Meningen

Dat ik deze niet eerder ben gaan zien, Ik had een film verwacht die niets voor mij zou zijn.

Being John Malkovich is echt een heerlijke vreemde film, met een geniaal script.Vanaf het eerste moment heb ik volop genoten van de fantastische momenten en heerlijke humor.Cusack speelt een geweldige rol, maar er is maar 1 man die de show steelt en dat is natuurlijk John Malkovich.Helaas zakt het in het 2e gedeelte wat in maar toch nog met een aantal leuke en memorabele momenten.

4*

Ik had nooit gedacht dat een film mij zo kon raken als Ben X dat doet.Ik was echt tot tranen geroerd en zit hier nu nog met tranen in mijn ogen.Dus hierbij wil ik met jullie ook graag mijn ervaringen delen, omdat het goed is voor mensen die dit zelf hebben ervaren of nu nog ervaren(dat zal vast nooit verdwijnen).Misschien gaat dit een beetje off-topic.

Dit is echt de meest realistische film die ik over pesten heb gezien.De film bevat ook geen greintje fals sentiment.Het is echt een harde schrijnende film.De tranen komen dan ook van mijn eigen ervaringen met gepest worden want de littekens die je daardoor krijgt zijn diep en die raak je zoals ik nu heb ervaren nooit meer kwijt.Ben X zet dit zo realistisch neer dat ik het soms erg moeilijk vond om er na te kijken, omdat het mij heel erg terug deed denken aan hoe ik altijd gepest ben.Dan kun je wel zeggen dat het wel heel makkelijk is om een autistische jongen als "pispaal" te nemen en dat de jongens die hem pesten er niet tijdig voor gestraft worden.Maar zolang het slachtoffer niets zegt en niemand verraad blijft het maar doorgaan en maar doorgaan en maar... totdat, nou ja jullie begrijpen het denk ik wel.

Ik herkende veel van Ben in mijzelf terug.Het altijd maar bang zijn om weer naar school te gaan, het niet kunnen slapen en maar blijven piekeren van "wat zullen ze me morgen weer aandoen".En net als in de film breekt dit je op een gegeven moment.Je kan het allemaal niet meer aan omdat het te veel word, de scene waarin hij zelfmoord wilde plegen kwam voor mij ook als een klap in mijn gezicht, omdat ik zelf ook over zoiets heb nagedacht, zover kan het ECHT doordraven.

De acteurs doen het echt geweldig, vooral Greg Timmermans speelt het met veel emotie.Als hij dan lacht voel je echt de emotie want je weet dat zo iemand van binnen huilt.Ook mijn complimenten voor de jongens die de pesters spelen en dit zo realistisch mogelijk over laten komen en het waarschijnlijk erg moeilijk hebben gehad tijdens het filmen om dit te doen.En de ouders, daar kreeg ik ook echt een brok van in m'n keel want die maaken het ook echt van dichtbij mee en brengen dat ook erg goed over op het scherm.

Ik vond dit nu ook zeer moeilijk om mijn gevoel bij deze film hier zo neer te zetten.Maar ik vind het toch belangrijk dat mensen weten hoe het is om gepest te worden.

Ben X is echt een film die mij héél diep geroerd heeft.Zelfs zo diep dat hij van mij 5* krijgt en heeft mijn nummer 1 van de troon gestoten.

Prachtig gedaan.

En nog een tip voor de mensen die misschien ook gepest worden.Laat het alstjeblieft niet zo ver komen en vooral belangrijk, praat erover

Na herziening deze film toch een half puntje verlaagd.Maar het blijft een "grootse" film.De lange speelduur verveelde mij op geen enkel moment, en het verhaal blijft boeiend.Het epische druipt er echt vanaf met grote sets,heel veel extra's op de achtergronden je hele televisie scherm is gewoon gevuld.Acteer werk is prima al begon ik me soms wel te ergeren aan het over dramatische van Heston.De muziek is ook prachtig,het bombastische wat echt passend is voor deze film afgewisseld met schitterende ingetogen muziek.Het einde vond ik deze keer wat minder dat moeder en zus worden genezen door een beetje regen na het zien van Jezus dus vandaar de 0.5* aftrek.

Leuk vervolg op het origineel.

