Bicentennial Man (1999)

Dit soort films werken zoveel beter als die wat scherpe randjes heeft, maar met Chris Columbus in de regisseursstoel is Bicentennial Man een brave feelgood film geworden. Wel jammer, want menselijke robots en AI en de daarbijbehorende dilemma's kunnen bere-interessant neergezet worden zoals bijvoorbeeld in Ex Machina. Maar goed, Robin Williams is okee, al is dat 'one...' waarmee ie spreekt erg irritant. En ook die juf uit Matilda ook okee, dus achja heel vervelend werd het niet. Het meest opzienbarende vond ik nog de productie en make-up. Dat zag er tof en knap uit! Heb overigens nooit iets gelezen van Asimov, maar ik denk dat zijn verhalen zich niet goed lenen voor een film...

Mooie film heb genoten van de robot die een mens wil worden. Robin speelt een geweldige rol.

Bicentennial Man begint als een scifi-familiefilm met enkele humoristische noten: een gezin koopt een robot als huishoudhulpje. Maar gaandeweg ontwikkelt het zich een meer serieuze/dramakant op. De film is een soort van Boyhood geworden (gelukkig wel minder saai), maar dan eentje die een robot volgt tijdens zijn 200 eerste levensjaren. Naarmate de technologie met het verstrijken van de jaren beter wordt slaagt de robot erin zichzelf steeds verder te verbeteren. Een leuke variant onder de artificial intelligence-films, al kan het enkele clichés niet vermijden. Een mooie en warme film die makkelijk wegkijkt. 3,5*

Eerste half uur is erg goed, Daarna gaat ie totaal over de kop. Erg ongeloofwaardig op een gegeven moment.

Zo als de meeste zeggen is Bicentennial Man erg goed in het begin, maar ook voor mij van het moment dat Sam Neil sterft verzwakt heel de film enorm, en geraakt de film niet meer overeind want dan moest de regisseur natuurlijk het nog meer ongeloofwaardig maken. Dat Andrew mens wou worden vond ik beetje too much, en dan bleef de film maar duren. Er kwam precies geen eind aan, en dat in een niet zo goede zin.

Robin Williams was hier even grappig als in de rest van zijn films (niet meer niet minder) Maar Oliver Platt konden ze hier best weg laten. Sam Neil was dan weer zeer goed.

De humor dat vooral in het begin aanwezig was vond ik fijn, en luchtig, maar jammer dat het een mengelmoes was van genre's na een tijd.

2,5

Vind dit een fantastische mooie film. Net het spel Detroit: Become Human gespeeld en vond het ideaal om dit aan mijn vriendin te tonen. Het is de overgeromantiseerde versie van het spel (en van de film I Am Robot) maar op zich komen alle soortgelijke kenmerken terug. De robot die menselijk wil worden, en aanvaard wil worden als een mens. Het is inderdaad supersentimenteel, maar met beeldschone muziek van James Horner en een geweldig emotionele draad als begeleiding maakt het geen bal uit dat ik van begin tot einde geweend heb met deze film.

Deze film in 1999 gekeken en in 2019 nog maar een keer. Kon alleen het gezin nog herinneren die de robot heeft gekocht. En dan volg je zijn levensjaren van generatie naar generatie. Het heeft me toch verrast, deze film. Doet me beetje aan Data van TNG denken. Robot die mens wilt worden en struikelt over het concept: humor.

De overtreffende trap, wat een parel van een film, Robin Willams is en blijft een van de grootse film sterren ooit.

De laatste passage, van de film, blijft onvergetelijk en aangrijpend mooi.

Ik ben gewend dat robots die in een film in mensen veranderen verschrikkelijke monsters worden die zelf de macht over willen nemen en de mensheid vernietigen. Dus het is dan wel even wennen als een robot die in een mens verandert een aardige mens wordt. En het is nog meer wennen als die robot zelfs in een Robin Williams verandert.

Geloofwaardigheid is uiteraard ver te zoeken bij dit thema, maar dat moet je ook niet verwachten. Dat doe je bij de robots die in monsters veranderen immers ook niet. Toch is het wel een amusante film die me zeker wist te boeien.

Wat een geniale film had kunnen zijn wordt na een uur eigenlijk dermate slecht, zoetsappig en zogenaamd humoristisch dat ik er niets meer mee kon. Het eerste uur wordt afgeraffeld, terwijl voor mij persoonlijk juist daar de meeste diepgang in zat. Ik ben ook van mening dat dit deel van de film het meeste eer aan doet als je het vergelijkt met het boek van Asimov, tenminste zoals ik het interpreteer. Jammer, ik had hogere verwachtingen. Ik heb geprobeerd, gezien ik Robin Williams niet zo te pruimen vind, neutraal te starten, en dat lukte vrij aardig in het begin, vanaf het moment dat hij echter in beeld komt, vind ik het lastig om de film nog serieus te nemen. Hij heeft best goede momenten, maar dat overgedramatiseer en de zogenaamde humor, daar kan ik vrij weinig mee persoonlijk. Hij speelt het eerste uur echter wel een zeer goede rol.