Meningen

Who rules the world?
Al die Man-Vrouw aanklachten hadden toch niet gehoeven? Al was "I am Kenough." wel een leuke. Mantel i.p.v. Mattel had ook zomaar gekund.

Na 10 minuten vroeg ik me af of het zou wennen, al dat roze en die felle kleuren? Antwoord: Nee, al is het deel van de humor. Het hele gegeven heeft wel iets, maar het is tegelijk ook helemaal niets voor mij. Het verbaast me wel hoe hoog deze nog scoort, zelfs 88% en 83% op rotten tomatoes, warempel. Bij aanvang dacht ik nog "dit kan zijn momenten nog wel hebben", maar naarmate de film vorderde stapelden de ergernissen en irritaties zich steeds meer op. Muzikaal ook pure bagger. Ik vond het allemaal toch al te dolletjes. Oh Oh Cherso.

Poppetje gezien, kastje dicht.

Zeker niet slecht. Ik kan me voorstellen dat echte Batman-liefhebbers deze geweldig vinden. Voor mij was ie wat aan de lange kant, al schreed die tijd nog vrij vlot voorbij. Maar toch ben ik vooral van de indruk dat ze er net iets te veel in willen stoppen hebben. En ik volg ook Noodless wel wat... allemaal behoorlijk prima, maar weinig dat er echt memorabel uitspringt. De familiegeheimen worden blootgelegd, en in Gotham heerst dus corruptie alom, al is dat allemaal niet zo nieuw. Dus ja, echt voer voor de Batmanpuristen, zoals Simon Belmont ook stelt. Voor mij, niet al te gek op Batman, gewoon een goeie actie/crime film met een hoog Zodiac-gehalte.

Overdaad schaadt. Maar wie honing wil eten, moet de steken verdragen. En er vloeit in deze film wel wat sappigs van het scherm. Hoofdfiguur Adam Clay vormgegeven door Jason Statham is dan ook een bezige bij, nadat hij als door een... badum tss... wesp werd gestoken, door de zelfdoding van de vrouw wiens schuur hij deelt voor de was van zijn productieve korven. Phishing is dan ook een smerig iets, m'n eigen ouders raakten er onlangs ook slachtoffer van. Vooral de insteek "ze gaven zelf toestemming om hun rekeningen te laten plunderen, de daders komen er zo mee weg" vind ik geen... daar gaan we weer... steek houden. Maar bijen en horzels breken het spinnenweb. Kleverige Adam laat eerst de bijen nog naar de honing komen, maar wie goed wil bijen moet heien en kleien, en dus raast hij vliegensvlug door naar de top van de bijenkorf.

Toegegeven, al deze woordspelingen en zegswijzen, het is een beetje als stroop om de mond smeren. M'n opening van paragraaf één geldt dus evenzeer voor m'n eigen betoogje. Woorden kunnen ook een angel hebben, al hou ik ze bewust zoetsappig als honing. Dat het uiteindelijk doordringen was tot het hoogste echelon met een heel legertje dat viel als vliegen (je houdt de tel niet bij), maakte het Rambo-gewijs wel wat over-the-top. Maar goed, de boerderij is niet compleet als de boer geen imker heet, en een goede imker is bij-gelovig. Hij die bijen teelt, die mensen veelt (vermenigvuldigt), of het kaf van het koren scheidt en er een aantal vierendeelt. Oh, en à propolis, er volgt wel nieuwe aanwas, want een sequel hangt in de lucht. Dat wordt kruisbestuiving.

Yasmine zong het uit volle borst: "Alle meisjes aan de macht." Maar raakte emotioneel nooit over haar gebroken relaties met Alexandra Potvin en vooral Marianne Dupon (oud-winnares van De Mol, een ander donker vals beestje).

In Black Widow wordt het overtal aan vrouwen creatief opgelost. Marco Borsato zong daar ook ooit over: "Vandaag is rood..." De emoties lopen dan ook soms hoog op in de vrouwenclub.

De heer Luc Steeno bracht een ode:

Ja wat is een vrouw

Ze laat je eerst rennen

Ze laat je dan lopen

Je mag op een zegen aan de eindmeet slechts hopen

Want ze windt je zo op en je raakt overstuur

Als je vlak voor de finish wordt wandelen gestuurd

Een vrouw is een wonder

Een vrouw is bijzonder

Een vrouw is een engel een lieve vriendin

Prinses minnares maar ook tijgerin

Maar ach, dan zet ik liever Alice Cooper nog eens op... Minder lang, minder tralala, en nagenoeg gelijk aan nachtmerrie (lap, weer vrouwelijk).

Dan heb je net een film gezien met Oscar Isaac (Ex Machina), dient de andere zich alweer aan. Dit keer geen futuristisch minimalistische AI-thriller, maar een zoveelste oog om oog, tand om tand prent, goed vs kwaad, wij tegen zij, vrienden en de vijand. DiCaprio & Crowe, 2 klasbakken. Maar 'k denk dat eender welke regie en acteurs dit soort films moge maken, ze zullen me telkens onderweg kwijtraken.

Wel sterk hoe Mark Strong zo veelzijdig uit de hoek komt. Da's dan wel nog een sterk lichtpuntje.

Een nazinderende film, dat op z'n minst. Helaas heb ik toch wel een lichte afkeer voor country muziek, vind ik het verhaal wel lastig met al die tijdsprongen, en zelden een film geweten met zulk opbod van dramatische gebeurtenissen en elementen. In Walk the Line is dat allemaal niet veel anders, dus misschien nog niet zo slecht dat ik niet zo te vinden ben voor country. Nu gaf ik Walk the Line wel 4*. Was dat wat aan de hoge kant, of beoordeel ik deze van eigen bodem lager dan ie verdient? Dat is het vooral, ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet? Uiteraard zeer aangrijpend en troosteloos, anderzijds pakt de film me maar bij momenten en niet doorheen de hele film. Wat Felix z'n films wel nogal brengen, is een beeld van het leven hoe het soms ook kan zijn.