Meningen

Aardig goede film met een goed acterende cast, vlot lopend verhaal en genoeg boeiende actie of avonturenmomenten. De film is geen topper, daarvoor is ie soms te langdradig, maar hij boeit zeker.

3,5*

Soms heb je van die films die zo basic zijn dat je niet snapt wat je er nou heel goed aan vind, maar toch doe je het. Dit is zo'n voorbeeld, het had zo een film kunnen zijn die ze 20 jaar geleden op de woensdagavond op RTL uit hadden gezonden. Van die sentimentele melodramatische films over hele gewone mensen. Maar het werkt. En dat is te danken aan het uitstekende acteerwerk van de cast, waarbij dit de debuutfilm is van Reese Witherspoon. Ongelofelijk hoe goed ze al was op de jonge leeftijd van 14 jaar. En charmant ook, want ze oogt sympathiek. Ook Sam Waterston als de vader overtuigt.

Het is een verhaal over een meisje dat in de pubertijd komt en verliefd raakt op haar buurjongen, maar merkt dat hij voor haar zus valt. Het tragische einde vond ik zelfs nog verrassend, maar toch mooi dat de beide zussen toch nog naar elkaar weer toe groeien na hun ruzie. En ook een plus vind ik de setting, het Amerikaanse platteland eind jaren 50 waar alles nog simpel maar eerlijk is en waar nog andere normen en waarden heersen als vandaag de dag. Het maakt de film rustgevend om te bekijken.

Eigenlijk 3,5*, maar de film is pakkend genoeg voor een halfje extra.

4*

Saai.

Nou moet ik wel meteen zeggen dat ik niks met Superman heb. In mijn ogen is dat 1 van de nepste superhelden met zijn malle pakje en zijn probleem met een groen stukje steen. Maar het is natuurlijk wel een filmicoon, ook ik vond de oude films met Reeve best geinig. Maar deze moderne editie heeft totaal niet weten te overtuigen.

Man of Steel voelt als een Michael Bay productie: visueel prima, veel explosies en ander geweld, maar zonder enige diepgang. Waar Nolan mij geweldig heeft weten te overtuigen met zijn Batman trilogie, daar doet deze Superman film mij niks. De intro op Krypton voelt als een deel uit een Halo game. Het zag er wel aardig uit, maar het was allemaal al zo vaak eens gedaan. Daarna wordt wel redelijk de tijd genomen om een verhaaltje eruit te persen, maar het blijft oppervlakkig en vrij saai. De chemie tussen Cavill en Adams vond ik ook niet erg overtuigend. Cavill doet het trouwens best redelijk als Kent/Superman, zonder dat ik hem nog heb betrapt op fantastisch acteerwerk. Eigenlijk heb ik dat niemand zien doen.

Buiten dat is het vooral hoppen van actie naar actie, zonder dat dat nou echt leuk of interessant was om te zien. Er zit niks memorabel bij en dat gevoel blijf ik eigenlijk tot het einde toe hebben. Misschien dat de echte Superman fans dit leuk vinden, maar mijn superheldenfilm standaard ligt wel vrij hoog na Nolan zijn Batman reeks. Het is of een serieuze, diepgaande en emotioneel sterke film, of een lekkere luchtige film zoals ze met de Iron Man reeks of The Avengers wel voor elkaar hebben gekregen. Nu is het vooral een net-niet werkje geworden, zelfs voor een zomer-blockbuster.

2*

Vreemd dat ik deze niet beoordeeld heb want ik heb hem thuis liggen...

Was een redelijke wegkijker, beetje simpel en flauw maar niet slecht. Jones zet een aardige rol neer, sowieso een goed acteur. Het had allemaal wel wat scherper gemogen, het concept was best geinig.

3*

Na bijna 15 jaar heb ik deze zinderende actie-thriller eindelijk nog eens opgezet en het was opnieuw een indrukwekkende zit. Het knappe is dat Tony Scott de karakters heel menselijk in beeld brengt. De gekwelde John Creasy die moeite met het leven heeft krijgt een oprecht mooie, warme band met het jonge meisje Pita die hij moet begeleiden en beschermen. Het voelt niet aan als een verplichte invulling, maar je gelooft het als kijker. En dan gaat uiteraard alles mis en moet het meisje worden gered van haar ontvoerders. Wat volgt is een bloederig en rauw verhaal over een Denzel Washington die voor niets en niemand nog aan de kant gaat tot hij zijn wraak heeft.

