Meningen

Bij herziening verhoogd van 2,5 naar 3.Die 2,5 was natuurlijk ook al belachelijk laag, zullen velen vinden. Maar met westerns heb ik nooit veel gehad (al kan ik neo-westerns duidelijk wat meer waarderen) en veel hoger dan een 3 gaat het omwille van het verhaal en vaak toch eerder koele personages toch nooit worden voor me. Die 3 sterren zijn dan ook vrijwel uitsluitend voor stijl en muziek.

Wel kon ik bij deze herziening iets meer dan vorige keer waarderen hoe het op momenten bijna als een stripverhaal aanvoelde, met die close-ups van scherpe blikken, zweetdruppels, ... Ergens zou ik zo een film in 4K moeten kunnen zien, vermoed ik. De grote (aantrekkings)kracht van deze film blijft wel vooral de sublieme soundtrack. Maar kreeg ook dit keer pas door dat telkens een bepaald individu in beeld kwam dit vergezeld ging van diens bijhorend deuntje. 'k Moet ook wel toegeven dat ik hem eigenlijk nog een keertje zien wil, dit keer nog meer goed op alles lettend. En wie weet waar komt hij dan op uit?

Piraterij is een Misdrijf!

Waar is de tijd dat menig drager van een film daarmee opende? Toch hield het velen niet tegen. En ook heel andere piraterij is vandaag de dag enorm aan de orde. De echte zeepiraten die varen under Jolly Roger, daar denk ik zelfs amper nog aan als ik de term piraat hoor vallen. Dan nog eerder een wegpiraat.

Deze film doet me meteen denken aan de Deense prent (Maersk is overigens ook Deens) Kapringen (2012), die ik vele jaren geleden zag. Helaas deed ik toen nog niet aan beoordelen, waardoor die film dus zonder cijfer in m'n geheugen gegrift staat, maar herinner me wel dat ik hem goed vond, zonder meer (zowat 3* lijkt me dan). Deze Captain Phillips van een jaar later zag ik nu pas voor het eerst, een film die zowaar in de top 200 prijkt.

Nu vind ik deze Captain Phillips ook wel beter dan Kapringen destijds. Er staat hier Actie-Biopic, maar thriller is me het hoofdelement. En met Tom Hanks hebben ze de juiste man aan boord (en dit was me niet eens als woordspeling bedoeld). Wel mocht de film een tikkeltje korter zijn geweest voor me, een kwartier had er toch zeker wel afgekund. Is deze film verder z'n plaatsje in de top 200 waard? Goh, gezien hij erin staat, zal dit dan wel. Voor mij persoonlijk is dat misschien net te veel lof. Al is hij echt wel goed, alleszins een pak beter dan bv. een Under Siege (1992). Zulke films hebben dan ook helemaal geen Erika Eleniaks nodig. De slotminuten vond ik veruit de sterkste uit de hele film, die grepen me gewoonweg bij de keel. Wat een acteur is die Tom Hanks ook! Al zo vaak heeft hij nagenoeg op z'n eentje films gedragen, en zulke uiteenlopende stijlen en rollen. Al ontelbare uren genoten van films met hem in de hoofdrol, waarvoor t.hanks. Al spelen de kapers hun rollen ook niet onaardig.

Wat ik wel zeer bizar vond... Ze horen hem heel duidelijk met z'n allen zeggen, dus ook zeker enkele van de kapers, dat hij in seat 15 zit. Ik lees daarover op het internet "voor de piraten klonk het als een vreemde, onbeduidende opmerking van een gijzelaar die zeurde over zijn zitplaats." Terwijl ieder met enig greintje verstand toch meteen wist dat dit gericht was naar mogelijke snipers, toch? Ik zou hem alleszins na die opmerking niet eens nog in de buurt van seat 15 laten plaatsnemen hebben. Maar goed, ik vind hem een 3,5 à 4, maar aangezien we hier geen 3,75 (of 7,5/10) geven kunnen, geef ik een (lage) 4*.

Bijpassende songs:
Alestorm - Keelhauled
Angra - Silence and Distance
Visions of Atlantis - Tonight I'm Alive
Visions of Atlantis - Legion of the Seas
Visions of Atlantis - Pirates Will Return
Rasmussen - Higher Ground (Acoustic)

Eigenlijk wel interessant hoe oudere films vertaald worden naar het meer huidige klimaat, met gsm's, internet, ... Voor een stuk ook hoe Terminator: Genisys als een soort van remake van The Terminator & Terminator 2 kan worden gezien, maar met Skynet tegen dan potentieel in ieders broekzak zittend. De wreedaardigheden die Carrie ondergaat, worden anno 2013 ook via dit medium verspreid. Al kan je wel vraagtekens plaatsen of zulke wereldvreemdheid en geïsoleerde manier van opvoeden even geloofwaardig overkomt dan in midden jaren '70?

Andere verschillen in aanpak liggen bvb. in hoe de gave van telekinese wordt uitgewerkt. Dat vind ik in deze film, los van dat met de huidige techniek meer kan worden gedaan, een pak nadrukkelijker in beeld gebracht, en ook wel goed passend bij dit soort horror. Qua sfeer scoort deze remake iets lager bij me, maar qua effecten, visuals en gruwel hoger, en de acteerprestaties van de hoofdpersonages vind ik op gelijke voet (Julianne Moore overigens subliem), dus kom ik ook voor deze uit op dezelfde 4*. Voor mij dus een zeer geslaagde remake.

Gek, nooit geweten dat deze film zo goed was, en dat die ook zo goed in de smaak viel. Een eerste kijkbeurt dik 20 jaar geleden was maar met een half oog, en toen vond ik hem vooral zeer druk overkomen. Ik heb hem later, zowat 10 jaar geleden schat ik, iets nadrukkelijker bekeken. Nog niet met al te zeer focus, en toen vond ik hem niet onaardig, zonder meer. Nu ik er eens voor het eerst echt voor gaan zitten ben, moet ik toegeven dat het zonde is dat ik dit nu pas voor het eerst deed, want dit betreft echt wel een puike verfilming van een semi-autobiografie. Heel leuk gebracht ook allemaal, ook al gaan de details van de oplichterijen me wat boven m'n petje.

