Gritos en la Noche (1962)

Er zijn invloeden merkbaar van LES YEUX SANS VISAGE van Franju en MILL OF THE STONE WOMEN van Ferroni. Dit was Franco's eerste horrorfilm, gothiek in zwart/wit en een oneindig veel betere prent dan zijn talloze vehikels uit de jaren zeventig, tachtig en verder.

Yup, naar mijn bescheiden de beste film die Franco heeft gemaakt. Niet dat ik ze allemaal gezien heb, maar toch... Dit is in ieder geval een prachtige gothische horrorfilm in stijlvol zwart-wit. Kan zich meten met de latere Hammer-films. Jammer dat Franco hierna vervallen is in ranzige porno en oersaaie films.

Goh, wat een positivisme alhier. Natuurlijk heeft Franco hierna veel mindere films gemaakt, maar dat maakt dit werkje (met de nodige cheesy dialogen) toch niet tot een echt sterk werkje...

2*.

Erg cheesy dialogen inderdaad. Zeker niet onaardig, maar zo'n film waarvan ik meteen zeker wist dat er veel betere in het genre moeten zijn. Films die meer sfeer hebben en niet zozeer een sfeer proberen te scheppen die niet helemaal overkomt.

Hoewel dit voor het eerst was dat ik iets van Franco zag en ik sowieso nog veel te weinig klassieke horror heb gezien om dit echt te kunnen plaatsen had ik het gevoel naar een doordrukje van een goede film te kijken. Zoals je nu na een paar succesvolle films rond een bepaald thema ook gegarandeerd mindere imitaties krijgt.

Maar ik heb me aardig vermaakt.

2.5*

Dit is de eerste keer dat ik de woorden "klassieke horror" en "Jess Franco" in één zin zie!

Franco is een meester in het maken van pulpfilms, maar klassiek wil ik ze niet noemen. Mocht je interesse hebben in wel een klassieke film met hetzelfde thema, probeer dan eens Les Yeux sans Visage!

Ik bedoel dan ook niet horrorklassieker, maar meer iets als "oude stijl" horror.Qua verhaalvorm, vormgeving en thema's. Deze film is daar een duidelijk voorbeeld van.

deze film verschild erg van franco,s latere. vooral na de dood van soledad miranda maakte hij een boel rommel. maar deze laat zich niet met zijn latere vergelijken. franco probeerd hier echt een gotische horror af te leveren. wat hem maar matig lukt van dit soort zijn er genoeg en zat betere.

Inderdaad. Er zijn zat betere hiervan. Het exploitatieve karakter en het gekunstelde scenario vallen vooral op. Paar right-in-your-face shots van blote borsten en suggestief bedoelde horror scenes waren destijds vast de trekpleister van deze film. Maar meer heeft de film absoluut niet om het lijf. Als dit één van de beste van Franco is, maak ik me zorgen over de rest. Ik ga misschien alleen nog Venus in Furs van hem kijken in het Klaus Kinski retrospectief van de Melkweg en dan hou ik het voor gezien.

Oh oke, vreemd dat ze die in het retrospectief stoppen dan. Maar het leek me sowieso wel een interessante film.

Leuk detail:

Bela Lugosi speelde in The Dark Eyes of London (1939) ook een zekere Dr. Orloff. En ook die had een monsterlijke dommekracht, die het vuile werk opknapte. Aangezien het bronmateriaal van Edgar Wallace kwam (goed voor vele gialli), zal Franco er vast enige inspiratie uit geput hebben.

Van deze typische 'gotische horrors' zijn betere gemaakt (bijna elke film met Barbara Steele!) en dit is niet de type film waarop Franco - dat zal later blijken - geheel los kan gaan. Grootste minpunt, vergeleken met de vergelijkbare Les Yeux ... en Il Mulino ..., is dat het subject, de verminkte dochter, hier maar een prop is. De noodzaak van Orloff's horror is hierdoor te eenzijdig. De dochter 'in nood' is een oppervlakkig gegeven, vergeleken met de menselijkheid die de dames in die andere twee films wel vertonen.

in zwart wit en uit 1962 maar toch kijkbaar en er zit een redelijke gang in

fraai sfeertje met koetsen, regen, hoge hoeden een kasteel en vreemde vogels

Howard Vernon is een aparte

2,5

Uiterst elegante gothic-horror in de stijl van The Body Snatcher (1945) en Les Yeux Sans Visage (1960). Een man wil het verminkte gezicht van zijn dochter reconstrueren met de huid van mooie, jonge meisjes en schakelt een soort zombie-vampier met uitpuilende ogen in om hen in het dorp te gaan ontvoeren. Waar Franco later bekend stond om goedkope exploitation, etaleert hij hier zijn kunnen met knappe belichting en sfeervolle zwart-witfotografie. Striemende regen, een oud kasteel, hoge hoeden en lange, zwarte capes vormen het decor van deze donkere film. De nachtelijke scènes in het labyrint aan steegjes zijn een ware streling voor het oog. Maar ook het trieste, choquerende verhaal is voor de liefhebber van oude gothichorror een vette kluif.

Feature regiedebuut van veelfilmer Jesús Franco, die in totaal bijna 200 films zou regisseren tussen 1962 en 2013. Veelal cheapies, horror, softporno of een mengeling daarvan.

Deze lijkt wel wat gebaseerd te zijn op Franju's "Les Yeux Sans Visage" van 2 jaar daarvoor, al zitten we hier in 1912 en rijden we nog gewoon met de koets. Redelijk typisch begin jaren 60 horror, maar met name dankzij de griezelige assistent Morpho valt er nog best wat te griezelen.

Originele 90 minuten-versie heeft iets meer dialoog, ik zag de Franse print van 82 minuten, maar daar zien we zowaar de nog de blote borsten van één van de slachtoffers en die zijn in de Spaanse versie niet te zien (mocht waarschijnlijk niet van die andere Franco)... verder missen we de latere Franco-sleaze een klein beetje, maar er kan weer een titel van de eindeloze Franco-lijst afgestreept worden.

Een film van Franco die geen troep is zoals we meestal van hem gewoon zijn. Zijn eerste horror of zelfs eerste film lees ik hier? Het verhaal is duidelijk geïnspireerd door Les Yeux sans Visage van 2 jaar eerder met het grote verschil dat de vader (Dr. Orloff) van de noodlijdende dochter op zoek gaat naar zijn slachtoffers in cabarets en zich beroept op een assistent voor het ontvoeren van de dames. Hij heet Morpho en was eigenlijk al dood (misdadiger ter dodo veroordeeld) maar is als een soort Frankenstein monster door de dokter weer tot leven gewekt ( hij is erg sterk maar wel blind). Focus ligt meer op het politiewerk, ondervragingen en minder op het karakter van Dr. Orlof en zijn entourage. Het is niet slecht maar onvermijdelijk ga ik toch vergelijken met Les Yeux sans Visage en dan is dit niet bijster goed. Opvallend dat er bij 1 slachtoffer de blote borsten werden gecensureerd maar bij het laatste slachtoffer niet als ze zich probeert te bevrijden van haar belager is wel eigenaardig.

Ik houd echt niet van Orloff-gebraad en ook niet van deze film.

Een beetje een afkooksel van bekende klassiekers. Niks echt origineels of spannends te vinden hier. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang. De film zag er wel nog goed uit en het is verrassend ‘vuil’ voor de tijdsgeest.

Ook jammer dat ik enkel de Engelse dub kon vinden.

2,5*