jaren van afwezigheid Jennifer Lawrence (ik vond haar overigens wat lijken op Juliette Lewis) weer te zien schitteren, maar de spotlight wordt duidelijk gestolen door fantastische bijrollen van Jonah Hill, Mark Rylance en Timothée Chalamet (verschijnt wel pas na circa 80 minuten voor het eerst in het verhaal). De humor komt in ieder geval goed uit de verf en de onderliggende boodschap iets minder.

Na gisteren eerst "Home Alone (1990)" te hebben gezien (tussen de gangen van het kerstdiner), was het gisteravond de beurt aan deze "Alone" op "Film 1". Deze film wilde ik, omdat ik in november al de vermakelijke Horror film "Rammbock (2010)" had gezien, die zich ook volledig afspeelt in een appartementencomplex.

Alone is een post-apocalyptische Horror film, waarin drie overlevenden (zie filmposter), waaronder de jonge man Aidan (Tyler Posey) die centraal staat in dit verhaal, van een gruwelijke pandemie moeten vechten om niet te eindigen zoals de rest van de mensen die veranderd zijn in monsterlijke screamers (een soort van zombies).

De film opent ment een slapende jonge man in bed, met naast zich een one night stand (een bloedhete meid die eruitziet alsof ze een mannequin zou moeten zijn) die al snel vertrekt als ze wakker wordt en de man naast haar ziet liggen. Als de man wakker wordt, is hij blij dat de vrouw al vertrokken is en staat hij op. Terwijl hij naar de woonkamer loopt (daarbij hoort hij geluiden op de gang van het gebouw), zet hij de televisie aan en verschijnt er een noodwaarschuwing op de televisie. Snel daarna stort er een helikopter voor zijn ogen neer op een ander appartementencomplex en als hij op zijn balkon staat, ziet hij beneden vraatzuchtige zombies razen door de straten.

Die man is Aidan, een man die geen noemenswaardige baan of hobby lijkt te hebben en het geluk heeft ouders te hebben die zijn huur betalen. Terwijl buiten een zombie-uitbraak plaatsvindt die de stad snel overspoelt, wordt hij gedwongen opgesloten te blijven in zijn appartement met de koelkast gebarricadeerd tegen de deur om te voorkomen dat de zombies in de gang van het gebouw binnenkomen. Naarmate de dagen vorderden, groeit zijn baard, slinken zijn voorraden en rafelt Aidan's gezond verstand. Hij neemt een reeks vlogs op om zijn gemoedstoestand vast te leggen.

Voor zover hij weet, zijn alle mensen die hij kent en / of liefheeft, verslonden door deze snel bewegende zombies en na een paar weken lijkt alle hoop verloren te zijn. Net als hij op het punt staat er een einde aan te maken en zichzelf op te hangen, ontdekt Aidan een jonge vrouw, te weten Eva (Summer Spiro), in het appartement aan de overkant en breekt hij zijn zelfmoord poging af.

Vanaf dan wordt de film gelukkig wat beter, want daarvoor was het best redelijk saai. Daarin krijg je wel het één en ander of Aidan te weten, zoals dat hij zwaar getatoeëerd is, dat hij een vader, moeder en een zus heeft, dat hij woont in een appartement waar de meeste mensen in een grootstedelijk gebied een salaris van zes cijfers nodig hebben, dat hij de muren versierd heeft met neonkunstwerken en dat er casual items in zijn appartement staan en liggen zoals een surfplank en honkbalknuppel (die hij natuurlijk gaat gebruiken ter verdediging tegen de zombies).

Aidan ontwikkelt een voorliefde voor de jonge vrouw die ook alleen is en de twee beginnen te communiceren (en flirten) met respectievelijk een whiteboard en (veel vooraf geschreven???) papier. Ze helpen elkaar waar ze kunnen, delen middelen (zoals water en walkie talkies), wisselen glimlachen uit en ze vechten voor hun leven natuurlijk. Want de zombies willen hun appartementen binnenkomen, zoals een zombie die van balkon naar balkon naar boven klimt (of beter gezegd springt).

Omdat hun eten langzamerhand opraakt, gaat Aidan opzoek naar eten en verlaat hij zijn appartement via het luchtkanaal in het plafond. Hij vindt in de woning naast hem veel eten, maar stuit daarbij ook op een andere overlevende, namelijk de oude man Edward (Donald Sutherland), die Aidan lijkt te helpen. Maar schijn bedriegt en Edward slaat Aidan op een gegeven moment bewusteloos en wilt hem dan voeren aan zijn vrouw Lucy die verandert is in een zombie.

Maar echt spannend wordt het eigenlijk niet, want Aidan weet zich vrij makkelijk te bevrijden en i.p.v. hemzelf wordt Edward dan het voedsel voor Lucy. Aidan rent dan naar buiten en klimt dan naar het appartement van Eva, waar de zombies inmiddels haar appartement zijn binnengekomen en waar zij buiten op het balkon staat. Hij haalt Eva van het balkon af en samen vluchten ze dan naar zijn appartement, waar ze onderweg ook nog moeten vechten met verschillende zombies.

Als ze eenmaal in het appartement van Aiden zijn, denkt Aiden dat hij gewond is geraakt tijdens een gevecht met een zombie en wilt hij om Eva te beschermen van het balkon springen. Maar als hij op het balkon staat en zijn shirt uittrekt, blijkt hij niet gewond te zijn en zijn ze beiden natuurlijk erg blij en daarna is de film ook afgelopen. Dus hoe het nu verder gaat met Aiden en Eva kom je dus niet te weten, of er moet nog een vervolg gaan komen.

Het verhaal van "Alone" is niet erg interessant. Waarschijnlijk beseffen de makers dat ook, want niemand minder dan icoon Donald Sutherland is aangetrokken voor deze film. De veteraan verdiende er vast een leuke boterham mee, want voor het script had hij het vast niet gedaan. Naast Sutherland staat ook Tyler Posey op de loonlijst. Dit tieneridool moet ook mensen over de streep trekken om deze film te gaan zien. De cast is niet verkeerd, maar verdient een beter script. Hoewel de zombies er niet echt eng uitzien, zijn ze wel snel en praten ze ook (dit wel herhalend)..

"Alone" is leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet de film blijft ook niet hangen en biedt niets nieuws. Wat dat betreft vond ik "Rammbock" een stuk beter en leuker en "Alone" blijkt ook nog eens de Engelse remake te zijn van het Zuid-Koreaanse "#Saraitda (2020)", dat vier maanden eerder werd uitgebracht in hetzelfde jaar.

Eindelijk heb ik dan ook deze "Fascination" van regisseur Jean Rollin bekeken en ik heb dat vooral gedaan vanwege het meespelen van pornoactrice (althans in die tijd) Brigitte Lahaie en "alexspyforever", die "Fascination" ook één van de betere films van Jean Rollin vindt en hij heeft me in het verleden deze film ook al eens getipt.

In dit verhaal, dat zich afspeelt in 1905, probeert crimineel Mark (Jean-Marie Lemaire) zijn partners te slim af te zijn en gaat hij op de loop met een tas vol gouden munten. Achtervolgd door zijn voormalige kompanen zoekt hij zijn toevlucht in een oud kasteel. Daar treft hij twee mooie hysterische jongedames aan, te weten Eva (Brigitte Lahaie) en Elisabeth (Franca Maï), die hem verleiden om de nacht bij hen door te brengen. Mark hapt toe, onwetend welk gruwelijk lot hem te wachten staat.

Hoewel de titel van de film "Fascination" heet, is de film niet bepaald fascinerend, of het moet het raadsel betreffen hoe Jean Rollin een erotische vampierenfilm heeft kunnen maken, die zowel niet erotisch als griezelig is en ook geen vampieren bevat. Er komen weliswaar dolken en een zeis (zie ook de filmposter) in voor en een rood goedje dat voor bloed moet doorgaan en vrouwen tonen ook om de haverklap hun blote borsten (voor het eerst na circa 10 minuten) maar dit zorgt vrijwel nergens voor spanning, lekkere goor momenten of seksuele prikkeling. M.b.t. het laatste moet ik wel zeggen dat Brigitte Lahaie en Myriam Watteau (die deel uitmaakt van de criminelen die achter Mark aanzitten) hele mooie borsten hadden.

Deze twee vrouwen maken het kijken van "Fascination" nog enigszins waard en vooral het moment (na circa 44 minuten) dat een half ontkleedde Brigitte Lahaie (die in een paardenstal verkracht wordt in het stro, maar ze steekt de verkrachter wel dood met een dolk en die dolksteek wordt redelijk expliciet in beeld gebracht) met een grote Magere Hein zeis (hoewel ze met dolken, bijlen en revolvers om kan gaan, kiest ze voor de zeis) gaat afrekenen (of beter gezegd afslachten) met de overige drie criminelen (twee mannen en een vrouw). De vrouw (Myriam Watteau) is daarbij als laatste aan beurt en deze zien we na circa 47 minuten niet meer levend terug in de film (wel nog één keer als lijk). En gezien haar mooie borsten was dat jammer

De film opent in 1905 in een slachthuis waar rijke vrouwen samenkomen om ossenbloed in wijnglazen te drinken als een modieuze behandeling voor bloedarmoede. De vrouwen lijken het lekker te vinden en één van hen gebruikt het bloed zelfs als lippenstift, door haar vinger in het wijnglas te dopen en het langdurig over haar lippen te wrijven. De scène is prachtig gefilmd (de kleuren creëren een macaber palet) en zet gelijk de toon voor de film.