Denzel Washington is perfect gecast voor deze rol. De man is charismatisch, stoer en bad ass. Altijd al geweest en misschien toont hij dit in Man on Fire wel op zijn best, al volgde jaren later natuurlijk ook nog zijn heerlijke The Equalizer-trilogie waar hij deze rol in iets andere vorm nog eens over doet en waar hij zelfs in de derde film Dakota Fanning weer treft. Fanning speelt in Man on Fire nog het jonge meisje en doet dit voortreffelijk, al komt ze maar in een paar scènes voor.

Wat vooral opvalt is dat Tony Scott een bepaalde filmstijl heeft met een drukke en beweeglijke montage, maar dit werkt hier goed. Het geeft nog beter weer in welke smerige onderwereld Creasy zich begeeft. Vul dit aan met een sterke soundtrack en je hebt een erg sfeervolle film. Er zitten toch wel een paar ontzettend brute stukken in, zoals met de chauffeur in de auto, met de bendeleider vastgebonden aan de auto of met de broer van de hoogste baas die zijn hand verliest door Denzel zijn shotgun. Ik was weer even vergeten hoe bevredigend het is om te kijken naar zo'n heerlijk uitgewerkte wraakfilm. Dat Pita op het eind nog blijkt te leven mag geen verrassing heten, dat Creasy zichzelf opoffert ook niet. Het was een prima einde van een fantastische film die ik een nog hoger cijfer ga geven. Absoluut een van de beste actie-thrillers die ik ken.

4,5* (was 4*)

Eigenlijk heb ik deze 3 films (en de boeken) nog nooit de aandacht gegeven, maar nu de Amerikaanse remake in de bios draait heb ik er toch wel wat interesse voor gekregen.

Deel 1 van de Millennium trilogie is me best wel bevallen. Aardige krimi/thriller met vooral een overtuigende Noomi Rapace als hacker Lisbeth. Wel vond ik de film wat rommelig en werden bepaalde zaken wel heel makkelijk ontdekt (de link met Australie bijvoorbeeld). Verder een apart moment met Lisbeth haar voogd die haar eerst verkrachtte, waarna ze hem later keihard terugpakte. Zo'n wraakscene vind ik altijd wel leuk, maar of het nou goed in het verhaal van de film paste?

Verder wel een sfeervolle film die me wel benieuwd maakt naar de 2 overige delen.

3,5*

Ik zou dit niet echt een romantische komedie willen noemen, daarvoor valt er eigenlijk zo goed als niks te lachen. Misschien een romantisch feel good drama dan maar. Dankzij Simon Pegg en Laura Bell is dit prima te bekijken. Beiden zijn sympathiek en zetten hun rol prima neer. Ondanks de voorspelbaarheid van dit soort filmpjes was het helemaal geen verkeerde film, vooral door het warme sfeertje dat je toch wel hier ziet. Maar aan de andere kant is het ook geen film die je perse eens moet kijken, daarvoor zijn er tig anderen die dit beter hebben gedaan.

3*

Opnieuw gezien op Bluray.

The man with the Golden Gun is tot nu toe wel de grootste teleurstelling bij mijn poging om alle Bondfilms opnieuw te kijken. De vorige keren was de film al niet een geliefde titel, maar de film wordt per kijkbeurt matiger. En dat terwijl de Golden Gun echt iconisch is (heb in mijn jeugd zoveel lol gehad met GoldenEye 64 en de Golden Gun ) en de themesong zo slecht niet is.

De locaties zijn saai en grauw, Moore lijkt er na 2 films nog lang niet zo goed in te zitten als Sean Connery zat en alle andere personages vond ik erg nietszeggend. Scaramanga straalde niks uit en handlanger Nick Nack was ontzettend flauw. Alle scenes rondom hem voelen zo kinderachtig. Het voelt gewoon slapstick aan als hij onder tafeltjes en bedden kruipt. Vergelijk dat eens met de enorm coole Oddjob, die net zo klein was. Hij was wel cool. Britt Ekland doet het wel leuk als Goodnight, 1 van de weinige lichtpuntjes. Ook de scenes met M en Q konden ditmaal niet erg overtuigen.