Een half uurtje korter had wel gemogen, en het einde voelde je van mijlen ver aankomen maar afgezien daarvan weinig op aan te merken. Dikke 4*.

Stop pesten, want als ze allemaal uitgroeien tot figuren als Bob Stone...

Chaotisch dertien-in-een-dozijn filmpje met vederlicht verhaal, maar eigenlijk best vermakelijk, en al helemaal gezien Kevin Hart in een hoofdrol, al vond ik voorlopig van wat ik van hem zag The Man from Toronto nog net iets beter. Dit is evenwel persoonlijk, de algemene waarderingen voor die film liggen lager dan deze.

Wel net iets te veel flauwekul er ook in (meeste vond ik wel best grappig, maar je hebt altijd van die momenten die je minder liggen) om hem nog net iets hoger te waarderen. Maar om af te sluiten met een positieve nooit: ik vond de entente tussen The Rock & Kevin Hart wel werken, vrij goeie chemie.

Vind het wat vreemd dat de kortfilm hoger scoort dan de langspeelfilm. Want enkele dingen worden in de langspeelfilm toch interessant verder uitgewerkt. Zoals dat ze loog over dat ze aan het zwembad was, hoe ze thuis als een kind wordt behandeld, hoe de moeders tegenover mekaar staan, hoe de psychopaat een stilzwijgend verbond aangaat en zelfs een beschermende rol opneemt, ...

Cerdita is weldegelijk een wraakfilm, evenals horror (vermengd met drama, maar als je dit al geen horror meer noemt...?). Het is ook een verhaal van een verstotene die eindelijk eens op een wat aparte manier gezien en aanvaard wordt en die in tweestrijd komt wat ze daarmee aan moet.

Omwille van de heel unieke entente wat ik nog niet vaak zag in films, liet deze wel een beklijvende indruk na.

De muziek en beeldvoering waren verfrissend, de film redelijk maar ook wel wat irritant. Zo irriteert het me mateloos dat bij aanvang van de film het lijkt te gaan over een speler op z'n retour, die niet meer winnen kan en door vrouwlief/coach dan maar in Chellenger toernooien ingeschreven wordt, in de hoop dat hij daar weer wat kan werken aan z'n zelfvertrouwen. Maar dat we dan tegen het eind van de film vernemen dat hij vernoemd wordt als één van de grote kanshebbers op de US Open. Inmiddels staat z'n jeugdvriend maar liefdesrivaal van weleer 271e van de wereld, is die duidelijk aan lager wal, is een roker, slaapt in z'n wagen, zij het nooit geklopt door z'n jeugdvriend... Maar qua tennisniveau zijn beide mekaar nog steeds waard, qua achterbakse-hufter-gehalte ook wel.

En die Zendaya, die moest het enkelspel vaarwel wuiven, maar ze excelleerde aardig in dubbelspel, daarin het ene love game na het andere spelend. Vond het ook wel storend dat er nog een vorm van match-fixing in de film zit ook, waarin Tashi Duncan in ruil voor een potje vrijen tracht te bekomen dat haar ex zich zou willen laten verliezen tegen haar man. Uiteindelijk wel nog cool hoe aan het eind samenkomt dat hun verborgen symbool voor "ik heb ermee geslapen" bij matchpunt wordt bovengehaald.

Hoe dan ook, dergelijk niet-realistische weergave van topsport, daar kan ik niet zo mee om als je een film maken wil rond een bepaalde sport. Dat maakt dat het tennis zelf uiteindelijk zeer bijkomstig aanvoelde aan het liefdesdrama, eerder een soort van symbolische representatie. Wat uiteraard mag, maar het had dan iets geloofwaardiger gekund. Alles bij mekaar wel zeer het kijken waard, al was het maar om de bijzondere manier van verhaal brengen en filmen. Maar heb me gewoon toch iets te zeer gestoord, anders was m'n rating hoger uitgevallen.

Had hem op 2,5 staan maar bij herziening toch ietsjes verhoogd, naar 3. Blijf wel vinden dat er meer in had gezeten, vooral meer subtiliteit ipv de kaart van de potsierlijkheid trekkend had voor mij wel gemogen. Maar wel eens tof twee totaal verschillende mannen, zijnde de ene die succesvolle carrière jongleert met druk gezinsleven en de andere een losbol die ten volle geniet van het single bestaan, even aan de andere zijde te laten ondervinden wat het is. Wel vind ik de twee stereotypes te ver doorgeslagen.

Less is more, dat is en blijft vooral m'n gedachte hierbij. Maar bevat wel een portie leuke humor en op zich ook wel goed geacteerd van beide heren en wat anderen.

"All work and no play makes Viv a dull girl."

Bij herziening naar aanleiding van het recente overlijden van Tim Curry een halfje verhoogd, omwille van de toch wel coole dingen die in deze film zitten, zowel hoe het eruit ziet (al is het stuk waar Dylan beschoten wordt zeer nep, je ziet bij de eerste beelden zowaar zogezegd bloed uit haar hoofd spatten, al bleek ze niet eens geraakt) als de Mission Impossible achtige zaken. En ook gemerkt dat er een kleine verwijzing naar The Shining in zit, zie boven. Al zou dit zelfs een oeroude zegswijze zijn, die in 1659 al was opgenomen in James Howell's Engelse spreekwoorden, wiens oudere broer Thomas de Lord Bishop van Bristol was. De jongere Howell heeft wel enkele leuke citaten, onder meer:
"Spreekwoorden worden wel, niet ten onrechte, de filosofie van het gewone volk genoemd."
"Hij die een vijand voor zichzelf is, kan nauwelijks een echte vriend voor een ander zijn."
"De schuldeiser heeft een beter geheugen dan de schuldenaar."
"Dit leven is hooguit een hotel en wij zijn de gasten."
"We leren door les te geven."
"Kies je vrienden net als je boeken: weinig, maar met zorg."
"Eén vrouwenhaar kan meer trekken dan honderd paar ossen."

