Meningen

Leuk vervolg op Blade.

del Toro slaat een heel andere weg in dan Norrington qua desing en invulling van het geheel.Hij heeft de wat koele kleuren verruild voor wat warmere tinten, en qua stijl zoek hij het meer op richting een comicbook stijl.Dat maakt voor mij de film ietsjes leuker dan deel 1.Het script rammelt van alle kanten, maar dat mag de pret zeker niet drukken.Fantastische actiescènes volgen elkaar in een rap tempo op.Fijne muziek net als in deel 1.Nog niet het niveau wat de regisseur met de Hellboy films berijkt heeft, maar de basis is met deze Blade film gemaakt.

Snipes doet het weer goed en het karakter wordt hier iets meer uitgebouwd, de andere acteurs doen het ook zeker niet slecht.Het team op gebeuren is ook een goede keus geweest.De vijand vond ik niet zo heel denderend.

Een leuk vervolg op het origineel die net even iets leuker is.Met name door hoe het geheel in beeld gebracht is.Mooie kleuren, toffe gevechten.Maar verder nergens echt een hoogstaand product.

3*

Erg lang geledend dat ik Blade Runner voor het laatst zag. Ik kon me er niet veel meer van herinneren, tijd voor een herziening dus.

Wat ik me van de film kan herinneren is dat er meer actie in zat. Dit was dus niet het geval. De paar korte stukjes die er in zitten maken dit geen actiefilm, en dat wil de film achterna ook niet zijn. Visueel zit de film goed inelkaar. Het begint al met dat prachtige eerste shot van het oog, met ondersteuning van de erg mooie score van Vangelis. Los Angeles ziet er fenomenaal uit. Erg groots opgezet en overal details. Je ogen krijgen tijdens het kijken van Blade Runner nauwelijks rust. Het detective verhaaltje is redelijk simpel, maar blijft aangenaam om te volgen. De kant die toch een stuk interessanter is, is het verhaal van Batty. Een glansrol van Hauer, die het erg menselijk neerzet. Daar gaat de film ook meer op in. Wanneer ben je nu menselijk, wat maakt je menselijk. Dit onderwerp blijft de film naar bovenhalen. Daar kun je veel interessante theorieën op los laten. De film film blijft over de gehele speelduur zo boeien, dat je daar na vele herzieningen nog over zou kunnen speculeren, alsmede op het verhaal van Rachael en Deckard, die gaandeweg de film toch wat meer mee krijgen dan je in eerste instatie had gedacht.

Scotts vertelling is daarom erg geslaagd. Hij weet het verhaaltechnisch telkens boeiend te houden, en haalt ook het beste uit zijn acteurs naar boven om dat over te brengen aan het publiek. Daarnaast blijft het visueel prachtig om te aanschauwen. Een moderne, doch vervallen wereld is mooi in beeld gevracht, en past perfect bij deze neo-noir. Door de regen die constant aanwezig is wordt de sfeer toch flink wat opgeblazen. Blade Runner is een perfecte film en eigenlijk de volle waardering waard. De versie die ik heb gezien is de final cut, maar wil toch nog eerst de andere versies bekijken alsvorens ik een hogere beoordeling en een plaats. Daarom ook eerst een voorlopige mening.

Wat een naar vervolg op de leuke eerste twee films, ik snap niet waarom ik de eerste keer nog 3 sterren heb gegeven, de film kent een aantal leuke momenten, maar verder is het gewoon een bar slechte film.

Het leuke openings gevecht belooft veel goeds voor de rest van de film, en tevens een leuk moment om Kristoffersen weer eens in een vrachtwagen te zien.Wat de film ontzettend naar beneden halen zijn het ontzettend slechte script, het slechte acteerwerk (zelfs van Snipes) en de debiele plotontwikkelingen.Een groot pluspunt was de humor die er in is gebracht.Reynolds is dan ook de enige die nog een beetje zijn best doet.Posey is een complete miscast en Biel is gewoon wat leuke beeldvulling, meer niet.Purcell doet het middelmatig, en dat is ook in de film te zien.Het ene moment doet hij het goed om op een ander moment weer heel slecht te zijn.Verder waren de actie scènes best oke, maar niet zo mooi gefilmd als in de eerste 2 films, de muziek was erg saai, en eigenlijk was er maar 1 theme voor alle momenten.

Een ontzettend slecht script, een middelmatige regisseur, slecht acteerwerk.Maar nog wel een aantal leuke momenten zorgen nog voor wat vermaak.Stem verlaagd met een hele ster.Een onnodig vervolg voor wat extra cash.

3* --> 2*

Meer van hetzelfde, helaas wel slechter. Veel slechter.

De eerste Blair Witch Project is inmiddels een cult classic. De film overtuigde vooral door de paranoia die tussen de personages ontstond en het mysterie rondom het titel personage. Hier wordt helaas gekozen om meer de horror kant op te gaan. En dat werkt hierin gewoon niet. Alles wat er qua horror gebeurd is eerder lachwekkend dan eng. De personages werken je na 10 minuten al op de zenuwen en de vele lawaaierige scenes en jump scares gaan je op den duur gewoon tegenstaan. Wingard is nergens bezig om maar iets van sfeer neer te zetten. Iets waar het eerste deel bol van stond. De climax heeft verder ook weinig verrassingen in petto en is zoals je aan het begin van de film al verwacht. Verder is er qua beeldvoering natuurlijk wel een upgrade dankzij nieuwere opname technieken. Maar dat voegt ook bar weinig als de rest al zo slecht is.