Overigens heb ik mijn grootste irritatie nog niet genoemd: die bloedirritante schijtsheriff uit Live and Let Die keert weer terug. Echt zonder concurrentie met meest tergende wat de James Bond reeks voort heeft gebracht. En ditmaal is hij nog vervelender dan in de vorige film. Zijn geschreeuw, gespuug, niet niet leuke opmerkingen. Blegh. Om het helemaal compleet te maken zit die man in de allerdomste scene uit de hele reeks, met de sprong over het water met de auto. Tenenkrommend. Snap ook niet dat ze bij een DVD of Bluray uitgave niet gewoon dat melodietje weghalen...

Waar komt die mislukte slapstick humor die in de film zit trouwens plots vandaan? Helemaal vreemd als je weet dat deze regisseur verantwoordelijk is voor geweldige titels als Goldfinger. De vrouwonvriendelijke humor vond ik wel weer geestig. Politiek niet correct, maar stiekem best leuk.

Kortom, totaal niet mee vermaakt. Gelukkig weet ik dat de komende films weer flink beter zijn. Ik kijk er weer naar uit.

2,5* (was 3*)

Wat vreselijk matig zeg En dat terwijl de trailer nog wel een boeiend filmpje liet zien. Althans, daar leek het even op. Maar op bijna elk front is dit vreselijk matig. Dieptepunten zijn wel de beroerde slowmotion gevechten, de lelijke montage en het ergste, de muziek. Wie bedenkt het om een oosterse vechtfilm te ondersteunen met hiphop? Sowieso waardeloze herrie, maar dat terzijde. Uiteindelijk hou je vooral veel extreem geweld over, maar ook dat is al in vele films veel beter en leuker gedaan, denk bijvoorbeeld even aan Kill Bill. Nou wil ik de film geen absolute drol noemen, want het was af en toe best geinig, maar het is bepaald geen aanrader.

2*

He's my bitch

Haha prachtige scene uit een erg leuke film. Ik ben een liefhebber van de ultieme droogkloot, Eugene Levy. Hij kan ook buiten de kutfilms American Pie 4, 5 en 6 in leuke films spelen. Oa in The Man.

Hij is echt geweldig in combinatie met de stoere Samuel L. Jackson. Ik heb een paar keer echt gelachen om die 2. Jackson stoort zich enorm aan de babbelzieke Andy in de film. Je krijgt gewoon grappige momenten en hilarische dialogen die zo droog zijn dat je wel moet lachen. Het is allemaal wel wat voorspelbaar, maar in mijn ogen heel vermakelijk.

3,5*

Hele degelijke dramafilm met een prima spelende Casey Affleck, maar ik vraag me ook af waarom mensen hier nou totaal ondersteboven van zijn. Er zit natuurlijk die ene hartverscheurende scene in die iedereen wel kan benoemen die de film heeft gezien, maar verder vond ik te weinig smaak aan de film zitten. Wel gaf dat ene moment natuurlijk de stemming van de hoofdpersoon en de film goed weer.

Ik miste nog een paar hoogtepunten van scenes die als een bom nog in zouden slaan, had er echt meer van verwacht door alle lovende reviews. De film duurde me ook een tikje te lang, maar dat was te overzien als het me allemaal wat meer had gepakt. Nu is het gewoon oké.

3*

Een nogal vage en rommelige film waar ik mijn interesse niet in heb gevonden. Sterker, het interesseerde me eigenlijk allemaal geen drol, ook al werd er goed geacteerd.

2*

Interessante film over het leven van Mandela, al vond ik de film niet echt indrukwekkend. Ik vond sowieso dat ze bepaalde periodes heel lang lieten zien, maar dat vooral de fase na zijn vrijlating er wel heel snel doorheen wordt gejaagd. Misschien was het toch beter om de focus van de film op 1 periode van zijn leven te leggen?

Elba overtuigt als Mandela, al vond ik hem niet erg op Mandela lijken qua uiterlijk. Qua stem kwam hij wel beter in de buurt. Harris vond ik als Winnie ook uitstekend. Ze hadden ieder geval chemie met elkaar, al ging het allemaal niet heel diep. Dat de film niet al te diep ging vind ik overigens ook mijn grootste klacht over de film. Wat ik al zei, sommige punten werden wel heel vlot behandeld en het bleef bij vlagen vrij oppervlakkig tijdens dialogen. Ik werd nooit echt in de film gezogen. Misschien komt dit ook omdat het Mandela verhaal mij al (zoals velen, uiteraard) bekend was, maar het duurde me soms allemaal wat lang. Toch is het wel een film die men op middelbare scholen prima zou kunnen tonen in lessen over racisme.

