O Clube dos Canibais (2017)

De palmbladeren wiegen zachtjes in een verkoelend briesje. In een zwembad met een kalmerende gladde waterspiegel is het water felblauw gekleurd. Even blauw als de wolkenloze hemel die zich erboven uitstrekt. Een vrouw die zichtbaar geniet bij het zwembad, laaft zich aan de zonnestralen van een zon, die dit idyllische stukje wereld trakteert op schitterend licht en warme weldaad.

Het is het paradijselijke begin van the Cannibal Club. Het romantische beeld zet je even op het verkeerde been. Niet voor lang. Achter deze feërieke façade loert een andere wereld. Een wereld die veel minder lieflijk en romantisch is dan de eerste aanblik doet vermoeden. De wereld van de rijkdom en de macht.

De rijke elite in Brazilië heeft zich zo ver van het normale leven verwijderd dat zij zich boven de wet waant. De buitenwereld spiegelt zij een leven voor waarin normen, waarden, familie en geloof de belangrijkste ankers zijn. Maar ja, machthebbers liegen wel vaker en dat is in deze film ook het geval. De filmtitel geeft alvast een indicatie over de ware aard van de high society in deze film.

In the Cannibal Club doet de bovenklasse zich tegoed aan de onderklasse teneinde een bijdrage te leveren aan de zuivering van het land. Werklozen, migranten en andere parasieten hebben geen enkel nut en kunnen worden verdelgd. Het verdelgen gebeurt met een hele kille vanzelfsprekendheid en heeft als prettige bijkomstigheid dat er gevoelens van seksuele opwinding en genot vrij komen. Hoe wrang. De kille vanzelfsprekendheid die een misplaatst gevoel van gerechtigheid uitdrukt, is erg verontrustend, heel eng en heel verschrikkelijk. Het is wel goed voor de film. Die wordt er op momenten lekker bloederig, bruut en onheilspellend door. Met het horrorgehalte is niet veel mis. Nou ja, misschien wat weinig.

De Cannibal Club bevat veel humor. Gezien de teneur van het verhaal klinkt dat wat vreemd. Toch doet de humor temidden van de niet aflatende arrogantie en meedogenloosheid van de personages prima dienst als luchtig element. Dat snufje lucht is af en toe echt wel nodig in de duistere afgrond waarin de film zich voortdurend bevindt. De humor is overigens van de gitzwarte en macabere soort en verluchtigt dan wel, maar voegt zich ook naadloos in de duistere atmosfeer van de film. Alleen leuk als je bereid bent om in de serieuze en sinistere thematiek van de film humor en satire te willen ontwaren. Mij lukte dat soms.

De film is eigenlijk niet erg spannend. Na een heftig begin, gebeurt er een tijdlang weinig. Af en toe is er een kannibalistisch oprispinkje. Pas in de slotscènes worden de messen nog eenmaal goed gescherpt voor een grootse finale. Wie op een film hoopt die gelijk staat aan een groot slachtfestijn, wordt teleurgesteld. In deze film gebeurt alles met mate.

Bij regisseur Guido Parente staat de boodschap voorop. Het camerawerk en de belichting zijn beperkt tot een minimum aan inventieve kunstzinnigheid. Heel steady. Bijna saai. Heel eentonig. Dat geldt ook voor de impact die het overdreven aangezette of misschien gewoon slechte acteerwerk heeft. In humoristisch en verluchtigend opzicht werkt het enigszins. Het doet echter serieuze afbreuk aan de poging om een puntige satire op de samenleving af te leveren.

Eigenlijk bedacht ik na het einde slechts deze saaie karakterisering: een beetje erotiek en een beetje kannibalisme en een beetje humor in een film met een hele kille sfeer. Aan iets satirisch en aan een boodschap dacht ik helemaal niet meer.

Deze Braziliaanse Horror / Komedie film (het is eigenlijk meer een Thriller / Komedie film) is mijn laatste film van 2021 geworden en hij werd tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2021 genoemd door "John Milton". En alleen al vanwege zijn geplaatste afbeelding leek die film me wel interessant. De film heb ik toen ook gelijk gepindakaasd en heeft tot gisteravond bij mij ongeroerd op de plank gelegen.