Een film die nooit had mogen bestaan.

Blijft een sterke found footage film.

De eerste echte found footage film. Destijds geadverteerd als echt gebeurd. Een sterke marketing truc, wat heeft geresulteerd in vele mensen die de film gingen kijken. Een drietal jongeren raakt verdwaald in een bos, wat al eng genoeg is, waar er een heks schijnt te ronddwalen en er 's nachts vreemde dingen rond hun tent gebeuren. Een concept wat natuurlijk al meerdere malen met succes is gedaan, maar niet zoals in The Blair Witch Project. Het voelt en lijkt gewoon alsof je naar een echte docu zit te kijken, iets wat de film vele malen enger maakt. Daarin helpt ook mee dat de acteurs niet echt kunnen acteren en dat ook niet eens proberen in de film. De opbouw is erg sterk en de uiteindelijke climax werkt daardoor nog veel beter.

Een film waarbij het concept heel erg goed werkt. En dat kun je niet van veel found footage films zeggen.

Hartverwarmende film, waarbij ik aanvankelijk niet wist dat ik naar een waargebeurd verhaal zat te kijken.

Echt een feelgood film. De film bevat dan ook meer komedie dan echte zware drama. Heb op bepaalde momenten echt kunnen lachen. Daarnaast speelt Aaron zijn rol met veel overtuiging. Daar gaan we noge wel mooie dingen van zien denk ik. Bullock ben ik wat minder over te spreken. Ze past totaal niet in deze film. Wat een ergernis. Verhaal is welliswaar dramatisch, maar de manier waarop dingen gaan, gaat af en toe wat te gemakkelijk. Had het liever wat moeizamer gezien. Het begin is dan ook echt sterk en laat je echt meeleven met Oher. Als hij dan wordt opgenomen door het gezin, is daar weinig meer van te bekennen. Toch blijft de film onderhouden, en dat komt dan vooral door de vele leuke situaties, door Aaron die zijn rol geweldig neerzet en dat jochie. De genoemde minpunten wegen echter niet zwaar op tegen het fijne gevoel wat je aan het eind van de film overhoud.

Boeiende film, die goed laat zien waar mensen in een uitzonderlijke situatie nog toe in staat zijn.

De kracht van de film zit hem in het feit dat het virus mysterieus blijft, maar ook in de menselijkheid van de karakters. De film laat zien hoe de mensen handelen in een letterlijk uitzichtsloze situatie. Geld aan de kant van de mensen die blind zijn, en aan de kant van de regering/leger die bang is dat het besmettelijk is. Dit blijft van begin tot eind boeiend om te zien, maar ook niet meer dan dat. Acteerwerk is verder erg degelijk, en vooral Ruffalo en Bernal zijn bovengemiddeld bezig. Ook het slotstuk is erg mooi gedaan. Ook het beetje postapocalyptische is erg sfeervol weergegeven.

Bovengemiddelde drama/thriller, die toch nog wel een tijdje blijft hangen.

Hele fijne wegkijker. Wordt vaak in een adem genoemd/vergeleken met Spring Breakers, dus daarom deze toch maar een kans gegeven, al ben ik geen fan van Coppola. En daar zeker geen spijt van gehad.

De leegte en oppervlakkigheid waar velen over vallen, past perfect bij de film. De personages zelf zijn niets meer dan lege omhulsels met een behoorlijk leeg leven. En om die leegte op te vullen plegen ze overvallen op hun "geliefde" sterren om zo aan veel geld te komen om een nog leger bestaan met veel geld te kunnen leven. Die leegheid en opvulling wordt door Coppola goed vastgelegd.

De film vervalt misschien wel wat in herhaling en de zoveelste overval en party is misschien een beetje eentonig maar opnieuw ook erg passend. Ze hebben immers niets anders zoals ze zelf laten overkomen. De jongeren laten zich steeds meer gaan en veranderen van niet opvallende tieners in zelfingenomen vervelende mensen. Getuige ook de manier waarop ze alles vastleggen op social media en denken dat ze overal mee weg kunnen komen.

Om dit over te laten komen is een goede cast zeer belangrijk. En de casting in The Bling Ring is fantastisch. Watson speelt haar rol fantastisch uit. Geweldig in de laatste scenes ook. Was toch ook behoorlijk onder de indruk van Broussard en Chang. Maar ook Farmiga en Julien hebben zo hun goede momenten.

Mooi geschoten ook door Blauvelt en Savides die Cali erg goed vast leggen met glossy fotografie. Maar ook de scenes rondom de huizen en de shots als ze aan het rijden zijn zien er fantastisch uit. Zeker in combinatie met de heerlijke soundtrack die perfect bij de film past.

Erg genoten van The Bling Ring. Een film die zeker nog in aanzien bij mij kan groeien.

Let's eat.

Bizar, al had het voor mij net allemaal iets meer bizar, vreemd en smeriger gemogen. Na een ontzettend sterke opening gebeurt er een hele tijd vrij weinig. In ieder geval niet genoeg om je aandacht er de hele tijd volledig bij te houden. Gelukkig, net als zoals vele horror films in deze stijl, maakt het einde dan weer ontzettend veel goed. Het spel van de acteurs is fijn om naar te kijken en de gore is erg lekker. Vermakelijke film. Al blijf je aan het eind wel een beetje op je honger zitten.