Het is ook een interessante invalshoek voor het uitgekauwde vampieren thema, maar er wordt helaas niets mee gedaan in de rest van de film. Op het einde van de film, als er op Eva geschoten wordt door Elisabeth en ze flink bloedt, denk je eindelijk de clou van het verhaal door te hebben en denk je dat het om vampieren draait, maar als de dames (gekleed in gekleurde doorschijnende gewaden, waardoor hun naakte lichamen goed te zien zijn, wat me deed denken aan de film "Lips of Blood (1975)" van Jean Rollin, die ik een paar weken geleden zag) zich storten op Eva, is er nauwelijks contact van de tanden in haar vlees / lichaam zichtbaar en hoektanden zie je al helemaal niet. Kortom, waar het omdraait (een cult of sekte ?) blijft onduidelijk en het is ook nog eens allemaal vrij saai.

Een echt verhaal of plot is dus eigenlijk niet aanwezig in de film en de personages nemen onbegrijpelijke beslissingen. Als Mark op de loop gaat met een tas vol met gouden munten, neemt hij een vrouwelijke crimineel (Myriam Watteau) mee als gijzelaar. Als ze onderweg even stoppen, opent de vrouw haar blouse en laat ze haar borsten aan Mark zien en zegt ze tegen hem:

"Look. Take me and let me go."

Mark moet daar om lachen, waarop de vrouw zegt:

"You swine!"

Een duidelijk voorbeeld van twee onbegrijpelijke beslissingen. Waarom liet de vrouw haar borsten zien aan Mark en waarom nam Mark haar niet

Als de vrouw weet te ontkomen (daarbij is ook een vreemd tijdsprongetjes te zien, want als de vrouw net is weggerend, staat ze enkele seconden later plotseling met de andere criminelen voor zijn neus) aan Mark, door hem te slaan en schoppen, vlucht Mark en komt hij aan bij een oud kasteel dat slechts bewoond wordt door twee mooie jonge vrouwen. Hij wilt zich er eventjes verschuilen, maar blijft vervolgens rondhangen omdat hij het gevaar of het geheim van de vrouwen dat om middernacht zal gaan komen kennelijk wil ontdekken. Hij wilt in principe alles over de vrouwen weten en hij zet ze ook onder druk, maar wanneer de vrouwen zich terugtrekken op hun kamer om de liefde te bedrijven blijkt hij ineens geen haast meer te hebben.

We zien dan wel gedurende drie minuten lang een lesbische scène tussen Brigitte Lahaie en Franca Maï, waarbij we hen ook voor het eerst naakt (wel alleen hun borsten en billen) zien. Daarna gaan de vrouwen met Mark spelen (ze winden hem sowieso om hun vinger) en wordt er o.a. tegen hem gezegd:

Eva: What shall we do with him?
Elisabeth: You mentioned wanting to rape him.
Eva: Why not? He's a good-looking boy.

Dit resulteert uiteindelijk dat Eva haar borsten gedeeltelijk laat zien aan Mark, waarna beiden naar een andere ruimte gaan om daar met elkaar te vrijen (ondertussen steelt Elisabeth het geweer van Mark). Daarna komen de criminelen in actie (schieten o.a. op Mark) en gaat Eva naar buiten om met ze te onderhandelen (ze heeft dan ook de tas met gouden munten bij zich) en daarbij zien we dus het hoogtepunt van de film als de half ontkleedde (schitterend om te zien) Eva gaat afrekenen met de criminelen door hen te doden met een zeis.

Het vooraf mocht er overigens ook wezen, want dan moeten Eva en de vrouwelijke crimineel zich namelijk uitkleden van een mannelijke crimineel i.v.m. het omwisselen van de jurk van Eva en daarbij zien we natuurlijk weer de mooie borsten (ook zien we een glimp van haar billen en schaamstreek) van Brigitte Lahaie en Myriam Watteau. De mannelijke criminelen speelt dan ook even met de borsten van Myriam Watteau en zegt tegen Eva:

"I'm going to treat you like I treat her."

Oftewel hij gaat met haar neuken (of beter gezegd verkrachten).

Tot zover was de film opzicht nog enigszins vermakelijk, maar na circa 48 minuten wordt het allemaal flauw, saai en achterlijk, ondanks dat er dan nog vijf andere vrouwen, waaronder leidster Hélène (Fanny Magier), naar het kasteel komen in het donker en daar volgt dan de ontknoping van het verhaal. In het kasteel lopen de vrouwen op een gegeven moment (na circa 68 minuten) ook rond in gekleurde doorschijnende gewaden, waardoor je hun borsten en schaamstreken goed kunt zien, en dat was eigenlijk ook het enige leuke in het laatste gedeelte van de film.

Zoals al eerder aangegeven loopt het slecht af voor Eva die beschoten wordt door Elisabeth (die voor Mark lijkt te vallen) en ook loopt het slecht af met Mark, die eveneens wordt beschoten door Elisabeth (die toch niet op Mark valt ). Voordat ze dat doet, vertelt ze wel nog het geheim van de vrouwen (wat o.a. te maken heeft met de opening van de film) aan Mark en zegt ze o.a.:

"But one day, a few high society girls decided to try something other than ox blood. These girls meet at the chéteau. Two of them come the evening before and look for a male victim. He is sacrificed, and the smart ladies drink his blood."

Na het doodschieten van Mark gaat Elisabeth terug naar het kasteel en de vrouwen (Hélène wacht haar al buiten op) en is de film na circa 81 minuten afgelopen.

Het acteerwerk in "Fascination" is ook niet bepaald om over naar huis te schrijven, maar gelukkig compenseert Brigitte Lahaie dat wel nog enigszins met met haar mooie borsten en lichaam, welke ze regelmatig toont. Nee, net zoals de meeste films van Jean Rollin, valt er aan deze film ook weinig lol te beleven en de film is al zeker niet fascinerend. Desalniettemin geef ik Jean Rollin nog niet op, want inmiddels heb ik ook al "La Rose de Fer (1973)" binnengehengeld.

Na het eerder deze maand zien van "Sesso Nero (1980)" (die dezelfde filmposter heeft als Eva Nera, maar dan gespiegeld) en "Orgasmo Nero (1980)", moest ik m.b.t. "Nero" natuurlijk ook nog deze "Eva Nera" zien van Joe D'Amato, maar ik zie nu pas dat het "Nera" is i.p.v. "Nero"

Het is zo te zien meer dan 10 jaar geleden dat iemand voor het laatst een bericht heeft geplaatst bij deze film. Dus de hoogste tijd om er weer eens wat over te schrijven en "Eva Nera" heeft nu tenminste ook één recensie. "Eva Nera" wilde ik ook eigenlijk alleen zien vanwege het meespelen van Laura Gemser, welke ik een lekker ding van Nederlands-Indonesische afkomst vindt.

In deze Erotiek / Thriller film belandt de lesbische en exotische nachtclubdanseres (die met een Python danst) Eva (Laura Gemser) in Hong Kong bij twee rijke broers, te weten Judas (Jack Palance) en Jules (Gabriele Tinti). Beiden zijn slangen-freaks en ze wonen samen met hun slangen in een luxe flat. Wanneer Eva bij hun intrekt en de slangen Eva's vrouwelijke bedgenoten doodbijten, wordt zelfs de zwarte Eva rood, maar het recht zal zijn loop hebben.

"Eva Nera" is een typisch D`Amato vluggertje, die een nogal dwaas plot (als je het al zo mag noemen) heeft. Het is tevens een draak van een film, die op Laura Gemser en een paar andere vrouwen na dan nauwelijks weet te vermaken en ook behoorlijk saai is. De film staat mede betiteld als een Thriller, maar spannend wordt het nergens en ook de dood van een paar vrouwen is eerder lachwekkend dan spannend. Nadat één vrouw, te weten Gerri (Michele Starck), wordt gebeten door een een zeer giftige groene mamba slang, komt er ook wat schuim uit haar mond.

Wel is er onnodig dierenlied te zien, zoals het moment dat Eva en Gerri ergens op een straat van Hong Kong wat gaan eten en waarbij dan een lange slang levend wordt gevild door een Aziatische man. De gevilde slang (die je dan nog ziet bewegen) wordt dan in stukken gehakt en daarna braden in een wok, waarna deze wordt opgegeven Eva en Gerri. Ook is er een scène te zien waarbij Eva de slangen van Judas voert met levende witte muizen. Tegenwoordig zie je dierenleed gelukkig niet meer terug in films, maar in de jaren 70 en 80 was het gebruikelijk en zeker bij films (met name kannibalenfilms) die zich afspelen in exotische landen.

Dankzij de mooie Laura Gemser en ook nog een paar andere vrouwen, weet deze film toch nog een heel klein beetje te vermaken en dat omdat ze vrij regelmatig uit de kleren gaan. Laura Gemser is al na circa vijf minuten naakt te zien, als ze in een nachtclub van Hong Kong topless zit te dansen (het zijn eerder ritmische bewegingen) met een Python en die scène deed me denken aan het dansen van Salma Hayek met een wurgslang in de Horror / Misdaad film "From Dusk till Dawn (1996)".

Na circa negen minuten zien we Laura Gemser ook volledig naakt en dat als ze zich gaat omkleden op haar slaapkamer. Naderhand zien we haar natuurlijk nog vaker naakt en dat o.a. tijdens een masturbatie scène (waarbij ze fantaseert over een slang en een vrouw), terwijl ze genomen wordt door een Aziatische man (die haar ook slaat) waarbij ze er zichtbaar niet van geniet (ze is immers lesbisch) en samen met Michele Starck tijdens een massage en onder de douche (waarbij ze elkaar ook inzepen en daarbij kijkt Jules stiekem en jaloers toe).