Bij een titel als "The Cannibal Club" zullen velen waarschijnlijk denken aan een soort van film als "Cannibal Holocaust (1980)", maar "The Cannibal Club" in Brazilië is iets heel anders. Het is een soort van duistere komedie over seks, moord en kannibalisme, wat nogal vreemd lijkt en het is een beetje de Braziliaanse equivalent van het Amerikaanse "American Psycho (2000)".

"The Cannibal Club" richt zich op de rijke man Octavio (Tavinho Teixeira) en diens vrouw Gilda (Ana Luiza Rios), die lid zijn van een bizarre club, onder leiding van Borges (Pedro Domingues), waarin het eten van mensenvlees de normaalste zaak van de wereld is. Samen met andere steenrijke Brazilianen genieten ze regelmatig van een lapje mals gebakken mensenvlees, waarbij de armste inwoners van het land eraan moeten geloven en die werken o.a. als klusjesman voor Octavio en Gilda. En ze zijn ook inwisselbaar, want als er weer iemand is opgegeten, huren ze gewoon een nieuwe in en die moet er vanzelf ook aan geloven. Als de dronken Gilda op een feestje van Borges ter ere van de verjaardag van zijn vrouw Eleonora (Ana Cristina Viana) een geheim ontdekt over Borges, dreigt daar echter verandering in te komen.

"The Cannibal Club" is een sfeervolle film die veel kleur, stijl en zonneschijn bevat en ja natuurlijk ook wat moorden, bloed (het bloed is op zich al vermakelijk, omdat het bloed vaak over witte muren en lakens wordt gespoten) en vlees (ik kreeg bij het zien van het vlees overigens honger ), zoals je zou verwachten van een titel als "The Cannibal Club". De film begint met een prachtige dag aan de Braziliaanse kust, waarbij we kennismaken met de woning van de steenrijke Octavio en Gilda. De woning wordt bewaakt door een man met een geweer die in een uitklapbare stoel zit en een knappe klusjesman haalt plichtsgetrouw de bladeren uit het zwembad terwijl de relaxed liggende Gilda in bikini hem naast het zwembad vanachter haar donkere zonnebril aankijkt en dat met een cocktail in haar hand. Bij een buitenkeuken vult Otavio in zijn zwembroek een bord met perfect gegrild vlees, welke hij serveert aan Gilda en daarna duikt hij in het zwembad.

Als het avond is gaat Otavio naar de klusjesman en vertelt hij hem dat hij in de ochtend de woning voor een dagje verlaat en dat hij hem nodig heeft om zijn vrouw te beschermen. Nadat hij is vertrokken, worden we getrakteerd op de klusjesman die seks heeft met Gilda (daarbij zien we dan ook Ana Luiza Rios voor het eerst naakt) in haar slaapkamer. Maar Otavio ging niet weg, hij kijkt juist stiekem naar hen van achter een tweerichtingsspiegel, terwijl hij zichzelf bevredigt. En op het moment dat de klusjesman zijn hoogtepunt (zijn kwakje zien we naderhand ook op de grond druppelen) nadert, stormt Otavio de slaapkamer binnen en gebruikt hij een bijl om de klusjesman te doden (via zijn hoofd). Daarna zien we een volledig naakte en onder het bloed zittende Gilda de trap aflopen (zag er fraai uit), met in haar hand een doorzichtige plastic zak met daarin lichaamsdelen en zien we ook een volledig naakte Otavio het lichaam van de klusjesman in stukken zagen en hakken, die dan als maaltijd zal worden gebruikt.