3*

Schijnbaar wordt Maniac erg goed ontvangen, maar ik vond er eigenlijk maar weinig aan. Visueel was de film aantrekkelijk en het is positief te noemen dat ze niks verhullen zodat je vrij ranzige scene's ziet, maar ik vond tegelijk de manier van filmen wat irritant, het plot wat eentonig en Elijah Wood een miscast, ondanks dat hij een heel behoorlijke acteur is. Maar ik kon hem in deze rol eigenlijk niet heel serieus nemen. Soms heb je dat je geen klik ziet tussen de acteur en de rol die wordt gespeeld.

Ik heb het origineel nooit gezien, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Maar op basis van deze remake hoef ik het origineel ook niet echt te zien denk ik zo.

2,5*

Nou, ik had niet verwacht dat ik nog eens een Winnie the Pooh film zou zien. Ik was er vroeger nooit zo'n fan van doordat alles enorm braaf was. Al die dieren zijn enorm schattig, maar wel erg kinderlijk. Ik miste wat brutaliteit en flair. De tekenfilmserie van Pooh vond ik ook niet erg interessant. Maar nu ik de Disney tekenfilms aan het herkijken ben was ik bij deze Pooh film uitgekomen en eerlijk, ik heb me er erg mee vermaakt.

Nog steeds is het vrij kinderlijk, maar op 1 of andere manier vond ik het vrij vermakelijk. De cynische Eeyore, de hyperactive Tigger, de onzekere Piglet en de angstige Rabbit deden het prima. Ook Pooh was best te pruimen. Ik moet trouwens erg wennen aan de Engelse namen, want voor mij waren het altijd Ijoor, Tijgertje, Konijn, Janneman Robinson en noem ze op

De verhalen gaan nergens over, maar het kijkt lekker weg. Maar wat ik vooral waardeerde was de tekenstijl. De beelden zagen er bijna schilderij-achtig uit, zo mooi was het getekend.

Ook het idee dat de tekenfilm regelmatig overliep in het leesboek was leuk gedaan. Tel daarbij ook uitstekende stemacteurs en je weet dat er veel moeite in de film gestoken is, wat ik kan waarderen.

Dit is dan ook 1 van weinige Disneys die ik na herziening fors verhoog.

3,5* (was 2,5*)

Het filmdebuut van Robert Rodriguez en tevens de eerste van zijn Mexico-trilogie. Alle reden dus om dit eens te bekijken. Binnenkort volgen uiteraard ook Deperado en Once upon a time in Mexico.

Het knappe van El Mariachi is dat de film in korte tijd is gemaakt met een budget van $7000. Bijzonder knap, want ook al oogt de film redelijk amateuristisch, je herkent er ook meer dan genoeg kwaliteit en vakmanschap in. Hier had Rodriguez al zijn eigen filmstijl en ook zijn gevoel voor humor en actie komt hier al prima uit de verf. De film is lekker rauw en to the point. Mooi dat hij hiermee door kon breken, want hij heeft daarna toch wel erg toffe films gemaakt met als hoogtepunt Sin City, al jaren netjes in mijn top 10.

3*

Ik verwachtte door de titel en door het feit dat er een oud worstelaar in speelt een B actiefilm en dat kreeg ik ook te zien. Verhaal stelt niet veel voor, het acteerwerk is niet van hoog niveau en nogal veel dingen exploderen.

Maar....de film was best vermakelijk. Gewoon een lekkere wegkijker met een pak doden, explosies en geweld. Niet een film om nog eens terug te zien maar ik heb ze veel slechter gezien.

3*

De oude Steven Seagal films hebben wel als kenmerk dat ze vrij bruut qua actie zijn. Ook in deze Marked for Death kreeg Seagal weer heel wat botten en nekken, met als hoogtepunt wel het eindgevecht, als hij die rasta-man zijn rug breekt en hem in de liftschacht gooit. Lekker hoor. Verder is deze Marked for Death natuurlijk vrij standaard, maar toegeven, Seagal geeft de film wel enige meerwaarde. Het blijft triest als je hem in films van de laatste 10-15 jaar ziet of in zijn werk van begin van zijn carriere, toen hij afgetraind was en in zijn films best wel een bad ass is. Hij treft trouwens in deze film in Screwface een prima tegenspeler als vijand.

3*

Toevallig zag ik deze voorbij komen op Moviemeter omdat hij vandaag op tv was. Ik heb hem enkele jaren terug eens gezien en het stelde niks voor. B plot, B acteurs, B niveau uitwerking. Van dit soort films zijn er nog 100.000. Geen aanrader dus.