En die laatste, dat tonen de engeltjes van Charles Townsend, Charlie voor de vrienden, met bravoure en fijne humor. Dat met de locatie achterhalen aan het gezang van een vogel lijkt haast te zijn gehaald bij The Bird with the Crystal Plumage (1970). Ook al was dit dan ornithologisch een legendarische filmfout, aangezien:
1. De vogel die in beeld wordt gebracht een Venezolaanse Troepiaal is, helemaal geen Sitta Pygmaea ofte dwergboomklever.
2. Het geluid dat je hoort is dan weer van een Fox Sparrow ofte diksnavelgors.
3. Dwergboomklevers leven in grote delen van Noord-Amerika, absoluut niet uitsluitend in Carmel ofte Carmel-by-the-Sea.
4. De schuilplaats op de klif is in werkelijkheid in Palos Verdes. Al hebben ze Carmel er waarschijnlijk ook maar vooral ingestopt als verwijzing naar een personage uit de '70s televisieserie?

"All angels go to heaven."

Maar hoe onze Angels de puzzelstukjes bij mekaar leggen (onder meer ook met Scrabble-vaardigheden) is wel ludiek, correct of niet. En de film bevat ook tal van grappige (al dan niet valse) noten. Ook wel leuk is "The Chad" met z'n "Starfish". Vooral Dylan komt meermaals oog in oog met haar schepper, maar paniek en wanhoop zijn slechte raadgevers en dus staat ook zij met sprekend gemak haar handvol mannetjes. Gewoon een zeer vermakelijke en bij momenten pittige maar immer speelse actiekomedie.

"And that's kicking your ass!"

Bijpassende songs:
Skunk Anansie - Charlie Big Potato
Sonata Arctica - X Marks the Spot
("Birds like you fly straight to heaven, or they slowly float away.")

M'n kinderen vroegen vorige week nog van wie die song Smack My Bitch Up was? Want dat ze deze wel heel leuk vonden. Wisten zij veel dat hun vader fanboy van het eerste uur was.

"His dramatic weight gain can only be explained by the fact that he must be eating all the food sent back to the kitchen. 2*"

Blijkbaar sloeg deze film behoorlijk goed aan. Hij kwam dan ook uit toen kookprogramma's als warme broodjes over de toonbank gingen. Zelf heb ik daar nooit veel mee gehad. Nu vond ik deze Chef zeer interessant beginnen, met een chef-kok die zich openbare kritiek in een tijdperk waarin allerhande social media nog op aan het komen waren iets te zeer persoonlijk nam en erop flipte. Tot dan had ik gerust 3,5 veil voor deze film, maar zodra de pret pas echt begon was het voor mij wat betreft interessante film uit met de pret.

Blijkbaar moet het verhaal er hem vooral in zitten dat Chef Carl Casper (CCC voor 't gemak) door het openen van een food truck z'n passie voor koken hervond EN z'n relatie met z'n zoon terug op de (deeg)rollen kreeg, met de liefde voor koken als bindmiddel tussen hen. Dat laatste was inderdaad wel nog leuk om zien, maar ik heb eerlijk gezegd veel lopen gapen het laatste uur van de film bij het zien van een warm mes dat door de boter glijdt, daar waar ik vooral het eerste half uur best geboeid had zitten kijken. Ook kwam hij me bij aanvang nu niet bepaald over als dat koken hem niet meer zodanig boeien kon, maar eerder dat hij een man is die er volop zonder stoorzenders z'n eigen creatief ei in kwijt wou kunnen, zonder keurslijf van een baas en zonder priemende ogen van zuurpruimen. Dat op het eind net die kerel (toevallig een Ramsey, met E) z'n compagnon wordt en ze de spons vegen over de oude zuurdesem, zullen velen als fijne twist hebben ervaren, ik vond het behoorlijk onwaarschijnlijk.

Het stuk met de agent die talloze selfies wou terwijl tientallen klanten stonden te wachten en de truck nog moest worden verplaatst ook vond ik zowat het dieptepunt. De film was gewoon zonder dat ik er veel erg in had tot een klucht verworden. Een feel-good-komedie, op zich mogen deze er zeker zijn. En Jon Favreau lijkt me zeker ook een sympathiek man. En misschien gewaagd een film van zijn hand openbaar op een enigszins gekruide manier te onderwaarderen, maar ik ga dat toch maar wagen te doen. De hoge waarderingen schiepen alleszins wat persoonlijk hogere niet zo ingeloste verwachtingen. Ik kreeg er inderdaad wel honger bij, maar viel er ook bij in slaap, en zo raakte die honger dan ook weer gestild. Al is het wel nog altijd 10x aangenamer dan het mensonterende gedoe van Gordon Ramsay (met A) te moeten aanschouwen. Want daarvan ga ik over m'n nek.

En Sofia Vergara, ... laten we zeggen dat haar talenten toch ietsjes meer buiten het acteren liggen. But she sure has got sóme talent.

Bij aanvang van de film kijkt het kind in mij zijn ogen uit. Fireball Island en al dat ander lekkers in die speelgoedwinkel! En in een oogwenk zit ik eind '80s, zie ik me als kind lopen in de ouderlijke woning, huiverend bij films als The Fly (toen aan m'n moeder aangeraden als huurvideo voor haar enige in principe nog veel te jonge zoon) en bang van weerwolven die door de muren zouden komen of zich onder m'n bed schuil hielden. Child's Play moet ik pas jaren na datum hebben gezien, if überhaupt, want ik kon me haast niets van deze film voor de geest halen bij mijn kijkbeurt van zonet. Misschien zag ik wel andere uit de oorspronkelijke trilogie, zonder deze?

'k Had aanvankelijk een 3* ervoor klaar staan, maar toch maar verhoogd naar 3,5* want wat zitten er toch zeer coole scènes in Kinder- of Poppenspel. Toegegeven, de heel belabberde CGI stond toen nog in z'n kinderschoenen en ook in wat andere scènes hebben ze het moeten doen met de beschikbare middelen van destijds. Her en der ziet het er daarom uiteraard wel wat oubollig uit, zeker hoe werd gefilmd dat ze in de woning achtervolgd worden door Chucky, maar algemeen een zeer vermakelijke slasher horror met een eigen toets.