Het verhaal is min of meer hetzelfde, zeker in het eerste gedeelte van de film. Maar in het midden slaat de film om in iets anders. De bevreemende shots zijn in het begin nog een beetje aanwezig, maar worden al snel achterwege gelaten. De film gaat zich wat meer richten op het avontuurlijke maar houd nog dezelfde kritiek aan als in het origineel wordt aangekaart. Heston had geen zin in een vervolg maar is accoord gegaan om nog een korte cameo te doen. Franciscus lijkt wel een beetje op Heston, en laat ook zeker degelijk acteerwerk zien. De productie heeft er voor gekozen om het budget aanzienlijk te verlagen. En dat is te zien. De make up is niet zo goed als in het origineel, daar de extras gewoon een kant en klaar masker dragen. Haalt toch wel een beetje van de geloofwaardigheid weg. Verder heeft de film opnieuw een boeiend en entertainent verhaal, en een leuk avontuur. De ondergrondse scènes geven een naargeestig gevoel en zijn heel mooi gedaan, hoewel het grotendeel uit matte paintings bestaat. Tegen het einde stijgt het niveau van de film door een aantal verassende elementen toe te voegen, de mutanten, de bom die ze verafgoden, en de terugkeer van Heston . . Het einde is weer erg sterk, en ligt in dezelfde lijn als Planet of the Apes. Helaas wordt het wat te snel afgeraffeld en mist het wat aan impact.

Toch een erg leuk vervolg. Nog steeds avontuurlijk, en zelfs nog avontuurlijker en een erg goede tweede helft. Helaas komt het niet in de buurt van het origineel, maar als je de gehele serie bekijkt sluit alles mooi op elkaar aan.

Kijkt lekker weg.

Maar ook niet meer dan dat. Vond de supporting cast ook een stuk leuker dan Murphy, die vooral erg veel irritatie bij me opriep. De chase in het begin is trouwens fijn in beeld gebracht. Wel jammer dat dit meteen ook de beste actie scene in de film is. Begrijpelijk gezien het budget natuurlijk. Maar van Simpson/Bruckheimer verwacht ik net dat beetje meer. Humor was het vooral veel net niet. Gelukkig blijft alles verder lekker luchtig en is de setting fantastisch. En de muziek, hoewel soms erg leuk, zet de film wel in een bepaald tijdsbeeld vast zeg.

Zeker niet de beste film uit de reeks, maar uiterst vermakelijk. Een gevangenis vol kanonnenvoer om experimenten op uit te voeren. Combs is nog steeds perfect als Dr. Herbert West die bezoek in de gevangenis krijgt van een broer van een slachtoffer van een van West's experimenten. De film heeft een hoog tempo. Er gebeurt genoeg. De ene leuke en bizarre scene of slechte dialoog volt de andere snel op. Allemaal om zoveel mogelijk plezier aan het publiek te bieden. Daar slaagt Yuzna goed in. Is het een hel goede film of vervolg? Nee. is het leuk? Absoluut. En hoe vaak zie je een rat nu vechten met een... .

Beyond the Black Rainbow, een fijne film ervaring.

Het eerste wat opvalt aan deze film is de feel. Het voelt echt als een film uit de jaren tachtig of misschien wel de jaren 70 waarbij de setting zich in de toekomst afspeelt, de eightees dus. Het voelt echt aan zonder cheesy te worden. Heeft af en toe ook een beetje het Stanley Kubrick feel.

Beyond the Black Rainbow is een heerlijk surrealistisch en vreemde film. Wel een die meer op de zintuigen inspeelt. De film bevat weinig dialoog en is op momenten soms pijnlijk traag, wat weer erg bijdraagt aan de sfeer die de film wil overbrengen. Je wordt compleet in de nachtmerrie mee getrokken. Helaas gaat het richting het einde een klein beetje mis, maar dat staat een hoge beoordeling niet in de weg aangezien het een kleine smet is op een voor de rest fantastisch geheel.

Heel verhalend is de film verder niet, zoals gezegd speelt het meer in op je zintuigen dan dat het echt een verhaal goed wil vertellen. Het is dan ook een fantastische audio/visuele beleving. Prachtige beelden, goed gebruik van kleuren, erg mooi camerawerk en een fantastische soundtrack.

Erg lastig om echt iets over de film te vertellen, Plot legt daarbij genoeg uit wat je over de film moet weten. Het is een ervaring die je moet ondergaan. Ik werd in ieder geval helemaal meegenomen in de surrealistische nachtmerrie. Ik heb er van genoten.

Chasing dreams.

Wat is er toch aan de hand met Spielberg de laatste jaren. Na Minority Report heeft hij niet een echte uitschieter meer gemaakt. Hij speelt het de laatste jaren wel erg op safe en maakt geen projecten meer die tot de verbazing spreken. Erg jammer van de man die onze angst voor haaien groter maakte, ons in Dino's liet geloven en ons aan het huilen kreeg door naar een Alien te kijken die graag naar huis wilde gaan.