Ik hou wel van dit soort films. Waarin er geen ontsnappen mogelijk is aan een bepaalde dreiging. Het concept van vampieren aan boord van een vliegtuig is dan ook erg leuk. Helaas wordt daar weinig interessants mee gedaan en is het achtergrond verhaal van het opvoeden van een kind als vampier veel interessanter. Verder zit de film vol met een aantal leuke vondsten en is er genoeg bloed en vallen er genoeg slachtoffers. Wat voor mij afbreuk doet aan de film is het design van de vampieren. Ook dat de prosthetics duidelijk zichtbaar zijn en de effecten om die te versterken ook niet van een hoog niveau zijn. Dat jongetje is met zijn constante geschreeuw en het niet luisteren bloed irritant en de film duurt gewoon te lang. Ik heb geen probleem met een langere speelduur. Als het maar leuk of interessant genoeg blijft. Hier was dat niet het geval.

Blow is een film waar ik al een tijdje erg benieuwd naar was, maar viel mij helaas wat tegen.

De film begint eigenlijk goed maar vervalt dan vrij snel in een standaard rise & fall filmpje, het deed mij zo af en toe denken aan een kruising tussen Scarface en Goodfellas,die qua uitwerking een heel stuk beter waren dan Blow.De voice-over van Depp vond ik niet echt overtuigen en werd wat saai gebracht ook begon ik me er na een tijdje ook wat aan te irriteren.Iets wat in Goodfellas door Ray Liotta,die hier trouwens een hele goede rol in speelt,veel leuker werd gebracht.Het verhaal kon mij niet echt boeien en deed mij weer aan Scarface denken, en ik leefde ook totaal niet mee met de karakters.Iets wat wel een pré voor mij is in een film want dat zijn immers de personen die je moeten meeslepen in een film

Het acteer werk kon mij niet echt overtuigen,Johnny Depp vond ik toch niet echt geknipt voor deze rol om maar te zwijgen over Penelope Cruz.De bijrollen waren mijn inziens beter en dat waren ook echt leuke karakters waarbij ik Derek echt geweldig vond.

Filmtechnisch ook wat saai waarbij de Cinematografie mij dus af en toe deed denken aan Michael Ballhaus(het zwiere-zwaaien met de camera in GF).De editing daarintegen vond ik wel heel sterk.En dan nog een groot pluspunt van de aankleding van de gehele film met verschillende stijlen uit verschillende jaartallen.De geweldige muziek mag ook niet vergeten worden,echt een heerlijke soudtrack met vele soorten muziek.

2.5*

Erg goede film.

Als eerste, de opening. Helemaal geweldig met dat lange tracking shot. Ook geweldig hoe het alles is opgezet en je op het verkeerde been zet . Wat na de "blow out" is erg spannend. De Palma gebruikt vaak Hitchcock als inspiratie en gebruikt ook vaak wat van zijn stijl in films. Maar De Palma weet genoeg eigens te brengen met een bizar verhaal vol twist and turns. De sfeer die neer gezet wordt is fantastisch en Vilmos Zsigmond heeft prachtig werk geleverd met zijn fotografie. Pino Donaggio weet met zijn muziek de juiste mood te raken en Hirsch heeft goed werk geleverd in de editing. Ook het acteerwerk is fijn om na te kijken met Travolta op zijn best. En dan hetgeen de film over gaat, geluid, prachtig vormgegeven hier.

Normaal ben ik geen fan van Nederlandse films, maar deze Buebird is me meer dan goed bevallen. Komt voornamelijk omdat het acteerwerk gewoon naturel is zonder te overdrijven waar veel Nederlandse acteurs en actrices een handje van hebben.

Bluebird is een mooi en ingetogen gebracht portret van een meisje wat zomaar van de ene op de andere dag slachtoffer wordt van de pesterijen van haar klasgenoten. Het begint normaal. Merel is een gewoon meisje wat goede cijfers haalt en erg met haar broertje optrekt. Dan beginnen de pesterijen. Dit wordt ook kalm in beeld gebracht, en begint vrij onschuldig met een klein iets. Net als echt pesten gaat dit van kwaad naar erger. Ook in de thuis situatie brengt dit problemen mee. Merel wordt stil en gaat dingen doen die totaal niet bij haar passen. Wat de film een beetje minder maakt dan bijvoorbeeld Ben X, een film die mij ontzettend geraakt heeft, is dat het geheel wat fragmentarisch gebracht wordt. De relatie met haar broertje is wel heel aandoenlijk.

De film bestaat uit veel losse flarden. Dit komt goed over doordat er willekeurige momenten worden gekozen om te laten zien. Wat dan minder werkt is dat je niet een uitgebalanceerd geheel krijgt te zien van het pesten. Het zijn wat losse momenten die haar overkomen zonder dat er een lijn inzit. Hierdoor blijft het geheel wat te afstandelijk om je echt helemaal in te kunnen leven in het personage. Toch werd ik gaandeweg wel geraakt door de film, ook omdat ik veel gepest ben vroeger, ik herkende er veel in. Vooral het niet kunnen/durven praten met de ouders, het stil zijn en het niet slapen raakte mij in mijn hart. Ik kreeg dan ook even een brok in mijn keel en gewoon de rillingen toen ik aan mijzelf terugdacht. En dan dat gesprek waarin de pesters gewoon meepraten over wat pesten nu was . Ze beseffen zelf niet eens wat ze iemand aandoen.