Nadat Gerri wordt gebeten en sterft door een losgelaten groene mamba slang, is Eva uit op wraak en heeft ze het voorzien op Jules (die de slang ook heeft losgelaten vanwege jaloezie). Die verleidt ze dan, waarna ze samen met een boot en twee Aziatische mannen naar een eilandje varen. Daar rekent ze dan af met Jules (één van de Aziatische mannen houdt hem dan vast), door bij hem een slang in zijn kont te laten stoppen door de andere Aziatische man. Of ze de slang ook werkelijk in zijn kont stopten durf ik eerlijk gezegd niet te zeggen (dat liet men ook niet zien), maar ze trokken wel bij die scène zijn broek omlaag.

Daarna gaat Eva nog met Judas praten, waarbij ze ook nog een keer voor hem danst (niet naakt overigens) met de zeer giftige groene mamba slang, die haar dan bijt in het gezicht en waardoor ze dan doodgaat. Daarna is de film ook na circa 96 minuten afgelopen. Dat de roots van Laura Gemser ook in Nederland liggen, krijg je in deze film te horen via de tekst (gesproken door Judas):

"You came from Holland yesterday.".

Laura Gemser is ook handtastelijk in deze film en dat o.a. tijdens een etentje (waarbij ze een been en de schaamstreek betast van een Aziatische vrouw) en in een nachtclub voor lesbische vrouwen, waarbij ze Gerri betast terwijl de Aziatische "Kim Sisters" optreden en die zijn daarbij op een gegeven moment ook volledig naakt te zien. Ook wordt Laura Gemser een keer zelf betast tijdens een feest gegeven door Judas en daarbij wordt ze dan betast door een broer en zus.

Buiten Laura Gemser is ook de de blonde Michele Starck (als Gerri die een vriendin van Jules is) regelmatig naakt te zien en dat voor het eerst na circa 38 minuten als ze van Eva een bikini krijgt, die ze aantrekt en daarbij zien we haar dus volledig naakt. Ze is wel geen echte blondine, want op haar schaamstreek zat een behoorlijke zwarte bos haren. Vrij snel na die scène gaan ze samen naar een massagesalon, waarbij ze door twee Aziatische vrouwen gemasseerd worden met een soort van vibrators en daarbij zijn dan beide vrouwen volledig naakt te zien. Michele Starck zien we voor het laatst naakt als ze samen met Eva onder de douche staat.

Verder zien we ook de best mooie Ziggy Zanger, als Candy die eveneens een vriendin is van Jules, één keer naakt en dat als ze samen is met Jules, die dan een slang pakt en op haar volledig naakte lichaam legt. Candy begint dan te schreeuwen (en Jules te lachen), waarna de slang Candy bijt in een borst. Ze sterft wel niet, maar ze wordt daarna wel afgevoerd naar het ziekenhuis.

De film is in zijn geheel gefilmd in Hong Kong en daarvan zijn een aantal mooie beelden van te zien, zowel van het gebied langs de zee, de heuvels en de stad zelf. En dit ongeveer twintig jaar voordat de Britse regering de soevereiniteit van Hong Kong in 1997 aan China zou overdragen en dat heb ik zelf in 1997 in China gezien op de televisie, omdat ik daar toen was voor mijn werk in de stad Nanjing.

Al met al is "Eva Nera" (die ook nog veel andere titels had en dat was best gebruikelijk destijds bij een sexploitation film) een zeer matige film van regisseur Joe D'Amato, de man die verantwoordelijk is voor vele andere vermakelijke Europese trashfilms, en hij is eigenlijk alleen nog het kijken waard als je een Laura Gemser-fan bent.

Ik was eigenlijk van plan om gisteravond "Fascination (1979)" van regisseur Jean Rollin te gaan bekijken vanwege het meespelen van Brigitte Lahaie, maar toen ik zag dat ze ook in "The Night of the Hunted " een hoofdrol had, koos ik toch voor die film en dat omdat ik meer affiniteit heb met films in de huidige tijd i.p.v. lang geleden. Maar of het een goede keuze was om voor deze film te kiezen i.p.v. "Fascination", daar heb ik na het zien van "The Night of the Hunted" mijn twijfels over, want het is een behoorlijk vervelende Rollin-film en dat ook nog eens met een plot wat nergens opslaat .

In dit verhaal draait het om Elizabeth (Brigitte Lahaie), een vrouw met geheugenverlies die in het donker op de straat (ze rent ergens voor weg en zij is ergens bang voor) bij een bos wordt gevonden door een jonge man, te weten Robert (Alain Duclos), rijdend in zijn auto. Hij stopt en pikt haar op en brengt haar naar zijn huis en op de één of andere manier ziet hij niet de naakte roodharige Véronique (Dominique Journet) in het bos die naar Elizabeth roept.

Eenmaal in zijn huis raken ze al snel romantisch betrokken en Elizabeth vraagt ​​Robert om haar niet te verlaten uit angst om te vergeten. Maar als ​​Robert toch eventjes vertrekt, komen Dokter Francis (Bernard Papineau) en zijn assistente Solange (Rachel Mhas) zijn huis binnen en nemen ze Elizabeth mee. Ze wordt naar de 30e etage van een hoog gebouw (de zwarte toren) gebracht, samen met een aantal andere mensen die ook aan geheugenverlies lijden, waaronder Catherine (Cathy Stewart). Ondanks dat ze goed worden verzorgd, wilt Elizabeth ontsnappen, maar Dokter Francis en zijn assistente Solange doen er alles aan om dat te verhinderen en ook wilt Robert Elizabeth weer terugzien.

Pornoactrice Brigitte Lahaie (die qua gezicht wel wat weg heeft van handbalster Tess Wester) is absoluut het beste in deze Misdaad / Drama film en ze verdient meer erkenning voor haar acteertalenten, dan waar ze normaal gesproken goed in is. Ze staat namelijk vooral bekend om haar expliciete rollen en Jean Rollin maakt daar maar al te graag gebruik van, ondanks dat er geen porno in deze film te zien is. Brigitte Lahaie is regelmatig naakt te zien (de eerste keer na circa 12 minuten) en voert tijdens de film ook seksuele handelingen uit. Helaas kunnen zelfs haar sterke prestaties en haar prachtige lichaam deze vervelende film, die volledig ten onder gaat als gevolg van totale saaiheid, niet redden.

Buiten Brigitte Lahaie zijn er ook nog andere vrouwen naakt te zien en dan doel ik op de roodharige Dominique Journet (zij is als eerste naakt te zien in deze film na circa 3 minuten), de zwartharige Cathy Stewart (die evenals Brigitte Lahaie ook een prachtig lichaam heeft), Elodie Delage, Christiane Farina en eigenlijk ook Elodie Delage. De laatste is wel niet echt naakt te zien, maar ze loopt wel op een gegeven moment eventje rond in een bruine doorschijnende nachtjapon, waaronder ze niets draagt. Dus haar naakte lichaam is daaronder vrij goed te zien.

Het draait in dit verhaal dus om het geheugenverlies van Elizabeth en de wijze waarop het geheugenverlies in "The Night of the Hunted" wordt ingezet en gepresenteerd, is tragischer dan in bijvoorbeeld de Mystery / Thriller film "Memento (2000)", waarin dit gegeven vooral gebruikt om een interessante invalshoek voor het thrillerplot te creëren. Hier raakt Elizabeth, net als Guy Pearce in "Memento", om de circa vijf minuten haar herinneringen van die laatste periode kwijt, maar die komen vervolgens ook niet meer terug. Slechts enkele belangrijke flarden uit haar verleden komen bij tijd en wijle terug.

De situatie van Elizabeth wordt naarmate de film vordert alleen maar ernstiger, en zij zal naast haar geheugen ook haar fijne motoriek, en later al haar bewegingen kwijt raken. Langzaam maar zeker wordt ze net als een zombie emotieloos en passief. Ze kan alleen maar in het nu leven, waarbij lichamelijk genot het enige is dat ze niet zal vergeten, zoals lotgenote en kamergenote Catherine haar vertelt in de zwarte toren. Seks is nu het ultieme leven in het heden en het is ook begrijpelijk een emotie die de patiënten zo lang mogelijk willen vasthouden. Hierdoor is de vijf minuten durende seksscène op de bank tussen de volledig naakte Elizabeth en Robert, de jongen die haar in het begin van de film oppikt wanneer ze het bos uit komt rennen, verantwoord vanuit het verhaal.

Daarentegen zitten er ook een aantal seksscènes en naaktscènes in de film die volledig gratuite zijn. Zo wordt er pas weggecut bij een personage dat naar bed gaat wanneer zij zich volledig uitgekleed heeft (wat overigens niet zo lang duurt, omdat geen enkel personage ondergoed aan blijkt te hebben) en zitten er enkele seksuele ontmoetingen in "The Night of the Hunted ", die ook nog eens zeer gewelddadig zijn en eindigen in moord en volkomen onnodig zijn.

Zo wordt een patiënte (Christiane Farina) geholpen door een klusjesman die haar zogenaamd naar haar kamer wilt brengt (omdat zij niet meer weet in welke kamer ze verblijft), maar in plaats daarvan brengt hij haar naar een zaal waar hij haar dan verkracht op de vloer en op een tafel. Hij krijgt wel zijn verdiende loon, want op een gegeven moment komt een andere patiënt de zaal binnen en die slaat dan de klusjesman dood met een hamer, door herhaaldelijk op zijn hoofd in te slaan.