2*

Veel te middelmatig om echt te kunnen boeien. Liam Neeson moet op gaan passen dat zijn actiefilms niet naar een dubieus niveau zakken, want als je daar eenmaal in raakt, dan ben je zo een nieuwe Bruce Willis geworden.

Neeson is een prima acteur, maar in een hoop van zijn actiefilms is de scenarioschrijver wel lui. Dit is ook echt vreselijk clichématig, maar nog erger nauwelijks gevuld met actie en spanning. Leuk om het allemaal wat menselijker te maken, maar ik wil Neeson op zijn Takens snoeihard bendes kapot zien maken. Nu lijkt toch de hele film de handrem erop te zitten. De locatie is goed, de bad guys spreken aan en toch wordt er weinig uitgehaald. Dat de film dik 100 minuten duurt zorgt er ook voor dat het niet even boeiend tot het einde blijft. Redelijk wegkijker, maar als ik nog eens een actiefilmpje rond de grens met Mexico wil zien dan zet ik Rambo V wel weer op. Veel leuker.

2,5*

Erg sterk en soms zeer ontroerende feel good dramafilm die me echt heeft verrast. Tot dat de film eigenlijk uit kwam heb ik er nauwelijks iets van gelezen en ik ging er eigenlijk vanuit dat dit een romantische komedie zou worden met als middelpunt een hond. Ik zat fout.

De 1e 3 kwartier van de film lijken er ook nog wel wat op. De romantiek is nog genoeg aanwezig en de hond liet me een paar keer wel wat lachen. Wat een schattig beest zeg! Ik heb al gauw een zwak voor een film als deze waarin een onschuldig lief dier de hoofdrol speelt. Maar na die pakweg 3 kwartier ging de film eigenlijk verder in het drama genre en dat bleek niet eens zo slecht te zijn. Het werd gelukkig niet al te zwaar omdat de scene's met de hond me gewoon regelmatig een glimlach gaven. En daarbij was het opgewekte en soms grappige personage van Owen Wilson te aanwezig. Hij speelde echt een overtuigende rol. Ik ken hem eigenlijk van komedies maar hij heeft me in deze rol ook verrast. Ook Jennifer Aniston, mooi als altijd, zette een uitstekende rol neer. Maar van haar wist ik dat ze zon rol wel aan kon omdat ze dit vaker heeft laten zien, of iets wat er op lijkt. Maar ook een erg overtuigende rol van haar.

Het huwelijk en vader/moeder zijn heeft zijn pieken en dalen en de film geeft ze goed weer. Ik werd er zelfs even wat depressief van, net of je het beter niet kan doen. Maar gelukkig veranderde dat weer snel in de film. Een mooi moment was toen John zijn oude vriend weer tegen kwam en het gesprek moeizaam verliep. Waar John nog wel eens vond dat hij niet zijn dromen heeft gevolgd en wat jaloers was op zijn vriend die wel de baan had die hij wilde, daar zag hij dat die vriend nog altijd dezelfde was en nog als single vrouwen zat te versieren en eigenlijk maar in zijn leventje was blijven hangen, daar waar John meer bereikt had. Mooie scene.
De film is op zich wel wat te voorspellen, want vanaf het moment dat ze drama erin gingen verwerken verwachtte/vreesde ik al dat de hond dood zou gaan. Dat zat er aan te komen zoals ik dat ook al in Turner & Hooch zag waar een opstandige hond ook de hoofdrol speelde. Maar ondanks dat je het aan zag komen vond ik het heel erg aangrijpend en triest. Dit is dan ook de 1e film volgens mij waarin ik met tranen in de ogen het einde bekeek. Gewoon erg zielig omdat de hond een schat van een beest was ondanks zijn drukke karakter.Hoe lastig hij ook was, zijn hele gezin gaf enorm om hem en dat werd goed uitgebeeld. Ondanks dat ik het aan zag komen was het op zich wel een geslaagd einde voor een (zij het niet al te zware) dramafilm als deze.

Kortom; een film die me vermaakte en zeker ook raakte. Verwacht geen komedie, dat is ie zeker niet. Verwacht wel een mooie, ontroerende film met tussendoor wat humor.