De film is verder erg mooi geschoten. Rauw en realistisch in beeld gebracht. Af en toe wat mooie shots en fijne muziek. Acteerwerk, en vooral van Rotteveel, is erg sterk. Ook de rest van de cast doet het erg naturel waarddor het lijkt dat je niet naar acteurs zit te kijken maar naar echte mensen.

Een onderwerp wat me dicht bij het hart ligt, helaas is het geheel net iets te onevenwichtig gebracht waarddor het te afstandelijk blijft. Toch bij vlagen erg aangrijpend. Eens kijken of ik er bij herziening wat meer uit kan halen, maar voorlopig:

3.5*

Dit is echt zo'n film waarvan ik de status die het heeft echt niet snap.

Wat heeft de film te bieden buiten de leuke performances, de leuke lange achtervolging en de fantastische muziek. Vrij weinig. Wel goed om eens Sam and Dave en Otis Redding op een soundtrack te horen. Het verhaal, of het verloop er van is ontzettend rommelig, het duurt veel te lang voor een komedie en een aantal grappen is niet heel erg geslaagd. Daarnaast is het net even too much in het aantal en type mensen wat hen achtervolgd. Al kent het toch ook zijn leuke momenten en is de film ergens toch wel genietbaar, Everybody Loves Somebody is natuurlijk legendarisch en Aykroyd en Belushi doen het meer dan aardig. Maar meer dan vermakelijk is het niet.

Vanaf het moment dat de trailer uitkwam, ben ik erg benieuwd naar deze film geworden. Nu gezien, en het is echt een film die heerlijk wegkijkt, en waarbij je de tijd vergeet en voor je het weet is het al weer voorbij.

The Boat That Rocked is niet echt een komedie waar ik van het lachen op de grond lag. De film moet het dan ook hebben van meer subtiele humor die vanuit de raarste situaties komt. Toch keek ik de gehele film met een grote glimlach op mijn mond, je wordt er gewoon erg vrolijk van. De wat dramatische scènes worden snel weer omgezet naar de feelgood sfeer die de film uitstraalt. Dat doet de film erg goed. Niet te lang stilstaan bij een gebeurtenis, maar snel weer verder met leuke dingen. De personages zijn allen erg leuk, en iedereen heeft wel iets wat hem/haar interessant maakt. Leukste personage vind ik toch die gast die op Jim Morrison lijkt en de hele film bijna niet praat. Maar ook Bob is erg leuk. Eigenlijk zijn de karakters die het minste screentijd krijgen het leukst. Ook de rest van de types zijn erg genietbaar. Het is al vaker aangehaald bij deze film, maar wat een fantastische soundtrack heeft deze film ook. Wel erg jammer dat de liedjes vaak wat te snel worden afgekapt. Mooste scènes die ook van de muziek gebruik maken zijn toch echt de thee/chocola scène en de bruiloft . Af en toe verloopt het verhaal niet altijd even vlot, en het politieke aspect is dan ook niet erg interessant. Je wilt zo snel mogelijk weer overschakelen naar de boot, omdat daar toch de leuke dingen gebeuren. De laatste scè`ne is echt briljant als de boot zinkt en iedereen wordt gered en de doodgewaande Hofmann weer boven water komt . Dat was echt wel even een kippevel moment. Hofmann zet trouwens alweer een geweldige prestatie neer. Ook de rest van de cast is perfect gekozen, met ook als hoogtepunt Bill Nighy.

Heel erg leuke film die soms wat uit losse flarden lijkt te bestaan, maar gewoon geweldig wegkijkt.

4*

Niet meteen een rol wat we van Tom Green gewend zijn.

Green kennen we vooral van de Tom Green show natuurlijk, en films als Freddy Got Fingered. Daarin haalt hij de meest schunnige dingen uit. In Bob the Butler houd hij zich goed in en speelt hij vooral erg rustig. Iets wat hem toch af en toe een stuk genietbaarder maakt, in deze voor de rest erg clichérijk filmpje. De grapdichtheid is erg laag en dat maakt het een wat moeilijke zit. Zeker als je in de film weer de zoveelste cliché om je oren krijgt. In het begin is het zo af en toe nog wel geinig, maar op den duur begint het wat te slepen, en lijkt er geen einde aan te komen.

2*

Leuk drieluik die aan elkaar gepraat worden door John Carpenter zelf. Elk segment duurt zo'n 30 minuten dus alles is erg fats paced en er is dan ook weinig ruimte voor einige development qua verhaal en personages. Maar toch wordt alles leuk gebracht en heeft elk segment zo zijn goede kanten en slechte kanten.

Eerste segment: The Gas Station (John Carpenter). De beste van de drie. Geweldige creepy sfeer wordt er neergezet. Het is natuurlijk al een eng idee om alleen in een hokje te zitten in de middle of nowhere langs de snelweg. En zeker met het vreemde volk wat langskomt en een killer in de buurt. Opbouw is erg goed, alleen jammer dat het einde wat te snel gaat.

Tweede segment: Hair (John Carpenter). Vond deze toch niet zo. De komedie hierin is het aldoor net niet en veel werk er niet. Ook het einde gaat hier wat te snel en de pay-off werkt dan ook totaal niet. Stacey Keach is leuk om bezig te zien al krijgt hij niet genoeg tijd om tot het uiterste te gaan.