Verder zien we op een gegeven moment een patiënt en patiënte (Elodie Delage) volledig naakt samen naar een zwembad gaan (alleen de vrouw zwemt één baantje en stapt dan alweer uit het zwembad), waarna ze al vrij snel samen naar de sauna gaan. Daarin neuken ze dan met elkaar en daarbij wurgt de man dan de vrouw, die we naderhand ook dood (en naakt) in het zwembad zien liggen.

Buiten deze gewelddadige seksuele momenten zijn er ook bizarre naaktscènes en ander geweld te zien. Zoals het zoals het moment dat Elizabeth samen met Veronique probeert te ontsnappen en waarbij dan Elizabeth twee bewakers plotseling doodschiet, zonder werkelijk gevaar voor eigen leven. Ook valt er een bizarre dansscène (sloeg gewoon nergens op waarom die in de film zat) te zien tussen Solange (in haar bruine doorschijnende nachtjapon) en Robert en dat als Robert naar de zwarte toren gaat om Elizabeth te halen. Naderhand schiet Robert overigens Solange dood en zegt hij tegen haar:

"Takkenwijf."

In die zwarte toren pleegt op een gegeven moment ook de volledig naakte patiënte Catherine (Cathy Stewart) zelfmoord door met een schaar in haar ogen te steken (het gebeuren zien we wel niet, maar je ziet haar wel dood en naakt op een bed liggen met de schaar in haar beide ogen) en de meeste bizarre scène is misschien wel een patiënte (wederom Christiane Farina) die naar twee artsen wordt gebracht. Deze kleden haar dan vrijwel volledig uit (Christiane Farina heeft dan alleen nog haar broekje en schoenen aan) en geven haar dan een spuit in een arm. Ze leggen haar dan op een bed waarop ze sterft en daarna wordt haar lichaam afgevoerd naar een verbrandingsoven, waar ze verbrandt wordt.

Die scène deed me denken aan concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog en daar had het einde van "The Night of the Hunted" sowieso wel wat van weg, want op een gegeven moment worden de patiënten uit de zwarte toren gehaald en worden ze gebracht naar een treinwagon ! Gedurende de hele tijd vraag je je ook af wat er nu met Elizabeth en de andere patiënten gebeurt is en de uitleg daarover krijg je na circa 84 minuten te horen uit de mond van Dokter Francis. De uiteindelijke uitleg van Dokter Francis, die tijdens de climax wordt verschaft, is werkelijk te onnozel voor woorden en daarbij zegt hij tegen Robert:

"Er was een lek in een kerncentrale. Of de reactor is gesaboteerd. Daarbij is radioactieve straling
ontsnapt. Die heeft voorbijgangers besmet. Dat zorgt voor dat geheugenverlies en die paniekaanvallen."



Dat was natuurlijk lachwekkend om te horen. Daarna noemt Robert Dokter Francis nog een "lul" (wat hij ook was) en loopt hij naar Elizabeth toe. Daarbij schiet Dokter Francis op Robert, waarna hij zwaar gewond hand in hand gaat lopen met Elizabeth (die dan inmiddels een soort van zombie is geworden) en dat is ook het laatste beeld wat we zien in de film, want na circa 77 minuten (de 93 minuten die hier op MovieMeter staat klopt volgens mij niet, of er moet nog een langere versie van de film bestaan ?) is de film dan gelukkig afgelopen.

Al met al is "The Night of the Hunted" een behoorlijk vervelende film van Jean Rollin. Hoewel de sfeer en Brigitte Lahaie geweldig zijn, is er nauwelijks een plot. Veel scènes hebben ook gewoon geen zin en voegen nauwelijks iets toe aan het verhaal. Gelukkig is er wel redelijk veel naaktheid te zien (met name van de mooie Brigitte Lahaie) en dat verzacht enigszins de pijn en dat geldt ook voor een aantal bizarre geweld scènes. "Night of the Hunted" zit zeker vol potentieel, maar slaagt er niet in om zijn doel te bereiken, waardoor "Night of the Hunted" uiteindelijk een teleurstelling is geworden.

Ik heb me na "Lèvres de Sang (1975)", die ik twee weken geleden zag, toch weer gewaagd aan een Jean Rollin film en in dit geval dus zijn Horror film (een zombiefilm) "Les Raisins de la Mort", of in het Engels "Grapes of Death". De film is min of meer een combinatie van George Romero's eerdere films "Night of the Living Dead (1968)" en "The Crazies (1973)".

In dit verhaal wordt de druivenoogst door een onbekend landbouwgif aangetast, wat resulteert in "Beaujoulais Primeur" en waarvan de gebruikers in zombies veranderen. Terwijl het aan het gebeuren is, zijn twee vriendinnen, te weten Élisabeth (Marie-Georges Pascal) en Brigitte (Evelyne Thomas), onderweg in Frankrijk met de trein. Ze gaan beiden op vakantie en Élisabeth gaat dan tevens naar haar geliefde (Patrice Valota) op een Wijngaarde. Op het moment dat de trein stopt op een perron, stapt een geïnfecteerde man (François Pascal) in de trein, die Brigitte doodt en Élisabeth moet de trein uitvluchten voor haar leven. Ze vlucht daarbij naar een dorp in de heuvels, waar ze opzoek gaat naar een telefoon en hulp.

De eerste vijf minuten van de film zijn tamelijk mysterieus en onheilspellend en daarbij zien we mannen met kapjes en sjaals voor hun mond. Terwijl ze zich behoedzaam voortbewegen (o.a. op een tractor) door een Wijngaarde, spuiten ze met een soort verdelgingsmiddel. Zonder uitleg blijf je als kijker gissen naar het hoe en waarom van deze scène, maar aangezien je als kijker al weet dat het hier om een zombiefilm gaat, heb je wel al zo'n vermoeden wat de betekenis van deze scèneis. Na de spuitende mannen (en nee, dit is geen pornofilm ) worden beelden getoond van draaiende machines op een wijngaard en reservoirs met wijn/druivensap. Wat het één met het ander te maken heeft, is niet duidelijk, maar dit maakt het wel prikkelend en interessant.

Vervolgens wordt er overgegaan naar een ander gezichtspunt, dat van twee vrolijke vriendinnen op een treinreis in het platteland van Frankrijk, waarbij Élisabeth heeft afgesproken op een Wijngaarde met haar geliefde. Het duurt niet lang voordat ze een geïnfecteerde zombie-achtige persoon tegen het lijf lopen als de trein stopt op een perron. Het gaat om een man (die we eerder ook al zagen op de Wijngaarde) met een gezicht dat al lichtelijk begint te rotten, Hij stapt bij Élisabeth in de coupé en wanneer ze even later haar vriendin Brigitte dood aantreft op het toilet, is de optelsom snel gemaakt. Ze vlucht de trein uit en vanaf dat moment is de film een aaneenrijging van ontmoetingen met zombies.

De geïnfecteerden in "Les Raisins de la Mort" zijn geen zombies in de zin van “levende doden”. Ze zijn slachtoffers en ze weten zelf ook niet wat ze overkomt. Ze zijn allemaal heel grotesk opgemaakt en praktisch geen van hen kijkt eng of bedreigend uit zijn ogen. Ook vallen ze vaak niet eens aan wanneer ze een slachtoffer genaderd zijn. Door het effect van de pesticiden krijgen ze zweren op hun huid en hoofd en worden ze steeds agressiever en moordlustiger. De gruwelen worden heel expliciet in beeld gebracht en zijn ook behoorlijk grof.

Zo komt Élisabeth als eerste aan op een boerderij waar een besmette vader (Serge Marquand) en diens dochter Antoinette (Patricia Cartier) aan het eten zijn. Natuurlijk loopt de situatie uit de hand en daarbij vecht op een gegeven moment Élisabeth met haar vader, waarbij de vader haar blouse opentrekt (dan zien we de borsten van Patricia Cartier na circa 24 minuten) en dan tegen haar zegt:

Did you think I didn't know?
This wound is like mine.
You're like me, bitch.
Like me.
You're rotting, just like me.

Daarna doodt hij haar met een hooivork en doodt Élisabeth uiteindelijk de vader met een auto (de vader vroeg haar dat ook te doen).

Daarna rijdt Élisabeth met de auto naar een dorp en onderweg ontmoet ze de blinde vrouw Lucie (Mirella Rancelot) die ze helpt. Samen gaan ze dan naar het dorp, dat inmiddels uit zombies bestaat, waarbij de zombies de blinde vrouw achtervolgen en omsingelen. Ze wordt dan uiteindelijk gepakt door een man, te weten Lucas (Paul Bisciglia) met wie ze bevriend is, die haar half ontbloot (dan zien we de borsten van Mirella Rancelot na circa 48 minuten) aan een deur spietst met messen, waarna hij haar onthoofd met een handbijl. Deze onthoofding werd fraai in beeld gebracht, maar is niet bepaald geschikt voor tere zielen. De man loopt daarna ook steeds rond met haar hoofd in zijn hand en het wordt zelfs op een gegeven moment door hem afgelikt.

Die scène was één van de twee hoogtepunten in de film en het andere hoogtepunt in de film was pornoactrice Brigitte Lahaie, een Franse van Vlaamse afkomst (haar echte naam is Brigitte Vanmeerhaeghe), die in het verhaal geen naam heeft. Ze helpt in eerste instantie Élisabeth, maar ze hoort bij de zombies, ondanks dat ze niet besmet is. Als op een gegeven moment (na circa 60 minuten) twee mannen, te weten de boeren Paul (Félix Marten) en Francois (Michel Herval), naar het dorp komen met een geweer, loopt ze met twee grote honden en licht gekleed in witte doorschijnende kleding (nachtjapon) langzaam van een trap af naar de mannen toe. Ze moet dan aantonen dat ze geen zombie is en trekt dan haar kleding uit na circa 60 minuten, waardoor de twee mannen (en de kijkers ) haar gave en onaangetaste naakte lichaam kunnen zien.