Waarschijnlijk zullen sommige mensen op dat moment stoppen met deze film, maar ik genoot er juist van en er waren daarna ook nog ongeveer zeventig minuten te gaan. De rest van het verhaal draait om de geheimzinnige, rijke en exclusieve (alleen rijke mannen, die zo verveeld zijn met hun leven dat gekibbel, feesten en het opeten van de armen het enige is dat ze hebben om zich te vermaken) titulaire "Cannibal Club", maar gaat er nooit echt in detail op in. Wel zien we een aparte scène waarbij een geketende naakte donkere man en vrouw met elkaar seks hebben, welke gefilmd (in het camerabeeld zie je dan ook wat naaktheid) wordt, en waarbij de mannen van de "Cannibal Club" dan toekijken op afstand vanaf een balkon. Deze donkere man en vrouw worden daarna op hun hoogtepunt gedood (wordt helaas wel niet in beeld gebracht) door een blanke man met met een soort van morgenster (een knots met metalen punten), waarna ze worden opgegeten in het restaurant van één van de leden.

In plaatst van de details over de club, concentreert het verhaal zich daarna op Gilda, die een geheim ontdekt over clubleider en congreslid Borges, dat haar en haar man in de problemen zou kunnen brengen. Otavio en Gilda worden namelijk uitgenodigd op het verjaardagsfeest van Borges zijn vrouw en daar raakt Gilda behoorlijk dronken en moet ze ook overgeven in een toilet wat smakelijk werd getoond en ook zien we dat ze o.a. de vloer heeft ondergekotst, welke schoongemaakt wordt door een schoonmaakster. Een toilet zien we overigens ook nog tijdens een latere scène, namelijk als Gilda erop zit te plassen (waarbij ze een jurkje en hoge hakken aanheeft en haar slipje hangt dan op de enkels) en zich daarna afveegt.

Als Gilda op het feest dronken naar buiten loopt met een drankje in haar hand en daar opzoek gaat naar hun bewaker Lucivaldo (Galba Nogueira), komt ze aan bij een soort van schuur / magazijn en ziet ze hoe Borges vanachter wordt genomen door Lucivaldo. Gilda is enorm verbaasd (ze laat ook haar glas vallen, waardoor ze opgemerkt wordt door Borges en Lucivaldo) en probeert het naderhand uit te praten met Borges (die ontmaskert is als een hypocriet), maar die heeft de gewoonte om mensen voor de gek te houden die hem in de weg kunnen staan. Als Gilda het naderhand vertelt aan Otavio, vreest hij dat Borges zal afrekenen met hen en verzinnen ze een plan om dat te voorkomen.

Ze halen ondertussen ook een andere bewaker (Lucivaldo is er namelijk vandoor gegaan) en klusjesman, te weten Jonas (Zé Maria), omdat de vorige namelijk is opgegeten door hen. Deze Jonas is persoonlijk door Gilda uitgekozen, die haar werknemers uitzoekt alsof ze op "Tinder" (oké, misschien is het net "Grindr) zit door op foto's van mannen in hun ondergoed te scrollen, totdat ze er één vindt die geschikt, knap en sterk is voor haar amusement.

We belanden dan in de laatste acte van het verhaal, die er zeker mocht wezen maar ook vrij voorspelbaar en misschien wat flauw is. In de laatste acte stuurt Burgos namelijk twee huurmoordenaars op Otavio en Gilda af (die eerst nog de slapende bewaker doden met een mes), maar i.p.v. dat die afrekenen met Otavio en Gilda, rekenen Otavio en Jonas (die op dat moment aan het neuken is met Gilda) juist af met de twee huurmoordenaars, waarna ze op een slimme en sluwe manier afrekenen met Burgos. Omdat ze weten dat de politie op een gegeven moment zal langskomen, willen ze de schuld geven aan Jonas en moeten ze van hem afkomen.

Wat daarna nog volgt is eigenlijk een herhaling van de opening maar dan wel met een voorspelbare verrassing erin. Ook nu gaat Otavio in de nacht langs Jonas en zegt hij dat hij weg moet en dat hij hem nodig heeft om zijn vrouw te beschermen. Hij zegt dan ook bewust tegen hem:

"Take good care of my wife. Ok?"