Derde segment: The Eye (Tobe Hooper). Meest bizarre van de drie. Hamill is erg goed hier. Komt behoorlijk creepy ook over. Zeker tegen het einde gaat hij lekker los. Lekker spannend sfeertje met wat goede gore effecten

Zoals gezegd is er niet heel veel tijd in dit soort filmpjes maar de regisseurs kunnen er toch aardig mee uit de voeten en weten er iets leuks van te maken. Duidelijk gemaakt voor late night televisie wordt het nergens echt geweldig maar is het toch een leuk geheel met veel leuke rolletjes en cameo's

Ridley Scott is een man waarvan ik toch behoorlijk wat heb gezien. Tegenwoordig levert hij toch niets meer af dan een beetje standaard films die netjes alle Hollywood regeltjes aflopen. Erg jammer, Scott zal wel denken, met oa. Alien en Blade Runner en het door velen aanbeden Gladiator op mijn naam kan ik met alles aankomen. Zelfs met dit uitgemolken concept.

Uitgemolken is het zeker. Hoeveel films met het Midden-Oosten conflict hebben we al gehad. Het is erg wat daar gebeurd, maar ik heb het nu wel weer gehad met dat soort films. Scott loopt er dus een beetje achteraan, en doet mee in die hype. Hij weet er niet echt iets interessants mee te doen, en volgt een beetje de regeltjes die vooraf zijn vastgesteld voor dit soort films getuige het happy end . Toch bied Body of Lies wel iets, en is vooral in het tweede uur erg sterk. Het uur daarvoor zat misschien wel de meeste actie in, maar dat oogde nogal standaard. Scott heeft bewezen dat hij mooi actie scènes in beeld kan brengen, maar laat daar hier niets van zien. Wel erg mooie beelden van de straten van Amman en de rest van de locaties zien er ook mooi uit. Een paar mooie plaatjes krijg je dus wel te zien, alleen weer erg standaard allemaal

Het hele spionage aspect van het tweede gedeelte sprak mij veel meer aan. Toch kan de film niet genoeg boeien, en dat komt vooral door de vele dode saaie momenten die de film kent. Ook oogt het van hot naar her gaan heel warrig. Dat komt ook naar voren in de scènes die zich in een rap tempo opvolgen en maar opvolgen zonder echt iets te zeggen. Tevens zit het vol met clichérijke momenten.
De film heeft echter ook een paar erg sterke en toch redelijk spannende scènes, het blijft in zijn geheel dus best vermakelijk.

De film moet het vooral hebben van de goede acteerprestaties. Vooral DiCaprio is geweldig op dreef, en ik had het gevoel dat ik naar totaal iemand anders keek, wat ik normaal nooit met hem heb. Ook Strong is erg lekker bezig. Crowe heb ik niet veel bijzonders van gezien, en lijkt het een beetje op de automatische piloot te doen.

Ridley Scott is niet meer het genie die een aantal erg goede films heeft afgeleverd. Na American Gangster levert hij opnieuw een film af die je in de middelmaat kan plaatsen, en wat compleet uitgemolken is. Hij heeft dan nog mazzel dat hij altijd nog een sterrencast in dienst heeft, die het niveau nog een beetje omhooghalen.

3*

Leuke combi tussen actie en romantiek. Ben normaal gesproken niet zo van de romantiek, maar films waarop dat op een andere manier word benaderd kan ik erg waarderen. Toffe actiescènes worden afgewisseld met mooie aandoenlijke momenten. Die combi werkt erg goed, en maakt dit tot een werkje wat je niet erg vaak ziet.

Mijn 2e Ki-duk Kim heeft mijn interesse gewekt om nog meer van de beste man te gaan zien.

Ki-duk weet na het sterke Bin-jip opnieuw te overtuigegen met een krachtig en ontroerend verhaal over de cyclus van het leven en weet dit goed te vermengen met de jaargetijden.Elk seizoen heeft zo z'n eigen sfeer die perfect past bij de ontwikkelingen in het leven van de jonge monnik.
Knap hoe Ki-duk het verhaal zo intrigerend weet te vertellen met zo weinig dialoog.Je gaat gewoon met de personages meeleven alleen doormiddel van gezichts uidrukkingen en emoties.De tekst die ze uitspreken doet er dan al niet meer toe.

Eingelijk vertellen de seizoenen het hele verhaal al voor de kijker, dat was voor mij iig wel zo. De lente staat in het teken van het prille leven, de zomer oa voor de liefde, de herfst toon de somberheid en de winter de groote leegte van het hoofdpersonage .De beelden vormen een prachtig geheel.Het huisje op de vlonder omringd door de bergen en het water.De hele omringende natuur die gewoon heerlijk overkomt, al kreeg ik wel behoorlijk de kriebels van die slangen.De herfst vond ik het mooiste deel in het verhaal ik kreeg ook een brok in m'n keel toen die oude monnik zichzelf in brand stook daarna komt de winter, de zomer en de lentes.Een film die zeker een keer kans maakt op een verhoging.Voor nu,

4* dik verdiende sterren.

