Meningen

Voor mij waren de vorige 4 F&F films met Justin Lin aan het roer bij de 5 minste uit de franchise. In deze vier is er vooral een opbod aan knokken, kogels die je om de oren vliegen, ... Geloof best dat sommige daar meer voor zijn dan over-the-top actiescènes met de voertuigen, maar voor dat soort tweestrijd vallen er duizenden anderen films in een handomdraai te selecteren. Ook in deze laatste van Lin is al dat geknok en geschiet in overdaad aanwezig. En in een film met speelduur van 2,5 uur gaat me dit ook snel vervelen. Als die toeslaat, wordt het toch een lange rit. Het magnetisme vond ik wél een tof element, en zeker de begin- en eindsetting met bergen en groen. Uiteindelijk vond ik het wel de beste van Justin Lin, mede door enkele knallers, maar wel te kort komend voor 3,5*.

De film heeft ook enorm te lijden onder te veel acteurs die hun portie schermtijd nodig hebben. En wat is dat toch met al die rondwarende spoken in deze franchise?

Ik werd er stil van. Geregeld enorme ontroering, ook enkele keren zeer humoristisch: vooral als ze high is op school en wanneer ze aan haar moeder opbiecht, ook de stukjes bij de psychologe. Ja, ik mag deze film wel. Enorm zelfs. Jenna Ortega is zo getalenteerd, maar sowieso meerdere knappe acteerprestaties. De regie mag er ook meer dan wezen. The Fallout is zo'n film die ik zeker aanraden zal aan anderen.

Net zoals ik destijds ook Elephant, Klass & Despues de Lucia al aanraadde...

Een groot (sport)man, maar geen al te hoogstaande documentaire. Vooral die professor (Andrew Bell?) die aan de hand van allerlei statistieken tracht aan te tonen dat Fangio onmiskenbaar de grootste allertijden is, komt steevast onderbreken met een karrevracht aan quasi-nutteloosheid. Grafiekjes waarop Fangio hoger staat dan andere kampioenen doorheen de tijd, ... Terwijl nochtans de algemene teneur doorheen de documentaire ook wel wat is dat je die tijden niet kan vergelijken. Dat de kwaliteiten waar racepiloten vandaag over dienen te beschikken (jong, snelle reactietijd, goed getraind om de G-krachten tegen te gaan, ...) verschillen van toen (ervaring, lef, wagenbeheersing, ...). En dan vooral ook hoe teams toen en nu (100+ koppig) enorm verschillen.

Zijn punt ook dat Fangio met niet minder dan 4 constructeurs wereldkampioen werd en dat dit niet snel zal worden geëvenaard, hier wordt tijdens de documentaire zelf brandhout van gemaakt (was het uit de mond van Sir Jackie Stewart?) want tegenwoordig zijn de rijders gebonden aan contracten van 3 à 5 jaar bij dezelfde constructeur. Dus door die gebondenheid alleen al zal inderdaad niemand nog binnen een zelfde tijdspanne met 4 verschillende constructeurs de rijderstitel kunnen behalen. Tegenwoordig zou je daarvoor al een carrière van zowat 15 jaar aan de top bij telkens een topteam moeten halen, helemaal niet evident (doch niet ondoenbaar).

Daarnaast miste ik toch net iets meer achtergrond. Er kwamen ook wel interessante zaken voorbij, zoals hoe Fangio eens met de grootste moeite met onder meer een geleende wagen net op tijd kwam voor de start van een Grand Prix, en hoe de dood van Onofre Marimón werd beleefd, en de interventies van Jackie Stewart zijn altijd een meerwaarde. Ik zou gewoon wat minder de vergelijking tussen verleden en heden gemaakt hebben en gewoon volledig toespitsen hoe de sport toen was, en Fangio daarin zijn weg zocht en vond. Sowieso uiteraard ook altijd prachtig om die oude beelden te kunnen aanschouwen. En wat was dat bij de aftiteling?