Dingen een eigen leven laten leiden via een blikseminslag was toen niet zo vernieuwend. Denk bv. ook aan Short Circuit. Die film en bv. een D.A.R.Y.L., E.T., Cocoon, The Fly dus, The Goonies, Police Academy, RoboCop, Poltergeist, Gremlins, Maximum Overdrive, The Champ, Karate Kid, Crime Busters, Crocodile Dundee, Indiana Jones films, Rambo films, Commando, Predator en The Running Man maken als films deel uit van mijn prille kindertijd. Vele andere 80s films zag ik maar in het daarop volgende decennium of nog (veel) later, waaronder Alien films, Christine, de Halloween films, Mad Max films, The Thing, The Terminator, Ghostbusters, Back to the Future, Beverly Hills Cop, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Children of the Corn e.v.a.

Behoorlijk sadomasochistisch op een psychische manier. En wat een zootje wordt het uiteindelijk, maar zonder dat het rommelig of ongeloofwaardig wordt. Ik vind dit eigenlijk best een goeie psychologische erotische thriller zonder dat het echt zeer beklijvend spannend wordt of zo. Het einde was op de één of andere manier allemaal wel wat voorspelbaar. Enkele elementen extra en dit had een toppertje kunnen zijn. Maar ook nu dus al best alleraardigst.

Nog maar pas Fatal Attraction gezien, deze komt voor mij toch aardig in de buurt van die '80s film.

"Every society gets the kind of criminal it deserves. And every community gets the kind of law enforcement it insists on." - Robert F. Kennedy

Van de film Peppermint (2018) naar eentje eveneens uit 2018 die opent met pepperspray. Hoe cool kan je het hebben? Twee films ook die nagenoeg identiek scoren, zowel hier als op IMDb, en die ook nog wraak en corruptie als thema's delen. Deze film hangt zich op aan vermoorde rappers The Notorious B.I.G. die op 9 maart 1997 op 24-jarige leeftijd in Los Angeles na een drive-by-shooting het leven liet, amper 2 weken voor zijn tweede album zou verschijnen. Zijn overlijden was het gevolg van een hevige rivaliteit in de Amerikaanse hiphopscene tussen de East en West Coast, waarbij hij eerder gelinkt werd aan het conflict rond Tupac Shakur, die een halfjaar eerder in september 1996 werd vermoord. Nu heb ik daar allemaal weinig mee, dus dat had de film al niet mee voor me. Het is ook een zoveelste film die ook gaat over de nasleep van de affaire rond Rodney King, een Afro-Amerikaanse taxichauffeur die op 3 maart 1991 in het nieuws kwam bij zijn gewelddadige arrestatie door de politie van Los Angeles. Bij deze arrestatie werd King uit zijn auto getrokken en herhaaldelijk zeer hard geslagen.

"We're talking about truth. And I've seen so many untruths among these so-called officials."

Wat deze niet alleen redde, maar zelfs nog vrij boeiend voor me maakte, is hoe de heren Depp (agent Russell Poole) en Whitaker (journalist Jack Jackson) hier fijne rollen mochten neerzetten, om nog te zwijgen van Whigham z'n inbreng (undercover-agent Frank Lyga). Het maakt het onderzoek waar de heren elk vanuit hun beroep aan werken interessant. Ook Toby Huss vond ik sterk als detective Fred Miller. Je voelt je doorheen deze film op de bevoorrechte eerste rij van het onderzoek zitten, en dat vond ik wel sterk. Zelfs al ging het dan om moorden binnen het rappers-milieu. City of Lies is een film die de dingen echt goed brengt (onder ander corrupte flik Perez onder schot gehouden door Poole aan het portier van de politiewagen met daarop "to serve and protect", leuk shot zoals nog wel meerdere in deze film), zij het helaas een beetje minder in m'n interessegebied liggend.

"A murder like that only goes unsolved if the police don't want to solve it."

De moorden op Tupac Shakur en The Notorious B.I.G. werden zoals gekend nooit opgelost. Deze film geeft enig inzicht in hoe dit zo gekomen is en draait om hoe de waarheid een gevaarlijk en zeldzaam product wordt wanneer er sprake is van diepgewortelde institutionele corruptie binnen de politie. En stelt de vraag welke zin het had om zich zo obsessief in deze zaak te hebben vastgebeten, met de nodige opofferingen op privévlak erbovenop. Gebeten om te weten, en alles rondom je te vergeten. Meer dan 50% van de moorden op Afro-Amerikanen zou zowaar onopgelost blijven. 'k Vond het uiteindelijk wel een sterke film, daar waar ik niet had verwacht er zo in mee te zullen worden getrokken, dus geef ik graag toch 3,5*.

Wat gek hoe kort deze film is. Dit soort epische fantasy films gaan doorgaans vlotjes boven de 2 uur, zolang ze geen Lord of the Rings heten. Niet dat dit mij hoeft, gewoon een verrassende vaststelling.

Dit type verhaal ligt me niet zo, maar ze hebben er wel een puike cast voor bijeen geraapt (zelfs ene Mads Mikkelsen ) en enkele mythologische figuren zijn wel eens leuk om te aanschouwen, zoals een Medusa, Pegasus, een berijdbare schorpioen, de vleermuisachtigen, onderkruiper Hades en de Kraken. Wat maakt dat ik het allemaal nog wel vlot verteerbaar vind.

Omwille van het best mooi in vorm gegoten geheel wil ik er nog wel 3* aan kwijt, al zit ik eerder op een 2,75. De ene 3 is de andere niet, bij Toutatis!

Totaal geen voer voor volwassenen maar kinderen lusten de Grote Rode Hond brokken wel, of dit nu om de kinderboeken, de tekenfilms of deze live-action animatiefilm gaat. Vooral mijn jongste van 7,5 wou deze al meermaals zien, de tweeling van bijna 9 vond hem 1 keertje zien wel voldoende.