Heerlijke film en erg knap dat ze dit hebben kunnen neerzetten gezien het budget. Ook fijn dat

Vooral de cast is lekker op dreef hier. Russell (met een fantastische snor) is geweldig op dreef hier en geniet zichtbaar van zijn rol. Ook leuk dat een keer een fijne rol aan Matthew "Jack Shephard" Fox is aangeboden. Hij doet het met verve en zou meer film rollen moeten krijgen. Wilson speelt een heel andere rol die we van hem gewend zijn. Maar de gene die er met kop en schouders bovenuit steekt is toch wel Richard Jenkins. Herkende hem eerst totaal niet. Geweldige transformatie.

Verhaaltje over kannibalistische indianen is best leuk. En de opbouw naar het huzarenstukje in de film is fijn. Heerlijk hoe traag het zich allemaal ontpopt. Fijn dat er tijd wordt genomen om de personages goed neer te zetten en een beetje binding met ze te krijgen. Waar het in het eerste half uur op een komedie dreigt te lopen verandert eens de zoektocht begint de toon naar eens stuk serieuzer naar een full blown horror slot. Creepy hoe dat is neergezet. Maar dat geld ook zeker voor de rest van de tocht. De frontier wordt een keer goed neergezet waarin slapen zelfs niet veilig is.

Heerlijke slow burner western. Een cult classic in the making. Had het helemaal niet door, maar tijdens de aftiteling viel me pas op dat de film helemaal geen muziek bevat en heb het niet eens gemist tijdens het kijken.

Ik heb deze film inmiddels al heel wat keren gezien,en bij iedere kijkbeurt vind ik hem steeds beter worden,hij verliest zijn magie gewoon niet.En deze film is eigenlijk ook een beetje het begin van mijn uitbreiding voor mijn liefde voor film.

Toen ik Boogie Nights voor de eerste keer zag was ik meteen verliefd op deze film,hij greep mij en heeft mij sindsdien nooit meer losgelaten.Het verhaal zit zoveel in en is geweldig uitgevoerd door schrijver/regisseur P.T. Anderson,en het word nergens echt een moment saai.Dit komt natuurlijk ook door de heerlijke seventies muziek die je echt geweldig in de sfeer brengt.

De acteer prestaties zijn echt geweldig,Mark Whalberg (waar ik normaal gesproken totaal niets mee heb) als Dirk Diggler speelt de sterren van de hemel,Burt Reynolds doet het meer dan prima en William H. Macy heeft ook een geweldige rol.Voor de vele anderen kan ik ook niets anders zeggen dan hulde.

Het Camera werk is echt fenomenaal(de trackingshots en het alsmaar bewegen,de camera staat bijna nooit echt stil) alsmede de belichting en de editing.

5* sterren en een plek in mijn top 10,voor deze fenomenale film die voor mij altijd heel speciaal zal blijven.

Een film met een prachtige setting, cinematografisch bovengemiddeld en een redelijk origineel verhaal.

Het post apocalyptische is erg goed gedaan. Alles van de lucht tot de wegen is kapot. Nergens is meer vegetatie en ook de mensheid heeft een zware klap gehad en is nu een zootje ongeregeld geworden, en doet er alles aan om in een kapotte wereld te overleven.

Het eerste wat aan The Book of Eli opvalt, is het gebruik van de kleuren, alles ziet er een beetje bleekjes uit. Geeft helemaal de juiste sfeer aan de film. Ook Denzel zien we in een rol die we niet echt van hem gewend zijn. De religieuze ondertonen heb ik me niet echt aan gestoord. Het had net zo goed ieder ander boek kunnen zijn die belangrijk is of een grote rol heeft gespeeld voor de mensheid. Voor de rest ziet de actie er super uit. Vooral de scène bij het huis met een shot van bijna twee minuten is fantastisch gedaan. De muziek ligt fijn in het gehoor en ook de geluidseffecten zijn om te smullen. Mooi camerawerk ook verder. Ik heb me er goed mee kunnen vermaken. Natuurlijk veel jat/leen werk van andere post apocalyptische films maar toch genoeg elementen die het toch origineel maken.

4*

Dat dit in de top 250 staat. Een beetje een rip-off van Natural Born Killers, in een iets ander jasje.

Een pretentieus filmpje is dit zeg. Een beetje cool alles in beeld brengen en het ubercoole taalgebruik wat daarbij weer gebruikt moet worden, ook lijkt het zo af en toe op een kruising tussen Tarantino en Ritchie en Oliver Stone's Natural Born Killers. Shoot-outs waren vaak rampzalig, slechte Enya/kerk muziek eronder en overmatige slow-mo's die het geheel cooler moeten doen overkomen. En dan die flashbacks iedere keer maar weer. Ik werd er gewoon moe van. Steeds meer van hetzelfde. Het verhaal naast de 100 slow-mo shoot-outs stellen weinig voor en komen soms belachelijk over. Gij zult niet doden zeggen ze op het laatst ook nog . Komt niet echt goed uit de verf.

Acteerwerk was ook niets bijzonders. Dafoe deed het op de automatische piloot, en liet nergens wat van zijn kunnen zien, behalve een paar dingen die de regisseur "cool" leken, uit te voeren. Ook Reedus en Flanery bakken er niet veel van, en daar moeten we als kijker dan ook nog enige sympathie voor opbouwen. Verder erg standaard geschoten, en verder heb ik ook niets bijzonders gezien, en ook de humor werkt vaak niet. Dat stukje met dat touw kon ik nog wel om lachen trouwens. Nee, dan heb ik toch liever Stone's NBK. Af en toe een leuk moment, maar verder vond ik hier niets boeiends of echt vermakelijk aan.