Fangio werd wereldkampioen in 1951 in zijn tweede jaar voor Alfa Romeo (1950 ging nipt naar Farina), in 1954 (nadat hij seizoen 1952 had moeten uitzitten en 1953 aan Ascari moest laten) met Masarati en Mercedes/Daimler-Benz, in 1955 nog eens met Mercedes/Daimler-Benz, in 1956 voor Scuderia Ferrari en tot slot in 1957 nog eens voor Maserati. Tot op heden houdt de Argentijn naast kampioen met 4 teams nog een handvol records:
* oudste wereldkampioen (46j, 41d)
* 46,15% winst percentage
* 68,63% podium plaatsen
* 55,77% pole positions
* 92,31% eerste rij starts
* 45,10% snelste ronde
=> cijfers die uiteraard bijna onverbreekbaar zijn in moderne tijden

Verrassend genoeg wist hij wel nooit de legendarische Mille Miglia te winnen, in 5 pogingen.

Op enkele fronten beter dan de originele, op enkele fronten ook wel minder. De drie ertussenin, daar heb ik het maar niet over. Overdaad aan geweld, niet al te boeiend verhaal en de lange speelduur vind ik er minder aan. Het begin, stuk met de trein en einde waren wel top, zij het tegelijk ook enorm irreëel dat er daarbij geen slachtoffers vallen.

Nooit overigens Equador op deze manier zien geschreven worden, maar da's slechts een Nederlands ondertitelings-schoonheidsfoutje.

Bezint eer ge begint.

Wat verder opvalt... rekken vol prachtige encyclopedieën en andere naslagwerken. Vandaag de dag allemaal vervangen door internet en wikipedia. Daarom onder meer wel nog eens leuk een wat oudere film te zien. Fatal Attraction is zeker een onderhoudende film, al valt het me enigszins moeilijk al te veel sympathie te hebben om meer mee te leven met hoe het allemaal de spuigaten uitloopt, behalve dan voor de bedrogen vrouw. Maar het dol draaiende, dat levert wel een boeiend kijkstuk op.

Ben overigens iets meer te vinden voor het alternatieve einde.

Had er heel wat meer van verwacht. Vooral die crashes, komaan zeg... Verder is het verhaal lang, saai, en baadt het in norsheid. Weinig redenen ook om vrolijk te lopen misschien, maar dan nog. Wat was dan wel goed? Wat racebeelden, en het stukje tragedie. Dan vond ik persoonlijk Rosso Mille Miglia net iets beter.

Geen idee vanwaar de lage waardering voor deze film, en dan lijkt hij recenter nog aan populariteit te hebben gewonnen. Zelf vond ik het zeer geinig welke kleine grapjes er overal te zien vallen, vergelijkbaar zoals bij de Naked Gun films en andere spoofs/parodieën. En grappen als deze:
Fred: "the made a fool out of me"
Dictabird: "yeah, look what they had to work with"
En wat later:
Dictabird: "I should have signed with Disney"
Toch beter geslaagde grapjes dan de doorsnee flauwe prul in vele komedies.

Maar vooral... wat belichaamt deze film zeer mooi de tekenfilmreeks, en met alles bij mekaar een nog goed in mekaar zittend verhaal, met uiteraard de moreel geliefkoosde afloop. Goeie casting ook wel, op de rol van Betty na dan.

En de clou helemaal aan het eind... Je moet het toch maar yaba-daba-doen.

Leuke opening, maar dan is het toch behoorlijk lang wachten op meer van dat, tot 007 op de vlucht moet en dan is vooral de achtervolging op het 2PK-tje zeer vermakelijk. Na wat gereutel van de identigraph komt er een robotfoto uitgerold van een Belgisch gangster Locque, ontsnapt uit de gevangenis van Namen en wordt James er met nieuwe Lotus onder de poep op uitgestuurd naar Cortina, 25 jaar nadat de Olympische Winterspelen daar gehouden werden en 45 jaar voor een nieuwe editie daar.

En dus kan Bond nog eens z'n skikunsten etaleren. Uiteraard is hij daarbij doelwit van zowel plaatselijke schonen die hem naar het kruis grijpen zowel als biathlon-scherpschutters die er een kruis over maken willen. Zelfs een geslaagde telemark-landing en een enkeltje in de bobsleebaan is niet te veel gevraagd voor onze held, op twee latten zowaar meer vaart makend dan een viermansbob. Tegen de avond kon een training ijshockey er ook nog wel bovenop.