BFG is een film die het vooral moet hebben van momenten. Als je de film als geheel neemt, blijft deze niet overeind staan. Te veel saaie momenten of momenten die je helemaal niets doen. Daarbij roept Spielberg vooral de vraag op of hij nu het gevoel probeert op te roepen wat je hebt ervaren toen je het boek las, of volgt hij nu de tekenfilm tot in de details. Hetgeen waar ik dan vooral aan moest denken tijdens het kijken, was vooral de animatiefilm. Een ander punt waar de film geen punten scoort is de speelduur. 2 uur is veel te lang. Vooral het begin is erg saai. Opvulling wat helemaal niets toevoegt aan de beleving van de film. En elementen die je wel interesseren, worden niet uitgediept. Zo wordt er nagenoeg niets verteld over de wereld waarin de reuzen leven. Hoe komen al die spullen zoals een reuzenrad daar?

Toch heeft BFG wel zijn momenten. De scene waarin de voor het eerst samen op pad gaan durf ik toch wel een van de mooiste scenes die Spielberg heeft gemaakt in zijn carrière te noemen. Deed me op momenten zelfs denken aan de climax van Close Encounters. Maar ook het bezoek aan de koningin zorgt voor erg leuke momenten. Helaas dat Spielberg niet datzelfde niveau voor de hele film weet vast te houden en veel te veel probeert in te spelen op gevoelens van nostalgie in plaats van iets Spielberg eigen te maken.

Rylance is de perfecte keuze om de reus te vertolken. Hij heeft een bepaalde mimiek die geen enkele andere acteur bezit. Ook zijn accent past perfect bij het personage. Ook Barnhill doet het erg goed en er is duidelijk een chemie met Rylance aanwezig. De rest van de (voice) cast voegt niet veel toe aan het geheel en laten ook weinig van zichzelf zien. Maar dat ligt ook aan Spielberg die zijn focus vooral op Sophie en BFG richt.

Qua performance capture is dit weer een goed voorbeeld wat acteurs kunnen opbrengen om een geanimeerd personage tot leven te wekken. Andy Serkis staat natuurlijk op eenzame hoogte bovenaan, maar Rylance komt er dichtbij. Niet altijd even subtiel gedaan. Maar dat kun je hem ook niet kwalijk nemen, het blijft gewoon een moeilijke vorm van acteren. Jammer dat de effecten er dan erg cartoony uitzien in vergelijking met de rest van de film. Spielberg gaat duidelijk voor de "as real as possible" aanpak. Maar de animaties voelen helaas heel erg "off". Ik weet niet of dat de intentie van Spielberg was, of gewoon een budget probleem. Het is gewoon niet de kwaliteit van CGI die we van Spielberg gewend zijn. Verder ziet de film er natuurlijk kundig gemaakt uit. Van camerawerk en belichting tot de mooie sets.

Erg degelijk gemaakt met een aantal erg leuke en mooie momenten. Als geheel werkt het helaas een stuk minder. Erg jammer. Hier had Spielberg veel meer mee gekund dan hij nu heeft gedaan. Hij houd zich heel erg in en toont niet echt ballen meer in zijn projecten. BFG maakt vooral weer duidelijk dat het uitkijken naar een nieuwe Spielberg film allang verleden tijd is.

Van de week even Big Fish herzien. Ik moet zeggen dat hij me weer goed bevallen is. Alleen vond ik het tegen het einde wat van zijn magie verliezen, en daarom mijn stem een halfje verlaagt.

Tim Burton weet mij meestal wel te bekoren. Sinds Beetlejuice, mijn eerste kennismaking met Burton, voor het eerst zag spreken zijn sprookjesachtige settings mij gewoon erg aan. Dit is in Big Fish ook het geval. Het begon toen met die magisch mooie trailer met de mooie muziek. Dit zou weer een must-see voor mij zij. Wel een heel ander iets dan bijv. Beetlejuice of Edward Scissorhands waarin het gotische sprookjes gehalte er vanaf spat. De film komt een beetje traag op gang en het wordt pas echt leuk als de vader (Edward Bloom) de verhalen begint te vertellen. Verhalen die hij ontzettend heeft opgeblazen door er wat elementen in te stoppen om het alleen maar bijzonder en vermakelijk te maken om ze te vertellen. Erg mooi gespeeld ook door Albert Finney. We blikken terug en doen dat met de jonge verzie van Finney in de vorm van Ewan McGregor die het karakter perfect neerzet. Prachtige visuals krijgen we te zien, ondersteund door de magische muziek van Elfman die net als in de andere Burton films veel toevoegt aan het geheel. Ook de rest van de cast doet het goed.