1.5*

De muziek van Doldinger .

Het bewijs dat muziek veel kan bijdragen aan een film. Dat geld niet alleen voor de schitterende score, maar ook de soundtrack is mooi vormgegeven en een belangrijk aspect van de film, en voor duikboot films in het algemeen. Jammer dat enkel de Engelse en Franse versie in 5.1 geluid is en er voor de Duitse versie nog steeds de 2.1 track is. een film als Das Boot hoort gewoon in de originele taal bekeken te worden. De Engelse versie wel even geprobeerd, maar die kon me niet bekoren.

De film is erg claustrofobisch, zeker als ze onder water zijn geeft het echt een benauwd gevoel. Daarnaast is ook de cinematografie van Vacano essentieel voor de film. Prachtig geschoten door ale kleine ruimtes van het schip. Ook erg veel details in de sets. Eten wat overal hangt omdfat er geen ruimte is, overal is er vocht en rook, lampen die bewegen op de deining. Zulke details doen het hem gewoon. Verhaal is best boeiend, er wordt veel weergegeven over de strijd tegen de vijand. Hoewel er toch niet wordt gesproken over vriend en vijand. Je ziet de matrozen gewoon als mensen die op een missie worden gestuurd, en dat is om de oorlog te winnen. Diezelfde missie hadden ook de gealieerden. Daarnaast is het gegeven van het schoppen tegen het Nazi regime erg leuk om te zien. Ook eens iets in een film dat sommigen het helemaal niet eens waren met Hitler en zijn opvattingen en regime.

Je leeft erg mee met de bemanning. Het feesten voor ze aan boord moeten, de evrveling en het vele wachten, en tot slot als de actie dan begint voor de bemanning zit je zelf ook in stilte en in spanning te wachten wat er gaat gebeuren. Wat dat betreft is de film erg meeslepend. Zeker de Directors cut voegt veel toe. Eindelijk een keer een editie waar uitmelken een keer niet van belang was.

De effecten zagen er goed uit, en zeker voor die tijd en het budget wat voor handen was. Acteerwerk is van een hoog niveau, en de spanninge is echt voelbaar. Das Boot mag zich met recht de beste duikboot film ooit noemen. Maar de film is meer dan een standard duikboot film. Het is een pure film over een bemanning aan boord van een Nazi U-boot die in soms uitzichtsloze situaties het beste in zichzelf naar boven halen, en vooral erg menselijk worden neergezet en een keer niet als vijand. Dat is wat Das Boot zo goed maakt en boven de rest van de duikboten films uitstijgt. Zeker een die bij herziening nog kan groeien. Ook weer een film die ik te lang om verkeerde redenen heb uitgesteld.

Opnieuw een sterke film van Richard Kelly. Na Donnie Darko en Southland Tales verast de regisseur ons opnieuw door te komen met totaal iets anders.

Verhaal is in eerste instantie heel wat simpeler van Kelly's eerste 2 films. Het gaat tevens weer de serieuze kant op na de satire in Southland Tales. Een gezin krijgt een doosje aangeleverd en krijgt daarbij een keuze. Deze keuze roept zeker in het begin heel wat boeiende vraagstukken op. "Wat zou jij doen voor 1 miljoen". Een boeiend stuk volgt, en je blijft je afvragen hoe het nu allemaal zit, en wat gaat er echt gebeuren bij het indrukken van de knop helaas gebeurt dit wat te snel en te makkelijk om echt overtuigend over te komen . Als dit stuk eenmaal achter de rug is wordt het steeds spannender en boeiender.

Kelly laat de kijker goed in het duister tasten, en met eigen interpretaties komen over de plot. Steeds meer vreemde gebeurtenissen doen zich voor, en het verhaal krijgt met de minuut meer en meer diepgang. En dan bewijst Kelly waar hij zo goed in is. Het schrijven van een compact en met mysterie doorspekt script. Ook het tijdsbeeld van de zeventiger jaren is goed gekozen en zorgt daarmee net voor dat beetje meer sfeer waar het in deze film in ieder geval al heel goed mee zit. Tot aan het eind blijft het ongekend spannend, en dat is er weer een die stof tot nadenken meegeeft. Misschien ook weer een te makkelijke keuze, maar dat is een kleine smet op het geheel.

Visueel wel allemaal in orde, al vond ik Kelly's eerste film mooier geschoten. Hier doet het allemaal wat saai aan, en lijkt hij geen mooie opstellingen te kunnen vinden. Toch blijft er genoeg eyecandy over om je als kijker helemaal mee in de film te slepen. De muziek die zo uitblonk in DD en ST is hier niet aanwezig. Niets meer dan een standaard thriller deuntje. Jammer van de man die ons briljante muziek keuzes bracht. Acteerwerk was heel goed, vooral Marsden was erg goed op dreef en bewijst hier dat hij het acteervak goed onder de knie heeft. De uitblinker is echter Frank Langella die een emotionele en daarnaast koele en berekende man neerzet. Diaz is ook goed bezig, al heb ik haar wel eens beter zien doen.

Een intrigerende film dus weer van Kelly die net als zijn twee voorgangers weer bol staat van sfeer en een fantastisch verhaal.