Soms lijkt het toch dat hoe grotesker, obscener, grimmiger, explicieter en gestoorder een film overkomt, hoe meer de jubelende stemmen zich verdringen om deze de hemel in te prijzen. Nu moet ik wel toegeven dat de walging die ik na zowat een kwartier voelde wel wat wegebde en er dan wel een intrigerend verhaal ontstond. Maar bam, plots weer de toer van het begin op. Dingen als "een gleuf die het aloude in-uit in-uit kreeg toegediend door meerdere manspersonen", het zal wel zeer bewust zo in de film zitten, maar mij had het toch niet gemoeten. Wat later, bij thuiskomst na z'n ontslag uit de gevangenis, voelde het plots enorm als een typische Britse sitcom aan.

De climax was wel zeer vernuftig. Je merkt dat de film speelt met goed en kwaad, hoe slechte mensen straffen zonder zelf slecht te worden, en lijkt te stellen dat Pavlov-gewijs geconditioneerd worden niet volstaat om van genezing te spreken, omdat uit vrije wil het moreel goede willen handelen ontbreekt. Verder zit er zeker ook kritiek op autoriteit in, met hoe de agenten zich gedroegen, wie deze ook zijn, hoe het gevangeniswezen opereert, ... En er valt nog wel meer uit te halen, mogelijks lang niet allemaal evenzeer bedoeld. En uit het boek valt mogelijks nog veel meer te halen, ook al bleven auteur en regisseur niet de beste vriendjes. Uiteindelijk waardeer ik wel de onderwerpen en vraagstukken waarmee wordt gejongleerd, maar in hoe dit dan uitgewerkt, dat ligt me toch wat minder.

Léo heeft z'n vriend Rémi nabij, beide genieten van de gewenning die ze bij mekaar vinden, fietsen altijd samen naar school, spenderen hele dagen bij mekaar. En dan komt Rémi dichter dan Léo het wenst, mede doordat op school ook al de draak met hen gestoken werd, en klapt hij dicht. Hij mijdt Rémi meer, en die voelt zich de rug toegekeerd, kan dit niet aan en stapt uit het leven. Wat rest is het worstelen met schuldgevoel bij Léo, grotendeels in zichzelf gekeerd. Tot hij met Rémi's moeder praten kan.

Geluk kan zo nabij zijn, en dan plots zo ver weg. Je beste vriend plots een vreemde. Al het vertrouwde plots weg, en een grote leegte achter latend. En het langzaam een plaatsje krijgt. Dingen die we ergens allemaal meemaken doorheen het leven, met zowel familieleden, vrienden en/of geliefden, op tal van manieren. Close zit er dicht op welke tragiek dit brengen kan. Je wordt er als kijker wel stil van.

Viel te verwachten dat deze hoog zou scoren, en daar ben ik het toch niet helemaal mee eens.
- Ten eerste is het een sportfilm, en op een enkele na draaien deze alle om succes behalen, hoe dan ook. In bijna al deze films spelen ze mee om de prijzen of winnen ze die ook, en da's hier niet anders. Sinds wanneer is gewoon sporten en daarin je ei kwijt kunnen niet langer voldoende? Voor elk team dat meedingt om prijzen zijn er 90% andere die dat niet doen. Zijn dat dan allemaal sukkels of losers die er beter mee zouden kappen? 'k Meen dat we toch een beetje mogen afstappen van steeds maar die drang om te winnen in sportfilms, of vooral enkel maar dergelijke verhalen te brengen. Vaak dan nog hoe van een team losers een team winners gesmeed wordt door één persoon, de coach.
- Ten tweede betreft het een Amerikaanse schoolsportfilm. Gaan nog een trapje verder, want er hangen universiteits-sportcontracten aan vast, zeker als het sporten samengaat met goede punten op school. En uiteraard gaat het op dat vlak bij aanvang goed mis, maar slaagt één persoon erin om de hele bende ook op dat vlak in geen tijd naar een pakken hoger niveau te tillen (alsof dat überhaupt kan in zo'n laatste maanden voor het afzwaaien). Ook daarin is deze film nogal een dertien-in-een-dozijngeval.
- Ten derde toont deze film een coach die blijkbaar enkel maar respect en luisteren af kan dwingen door militair hard op te treden, als een drill sergeant jongeren te kraken zoals bv. ook de dirigent in Whiplash en laat de film denken dat dit nodig is om jongeren, of zulke jongeren zoals daar in Richmond, in het gareel te krijgen. Ook al dwingt hij uiteindelijk vooral veel respect af, zowel van z'n jongens als van de hele community op het eind. De epiloog met nog korte uitsmijter dat ook al wonnen ze niet het staatskampioenschap er een handvol spelers wél naar de universiteit trok moest er uiteraard nog bovenop.
- Ten vierde zit je met het gegeven van zwarte jongerencultuur, en hier en daar een verdwaalde latino. Jongeren die worden afgebeeld als bijna bij voorbaat een vogel voor de kat. Gooi daarbovenop nog een subplotje van een tienerzwangerschap, om die subcultuur van een leven lang in het sukkelstraatje en/of ghetto nog een beetje extra kracht bij te zetten.
- Ten vijfde, de stukjes ontsporing erin met hoe kan het ook anders weer een vette party met gestoei, drank, ..., toch hun getekende contract niet nalevend en een stukje (al moet ik daar credits geven, geen fel overdreven) criminaliteit.
- Ten zesde, maar dat is uiterst persoonlijk, het is een basketbalfilm. Yek, wat een sport.

Nu, allemaal goed, dit kan werken in de V.S., en gezien het op waargebeurde feiten gebaseerd is, zal het dit ook wel doen. Maar zelf ben ik totaal geen fan van hoe hun cultuur en ZEKER in sport en scholen tot bij ons komt. En aangezien 90% van de sportfilms uit Hollywood komt en wij Hollywood-films in het westen met de paplepel ingegoten krijgen... Nu geef ik de film zelf nog wel een aardige 3*, want een miskleun is het uiteraard ook niet, met best sterke stukken erin. Maar als sportfilm is hij gewoon bagger (qua verhaal, niet qua beelden, want dat zat wél goed), en als schoolsportfilm zo clichématig dat ik er gewoon niet lyrisch over zijn kan. In mijn ogen dus een overrated film! Enkele van de zeldzame ECHT goeie stukken waren voor mij het betoog (of meerdere betogen) van coach carter tegen de schooldirectrice en toen hij de jongen die net getuige was van een schietpartij opving, in hoe hij dat deed.