4*

Nou, dit was geen film die hoog op mijn prioriteitenlijst stond. Van de regisseur van het tergend irritante Greenberg (1*) en met Adam Driver die ik over het algemeen nauwelijks uit kan staan, plus de normaal zo sexy Scarlett Johansson nu met een onaantrekkelijk kortpittig koppie en dan ook nog eens met een onderwerp dat niet al te boeiend klinkt. Nouja, verrassing, ik vond er ook geen reet aan. Enorm langdradig, weinig pakkend en ook zonder interessant slot. Dat dit een Oscarnominatie had geeft weer eens opnieuw het failliet van die prijzen aan. Alleen de intro vond ik wel geestig, als beiden elkaars positieve punten beschrijven. Maar daarna volgt een lange vechtscheiding vol egoïstisch gedrag van personages die weinig sympathiek waren en ook nauwelijks leuker werden. Ze spelen hun rollen overigens wel vrij goed, maar dat is wat anders dan dat het een goede film genoemd kan worden. Ik wil het geen draak van een film noemen, daarvoor zijn teveel dingen gewoon goed uitgevoerd, maar het pakte me alleen totaal niet. En dus is het onvoldoende.

2*

Bizarre film met een grote sterrenkast als Brosnan en Nickelson. De film was overdreven, zoals je in zon parodie verwachtte. Er zat best nog veel sadisme trouwens in met alle kills en zaps.

De film was wel wat chaotisch waardoor het soms wat te overdreven was. Eigenlijk wist ik na afloop niet goed wat ik moest denken. Maar wel dat ik me ermee had vermaakt.

3*

Het is voor liefhebbers van ruimtevaart wel genieten de laatste jaren qua films zeg. Voor het derde jaar op rij al een echte knaller van formaat. Eerst hadden we Gravity (2013), daarna Interstellar (2014) en nu The Martian.

Ze zijn wel buiten het thema van de ruimtevaart moeilijk te vergelijken. The Martian is ieder geval in mijn ogen de meest blockbusterachtige van het stel. Het verhaal is niet zo lastig te volgen en er zitten ook geen diepere lagen in. Waarmee ik overigens niet zeg dat dit een simpele film is. Ik vond juist dat er een aantal hele goede delen in zaten qua originaliteit en uitwerking. De dingen die Matt Damon (prima rol van hem overigens!) op Mars bedacht om in leven te blijven vond ik erg tof. Ik was vooral al benieuwd naar hoe het hem toch zou lukken.

De scenes op Mars zijn sowieso de beste momenten van de film. De delen op aarde zijn leuk, maar niet briljant. Ik had het niet erg gevonden als we de gehele film vanuit perspectief van Matt Damon hadden gekregen, al stoorde dit absoluut niet. Qua verhaal speelt The Martian daarmee wel op veilig, want het loopt allemaal voorspelbaar af.

Waar The Martian ook mee verschilt ten opzichte van de 2 andere films is de luchtigheid waarmee alles wordt gebracht. Er zit de nodige humor in de film, soms wat misplaatst maar regelmatig gewoon gevat en leuk. Idem met de muziek. Wie verwacht nu ABBA muziek in een film als deze? Ik vond het sfeertje in de film wel prima. De geintjes met filmverwijzingen deden het ook goed. De luchtigheid zorgt er alleen wel voor dat de film op emotioneel vlak niet eens top is. Damon is ook te perfect in zijn rol en raakt nooit in paniek, ziet het altijd nog zitten.

Visueel kan The Martian trouwens goed concurreren met de 2 andere titels. Zeker de scenes op Mars en in de ruimte zien er geweldig uit. Tegenwoordig kun je ruimtevaartfilms toch een stuk serieuzer nemen dan de versies van tig jaren terug, omdat in dit geval het visuele aspect wel erg belangrijk mag zijn om realistisch over te komen. Wel weer jammer dat er nauwelijks geslaagde 3D momenten in zaten. Pleur toch eens alsjeblieft op met deze prijzige onzin. Ik blijf het vreselijk overbodig vinden.

3,5*

Na 7 jaar heb ik Martyrs opnieuw gezien, voor de derde keer. Het blijft een parel van een film, maar wel een vreselijk ongemakkelijke titel om te bekijken. Zeker in het tweede deel van de film wordt je als kijker net zo hard als Anna murw gebeukt en snak je naar het einde. Maar ondanks dat het allemaal weinig fijn om te bekijken is, is dit echt een film van grote klasse.