De verhalen zelf blijven erg onderhoudend en er wordt daarnaast ook veel humor in gegooid. Het einde als Crudup het einde verteld van zijn vader vond ik minder dan de eerste keer. Daar ik er toen echt kippenvel van kreeg was dit nu niet het geval. Het einde heeft wat moeten inboeten op de rest van het moderne sprookje. Doordat de impact wat minder was geworden voelde het niet meer als een bevredigend einde en was het magische er daar een beetje af.

Zoals gezegd weet Burton me met dit soort verhalen/films altijd wel te bekoren. Big Fish blijft een mooie en er leuke film.

4*

Mijn eerste kennismaking met het werk van Fritz Lang, dankzij de pakketservice en het smaakt zeker naar meer.

The Big Heat bevat een pakkende grimmige sfeer, al ben ik het wel met Criticism eens dat het nog wel iets sfeervoller had gemogen.Ford en Marvin zetten een erg goede prestatie neer, maar van sommige acteurs vond ik dat het wel wat over acting was, maar voor de rest was het acteerwerk dik in orde.Ik vond de film ook wat aan de korte kant en zo komen een aantal scènes wel wat gehaast over, en daar verliest de film wel wat kracht mee.Vooral de slot scène was te snel over en daarom verder ook niet echt super spannend.En het hete koffie moment is inderdaad erg memorabel.

Niet echt het kleine meesterwerk wat ik verwacht had, maar toch erg goed en vooral heel vermakelijk.

3.5*

Een tijd geleden dat ik deze had gezien. Gisteren na een paar jaar herzien op Blu-ray. Een leuk weerzien was het zeker.

Toch niet zo erg goed zoals ik mij de film herinnerde. Voor een actiefilm zit er niet veel actie in. Toch zijn de scènes die wel aanwezig zijn een genot om te zien. Lekker vlot geschoten, en een erg goede sound design. Ook zitten ze vol met absurde humor om het nog genietbaarder te maken. Qua camerawerk en belichting is vooral de eerste shoot-out erg mooi gedaan. De rest van de film speelt vooral op de karakters en de absurde situaties waarin ze verkeren of terecht komen. Hier wordt ook vooral gericht op de humor. Ik heb iniedergeval een aantal keren goed kunnen lachen.

Helaas weet de film niet een bepaald niveau vast te houden, en is het acteerwerk en het verloop van het verhaal nogal wisselend. De laatste actiescène(s) maken dan weer veel goed. Wahlberg en de rest van de cast heeft er duidelijk plezier in. Dat plezier druipt er in alles in de film vanaf. Wat rest is een erg vermakelijke film die nergens echt hoogstaand is maar wel erg leuk blijft. Een echte feel good actiefilm.

3.5*

Toch wel een leuke noir, deze grote inspiratie bron voor PTA's Inherent Vice.

Vooral de chemie tussen Bogart en Bacall is hier geweldig. Qua acteerwerk zit het in The Big Sleep zeker goed. Het verhaal is best vermakelijke, maar begint op den duur wel wat te slepen. De film duurt dan ook net wat te lang om de volledige twee uur je aandacht vast te houden. Daarnaast wordt het af en toe onnodig complex aan de kijker verteld. Iets wat dit verhaal helemaal niet nodig had. Ondanks die kleine minpunten heeft The Big Sleep een hoog entertainment gehalte en zorgen Bogart en de mensen die hij op de hielen zit voor een hele hoge body count en heeft de film voor het grootste gedeelte een behoorlijk tempo.

Erg vermakelijk.

90 minuten lang heb ik met een lach op m'n gezicht naar Big Trouble zitten kijken.

Het Carpenter/Russel duo is weer lekker op dreef met een heerlijke funride.Nergens wordt het echt saai vind ik.Het blijft constant entertainen.Mooie set desing, voor die tijd goede make-up en redelijke special effects.Helaas komen niet alle momenten even lekker over en is de humor het soms net niet.Acteer werk is degelijk, het verhaal wordt lekker vlot verteld, maar is nooit echt hoogstaand.Gewoon een hele leuke film waar ik nog wel wat avonden plezier aan ga beleven.

4*

Heerlijk jeugdsentiment is dit.

Ik weet niet hoe vaak ik deze film nu al heb gezien, maar hij blijft echt ontzettend leuk. Twee dudes die op een reisje gaan door de tijd om hun spreekbeurt te kunnen houden en zo bij elkaar kunnen blijven om de grootste band op aarde te kunnen worden, levert enkele hilarische scènes op aangezien ze Napoleon alleen kennen als een short, dead dude en Ceasar een salade dressing is . Hun kennis van de geschiedenis van de wereld brengt hun in enkele doldwaze situaties waar ik nog steeds erg om kan lachen. Het laatste gedeelte van de film als ze allemaal in deze tijd zitten vind ik het beste, en daar komt de film dan ook helemaal los. Een drukke en erg komisch gedeelte volgt. De film wordt met veel vaart gebracht en verliest geen enkel moment het tempo. De dudes zelf spelen het erg leuk, vooral Reeves is erg op dreef en is geknipt voor dit soort rollen, jammer dat hij zijn komisch talent niet echt weer gebreukt heeft in zijn latere werk. Alex Winter is ook goed al hebben we daar na de Bill & Ted's weinig meer van gehoord. Special effects zijn voor die tijd trouwens geweldig gedaan.