Francois zegt daarna ook tegen haar "There's no need for this. Put your dress back on.", maar daar was ik het duidelijk niet mee eens want een volledig naakte Brigitte Lahaie was juist een genot om naar te kijken en ze heeft daarbij ook nog eens een zeer fraai lichaam, met alles in de juiste proporties. Vanwege haar ga ik vanavond waarschijnlijk één van "alexspyforever" lievelingsfilms van Jean Rollin bekijken, namelijk "Fascination (1979)". In deze film heeft Brigitte Lahaie maar een kleine rol, terwijl ze in "Fascination" één van de hoofdrolspeelsters is. Ze vecht in deze film ook met Élisabeth en ze komt daarna spectaculair aan haar einde, want ze blaast zichzelf dan op met dynamiet.

Élisabeth gaat dan met de twee mannen mee, die bierdrinkers zijn i.p.v. wijndrinkers (daarom zijn ze ook niet besmet), waarbij ze uiteindelijk aankomen bij de Wijngaarde van haar geliefde. Ondanks dat je daar te weten komt hoe de vork in de steel zit (het verdelgingsmiddel is namelijk gemaakt door de geliefde van Élisabeth), was het einde best vreemd. Want als de beide mannen gaan eten en drinken, gaat Élisabeth naar een schuur waar ze haar inmiddels besmette geliefde ziet. Ze praten dan met elkaar en daarbij zegt Élisabeth ook tegen hem "I love you" (twee keer zelfs), waarna beiden elkaar omhelzen. Als Paul dan gaat kijken waar Élisabeth is, schiet hij haar geliefde dood, waarop Élisabeth hem doodschiet. Terwijl hij aan het sterven is, zegt hij nog:

"Stupid. How stupid!"

En daar was ik het wel mee eens. Als Francois daarna ook komt kijken, schiet Élisabeth hem zonder pardon ook dood. Dat vond ik opzicht best vreemd en apart, want beide mannen hebben Élisabeth juist goed geholpen en ze wist dat haar geliefde was besmet, dus ze wist ook wat er met hem ging gebeuren. Misschien wist ze dat ook van zichzelf, want ze heeft zelf ook wijn gedronken (o.a. bij de vader en dochter op de boerderij). Daarna zien we nog het gezicht van Élisabeth in beeld ,waarop druppels bloed van haar geliefde vallen, en daarna is de film na circa 90 minuten afgelopen.

Met de sfeer in de film zit het wel goed en ook de gekozen locaties mochten er wezen. De film werd namelijk grotendeels opgenomen in de nabijheid van de ruïnes van het middeleeuwse dorp Montméjean en dat zag er zeer fraai uit. De cast is net zoals de film behoorlijk amateuristisch, maar hoofdrolspeelster Marie-Georges Pascal (dat haar naam Élisabeth is, kom je pas op het einde te weten) deed het opzicht verdienstelijk. Helaas is ze niet naakt te bewonderen, maar ze zet wel een expressieve en overtuigende acteerprestatie neer. Haar personage evolueert geleidelijk aan van hysterisch schreeuwende vrouw, naar een actieve, rationeel denkende deelneemster aan het verhaal.

Hoewel "Les Raisins de la Mort" gewoon een amateuristische Horror film is zonder echte spanning, mocht de film er wel wezen qua sfeer, de mooie omgevingsbeelden en locaties, de mooie Brigitte Lahaie en het geweld. Het geweld is wel niet rijkelijk aanwezig, maar datgene wat erin te zien is, o.a. de onthoofding, is heerlijk grof. "Les Raisins de la Mort" heeft ook een originele benadering van het zombie-gegeven.

Gisteren is het me eindelijk gelukt om "No Time to Die" in de bioscoop (dit keer de Vue in Kerkrade i.p.v. de Foroxity in Sittard en de Vue had zijn zaakjes prima voor elkaar qua Corona i.p.v. de Foroxity, zo kon er niemand voor, achter en naast je zitten en dat beviel me uitstekend) te zien en wel tijdens de middagvoorstelling die om 13:10 uur begon en rond 16:20 uur afgelopen was (we zijn tijdens de aftiteling vertrokken).

In 1981 zag ik mijn eerste James Bond film in de bioscoop (ook tijdens een middagvoorstelling), namelijk "For Your Eyes Only (1981)", en sindsdien heb ik ze allemaal in de bioscoop gezien (is ook steeds een familie-uitje). Dus "No Time to Die" is voor mij een jubileumfilm geworden, want het is namelijk mijn 14e (eigenlijk mijn 15e want "Never Say Never Again (1983)" is eigenlijk ook gewoon een James Bond film) James Bond film in 40 jaar tijd en deze nieuwste James Bond film valt het best te benoemen als het einde van een tijdperk.

In de 25e James Bond film "No Time to Die", geniet James Bond (Daniel Craig) van zijn pensioen met zijn vriendin Madeleine Swann (Léa Seydoux), tot op een dag zijn oude vijand Blofeld (Christoph Waltz) en diens organisatie SPECTRE roet in het eten komen strooien. Bond besluit om nog één keer geheim agent te spelen om SPECTRE en de nieuwe schurk Safin (Rami Malek), een crimineel die een nieuw wapen heeft gecreëerd dat de wereld in gevaar brengt, een halt toe te roepen.

In "No Time to Die" keert Daniel Craig terug voor zijn vijfde (en bovendien zij laatste) film als Ian Fleming’s James Bond. Hoewel ik "Casino Royale (2006)" nog steeds zijn beste James Bond film vind, is dit wel zijn tweede beste film en is het dus een waardig afscheid van Daniel Craig. Hij ziet er nog steeds onwijs gelikt uit strak in pak en hij is charmant zoals altijd en zijn interacties met zijn teamleden blijven een komisch genot, voornamelijk met tegenspelers als M (Ralph Fiennes) en Q (Ben Wishaw). In "No Time To Die" laat Daniel Craig zich echter ook van een zachte kant zien. Ik ben er nog niet uit of ik hem of Roger Moore de tweede beste James Bond vindt, maar Sean Connery blijft mijn "Nummer 1". Ik ben in ieder geval benieuwd wie de opvolger van Daniel Craig gaat worden en wat mij betreft mag het ook een vrouw zijn, zoals dat in de jaren 80 eventjes het geval was met Amber Lynn

"No Time To Die" is spectaculair en bevat buiten veel actie en dialogen ook veel bevat prachtige locaties (o.a. in Italië, en dan het Italiaanse dorp Matera waar ik in 2015 ook ben geweest tijdens mijn zomervakantie, Noorwegen en Cuba) en cinematografische beelden, waarbij het camerawerk meesterlijk wordt gecombineerd met het kleurgebruik en de belichting. Deze James Bond film laat opnieuw zien dat blockbuster films er niet eentonig of kleurloos uit hoeven te zien. Daniel Craig’s laatste James Bond film valt het best te beschrijven als een liefdesbrief aan zijn tijd als James Bond. Op meerdere vlakken speelt "No Time To Die" met de eerdere Bond films van Daniel Craig.

Ook zijn veel personages uit zijn eerdere Bond films opnieuw te zien in No Time To Die. Hierbij kun je denken aan personages als "M" (staat overigens voor Mallory), "Q", Moneypenny, Felix Leiter, Madeleine Swann en Blofeld. Dit zijn allemaal personages die gespeeld worden door bekende gezichten uit Daniel Craig’s tijdperk als James Bond en dan doel ik natuurlijk op Ralph Fiennes, Ben Whishaw, Naomi Harris, Jeffrey Wright, Léa Seydoux en Christoph Waltz. Voor sommigen van hun is het net zoals Daniel Craig hun laatste James Bond film. Overigens zien we ook een foto van Vesper Lynd (die vrouw waarop James Bond verliefd werd in "Casino Royale") op een graf en zien we een schilderij van de vorige "M" (oftewel Judi Dench) aan de wand hangen.

Uiteraard zijn er ook enkele nieuwkomers zoals schurk Lyutsifer Safin, geheim agente Nomi, geheim agente Paloma, spion Logan Ash, wetenschapper Valdo Obruchev en slechterik Primo en die worden dan gespeeld door Rami Malek (die schitterde als Freddie Mercury in de Biografie / Muziek film "Bohemian Rhapsody (2018)"), Lashana Lynch, Ana de Armas, Billy Magnussen, David Dencik en Dali Benssalah.

Met name Ana de Armas vond ik een leuke en mooie toevoeging en dat vond James Bond ook Helaas heeft ze wel maar een kleine rolletje en is ze dan ook maar circa 10 minuten in beeld te zien en dat op het moment als de film zich afspeelt in Cuba (Ana de Armas is overigens een Cubaanse, dus de scène paste perfect bij haar). Als ze afscheid neemt van James Bond, wordt er ook gezegd:

Paloma: This is my stop. Goodbye.
James: You where excellent.
Paloma: You too.
James: Next time, stay longer.
Paloma: I will.

Dus hopelijk zien we haar weer terug in een volgende James Bond film en dan hopelijk ook langer, want buiten een hele mooie vrouw, is zij ook gewoon een goede actrice (in "Blade Runner 2049 (2017)" maakt zij een spetterende indruk op mij).