Niet elke film hoeft te entertainen, soms mag je ook gewoon wel eens compleet geraakt worden van de ellende en de ongemakkelijkheid. En dat doet Martyrs goed, heel goed. Daarbij steekt de film ook erg sterk in elkaar met camerawerk, acteerniveau, sfeer, effecten en het emotieloze, rauwe en compromisloze geweld (het uitmoorden van een heel gezin inclusief kinderen en het klinisch kapot slaan van iemands lichaam om deze mentaal en fysiek kapot te maken, oef). Zelden dat ik als kijker zo mee heb geleefd met alles wat hen is aangedaan. De opgewekte angst en woede bij de meiden komt zó intens en overtuigend over. Ook blijft het totaal onbegrijpelijk dat de daders na zulke activiteiten zonder wroeging gaan eten of douchen. Juist dat contrast maakt elke nare scène zoveel sterker.

De scène met de stalen pinnen en helm die af wordt gezet ben ik nooit vergeten. En dat einde blijft nog altijd bizar, met het kijkje aan de andere kant van het menselijke bestaan. Echt een film die me blijft raken als ik kijk. Tevens een film die ik niet al te vaak wil zien, maar dat er in de toekomst een volgende herziening komt is wel zeker.

1 van de beste horrorfilms die ik ken. Ik heb overigens ook de remake bekeken, echt heel slecht. Als je het origineel weer bekijkt, dan merk je weer echt wat vakmanschap is.

4,5* blijft staan.

En de prijs voor meest nutteloze remake van deze eeuw gaat naar....juist.

Ik ben echt een groot fan van Martyrs (2008), de originele Franse versie uit 2008. Misschien wel de beste horrorfilm van deze eeuw, dankzij de vreselijk confronterende, pijnlijke beelden in combinatie met de ijzingwekkende sfeer. Zelden een film gezien die zo naargeestig en hopeloos voelde. Alleen al de afschuwelijke badkuipscene....oef.

Maar uiteraard willen Amerikanen weer geen buitenlandse films kijken en moet er weer een hap, slik, weg versie gemaakt worden. Zoals verwacht veel softer, veel minder expliciet geweld, slechter acteerwerk, een hoop nutteloze subplotjes, een ander slot en het ergste, werkelijk alles moet aan de kijker worden uitgelegd. Je zal als kijker eens zelf iets moeten bedenken en niet voorgekauwd krijgen. Er zijn weinig pluspuntjes, maar als ik iets goeds moet noemen, dan is het de wraak op het einde. Niet origineel, maar wel redelijk gedaan. Al heb ik veel liever het slot uit de originele versie.

Kortom, lekker dit vergeten en gewoon het origineel (dat klinkt trouwens zo triest, alsof de film al 35 jaar oud is, terwijl de film pas uit 2008 komt, hoezo nutteloos om er nu al een nieuwe versie van te maken...) weer opzetten. Dat is iets wat ik dit jaar maar weer eens ga doen denk ik.

1*

Nou, we hebben 'm: de slechte MCU film tot op heden. Ongelofelijk, wat een berg politiek correcte wokecrap is dit geworden zeg. Een blanke, zwarte en Pakistaanse meid in de hoofdrol die uiteraard enorm zelfbewust en stoer zijn. Neem daarbij ook dat ''Monica'' en ''Kamala'' echt niet kunnen acteren, er tergend slechte dialogen zijn, er extreem ongrappige humor is en bedroevend oninteressante actie en je weet dat, ook al duurde de film maar een minuut of 100, dit is echt een vre-se-lijk saaie en lange zit is geworden. Er staat niks op het spel, er is geen enkele dreiging en er zit geen karakter in waarvan je denkt, goh hier wil ik meer over weten. Absoluut dieptepunt waren de minuten met dat zingende volk. Ik was bijna de zaal uitgelopen uit ongemak.

Dit was dan ook de laatste MCU film die ik blind in de bios ben gaan kijken ''omdat het nou eenmaal zo hoort voor mij''. De komende jaren beoordeel ik wel vooraf of ik een film van Marvel nog een bezoekje waard vind.

Blijven twee plusjes over; visueel was de film best goed en ik moest even glimlachen met de evacuatie met behulp van de katten. Maar ook die beestjes beginnen nu een gimmick te worden.

Marvel is keihard toe aan een reality check, dit willen mensen niet zien. Geef ons het MCU terug van tot 2019, gevuld met geweldige karakters, mooie verhalen en knallende actie.

1*

Door de lovende kritieken en het erg hoge Moviemeter gemiddelde ben ik deze maar eens gaan kijken. Ik heb er geen spijt van gekregen...