3.5*

Wat opvalt na het zien van een aantal Adam Sandler films, is dat er in de films waarin hij komt opdraven vaak de dezelfde grappen zitten. Dit is vooral het storende punt in Billy Madison, waardoor de grapdichtheid voor mij een stuk minder werd doordat ik het allemaal wel al had gezien. Toch komen er nog wel een aantal geslaagde grappen voorbij, en blijft de film wel van begin tot eind vermaken. Vooral de momenten waarop hij naar school gaat zijn erg leuk. Tegen het einde wordt het allemaal net even te zoetsappig. Verder een prima film met Sandler.

2.5*

Bin-jip is echt een bijzondere film, en tevens mijn eerste kennismaking met Kim Ki-duk.En wat een kennismaking.

Ik vind het echt moeilijk om wat over deze film te vertellen maar hij heeft mij zeker diep geraakt en dat zegt al heel veel.

Prachtig gemaakte film die laat zien dat je eigenlijk bijna geen dialogen nodig bent om een bepaalde sfeer over te brengen, en dat doet Bin-jip zeer goed.Ik moet toegeven dat het voor mij in het begin wel even aan de stijl die deze film heeft, maar dat verdween later in de film helemaal.De acteurs doen goed hun best om zonder woorden toch wat op het scherm over te brengen,het ene liedje wat steeds gedraaid word past ook helemaal in de sfeer van deze film. En dat einde wat mooi gedaan. Ja Bin-jip is mij zeer goed bevallen en ben zeer benieuwd naar meer werk van deze man.

Erg leuke, maar ook erg foute komedie.

Toen ik een jaar of 16 was, vond ik deze film echt helemaal geweldig. Nu eens aan een herziening onderworpen en hij is nog steeds erg leuk, sterker nog ik vind hem bij elke kijkbeurt leuker worden. Het geheel is lekker vrolijk en kleurrijk gebracht, en kent ook een hele fijne soundtrack, die net als de film ook erg fout is, met oa. DaDaDa van Trio en Men Without Hats. Geslaagde grappen worden echter wel afgewisseld met pijnlijk niet leuke grappen. Acteerwerk is niet van topniveau, maar dat verwacht ik ook niet in een film als dit. De belevenissen in de Bio-dome om de verveling tegen te gaan zijn erg leuk gebracht, de moraal ligt er zeker naar het einde toe metersdik bovenop, maar het geheel blijft vermaken. Stem een halfje verhoogd.

3.5*

Een film die ik om verkeerde redenen te lang heb uitgesteld.

Erg intense film. Erg grappig. Alle emoties komen op de juiste manier door. Iñárritu geweldige regie en Lubezki's oscarwaardige cinematografie vormer weer een geweldige symbiose. Het acteerwerk is ook fantastisch. Keaton speelt een gewelige rol en zet een prachtig personage neer. Stone is ook erg goed bezig. Heeft goed laten zien dat ze meer in huis heeft dan de gebruikelijke rollen die ze speelt. En dan hebben we nog Edward Norton die misschien wel de rol van zijn leven speelt.

Alles in Bridman komt op een fantastische manier samen.

Ik had hoge verwachtingen van The Birds, vooral omdat ik,toen ik nog klein was, na een stukje te hebben gezien uit deze film,doodsbang voor vogels was.
Het weerzien met de vogels heeft dit keer heel anders uitgepakt, ik was natuurlijk niet meer zo bang. De hoge verwachtingen zijn helaas niet echt helemaal waargemaakt, en misschien ben ik daar ook wel mee de mist ingegaan door te hoge verwachtingen te scheppen.