De openingsscène met een jonge Madeleine (Coline Defaud) van "No Time to Die" vond ik spannend en daarbij gaan we ook terug in de tijd en daarna zien we ook James Bond en Madeleine samen voor het eerst in beeld en dat tijdens een schitterende en tevens spectaculaire (met heel veel actie) scène in het schitterende Italiaanse dorp Matera in Italië. Na circa 24 minuten start dan het openingslied, die ditmaal gezongen wordt door de Amerikaanse zangeres Billie Eilish, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord heb. De muziek is natuurlijk niet mijn smaak, maar het was wel een mooi eerbetoon aan de eerdere openingsliedjes.

Na het openingslied zien we overigens met allemaal hoofdletters in beeld de tekst "FIVE YEARS LATER", en dan volgt alweer de volgende spectaculaire en actievolle scène, en dat is zeker niet willekeurig gekozen, want na ruim 90 minuten zien we opeens het vijfjarige meisje Mathilde (leuk gespeeld door Lisa-Dorah Sonnet) in beeld en dat blijkt de dochter te zijn van James Bond die verwerkt is in Matera na een passionele en liefdesvolle avond met Madeleine.

Hoewel ik me eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut vermaakt heb met deze "No Time to Die", waarbij het tempo ook nog eens hoog is, is niet alles vlekkeloos. Het verhaal bevat namelijk een aantal overbodige subplots, die alleen dienen om ons naar verschillende locaties te brengen met daar een nieuwe actiescène tot gevolg. Deze worden overigens wel spectaculair en sterk in beeld gebracht, maar de film had wat korter kunnen zijn door hierop in te korten. Inhoudelijk gezien heeft het plot ook weinig om armen en komt het neer op een simpele slechterik die de wereld wilt overnemen en uitmoorden met een gevaarlijk wapen. We hebben het allemaal al eens eerder gezien.

Tevens weet Rami Malek prima werk af te leveren met zijn rol als schurk Safin, een emotioneel gebroken man die door het verlies van zijn gehele familie niet meer helder kan nadenken, maar hij krijgt geen kans om zichzelf te ontwikkelen tot een memorabele vijand. Een soortgelijk probleem had Christoph Waltz ook met zijn rol als Blofeld in "Spectre (2015)". Het is gewoon zonde dat beide goede acteurs te weinig schermtijd hebben gekregen.

De actiescènes in "No Time to Die" zijn groots en de actie en het stuntwerk is zoals gewoonlijk voor een Bond film super uitgevoerd. De technologische gadgets (o.a. een horloge) gaan goed samen met het geweld van vuisten en schoten en zijn niet overdreven zoals bijvoorbeeld in "Die Another Day (2002)". Het einde mocht er zeker wezen en is behalve spectaculair ook emotioneel en is zeker ook uniek voor een James Bond film. Het einde is een ieder geval een goede afsluiting voor Daniel Craig als James Bond.

Al met al is "No Time To Die" een prachtig eerbetoon aan het James Bond tijdperk van Daniel Craig. Dit komt doordat de film zijn tijd neemt om in een bijna drie uur durende film het verhaal krachtig af te sluiten. Dit is ook een film die je in de bioscoop gezien moet hebben, zelfs als je geen Bond fan bent. Geen enkele James Bond film is perfect en het is ook niet realistisch om dit te verwachten. Vernieuwing zoeken in een franchise die al zo lang bestaat is immers geen gemakkelijke taak, maar "No Time To Die" weet dit wel met vlagen te leveren. En niet te vergeten, "No Time To Die" ziet er ook nog eens prachtig uit..

Nadat ik afgelopen vrijda "Sesso Nero (1980)" had gezien van regisseur Joe D'Amato, wilde ik zaterdag nog een film van hem zien en toen kwam ik al snel uit op deze "Orgasmo Nero", is één van de vier Caribische gefilmde hardcore films ("Sesso Nero (1980)", "Erotic Nights of the Living Dead (1980)" en "Porno Holocaust (1981)" zijn de andere drie films) van Joe D'Amato, en dat omdat daarin ook de mooie Lucia Ramirez in meespeelt en dit keer zelfs in een hoofdrol. "Sesso Nero" was min of meer een hardcore film en "Orgasmo Nero" is gewoon een Thriller / Erotiek film en dus geen hardcore film (er valt wel één korte porno scène te zien).

In "Orgasmo Nero" draait het om de wetenschapper Paul (Richard Harrison), die onderzoek doet op een tropisch eiland in het Caribische gebied. Zijn ouder wordende vrouw Helen (Nieves Navarro), die nog geen kinderen heeft (Paul wilt graag een zoon), komt op bezoek bij hem en ontmoet de inheemse jonge vrouw Haini (Lucia Ramirez), die van voodoo houdt en wiens vader recent is overleden door een haaienbeet. Helen en Haini worden verliefd op elkaar en Helen besluit om Haini mee te nemen naar de grote stad waar ze leeft. Eenmaal aangekomen in de grote stad wordt Helen jaloers op Haini en Haini wordt jaloers op Helen, wanneer ze beiden anderen beginnen te zien. Nadat ook Paul weer terugkomt, iets waar Haini niet blij mee is, en Helen te horen krijgt dat ze behandeld kan worden om kinderen te krijgen, willen Paul en Helen verder gaan met hun eigen leven en willen ze af van Haini. Ze besluiten haar daarom samen terug te brengen naar het tropisch eiland waar ze vandaan komt, maar Haini is boos en zint op wraak.

De opening van de film begint met een voodoo ritueel op het strand, waarbij het draait om de overleden vader van Haini die wordt opengesneden met een mes door zijn vrouw en diens organen worden dan opgegeten door de aanwezigen (zijn vrouw en Haini). Paul is daarbij toeschouwer en hem zal hetzelfde gebeuren op het einde van de film, waarbij Haini wraakt neemt op Paul en Helen.

Qua verhaal stelt "Orgasmo Nero" niet veel voor en een echt plot is er eigenlijk ook niet. Waar het vooral om draait in "Orgasmo Nero" is verliefdheid, jaloersheid en wraak. De film bevat een aantal mooie locaties (prachtige witte stranden met een prachtige blauwe zee en lucht) en is prachtig geschoten. "Orgasmo Nero" staat bekend als een hardcore film, maar vrijwel alle seksuele actie binnen "Orgasmo Nero" is softcore, op één scène na dan (in die scène pijpt en trekt Lucia Ramirez heel even aan de mannelijkheid van Mark Shannon, die verder geen rol heeft in deze film). Dus kijkers die op zoek zijn naar veel hardcore actie, zullen hierdoor enorm teleurgesteld worden.

Ondanks dat er eigenlijk geen hardcore actie te zien is, bevat de film wel veel erotiek en zien we vooral veel naaktheid van Nieves Navarro en Lucia Ramirez. Ik heb deze film gekeken vanwege het meespelen van Lucia Ramirez, maar qua schoonheid vond ik de destijds 42-jarige roodharige Nieves Navarro eigenlijk mooier. Ze was waarschijnlijk ook één van de eerste actrices met siliconenborsten, want in de scènes waarin haar borsten vanonder te zien zijn (bijvoorbeeld als ligt op een bed), zie je goed de sneetjes onder de borsten.

Nieves Navarro is ook degene die we voor het eerst naakt zien en wel na circa zes minuten als ze onder de douche staat en daarbij zien we haar ook gelijk volledig naakt. Lucia Ramirez zien we voor het eerst naakt na circa twintig minuten, als ze samen met Helen op het strand is en zij volledig naakt is. Bij die scène vroeg ik me ook of wat nu mooier was, de volledig naakte Lucia Ramirez (die dan een soort van dans / ritueel uitvoert op het strand) of het prachtige witte strand met de eveneens prachtige blauwe zee en lucht.

Als Haini met Helen meegaat naar de grote stad, zien we hun samen op een feest en daarbij maakt Haini kennis met een man en vrouw, te weten Lydia, die haar wel zien zitten (Helen is dan jaloers). In de volgende scène (na circa 30 minuten) zien we dan Haini samen met de man in een speedboot varen en daarbij kleedt de bikini-dragende Haini zich dan volledig uit. Als de man dan met Haini wilt vrijen op de speedboot, is zij daar niet van gediend en zegt ze:

"Leave me alone!"

Waarna ze in het water springt In daarop volgende scène ligt Haini te zonnebaden op een terras in een witte bikini en zit Helen aan een tafel een spelletje aan het spelen met drie vriendinnen, waaronder ook Lydia. Als twee vriendinnen opstappen en Helen eten gaat halen, loopt Lydia naar Haini toe en trekt ze het slipje van Haini uit, waarna ze Haini's schaamstreek begint te betasten (vingeren). Ze wordt er zelf ook geil van en begint dan ook haar eigen schaamstreek te betasten. Als Helen dan terugkomt met een schaal met hapjes, ziet ze beiden en wordt ze jaloers en boos op Haini. Ze besluit dan om naar een vriend van Paul te gaan, te weten Henry die altijd al een oogje had op Helen, en die mag haar dan neuken na circa 38 minuten. Daarna gaan ze samen nog de sauna in en daarna mag Henry haar nog beffen.

Als Helen daarna thuiskomt, ziet ze Haini volledig naakt op bed slapen en raakt ze haar even aan. Als ze daarna weer vertrekt en Haini zogenaamd wakker wordt (ze was namelijk aan het faken dat ze aan het slapen is), begint Haini zich te masturberen en daarna voert ze een soort van voodoo ritueel uit, waarbij ze een man ziet en die man treft Helen daarna in een bar. Helen ziet de man wel zitten en de man geilt op Helen. Helen neemt de man dan mee naar huis (beter gezegd de man volgt Helen) en hij mag haar dan neuken. Haini kijkt daarbij stiekem en jaloers toe en wilt de man doden met een groot mes. Dit lukt niet en de man (die Haini ook slaat) zegt dan ook tegen haar:

"You wanted to kill me! You bitch!"