Mary and Max is een erg symphatiek filmpje dat naast mooie beelden een prima verhaal kent. Maar het is vooral de sfeer in combinatie met de prachtig gemaakte wereld dat indruk maakt. Mary's wereld is veel met bruine kleuren en Max zijn wereld toont weer veel zwart. Het gaf de film een aparte feeling mee bij mij. Het is echt heel knap wat de makers visueel hier hebben laten zien!

Het plot zelf weet erg te boeien, al moet ik wel zeggen dat het 1e deel van de film interessanter was dan het 2e deel met een wat oudere Mary. Wat me beviel is dat de film een hoop pijnlijke thema's behandelde, maar dat werd dan wel luchtig getoond. Het werd niet te emotioneel en dat is prima. Als ik toch een mooie scene eens moet uitlichten, dan zou ik de zelfmoordpoging van Mary noemen, waarbij ze het niet meer ziet zitten en waar je via schilderijtjes haar verleden nog eens voorbij ziet komen, begeleid door het mooie nummer Que Sera Sera. Soms werd het best ontroerend en wist de film me mooi te raken op een goede manier. Het einde met de overleden Max die door Mary werd gevonden was een passend einde die goed bij deze wat donkere film paste.

Ruime 4*

Het zal vast geen toeval zijn dat er de afgelopen tijd veel op deze film is gestemd door de release van een tweede deel en het feit dat we weer in december zijn beland, waarbij dit soort films nou eenmaal veel worden bekeken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de film nu pas voor het eerst heb gezien, het was nooit een titel waar ik nou eens naar verlangde om 'm snel te zien, maar met deel 2 in de bioscoop werd het toch wel een beetje tijd.

Jammer genoeg werd het een vreselijk zware bevalling om Mary Poppins uit te kijken. Wat een oninteressante, storende cast. Wat een zwaar overtrokken vrolijkheid aan liedjes. Wat duurt het ellendig lang. Ik kan heus wel genieten van een fijne feel good film, maar dit was echt too much. En er leek maar geen eind aan te komen. Als ze dit nou in 85 minuten hadden gestopt was het misschien nog een beetje te pruimen, maar 140 minuten, ai ai ai. Julie Andrews is de enige uitzondering; zij speelt haar hoofdrol leuk. Niet indrukwekkend, wel fijn. Maar waar deze film zijn cultstatus aan heeft verdiend is me een raadsel. Het voelt inhoudelijk oubollig en gedateerd aan, ook door de suffe levenslessen die je in je gezicht krijgt geduwd. Het enige knappe is de mengeling van echte beelden gecombineerd met tekeningen. Fraai gedaan, zeker als je beseft hoe oud de film is. Dat moet wel een pittige klus zijn geweest.

Nouja, weer een klassieker gezien die ik af mag strepen zullen we maar zeggen.

1,5*

Mary Poppins Returns is het vervolg op een film die ik pas een paar maanden terug voor het eerst zag en waar ik echt geen zak aan vond. Langdradig, mierzoet, storend. Geen idee waar de cultstatus voor die film vandaan is gekomen. En toen was er dus het vervolg. Nog steeds hetzelfde concept met zang, dans en fantasiewerelden. Het is wel beter te kijken. Visueel ook echt veel mooier. Emily Blunt is geen Julie Andrews, maar ze doet het toch wel uitstekend. Maar tegelijkertijd zitten er ook dezelfde minpunten in die me bij de eerste film zo stoorden. De grootste blijft toch wel waarom Disney denkt dat we dit 130 minuten interessant blijven vinden. Als beide films nou gewoon eens anderhalf uur hadden geduurd, dan had ik het allemaal veel beter weten te verteren.

Het verhaal verloopt zoals iedereen wel had gedacht en dat was het dan wel. Nouja, ik vond de cameo van Dick van Dyke wel echt fantastisch. Ruim de 90 gepasseerd en dan toch nog even je gezicht hier tonen. Tof dat dit mogelijk was. Zijn dansje was ook erg leuk en verrassend genoeg blijkt het geen trucage te zijn, na wat zoekwerk op internet. En zo las ik ook dat Julie Andrews hier geen bijdrage aan wilde leveren, omdat ze vond dat Emily Blunt alle aandacht moest krijgen. Nobel van haar, maar ook wel weer een beetje jammer voor de nostalgische kijker. Slecht is deze film niet, maar goed ook zeker niet. Ik vond het een wat vermoeiend lange zit.

2,5*