En dan kon er weer wat ontspanning vanaf, aan de zijde van Melina (Carole Bouquet). Onze Belg komt dat feestje in z'n dune buggy helaas verstoren. Columbo doet ook z'n opwachting, maar hier dan niet in beige stoffige jas in de gedaante van Peter Falk. Ze gaan dan nog bootje en duikbootje varen, zwemmen tussen de haaien, diepzeeduiken, bergbeklimmen, vallen, opstaan en weer doorgaan.

For Your Eyes Only is allemaal doorspekt met goeie actie, een avontuurlijk parcours, begeleid door een meeslepende soundtrack. Het is allemaal degelijk tot goed, zonder enorme uitschieters zowel als erbarmelijke slippers. Het mist vooral de echte wauw-factor voor meer. Je merkt wel dat er weer een andere regisseur aan het roer stond, de eerste Bond-film door John Glen. Deze film was ook gebaseerd op een bundeling kortverhalen plus wat extra stof uit al eerder verfilmde Bond-verhalen. Ook nog frappant dat de toenmalige eega van Pierce Brosnan in deze film speelde.

Uiteraard gebeurt het dat mensen die mekaar doorheen het leven jaren kennen en best enige aantrekking tot mekaar voelen er uiteindelijk niets verder mee doen (al is vreemdgaan zoals in de film niet niets), mede doordat telkens de ene single wordt de ander in een relatie zit bijvoorbeeld. En ook zal je het vaak genoeg hebben dat iemand diegene die smoor op hem/haar is niet zien staan omdat hij/zij zelf smoor is op een ander. Hoe er hier een film over gemaakt werd, spreekt mij weinig aan alleszins. Heb deze destijds ook nooit al te zeer gesmaakt, en nu vele jaren en een doorwinterd relatieleven later is dit eigenlijk nog niet veranderd.

Ja, het is uit het leven gegrepen, maar al te veel humor of enige spanningsboog zit er niet in. Je voelt het einde ook van mijlenver aankomen. En Hugh Grant speelde destijds ook wel net iets te veel van dit soort rollen. Maar een Notting Hill vind ik dan toch een pak beter, en ook Love Actually wel. Van deze begrijp ik maar niet hoe deze tot zo'n succesvolle film kon uitgroeien.

Oh, wat vond ik Freaky Friday leuk zovele jaren geleden. Jamie Lee Curtis die beroemd werd in en door de horror-slasher Halloween die in het lichaam van haar tienerdochter komt te zitten en vice versa, het leverde een toffe komedie op. Dan is met Freaky de cirkel(zaag) wel rond, want nu wisselen een meedogenloze seriemoordenaar en diens laatste net-niet-slachtoffer van lichaam. Dat er daarbij enkele wat flauwere zaken de revue passeren, dien ik te beamen. De reden waarom ik wat op de wip zat en zit tussen 3,5* en 4*. Maar het algemene resultaat is gewoon te geinig om het niet zeer lovend te waarderen.

Waar ik wel een vraagteken achter zet: Gezien de gore scènes is de 16+ terecht, maar de humor en het algemene verhaal is bij momenten wel zeer toegankelijk voor jongere kijkers. oei, dat was een punt Dus daar hangt de film een beetje in de categorie 'mossel noch vis'. Leuk geacteerd ook wel door beide hoofdpersonages, zonder dat het uiteraard Oscar-nominatie-waardig kan worden genoemd. Maar 'k heb vaak moeten lachen, bij momenten ook gehuiverd, leefde mee met de betrokkenen, ... Kortom, een film met een hoog popcorn- of chips-gehalte. Deze gaat nog wel eens bekeken worden. En wie zou als gepeste tiener niet even een dagje een killer-freak willen zijn om de pesters lik op stuk te geven?

Enkele minuten ver in de film en schaken in de picture, woohoo. Helaas met 2 kapitale blunders:

1) een zet met de witte dame wordt op het grote bord getoond, bij overschakelen naar ander camerastandpunt hangt de dame weer waar ze eerder hing

2) zwart geeft op en noemt het een brilante zet, terwijl het een heel standaard vindbare schaak was, wel daadwerkelijk de game-winner, maar een grootmeester ziet dat eerder wel al aankomen, geeft normaal al eerder op en gaat al zeker niet verrast opkijken en het een briljante zet noemen; ik had zelf geen 2 seconden nodig om te zien dat De4+ het nekschot zou betekenen

=> Jammer dat in quasi elke film waarin schaken wordt getoond het niet al te realistisch gebeurt.