4*

Sheridan en Day-Lewis slaan opnieuw de handen ineen na In the Name of the Father. The Boxer heeft een soortgelijk onderwerp, maar dan net even iets anders.

De film gaat vooral over veranderingen, en hoe je standpunt in iets compleet kan veranderen na jaren van bijv. in de gevangenis zitten. Net als in In the Name of the Father staat in The Boxer ook de verwikkelingen rond de IRA centraal. Waar het in eerstgenoemde wat lijkt te worden verheerlijkt, hoewel dat niet de bedoeling was, laat Sheridan hier meer een kritiek op de voortdurende oorlog tussen de Protestanten en Katholieken zien. Dit blijft interessant om te volgen. Je hebt het allemaal wel op het nieuws gezien, maar Sheridan wijdt hierin verder uit en laat zien hoe het er aan toe ging destijds. Wel een eyeopener. Zal allemaal wel iets gedramatiseerd zijn natuurlijk, maar het komt allemaal goed en realistisch over. Jammer dat het tegen het einde allemaal wat inzakt, en veel minder boeiend wordt. Had anders gekund

Ook boeiend is hoe Danny het land wil veranderen en verzoenen door een aantal bokswedstrijden waarin iedereen, ongeacht wat voor geloof, bij elkaar moet zitten. Dit levert de nodige spanningen op. De wedstrijden zelf zijn mooi en rauw inelkaar gezet. Net als de rest van de film is het erg mooi gefilmd allemaal. Geeft haast een documentaire achtig iets. Maakt het geheel net even iets aangrijpender.

Net als de andere films die ik met hem zag, zet Day-Lewis ook hier een geweldige tour-de-force weg. Wat een acteur is het. Als je deze film ziet en de anderen kun je je niet beseffen dat het hem is. Goed teken als een acteur zo in zijn werk opgaat dat je hem nog maar nauwelijks herkent uit zijn andere films. Niet alleen Day-Lewis speelt sterk maar ook de rest van de cast doet het bovengemiddeld. Met Watson en Cox als uitschieters.

Een boeiende en aangrijpende film die mij de gehele speelduur kon bekoren, fantastisch spel van de acteurs en mooi geschoten.

4*

Halve ster verhoging voor deze ondergewaardeerde film. Het was een leuk weerzien met deze foute film.

OK het acteerwerk is niet best en de effecten doen wat cheesy aan, maar wat een vermaak bied deze film. Vanaf het eerste moment is al duidelijk dat je dit niet te serieus moet nemen. En dat doet deze film al helemaal niet. De Cliché tieners met cliché problemen brengen al direct een aantal humoristische momenten met zich mee. Vooral de vrienden van Nathan zijn erg leuk. Ook Nathan zelf is gewoon een leuk personage, al is hij wel wat minder dan zijn sidekicks. Verder een aparte setting voor deze film. Je kunt de film vergelijken met Shaun of the Dead maar dan net even iets anders. De humor is af en toe net niet geslaagd, maar er blijven genoeg momenten over waarbij je best kunt lachen. De effecten zien er wat goedkoop uit maar passen helemaal binnen de sfeer van de film. Die scène met die Tracktor .

Niet heel goed maar zeker ook niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden. Top vermaak.

3.5* voor de Ierse zombies.

Het hoge gemiddelde niet waard.

Uitgangspunt is erg interessant, en ook de vriendschap tussen de twee jongens is goed uitgebeeld. Het einde is sterk, maar voegt niet veel toe aan het geheel. Erg strorend dat de acteurs Duitsers spelen en dan het Engelse accent behouden. Toch niet echt geloofwaardig. Daarnaast is de muziek erg storend. Een erg emo score die je echt opdraagt om iets te voelen. Soms werkt het en soms niet. Hier voelde dat dus wel zo aan. Zoals gezegd is de vriendschap tussen de zoon van een kampleider en een Joodse jongen erg mooi gedaan, en de jochies doen het ook zeker niet slecht. De boodschap komt door het geforceerde nimmer goed over, en dat is best jammer. Naar het einde toe wordt het nog wel sterk, en is er ook een om nooit meer te vergeten. Best gedurft, maar aan de andere kant toch ook wel weer erg makkelijk. Verder dus ook niet een film die echt blijft hangen.

Er wordt weinig extra reclame gemaakt behalve het feit dat deze film vele prijzen heeft gewonnen. Maar wat nog vaker over Boyhood wordt gezegd dat er 12 jaar aan is gewerkt en iets unieks is.

Helemaal uniek is het natuurlijk niet. Hoelang volgt Apted nu een aantal personen? Ok, misschien niet onafgebroken maar krijg hier toch ook een behoorlijk "hoe is het nu met" gevoel. Voor mij is dit gegeven niet interessant genoeg om bijna 3 uur mee te vullen. Dat is behoorlijk lang voor een greep uit het leven film. Het gaat vooral over de weg van Jongen (kind) naar jongvolwassene. Iets wat we al zo vaak in films hebben gezien, en ook nog eens beter in een kortere speelduur.

Verder is het vooral erg soapachtig. Dat het niet gefilmd is als docu is en dus vaak geacteerd helpt daarin ook niet echt mee. Er zal vast iets oprecht in zitten maar het is en blijft toch een geschreven en geacteerd iets.

Een interessant "selling-point" hoeft dus nooit perse te betekenen dat het ook een goede film is. Ik kon er maar bar weinig mee.