De man vertrekt daarna en Helen en Haini beginnen dan elkaar te zoenen. Oftewel ze worden weer verliefd op elkaar.

Daarna zien we Helen en Haini samen paardrijden op het strand, waarna ze daar gaan relaxen en Haini is daarbij volledig naakt. Ze gaan dan natuurlijk ook met elkaar vrijen (Helen likt dan o.a. de borstjes en tepels van Haini) en ze beffen en vingeren dan ook elkaars schaamstreek. Na circa 55 minuten komt ook Paul weer thuis en Haini is daar niet blij mee (ze is natuurlijk jaloers omdat Helen nu weer tijd moet doorbrengen met haar man Paul). Als Paul en Helen samen naar bed gaan (dan zien we Nieves Navarro ook weer volledig naakt), wilt Paul met haar vrijen, maar Helen heeft daar geen interesse in.

Als Paul de dag erna binnen in het huis aan het werken is op een typemachine, zitten Helen en Haini buiten op het terras en beginnen ze met elkaar te zoenen en te vrijen. Als Paul dat ziet, wordt hij boos en zegt hij tegen Helen:

"I'm really shocked, Helen! That's the most stupid thing you could do."

Paul wilt ook dat Haini vertrekt maar Helen wilt dat niet omdat ze verliefd is op haar. Paul gaat daarna naar zijn vriend Henry om zijn hart te luchten, maar hoort juist via Henry dat Helen het inmiddels met verschillende personen heeft gedaan en dat inclusief hemzelf. Paul slaat Henry dan en zegt tegen hem:

"You bastard! I will kill you!"

Paul vertrekt daarna naar huis en als hij weer thuiskomt na circa 68 minuten, treft hij Helen en Haini vrijend in bed aan. Paul gaat dan kwaad de slaapkamer binnen en slaat Helen dan, waarna hij Haini neukt (het is eerder verkrachten) en hij zegt daarbij ook:

"Now I'm going to show her how it is with a man."

Helen vindt het opwindend om te zien en gaat dan meedoen met Paul (oftewel we zien dan een trio). Daarna zien we opeens Haini verbaasd lopen door het huis en gaat ze op een bed liggen en begint ze zichzelf te masturberen. Daarbij fantaseert ze over een man (Mark Shannon) op het strand, die ze eventjes pijpt en aftrekt. Oftewel we zien de enige hardcore scène in de film en die duurt ook slechts 30 seconden.

Haini weet dan min of meer dat haar relatie met Helen voorbij is en zeker als Helen na circa 87 minuten een brief ontvangt, waarbij een dokter haar uitnodigt om langs te komen om de zwangerschapsbehandeling te starten. Helen en zeker Paul (die graag een zoon wilt) zijn daar zeer blij mee en willen nu samen van Haini af. Helen en Paul vrijen daarna met elkaar, waarbij Paul Helen neukt, en Haini voert dan volledig naakt een voodoo ritueel uit op een pop.

Paul en Helen brengen daarna per boot Haini terug naar het tropisch eiland waar ze vandaan komt. Als ze aankomen op het eiland neemt Helen afscheid van Haini en gaat ze wachten en Paul brengt Haini dan terug naar haar stam. Als ze echter aankomen op een strand, komt de stam juist naar hun toe gelopen en gaan ze een voodoo ritueel uitvoeren op Paul die daarbij ook iets moet drinken. Daarna zien we Paul half naakt liggen en heeft Haini een mes in haar hand, waarmee ze hem steekt. Helen is het wachten dan zat en gaat opzoek naar Paul. Als Helen op het strand aankomt ziet ze Haini, die dan naar haar toeloopt en haar iets te eten (oftewel een orgaan van Paul) geeft. Ze zegt dan ook tegen Helen:

"I knew you would come. Now, you cannot leave me anymore. He is part of us now, and we are part of him, Helen."

Als Helen dan vraagt "Where is Paul?", zegt Haini "Follow me" en dan ziet Helen het dode lichaam van Paul waar ze erg van schrikt. We zien dan nog Helen met de handen voor haar gezicht, waarna de film na 93 minuten is afgelopen.

De cast bestaat eigenlijk maar uit drie personen, te weten Nieves Navarro, Richard Harrison en Lucia Ramirez, en ze deden het opzicht best verdienstelijk. Richard Harrison vond ik overigens lijken op de Amerikaanse acteur Nick Nolte en Nieves Navarro (42 jaar) en Lucia Ramirez (22 jaar) waren beiden tevens mooie vrouwen om naar te kijken, ondanks hun leeftijdverschil. En dat ze natuurlijk zeer regelmatig naakt te bewonderen waren, was natuurlijk het mooiste. Ik weet niet welke acteur de rol van Henry speelde (dat staat ook niet op IMDB), maar hem vond ik lijken op de jaren 80 voetballer Wilbert Suvrijn.

Hoewel "Orgasmo Nero" (mijn twaalfde film van regisseur Joe D'Amato) door velen wordt bestempeld als één van de slechtste films van Joe D'Amato, door o.a. het ontbreken van een plot, heb ik me er opzicht nog wel aardig mee vermaakt. Dit vooral natuurlijk door de mooie vrouwen Nieves Navarro en Lucia Ramirez, maar ook door de erotiek (o.a. de lesbische scène tussen Helen en Haini op het strand en de masturbatie scène tussen Haini en Lydia) en de mooie locaties met witte stranden en blauwe zee en lucht.

Dankzij alexspyforever heb ik eindelijk deze "Sesso Nero" van regisseur Joe D'Amato kunnen kijken. Hij staat hier betiteld als een Erotiek / Horror film, maar het is toch meer een Porno / Drama film. Deze "Sesso Nero" heeft overigens veel overeenkomsten met een paar andere films van Joe D'Amato en dat omdat in die films vrijwel dezelfde cast, en dan doel ik op o.a. op Mark Shannon, George Eastman, Lucia Ramirez en Chantal Kubel, te zien is en dan heb ik het over de films "Erotic Nights of the Living Dead (1980)" (in juni van dit jaar gekeken vanwege het meespelen van Laura Gemser) en "Porno Holocaust (1981)". De filmposter van de laatste film lijkt ook op de filmposter van "Sesso Nero" (die van "Eva Nera (1976)" is eigenlijk exact dezelfde) en de handeling welke op die filmposters te zien is, is zeer veel te zien in "Sesso Nero".

In dit verhaal draait het om Mark Lester (Mark Shannon), die slecht nieuws krijgt van zijn dokter en die tegen hem zegt:

"It is prostate hypertrophy."

Hij moet geopereerd worden waardoor hij impotent wordt. Mark moet de operatie binnen 15 dagen ondergaan, dus besluit hij de tijd voorafgaand aan zijn operatie te gebruiken om Santo Domingo in de Dominicaanse Republiek te bezoeken als een vakantie, een gelegenheid voor enkele laatste seksuele escapades en om mogelijk wat herinneringen op te halen.

Op een dag, terwijl hij door de straten van de stad dwaalt, ziet Mark een weerspiegeling in een etalage van een jonge vrouw, Marja (Annj Goren), die hij 10 jaar geleden op het eiland had ontmoet en overleden (zelfmoord) zou zijn. Maar ze lijkt nog te leven en ze ziet er nog helemaal hetzelfde uit. Mark heeft een paar snelle affaires, één met het kamermeisje (Chantal Kubel) en een andere met de vrouw van zijn vriend Jacques, Lucia (Lucia Ramirez), voordat hij een oude vriend, te weten Voyakis (George Eastman), tegenkomt in een nachtclub en die Mark vertelt dat er enkele voodoo-incidenten zijn gemeld op het eiland. Kort daarna begint Mark Marja steeds vaker te zien en lijkt hij niet in de gaten te hebben dat zijn einde in zicht is.

Het verhaal (waarbij het draait om wraak) stelt opzicht weinig voor en weet niet echt te boeien, maar op het einde zit er wel nog een leuke verrassing in m.b.t. Marja (ze blijkt namelijk niet Marja te zijn, maar ze is haar 10 jaar jongere zus die vanwege haar vader wraak moet nemen op Mark) en op het einde zien we eigenlijk ook de enige scène in de film die iets te maken heeft met Horror, want dan snijdt Mark na het neuken (missionarishouding) van Marja op het strand namelijk zijn penis eraf met een mes (daarbij is dan ook heel even wat goor te zien) en zien we het bloed spuiten in de zee (het zeewater kleurt dan ook rood) waarna Mark sterft.

Eigenlijk zijn het twee scènes die betrekking hebben op Horror, want in een eerdere scène zien we een dronken (door J&B whisky die vaak in beeld wordt getoond) Mark zwetend dromen (zeg maar gerust een nachtmerrie) in bed en dan droomt hij dat hij op een operatietafel ligt, terwijl een dokter zojuist met een scalpel zijn mannelijkheid heeft ontnomen en die zien we dan in een dienblad liggen aan de zijkant van de operatietafel

Ook zit er opzicht wel een komische scène in de film en dat is op het moment dat een donkere, oudere en corpulente vrouw de kamer van Mark binnenkomt, die dronken en slapend op bed ligt, en die dan tegen Mark zegt:

"You aren't tired yet of being aIone? BeIieve me, I can heIp you more than this bottIe. I assure you that I can make you smiIe again. Let me try. WiII you? Or am I too oId for you?"

