Meningen

If you gotta go, you gotta go. Desnoods voor een meute aliens met het middelvingertje erbij. Als er dan eentje is waarvan je het wel kan hebben dat ie zou sneuvelen... Ach ja, dit soort scènes doen zulke films geen goed, meen ik. Maar verder toch een behoorlijk in mekaar stekende actie/sci-fi. Was dit geen vervolgfilm geweest, had ie ongetwijfeld een volle ster hoger gescoord. Met een algemene waardering onder de 2,5 scoort deze film sowieso ver beneden wat die verdient, meen ik. Wat deze film nog het meest mist, is de guitigheid van een film dragende Will Smith. Zoals hij nu uitviel, was het meer een soort van Starship Troopers. Wat daarom niet negatief hoeft te zijn, want die was ook best kijkwaardig.

Verder zijn al deze apocalyptische rampenfilms een beetje in het zelfde bedje ziek. Het is de USA vs. de omstandigheden, en uiteraard redden zij en in sommige gevallen nog de president himself de planeet en het mensenras van de ultieme uitroeiing. Je ziet dan zelfs monniken in Tibet of Nepal of zo aan de radio gekluisterd luisteren naar de 'last stand' toespraak van de inmiddels tot nieuwe president gehuldigde generaal. Maar als je daarvoor eentje aan de schandpaal nagelen wil, doe dat dan met de andere films evenzeer. En reken hen dan ook af op de talloze oorlogsfilms die wél hoge ogen werpen. En die Italo-Amerikaanse gangsterfilms met drugs-, geweld- en wapenverheerlijking al evenzeer. Niet? Per slot van rekening gaan we hier al decennia naar bioscopen waar 90% van de vertoonde films Hollywood-producten zijn en kan je op weg naar de zaal je nog te goed doen aan allerlei Amerikaanse producten, en is er zelfs amper enig ontsnappen aan. Stoor je je dus aan dat overdreven nationalisme, dan ben je in feite al enkele decennia te laat.

En wat lijkt die Joey King op Chloë Grace Moretz! Daar moet buitenaardse interventie aan te pas zijn gekomen.

Er zitten een aantal voor mij behoorlijk tenenkrullende dingen in deze film, hij fluctueert ook van een ludieke workaholic-film naar een romantisch drama. Waarbij ik zeker inhoudelijk de link vatten kan, maar de flow van de hele film draait er 180 graden mee. En verder is het vooral een enorme opeenstapeling van zaken die allemaal wel zeer vlot en/of (net) goed uitdraaien, hoe fout het ook dreigde te gaan. Wat uiteraard wel kenmerkend is voor een feelgood-film, maar het gaat het realisme toch wel een eind voorbij.

Dit gezegd zijnde, vind ik de film wel een aangenaam kijkstuk, en dit voornamelijk door hoe geacteerd werd, met Robert De Niro op kop. Dus ondanks de zaken die me storen wel een film die ik best hoog beoordeel. Gewoon vooral geen te grote fan van hoe het gekozen script.

Ik ben normaal zeer tuk op dystopian sci-fi, en toch had ik deze nog niet gezien. Al moet ik ook toegeven dat ik The Island toch net iets minder vind dan vele andere in dit genre. De film is ergens iets te lomp of zo, te veel een actie flick, ik mis diepgang en meer psychologie. Verder zit je ook nog met de ambiguïteit dat je moet zitten meeleven met klonen die speciaal in het leven geroepen werden om het origineel langer in leven te houden en/of hun ziektes te helpen bekampen, en die klonen gaan zich even verzetten tegen de originelen waarvan ze gekloond werden. Het is aan de andere kant wel voer voor enige discussie en geeft stof tot nadenken.

Ik vind het in de Zweedse serie Äkta Människor ofte Real Humans bvb veel makkelijker om mee te leven met de voor 'mensenrechten' ijverende hubots.