Ik was dan minstens even veel gecharmeerd van Champions (2023), met Woody Harrelson in een heel andere basketbalcoach-rol, een film die een heel pak lager scoort. Ook al gaf ik die film uiteindelijk ook maar 3*. Sportfilms en dan vooral Amerikaanse, zullen voor mij gewoon maar zeer zelden hoog scoren. Koppel daar dan nog het clichématige "schooltuig moet worden heropgevoed" element eraan en het moge eigenlijk een wonder heten dat ik nog boven de 2,5 uitkom. Dus een 3*, zij het dan on the buzzer.

- We mogen tegenwoordig geen vrouwen meer ongevraagd betasten.

- Het spijt me dat dit niet langer kan.

- Ach, niet erg, heb het er vroeger flink van genomen.

Tja, het zet een toon... Het enige lichtpuntje voor me was Wesley Snipes eigenlijk, die vond ik wel nog lachen. Maar verder... Niet dat de film helemaal nergens naar leek, maar vooral een nietszeggend niemendalletje.

Op naar nog een derde film? Het nationaal voetbalelftal van Zamunda, met uiteraard enig prinselijk bloed, neemt het op tegen een Amerikaanse delegatie. Met z'n allen richting Het Land van de Vrijen en de Thuis van de Dapperen. Al zou zoiets net zo goed een nieuwe Kampioenen-film kunnen zijn. En aangezien die hun aflevering met het Afrikaans zwart schaap wegens racisme gecensureerd hebben gezien, why not?

Ik weet niet waaraan het ligt, maar die films waarin 1 acteur meerdere typetjes speelt, ik vind het goed voor een humoristische sketch show, maar niet zozeer passen in een film. Daar vallen wel uitzonderingen op te vinden, Double Trouble met Bud Spencer en Terence Hill vind ik bv. geniaal. Maar in Coming to America vind ik die hele barber shop zo ongrappig als wat. Ook in de rest van de film moet ik een vergrootglas bovenhalen om hier en daar een leuke grap te vinden. Het meeste is zoals eerder hier gesteld nogal onderbroekenlol.

Wat rest is dan een Eddie Murphy in een wat serieuzere rol, zonder al te veel van zijn ADHD trekjes, en een liefdesverhaal dat ermee door kan, zijnde in luxe badende prins wil dat gewone vrouw op hem valt om hem als persoon, niet zijn status. We kunnen wel moeilijk stellen dat dit gegeven origineel is, maar de uitwerking met Afrikaanse kroonprins die in de USA zijn aanstaande gaat zoeken, is dat wel. De meest leuke elementen in de film zitten zo meen ik aan het begin, als je ziet hoe letterlijk alles voor hem wordt gedaan. Mogelijks gaf ik deze film vroeger wel nog 3 of zelfs 3,5, maar zeker dat laatste kan ik er nu echt niet meer aan geven.

Vernuftig verpakte film rond je losmaken uit een toxische relatie met een narcist. Letterlijk alles daaromtrent passeert de revue:

Objectificatie en de "perfecte" partner
Narcistische personen zien hun partners vaak niet als onafhankelijke mensen met eigen gevoelens, maar als een verlengstuk van zichzelf of als hulpmiddelen om in hun eigen behoeften te voorzien. Dit wordt letterlijk gemaakt door van Iris een 'gezelschapsrobot' te maken. Ze is geproduceerd om perfect onderdanig, meegaand en vriendelijk te zijn, de ultieme fantasie voor iemand die totale controle wil zonder het 'ongemak' van de onafhankelijke grenzen van een partner.

Devaluatie en gaslighting
Een kenmerk van narcistisch misbruik is gaslighting (iemand zo manipuleren dat diegene gaat twijfelen aan de eigen geestelijke gezondheid of realiteit) en devaluatie (het stelselmatig afbreken van iemands zelfrespect zodat diegene makkelijker te controleren is). Josh en zijn vrienden herschrijven letterlijk Iris' programmering, manipuleren haar geheugen en veranderen haar perceptie van de realiteit om haar gehoorzaam te houden. Dit is een directe weerspiegeling van de psychologische inzinking die een slachtoffer ervaart wanneer een misbruiker systematisch de waarheid verdraait om hen afhankelijk te houden.

Mateloze privileges (entitlement) en uitbuiting
Narcisme gaat gepaard met een diep gevoel ergens recht op te hebben en een gebrek aan empathie. Hierdoor kan de persoon anderen zonder schuldgevoel uitbuiten voor eigen gewin. De personages behandelen het lichaam en de geest van Iris als een product dat ze kunnen gebruiken voor hun gewelddadige en hebzuchtige plannen. Ze vinden dat ze volledig recht hebben op haar gehoorzaamheid en reageren woedend als ze een eigen wil toont.

De 'narcistische krenking' en woede
Wanneer een narcistische misbruiker de controle over het slachtoffer verliest, of wanneer het slachtoffer eindelijk grenzen stelt, veroorzaakt dit vaak wat psychologen een 'narcistische krenking' noemen. Dit leidt regelmatig tot extreme woede of een lastercampagne. Wanneer Iris zelfbewust wordt, haar programmering doorbreekt en in opstand komt, reflecteren de daders niet op hun eigen gedrag. In plaats daarvan escaleren ze in extreem geweld om haar weer in het gareel te dwingen.

Door het raamwerk van een androïde te gebruiken, vergroot de film de angstaanjagende realiteit uit van hoe het voelt om van je autonomie te worden beroofd door iemand die beweert van je te houden. Wat mij betreft een meer dan geslaagde film, zelfs los van deze verpakking. Voor mij staat dit ook los van feminisme want de genderrollen hadden met gemak omgekeerd uitgewerkt kunnen zijn. Het feit dat er ook een homokoppel in zat, is volgens sommige dan weer woke. Vind dat eigenlijk wel wat jammer dat daar zo naar gekeken wordt, want enerzijds zijn nu eenmaal een hoog percentage onder mensen homoseksueel en anderzijds was dit wel een zeer welgekomen element in de film. Uiteraard zit er last but not least ook nog een element in van niet AI maar de mens als het grootste gevaar voor andere mensen en de mensheid zelf.