Mark is daar niet bepaald van gediend en stuurt de vrouw de kamer uit en zegt ook tegen haar:

"Nigger, get out of here! FiIthy whore! Go!"

Opzicht moest ik daar wel even om lachen, maar het was natuurlijk wel racistisch en ongepast. Naderhand komt de vrouw nog eens zijn kamer binnen en dan steekt Mark haar met een mes dood.

Zover het verhaal. Wat vooral in deze film te zien is, is porno en iedere vrouw die een rol of een rolletje heeft in de film, doet pornografische handelingen en vooral pijpen en masturberen (zichzelf en mannen). De cast in deze film bestaat dan ook vooral uit pornoacteurs (Mark Shannon) en actrices (Chantal Kubel, Lucia Ramirez, Lola Burdan en Annj Goren).

De eerste pornoscène is al na circa 8 minuten te zien, als Mark naakt in zijn hotelkamer op bed aan het slapen is en het kamermeisje (Chantal Kubel) zijn kamer binnenkomt. Die ziet dan de naakte Mark op bed liggen, waarbij we Mark zijn slappe penis vol in beeld zien. Ze gaat dan in een stoel zitten en begint zichzelf te masturberen (wat natuurlijk expliciet in beeld wordt getoond, inclusief het openen en vingeren van de schaamstreek). Als Mark wakker wordt staat hij op en loopt hij verrast naar het kamermeisje toe, waarbij zij hem begint te pijpen na circa 10 minuten. Daarna neukt Mark haar van achteren, waarna we hem na circa 12 minuten zien klaarkomen op haar rug. Dus behalve de kamer schoonmaken, moet het kamermeisje ook iets anders schoonmaken

Iets later (rond de 20e minuut) gaat Mark eten bij zijn vriend Jacques en diens vriendin Lucia (Lucia Ramirez), die Mark kent (dat zien we naderhand ook via een flashback van Mark), en als Jacques dan weggaat, kleedt Lucia zich uit en begint ze Mark te pijpen en zien we Mark na circa 24 minuten klaarkomen in haar mond en gezicht. Daarna zien we Mark kronkelen van de pijn en naar zijn mannelijkheid grijpen (omdat hij een opflakkering van zijn toestand heeft gehad) en zien we Lucia koel aan de eettafel zitten die naar hem kijkt, waarbij ze er even onverschillig uitziet dan op het moment toen ze hem had bevredigd. Daarna komt Jacques binnen en helpt hij Mark, die zichzelf dan een spuit geeft (hij heeft van de dokter een handvol pijnstillende spuiten gekregen voor als de pijn ondraaglijk wordt).

Rond de 30e minuut gaat Mark naar een nachtclub waar hij zijn oude vriend Voyakis ontmoet. Terwijl ze drinken en praten (gaat dan over voodoo) hebben een homofiele man (Fernando Arcangeli) en een vrouw (Ornella Picozzi) een optreden en beginnen ze zich uit te kleden. De man en vrouw zijn daarna ook volledig naakt te zien en Mark verbeeldt zich dan in dat de vrouw Marja (Annj Goren) is en dan zien we haar ook voor het eerst naakt (wel alleen haar borsten). Bij deze scène is overigens geen porno te zien, maar die scène is opzicht wel komisch vanwege de homofiele danser.

Porno zien we weer na circa 40 minuten, als Mark zijn vrouw Liza (Lola Burdan) aankomt in het hotel en naar Mark zijn kamer gaat en die scène is min of meer een déjà vu m.b.t. het kamermeisje. Mark ligt dan namelijk weer naakt in bed te slapen, maar dit keer is hij wel grotendeels bedekt met beddengoed. Als Liza de kamer binnenkomt, kleedt ze zich volledig uit (Lola Burdan had best een mooi lichaam) en loopt ze naar Mark toe. Als Mark wakker wordt en niet blij is om Liza te zien, beginnen ze met elkaar te praten en ontstaat er een woordenwisseling (mede omdat Liza steriel is en dus zelf geen kinderen kan krijgen), waarna Mark haar in het gezicht slaat. Daarna neukt Mark Liza van achteren (dan zien we o.a. de borsten van Lola Burdan bungelen), waarna hij klaarkomt in haar.

Rond de 47e minuut zien we via een flashback Mark op het strand vrijen en neuken met Marja en dat heeft dan betrekking op 10 jaar geleden. Daarna (in de huidige tijd dus) zien we Mark Marja ontmoeten op hetzelfde strand, waarna er een donkere man (haar zogenaamde vriend) naar haar toeloopt die ze begint te pijpen en ook trekt ze regelmatig aan zijn flinke mannelijkheid. Mark kijkt daarbij toe (kan ook niets doen door zijn toestand, omdat Marja hem een paddenstoelenpil heeft gegeven die hem verlamd) en rond de 54e minuut trekt ze de donkere man dan af, die daarbij klaarkomt op haar lichaam en gezicht.

Daarna zien we Mark rond de 57e minuut dromen over een orgie, waarbij we Marja zichzelf zien masturberen (dan zien we ook de schaamstreek van Annj Goren expliciet en geopend in beeld) op een bank, terwijl ze kijkt naar de naakte donkere, oudere en corpulente vrouw die twee donkere mannen (die flink geschapen waren) aan het aftrekken is. Daarna neukt één van de mannen Marja van achteren en pijpt de andere vrouw de andere man. Daarna trekken beiden vrouwen met een hand aan de flink geschapen mannelijkheid van de mannen, waarna Marja dit gaat doen met haar schaamstreek (ze neukt de man dus niet, maar ze heeft zijn mannelijkheid tussen haar benen, waar ze dan met haar schaamstreek over wrijft en dat zag er best fraai uit), totdat de man klaarkomt. De andere vrouw pijpt de andere man ook nog en zij wordt ook geneukt (missionarishouding) door hem, waarna hij klaarkomt op haar behaarde schaamstreek.

Direct na die scène zien we Liza aankomen bij het huis van Jacques en diens vriendin Lucia. Ze praten dan met elkaar, waarna Liza zich na circa 66 minuten begint uit te kleden voor Jacques, die in een stoel zit en toekijkt. Als ze helemaal naakt is begint ze Jacques te pijpen en Lucia kijkt dan toe vanuit een stoel en begint zichzelf te masturberen. Klaarkomen zien we Jacques echter niet en van Lucia zien we ook niet al te veel (alleen haar schaamstreek), omdat ze vooral nog aangekleed was. Na die scène zien we Lucia Mark (die dan weer droomt en een flashback heeft) ontmoeten op het strand, waarna ze met elkaar gaan vrijen en neuken. Dat was dus een gebeurtenis in het verleden, waarbij Lucia Mark leerde kennen.

Daarna volgt de ontknoping van het verhaal en wordt er op een gegeven moment gezegd door Jacques (die samen met Liza opzoek is naar Mark) "Is her name Majra?", waarop een andere man, te weten Paul (Lanfranco Spinola), zegt:

"No, it's not the woman you thought you recognized. That woman died 10 years ago, dying off in the memory of a man, day after day. It's not Majra. When she died, herfather decided to revenge her so that nothing were forgotten, and everything were returned. Love for Iove, grief for grief. That's what is happening. Majra had a sister 10 years younger, and her father grew her up in her memory. He transferred onto her the hate against the American who had Iet Majra die.With the heIp of Voodoo practices, he managed to make her Iook Iike Majra, even physicaIIy."

Oftewel nu weet je hoe de vork in de steel zit. In de laatste scène van de film zien we Mark dan rond de 82e minuut aankomen bij het strand, waar Majra op het strand zit en verbaasd kijkt naar Mark. Mark neukt Majra dan op het strand in missionarishouding (expliciet in beeld gebracht en ook in close-up), waarbij er gezegd wordt:

Mark: Oh, Majra, can you feeI me now? Can you feeI my Iove?
Majra: I can. I can feeI you, even though I am not the woman you think.
Majra: You must die, and Majra wiII be revenged.

Mark staat dan op (beter gezegd, staat op van Majra) en snijdt dus zijn penis eraf en sterft en daarna zien we nog Jacques en Liza aankomen op het strand die daar dan Mark dood aantreffen, waarna de film is afgelopen na circa 88 minuten. Hier op MovieMeter wordt alleen gepraat over een 79 minuten en 83 minuten (dvd) durende versie, maar er is dus ook nog een 88 minuten durende versie (oftewel de meest pornografische versie).

De cast in deze film stelt natuurlijk niet veel voor en dat komt mede omdat ze vooral bekend staan om hun andere kwaliteiten als pornoacteurs- en actrices en dus andere dingen met hun mond doen (m.b.t. de actrices) dan praten. Omdat hun monden regelmatig gevuld waren, konden ze natuurlijk ook niet praten Desondanks deed de cast het opzicht nog verdienstelijk en vooral dan hoofdrolspeler Mark Shannon (die ook voorzien is van een typische jaren 80 pornosnor) en Annj Goren.

Ondanks dat "Sesso Nero" qua verhaal niet veel voorstelt, heb ik me er toch goed mee vermaakt en dat kwam natuurlijk vooral door de vele porno (met name pijpen) die erin te zien is en ook door de mooie exotische vrouwen, en dan doel ik op Chantal Kubel, Lucia Ramirez, Lola Burdan en Annj Goren, die dus best ver gingen in deze film van Joe D'Amato, waar ik langzamerhand een fan van begin te worden. Want dit was alweer de elfde film die ik van hem gezien heb en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste film zijn.