Dan iets later loopt nr.3 samen met 2 andere lieden van SPECTRE door de oefenzone, ze lopen er helemaal doorheen en dan krijg je een shot waarbij ze uit ander camerastandpunt het opnieuw net betreden.

Nu ben ik niet eens iemand die met een vergrootglas op films zit te kijken om er flagrante fouten uit te halen, maar dit viel in beide gevallen toch enorm op. Je zou van zo'n topfilms toch beter verwachten, of golden toen nog andere maatstaven dan tegenwoordig?

Nu had ik me dus erop verlekkerd om de tweede uit de Bond-filmreeks te kijken, dus niet verder proberen letten op incongruente zaken, maar me door het verhaal laten meeslepen. Alleen gebeurde dit amper of niet. Enkele leuke snufjes wel en enkele interessantere settings zoals de Orient Express en bij de achtervolging per boot. Maar dat was het voor mij dan ook, helaas.

Even kijken, komen we aan 5G?

- groots

- gesmeerd

- gewelddadig

- grotesk

- gruwel

- gemeen

- goddeloos

=> Met gemak 7G. Maar wat doe je ermee in woestenij en lederhosen? Alleszins onvoldoende verkoeling vinden.

Furiosa: a MMS is een wilde rit (toch enige verkoeling), maar minder wild dan diens voorganger. De Mad Max wereld blijft tot de verbeelding spreken, maar ik heb persoonlijk moeite om te vatten wie nu tegen wie vecht en waarvoor. Ook sleept de film zich voor mij nogal naar het einde toe. Het doet wel uitkijken naar wanneer m'n boys nog iets ouder zijn zodat ik hen door de hele saga loodsen kan.

Twee dievenbendes tegen mekaar, dat hadden we nog niet gehad. Wat militair gedoe er ook bij... The A-Team vs B-Team? We need more alphabets.

Het valt me in deze film enorm op hoezeer Paul Walker een transformatie onderging doorheen de tijd, helaas zou het zijn laatste worden. Ik had hem een betere (volledige) film ter afscheid gegund. Weer te lang, meer van hetzelfde, al stopten ze met Luke Evans wel een tijger in de tank, een aardige Shaw opvoerend. Verder wordt er veel gevlogen, met en zonder voertuigen, en telkens prima geland. De film-franchise an sich landt hiermee ook weer op de pootjes, al is het voor mij toch een mini-stapje terug achteruit. Maar de 3* nog net gered door de tweede helft van de film.

Deze begint volwassener dan eender welke eerdere Fast & Furious film, ondanks de terugkeer ook naar het vertrouwde racen met het stukje dragracen. Grappig afsteken ook met het gezinsleven van Brian & Mia, wat uiteraard meteen aan flarden wordt geknald. Vooral ook aangestuurd vanuit wederzijdse wraakgevoelens om verloren dierbaren. En kregen we in de vijfde nog een kamp der zwaargewichten The Rock vs. Vin Diesel, dan nu The Rock vs. Jason Statham & Vin Diesel vs. Jason Statham. Plus ook een nieuwe chickfight starring Michelle Rodriguez.

Tot Kurt God's Eye Russell, zijn team althans, uit de hemel komt neergedaald. Even later volgt ook een handvol wagens dat voorbeeld en wordt het één lange adrenaline-rush. Wat een verschil met al het voorgaande uit deze reeks. Geen blits tuning tienermacho gedoe, geen oeverloos gezwets, geen overdaad aan hoofdzakelijk vuurgevechten, maar vette actie met, op, onder en in bolides en andere voertuigen. En zo toch nog een top-afsluiter voor Paul Walker, ook al zat hij dan niet de hele rit uit.

Statham zoals altijd goed voor extra Shaw-element en de nodige portie aantrekkingskracht. En de zwaartekracht... die moest nog worden uitgevonden. Ach, als het nu eenmaal vliegensvlug moet. Naar het einde toe schaadt de overdaad wel wat, je moet er bij dit soort film echt wel voor gaan zitten. Maar wel eentje die ik nog eens terugzien én daadwerkelijk de tijd voor nemen wil.