De film komt erg moeizaam echt op gang, het duurt erg lang voor er echt iets gebeurde, pas tegen het tweede uur aan werd het pas interessant.Maar helaas wist The Birds mij na het ietwat teleurstellende eerste deel van de film niet compleet meer te boeien.Dit is erg jammer want vanaf de eerste grote aanval begon ik pas in de sfeer te komen, en voor ik er erg in had was de film ook al weer afgelopen dus het tweede deel heeft mij erg kunnen vermaken.Helaas was voor mij de spanning ook niet altijd voelbaar.
Maar de film had natuurlijk ook wel pluspunten, zo vond ik het verhaal toch erg goed in elkaar steken, tevens bevat de film een paar erg memorabele scenes, waarvan de vogel aanvallen toch wel het meest memorabel zijn.Ook vond ik de scene in het café met dat oude vrouwtje erg goed.De special effects zien er voor die tijd ook prima uit

Acteer werk mag er ook best zijn en dan met name van de twee hoofdrol spelers, het karakter van Jessica Tandy vond ik echter wat magertjes.Veronica Cartwright begon me wel wat op de zenuwen te werken met dat eindeloze gejank, iets wat ze in Alien nog eens dunnetjes over deed.

Al met al is The Birds toch een erg aangename en leuke film om naar te kijken, maar helaas nog niet het Hitchcock meesterwerk waar ik zo op gehoopt had, misschien moet ik de volgende maar met iets minder hoge verwachtingen gaan kijken.Ik blijf hoop houden.

3.5*

Don't tell me you don't want some of what I'm sellin. I'm gonna get you wet!


Een film die toch wel een shitload aan geniale quotes kent. Allen weer met een sekstistisch getinte lading. Ik kon er wel om lachen. Bitch Slap is een film die je vooral niet te seriues moet nemen. Dat wil de film niet zijn. Van de lelijke achtergronden tot de prachtige dames in de woestijn die elkaar in slowmo met water nat maken . Elk moment in de film heeft wel iets. Het verhaal is lekker belachelijk, en bij elke nieuwe wending dacht ik dat het niet gekker kon, maar het werd alleen maar gekker. Leuk om Kevin Sorbo eens weer te zien. De rest van de cast doet het verder ook prima, maar dat komt vooral door de erg leuke en geschifte personages die ze voor handen hebben. Vooral die vent met die Japanse chick is erg leuk. Ik ben verder niet echt een kenner op gebied van Exploitation, maar de moderne exploitations die de laatste tijd uitkomen kan ik zeker waarderen. Ik ga me toch eeens een keer verdiepen in de oudere exploitations verdiepen.

Ja, erg vermakelijke film.

Erg oninteressante film.

De film is een beetje fragmentarisch. Er zit niet echt een lijn in waar de film nu naar toe wil, en de scènes lijken dan een beetje los aan elkaar te hangen. De dreiging van de Duitsers of de NSB'ers is totaal niet aanwezig, en dat terwijl de film wel spannend probeert te zijn. Er gebeurt nagenoeg helemaal niets in de film. Daarnaast is het tijdsbeeld ook niet erg goed in beeld gebracht en doet het helemaal incompleet aan. Ook de vriendschap tussen de twee meisjes komt niet overtuigend over. Toch spreekt het onderwerp nog steeds wel aan, en doet het je bij sommige momenten weer erg verbazen aan hoe het er toen aan toe ging. Drama kwam ook niet vloeiend over en daardoor was het de hele film een beetje een geforceerd gevoel, daarnaast geeft de vreselijke muziek je ook totaal geen gevoel daarbij. Een ontzettend lege film. De cinematografie was dan nog het enige wat nog een beetje boeiend was, want die was dik in orde.

1.5*

Prachtig camera werk, een heerlijk grauw Barcelona, een bijna perfecte Bardem. Een erg depressieve film, dat wel, maar opnieuw prachtig in beeld gebracht en verteld door de regisseur en zijn team. Misschien wel Iñárritu's beste maar dat zou een herziening moeten uitwijzen.

Mixed feelings

Ondanks wat positieve punten, kon ik maar niet door de negatieve punten heen prikken. Deed me heel erg denken aan een andere film waarin ik dezelfde elementen ook al niet echt kon waarderen, La Haine. Geromantiseerd of niet. Het zal wel gebaseerd zijn op waarheid, maar ik kan totaal niet tegen dat overdreven stoere gedoe van dit soort gastjes die altijd maar lopen te klagen en blijkbaar geen andere uitweg zien dan geweldsdelicten plegen en zich verzetten tegen elke vorm van autoriteit. Zelfs tegen hun ouders die hen waarschijnlijk weer voor de zoveelste keer uit de gevangenis mogen komen halen. Ik weet niet wat het is, maar dit soort type mensen roepen bij mij alleen maar ergernis op. Wat Black dus wel erg goed doet is een bepaald gevoel oproepen. Goed uitgewerkt is dat ze met geen mogelijkheid uit de bendes kunnen stappen en alleen maar meer in die neerwaartse spiraal van geweld terecht komen.