Daarna zien we uiteraard Jonas seks hebben met Gilda in haar slaapkamer en kijkt Otavio wederom stiekem toe vanachter de tweerichtingsspiegel (Gilda kijkt dan ook af en toe bewust in de spiegel). Maar op het moment dat Otavio de slaapkamer binnenstormt om Jonas te doden met de bijl, duikt deze opzij (hij heeft het namelijk door en mede omdat Gilda niet van standje wilt wisselen) en slaat Otavio zijn vrouw dood. Jonas pakt daarna een geweer en schiet Otavio dood, waarna de film is afgelopen na circa 76 minuten. Daarna volgt wel nog een korte scène en zien we Jonas bij het zwembad zitten te denken.

De humor in het verhaal is opzicht wel subtiel en daarbij moet je vooral glimlachen i.p.v. hardop lachen. De humor komt vooral op conto van Otavio en dat heeft vooral te maken met de manier hoe hij zich gedraagt. Ze vond ik het komisch om te zien hoe hij zijn bewaker Lucivaldo een flinke uitbrander geeft omdat hij o.a. veel te laat op het werk kwam en omdat hij muziek luistert tijdens zijn werkzaamheden als bewaker. Over dat laatste zegt Otavio ook tegen hem:

"I don't allow my employees to entertain themselves in work hours. If I catch you again with this headphones I swear on my mothers grave I will shove this shotgun entirely up your ass. Without spit."

Sowieso heeft Otavio niet zo'n hoge pet op van zijn bewakers, want als hij een nieuw bewaker krijgt i.p.v. Lucivaldo en deze rijdt achter hem en zijn vrouw aan met een motor, wordt er door Otavio en Gilda in de auto gezegd:

Gilda: Where's Lucivaldo?
Otavio: Good question. That scumbag disappeared. No sign of him. I had to replace him for that idiot in the back.
Gilda: Has something happened to him?
Otavio: I hope so. I hope he got ran over by a garbage truck and has been crushed into pieces.

Ook vond ik het wel geinig als Otavio en Gilda praten over het geheim van Borges, waarbij er o.a. door hen gezegd wordt:

Otavio: Lucivaldo and him were.. ?
Gilda: Yes.
Otavio: In the ass?
Gilda: Of course, Otavio.
Otavio: Borges's ass?
Gilda: It wasn't mine

Tavinho Teixeira en Ana Luiza Rios spelen de rollen van Otavio en Gilda leuk en daarbij was Ana Luiza Rios ook nog eens geen echte schoonheid qua gezicht (ze had wel zwoele lippen). Maar ze is wel het meest charismatische lid van de cast en ze heeft ook een fraai lichaam dat een aantal keren naakt te bewonderen is. De overige cast deed het overigens ook verdienstelijk met o.a. een leuke rolletje van Zé Maria als klusjesman Jonas. Zo was o.a. zijn sollicitatiegesprek (Jonas is namelijk al twee maanden werkeloos) wel apart en komisch en ook zijn manier van gras maaien was wel apart, want hij doet dat alsof hij een stukje tapijt stofzuigt.

Al met al was "The Cannibal Club" een leuke afsluiting van het filmjaar 2021 en heb ik me goed vermaakt met deze leuke eenvoudige kortdurende Braziliaanse Thriller / Komedie film. Verwacht geen hoogstaand verhaal met veel spanning, maar wel een komische film over seks, moord en kannibalisme.

Ik had hem al even klaarliggen, deze Braziliaanse horrorsatire over de plaatselijke elite die zich (in dit geval letterlijk) voedt met de lagere klasse. Leuk om gezien te hebben, en met 80 minuutjes is het zo voorbij. Toch kabbelt het nu en dan iets teveel, en had die satire zoals Collins aangeeft in zijn fijne review wel wat scherper gemogen.

3,5*

Bij: Horrorchallenge 2021

The Cannibal Club is een erg matige film, waarvan de titel nog best veelbelovend was. Na een ferme start vervalt dit helaas direct in een komisch bedoelde standaard horrorbeleving. Deze Braziliaanse productie rammelt verder aan alle kanten, waardoor het regelmatig net het niveau van een amateurfilm ontstijgt. Het rechtlijnige verhaal draagt ook al niet bij aan een beklijvende kijkervaring. Nee, meer dan af en toe mijn wenkbrauwen fronsen en een schaterlach om een compleet flauwe en foute grap wist deze film bij mij niet los te maken.