Je kent het verhaal, en toch blijft het wel begeesteren, deels toch wel door te zien hoe Will Smith gestuurd door de regie van Peter Landesman het brengt. Ook al is het verhaal verder vrij karig.

Er zijn dus wel wat sporten en enkele beroepen met een hoger risicio op CTE (Chronische Traumatische Encefalopathie), een neurodegeneratieve aandoening voorkomend bij mensen die meerdere malen een hoofdletsel hebben opgelopen: American football, Australian football, boksen, worstelen, ijshockey, voetbal, militairen en bij huiselijk geweld. Ik vraag me af in hoeverre autosport en zwaar headbangen ook in aanmerking komt? De symptomen zijn onder andere gedragsproblemen, stemmingsstoornissen, en moeite met denken.

Zelf keek ik gedurende meerdere periodes naar sumoworstelen. Ik kan me inbeelden dat het zeker in die sport ook enorm speelt. Want wat een klappen krijgen deze heren soms te verwerken met het hoofd. Naast gapende hoofdwonden leidt dit geregeld wel eens tot K.O. bij de zogenaamde tachi-ai, de kick-off zeg maar. Vooral Kaio stond er om bekend een hard hoofd te hebben. In de jaren '70-'80 werd het gebruikelijk om de regel dat beide vuisten van beide riskihi eerst de grond te raken hadden te negeren, en dus vanuit meer staande positie te openen. Mid jaren '80 werd de regel weer nader opgelegd, al ging dit gepaard met (kop)zorgen om verhoogde kans op hersenschudding door met de hoofden tegen mekaar te knallen. In 2021 liep Hibikiryu uit de lagere regionen nog een hoofdletsel op, hij stierf een maand later aan acuut ademhalingsfalen.

Het was alleszins wel eens boeiend om het baanbrekend onderzoek door een Nigeriaans-Amerikaanse neuropatholoog hierrond te zien.

COVID, the prequel? Lijkt nu helaas meer op een documentaire dan een film. Of alleszins een aflevering van één of andere serie, of een heel seizoen van een serie gecondenseerd tot 1u45'. Het mist toch pit voor een speelfilm te zijn. Toch echt geen topfilm, meen ik. Niet globaal en ook niet binnen het genre. Ik had er eerst 2,5 voor klaar staan, maar wil gerust nog tot een nipte 3 overgaan. Maar zo meen ik niet echt het herbekijken waard.

De opening van deze film heeft veel weg van die in Crime Busters (1977), die zelfs ook de naam Trinity: In Trouble Again kreeg (maar niet tot de reeks hoort). Beide heren komen één voor één bij een groepje gangsters, zijn hen te slim af, de domste van het stel krijgt op z'n kop (Trinity maakt er zelfs z'n handen niet aan vuil) en telkens de bonen net klaar zijn gaan ze vooral niet naar de bedoelde magen. En net als in Crime Busters en ook de eerste Trinity-film stellen de heren zich als outlaws ook gedienstig op voor anderen, mede omwille van blonde vrouwen met blauwe ogen (hier de Finse Yanti Somer aka Kirsti Elisa Somersalo). Ook de restaurant-scène was herkenbaar. Grappig om die vergelijking nu zo te zien.

Dit keer zijn het daarnaast ook monniken die samenwonen in een zogenaamde missie (vorige keer een mormoonse commune), die de hulp van de twee broers gebruiken kunnen en ook krijgen. Wat uiteindelijk resulteert in een dolkomisch gevecht dat er ook half uitziet als een american football wedstrijd (tiens, waar ken ik ook dat van? ).

De film is me een tikkeltje minder dan z'n voorganger, maar al te veel verschil zit er niet op. 'k Zit voor deze tussen 2,5 en 3 in. Veel later kwam er nog een vervolg (hier niet aangegeven), zijnde Sons of Trinity! (1995), maar die flopte geweldig (ook zonder het gekende duo Spencer & Hill). En dus geen al te waardig afscheid van en voor regisseur Enzo Barboni. In 1972 zagen ook nog twee andere Trinity-films het licht, Two Sons of Trinity en Trinity and Sartana... Those Dirty S.O.B.s, maar deze blijken cash-ins. De echte Trinity-films met Spencer & Hill hadden best wel succes.

Smartness is one thing, motherhood is an other, Mr. Cowboy.

Op zich een leuk uitgangspunt, de discrepantie tussen het Wilde Westen te Arizona en het al fel gemoderniseerde New York. Maar de vrouwen in deze film, oh boy... We leven inmiddels natuurlijk in heel andere tijden, nagenoeg 6 decennia later, maar hoe onderdanig ze zich hier opstellen, dat is toch weer wennen. Al heeft me dat sowieso wel vaker gestoord in prenten met Clint Eastwood, hoe vlot de vrouwen zich in films met hem aan de voeten van de man gooien, en niet in het minst de zijne. Wat een vrouwen wel in deze film... Susan Clark, Tisha Sterling, Melodie Johnson, Betty Field, (en dan nog een paar uit die danstent), ... Toch wel een beetje de Grand Cru. En Eastwood was een beetje de Ruben Van Gucht avant la lettre.

Maar dus, al dat hoog-libido-vrouwengefladder leidt 007-gewijs nogal af van het verhaal. Maar blijkbaar zoals het de toenmalige macho man betaamde wat eigen aan die tijd? De slotactie mocht er trouwens wel wezen, maar algemeen genomen toch maar een doorsnee film, en me vooral wat te veel gestoei, geflikflooi, gesmos, ... Gelukkig maakt het conflictueuze tussen de aanpak in Arizona en die in New York nog wat goed. Al moet de film het ook vooral daarvan hebben, en dat blijkt uiteindelijk toch iets te mager.

Hel in de Cel

Deze nam z'n tijd om los te barsten, maar zodra dit gebeurde was het wel een feestje. Lekker wacko figuren ook. Weet daardoor uiteindelijk niet zo goed hoe hoog ik deze beoordelen moet, want zelfs de 4* vind ik wel wat in de lucht hangen. Al is me dat meer voor de tweede helft van de film, de eerste helft vond ik een 3-tal sterren waard, dus eindig ik globaal tussenin.