Positief is dus dat het wel een bepaald gevoel bij je oproept als toeschouwer, dat alles ondanks dat het geromantiseerd is wel als het echte leven van de jongeren overkomt. Maar ook op technisch vlak kon ik de film erg waarderen.

Erg jammer dat ik verder niet veel kon met het liefdesverhaal er om heen. Voelde voor mij een beetje geforceerd en ongeloofwaardig aan. En dat is wel waar de film zou moeten overtuigen. Als dat niet echt werkt blijft er van Black niet meer over dan een reeks van geweldplegingen die achter elkaar gemonteerd zijn. Verder dan de motivatie "uitzichtloosheid" en "huidskleur" komt het niet. Ik kan me niet voorstellen dat dat de enige reden zou zijn om de dingen te doen die ze hier doen. En dan doel ik voornamelijk op de groepsverkrachtingen die je min of meer door je strot worden geduwd.

Acteerwerk is wel erg sterk. Vooral Martha Canga Antonio speelt hier fantastisch. Ze krijgt een goede ondersteuning van de rest van de cast. Audio/visueel zit het ook gewoon erg goed. Prachtige nachtelijke opnames van Brussel gemixt met haast dromerige beelden van overdag. hoewel ik niet echt een fan ben van het soort muziek wat er hier ten gehore wordt gebracht, past het wel perfect in de film.

Een film die mij met ontzettend veel gemengde gevoelens achter liet. Echt slecht vind ik het niet, maar echt goed ook niet. Ik zit er echt tussenin. Wel is het een interessante ervaring.

Een van de eerste slasher's.

Nog nergens zoals we ze nu kennen natuurlijk. Maar hier wordt de basis gelegd. Black Christmas kent een enorm sterke opbouw, een geweldig sfeertje en een enorm goede spanningsboog. tussendoor krijgen we wel een klein beetje rust door een wel erg oninteressant side plotje, maar dat staat nergens in de weg van de fun die Black Christmas bied. Verhaaltje word lekker vlot verteld, daarmee bedoel ik dat het nergens echt onnodig blijft hangen. Hoewel je de moorden niet echt ziet gebeuren is het juist de suggestie die ze hier sterker maakt. Je kunt je gewoon verbeelden wat er gaande is. De telefoontjes zijn in het begin nog grappig, maar worden gaandeweg steeds heftiger en enger. Ook heeft de film een enorm sterk einde. Camerawerk is trouwens ook erg gaaf hier. Gave shots soms, waarbij de first person gedeeltes erg goed gedaan zijn. Acteerwerk is ook best goed.

Erg leuke film.

Uit de latere werken van Ridley Scott is dit toch wel een van zijn beste films. Geweldig staaltje filmmaken.

De film is prachtig geschoten. De fotografie is schitterend. De geluidseffecten transporteren je midden in de actie met alle soldaten. Het verhaal is hartverscheurend op sommige punten. Wat een routine klus had moeten worden loopt uit op een heftige strijd die langer duurt dan veracht. Dit zorgt voor vele doden die niet nodig waren geweest. Hun verhaal wordt hier op een erg goede en realistische manier door Scott verteld. Acteerwerk is uitstekend. Vele bekende namen komen hier voorbij. Van Ewan McGregor tot William Fichtner. Een absolute sterrencast. Ook de actie is fantastisch in beeld gebracht. Ook weer op een manier die je echt het gevoel geeft alsof je er bij bent.

I never freeze.

Het voelde wel degelijk allemaal een beetje koud en afstandelijk. Ik heb het gevoel dat ik bij Black Panther een heel andere film heb gezien dan velen hier. Wat ik vooral zag was een film die zichzelf voort moest trekken om er iets van tempo in te houden. De stiltes, de momenten waarop de film lijkt stil te staan, de oninteressante dialogen, de actie die het net niet is na de Marvel scenes die we nu zo gewend zijn. Het deed me allemaal weinig.

Iets waar de acteurs niets aan kunnen doen. Ze krijgen weinig om mee te werken. De personages zijn bijna allemaal zo vlak. Op een kleine uitzondering na (Shuri en Erik). Verder is het spel vooral om bij in slaap te vallen. Er zit geen pit in.

Wakanda ziet er echt geweldig mooi uit. Prachtig is de combinatie van de mooie omringende natuur en de technologische wonderen. Qua production en costume design zit het zeker goed. Alles ziet er ontzettend mooi uit. Leuk contrast ook met als we eenmaal in Zuid-Korea belanden.

Ik weet niet of velen er het meesterwerk in zien door de politieke boodschap die de film met zich mee brengt of echt door de film zelf. Ik zag het in ieder geval niet en het was vooral een lange en vervelende zit. Gelukkig nog voor de Zuid-Korea scene, Die is erg fijn.

Leuk filmpje.

Erg origineel uitgangs punt zijn de killer schapen. Dat is ook meteen een sterk punt van de film, want de leukste scènes zijn toch wel met deze beesten. Ook bevat de film de juiste dosis humor, al werken de grappen niet altijd even goed. Acteerwerk is niet het beste, maar is toch voldoende in een film als deze.

Gore en effecten zien er prima uit, zeker gezien het budget.

Ja erg vermakelijk.

Een film over ballet.....

Niks voor mij dacht ik. De film lag hier al een tijdje klaar, maar had er niet veel zin in. Ik kreeg de film getipt op het forum, en ben me toen wat meer in Black Swan gaan verdiepen. Mijn interesse werd gewekt door de lyrische meningen en het hoge gemiddelde.

Met niet zulke hoge verwachtingen, mede doordat Aronofsky nogal wisselvallig bij mij bevalt, toch aan de film begonnen. En ik werd compleet overrompeld. Aronofsky heeft een sfeervolle en enge film over ballet gemaakt. Het verhaal is niet meteen heel hoogstaand, maar de uitwerking van het verhaal is dat wel. Een prachtige uitvoering van het Zwanenmeer. De uitvoeringen zijn prachtig in beeld gebracht, en ook de rest van de film ziet er verbluffend mooi uit. Het gebruik van zwarte en witte kleuren is erg mooi gedaan. Geeft toch wel de perfecte sfeer aan de film. Alleen een beetje jammer dat het allemaal handheld is gefilmd. Het ontrekt je wel wat uit sommige scènes. De waanzin is ook mooi in beeld gebracht. Aronofsky geeft een huiveringwekkend beel over jaloezie, en waar dat toe drijft. Alles wordt zorgvuldig opgebouwd, met enkele enge scènes, naar een fantastische ontknoping. Een ontknoping die toch nog wel even blijft nadenderen. De regisseur en acteurs gaat in deze scène all-out. En dat is te zien in een virtuose voorstelling en einde die je nog lang zal bijblijven.

Audio/visueel een verbluffend mooie film. Verhaal tecnisch wat minder, maar het vult elkaar goed aan. Toch wel een grote verassing deze film.

Erg goed kat en muis spel.

Mann kan ook met dit behoorlijk actueel onderwerp uit de voeten, en doet dat op zijn eigen manier en weet het spannend te maken en over de gehele lijn blijft het boeiend. Gewoon eng wat sommige mensen vanachter hun laptop kunnen aanrichten. We krijgen best veel verhaal en reizen af naar een aantal schitterende locaties. Naast veel elementen die in zijn films te vinden zijn, zijn zijn films vooral een karakter studie. Zo ook Blackhat. We krijgen erg veel van de personages te zien en er is erg fijn acteer werk ook doorheen de film te vinden. En wat is Wei Tang een mooie vrouw. Maar Blackhat bied veel meer dan fijne personages. Zoals we gewend zijn van Mann is ook deze film weer een audio/visueel schitterend. Erg fijn camerawerk is er hier te vinden. Niet alleen de positionering is erg goed, maar ook de bewegingen en belichting is van een hoog niveau. Het ziet er gewoon bloedmooi uit. Maar ook qua geluid en muziek zit het zeer goed. De shoot-outs klinken geweldig en er is zeer veel ambiance geluid te horen. En dan is er nog de schitterende muziek van Harry Gregson-Williams, Atticus Ross en Leo Ross.

Net als met het laag gewaardeerde Miami Vice, heb ik ook een zwak voor de Blackhat. Mooi geschoten, vloeiende editing, goede sounddesign en muziek en spannende actie scenes. Verhaaltechnisch is het absoluut niet perfect, maar wordt ruimschoots gecompenseerd door andere elementen.

Na twee jaar maar weer een keertje uit de kast gepakt.

Blade is een ontzettend gave actie film.De openings scène is natuurlijk al heel memorabel.Maar na een aantal kijkbeurten blijft het nog steeds erg leuk.Een leuke manier ook waarop de vampiers doodgaan, ook de scène voor het eindgevecht is heel fijn.Verder blijft de film in een rap tempo doorgaan, met zo af en toe wel een dood moment.Dat haalt het niveau aanzienlijk naar beneden, erg jammer.Wesley is gewoon Blade en de manier waarop hij hem neerzet is erg goed.Heerlijk stoïcijns en een beetje afstandelijk.Ook doet Dorff het heel lekker en maakt van de bad-guy een ontzettend cool persoon.Verder kent de film ook een hele mooie desing, en het kleurenpallet is ook fantastisch gekozen

Ondanks de dode momenten en het wat magere script blijft Blade toch een hele lekkere knal film.

3*