Je verwacht op elk moment dat Bruce Willis ergens op zou duiken. Niet met z'n befaamde "Yippee-ki-yay, motherf*cker!", maar als één of andere hoge pief met die vanuit ivoren torentje met een directe lijn naar de jagers de lakens uitdeelt om in z'n nadagen nog wat credits op te strijken. In deze film nam Gary Oldman die rol voor z'n rekening. Al is het niveau in deze film zo mogelijk nog iets hoger dan een doorsnee Willis-B-filmpje? Nu, dat al die tough guys met hun driedubbele biceps en tot de tanden toe bewapend zich zo één na één laten ringeloren door toch een behoorlijk poppetje, ... da's leuk voor een half uurtje, niet direct voor anderhalf uur. Ondertussen krijgt ze rake klappen, de keel meermaals dicht geknepen, schotwonden, ... Maar zelfs in toegetakelde staat krijgt ze mannen die nog fris zijn vakkundig het hoekje om.

Nu, dat terzijde, is dit best een spannende actiethriller met zeer specifieke harde beelden. Waarbij de vluchtenden opgesloten raken en zo'n uurtje zo goed en kwaad als kan verstoppertje dienen te spelen. Daarbij vloeien tranen, zweet en liters bloed. En de kerel die rondtuft met nummerplaat H3D SHOT beleeft niet z'n leukste dagje, dat kan ik je wel brommen. We krijgen bordjes te zien dat er CCTV bewaking is, dus kan hij nadien wel nog eens nakijken waar het dan zoal fout liep. Mogelijks is niet koelbloedig afmaken wanneer de kans daartoe een kleine misser geweest, maar een goeie schurk laat z'n slachtoffers James-Bond-gewijs nog even wat spartelen alvorens de overwinning te claimen, toch?

Oh, en Michael Myers was ook van de partij. Gore boel. Op het eind van deze one night stand valt het getuige Nick te binnen dat hij haar naam niet eens weet, maar ook voor ons blijft het bij The Courier. Tot slot moet ik eigenlijk wel toegeven dat dit behoorlijk behapbare shit was, beter dan verwacht en net iets hoger scorend dan doorsnee B-films.

Met hekserij heb ik toch altijd wat minder gehad. Verder vind ik dit ook echt een tiener-horrorfilm. Nu was ik wel tiener toen deze uitkwam, maar denk ik dat hem pas behoorlijk wat later een eerste keer zag. Toegegeven, enkele scènes en vooral Fairuza Balk als Nancy Downs (waarvan ik het eerste kwartier nog dacht dat zij Neve Campbell was) waren wel creepy. That said, de gruwel in deze film is zodanig willekeurig het ene na het andere dat het amper onder de huid kruipt. Zelfs als psychische terreur werkt het amper voor me. De groep meiden doet me ook wat te zeer aan als een groep goths of zoals ze dat later dan zijn gaan noemen, emo's. Met de leidster een nogal Robert Smith van The Cure achtig uiterlijk aanmetend. Al snap ik best dat het past bij het beeld horend bij hekserij, en dan vooral zwarte magie. Maar toch.

Verder vind ik het wel frappant dat voor de heidense godheid en opperste schepper van het universum voor de naam Manon werd gekozen. Deed me meteen denken aan het bordspel Wizard's Quest dat in het Duits Marnon heet, met dus nog een R ertussen. Al verwijst het daar naar een fictief magisch eiland.

Wat er soms toch allemaal oscars wint... En waarom een film uit 2004 pas in 2006? Het enige subverhaal wat me echt boeide was dat met Matt Dillon, die racistisch en handtastelijk blijkt te zijn, z'n partner die klacht neer wil leggen, en die uiteindelijk als held onthaald wordt wanneer hij diezelfde vrouw dient te redden. En dat dochtertje dat door een soort van magische cape beschermd bleek voor de van nabij afgevuurde kogels (zullen wel losse flodders zijn geweest). Al paste dat ergens niet bij de rest van de film.

Oké, hij snijdt wel enkele snedige onderwerpen aan, maar ben denk ik vooral niet zo fan van de verschillende verhaallijnen en de ensemble cast, waardoor het een samenraapsel van flitsen werd. En ja, racisme is foei, vooroordelen zijn foei, maar zullen nog vele jaren dagelijkse kost zijn. Zelfs los van afkomst, huidkleur, enz...

Good call om deze Creed te noemen en niet Rocky VII of zo. Rocky fungeert hier meer als een Mickey (inclusief de 'vang de kip' les) en dus zeker niet langer de spilfiguur. Al neemt hij plus de verhaallijnen uit de Rocky-films wel nog een zeer prominente rol in. En met nu ook Paulie six feet under oog voor continuïteit. Apart verhaal ook wel rond de (buitenechtelijke) zoon Adonis van Apollo Creed. Die door Apollo's weduwe werd grootgebracht nadat zijn biologische moeder overleed.

Op zich weer een goed gemaakte boksfilm, realistischer zelfs, rauwer ook gezien het getormenteerde karakter van de hoofdfiguur, maar het boeide me allemaal toch wat minder. Misschien ook wel wat boksmoe na de 6 Rocky-films op korte tijd? En het is ook een wat langere film. Die lengte zit hem deels in het werken met 2 hoofdfiguren met elk zo hun aparte en gezamenlijke verhaallijnen. Wat vooral tijdens de kamp een heel andere dynamiek brengt, want ook ronde na ronde de coach aan het woord.

Rocky krijgt na halfweg de film overigens te horen dat hij een tumor heeft, wat hij aanvankelijk niet wil laten behandelen. We krijgen de gekende speech, waarbij hij Donnie Creed best wel kwetst met woorden waarvan hij al meteen spijt heeft. Ze leggen het bij en leren vanaf dan mekaar vechten. De ene om de titel, de ander voor z'n leven. Het gegeven geeft wel een speciale dimensie aan deze film. Alles bij mekaar de betere boksfilm, maar net iets mindere speelfilm voor me, if that makes any sense. Maar toch weer een 3,5* omwille van de goeie mix tussen drama en boksen.