Meningen

Er is dus duidelijk een reden waarom ik de Ocean's films nooit eerder zag. Er is voor mij zeer weinig aan. Ook weer zo'n film met te veel protagonisten, al is dat in dit geval uiteraard waar deze films om draaien. Een team van 11, dan 12 en nu 13 dieven die Robin Hood gewijs gaan stelen van de rijken, in dit geval ter gunste van de gedupeerde. Hij is beter dan Twelve, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Pffffff. Lang. Saai. Lelijk inderdaad ook. Een boeltje. En dat stuk met die laserstralen. Ik had op zich al geen te hoge verwachtingen, maar vond 'm op bijna alle vlakken nog een pak onder die verwachtingen uitvallen.

Net gemerkt dat Out of Sight ook met Clooney en van Soderbergh is, en die vond ik ook al behoorlijk bagger, maar eigenlijk nog niet zo erg als dit. Erin Brokovich vond ik wél redelijk, maar ook wel minder dan hoe deze doorgaans beoordeeld wordt. Dus denk niet dat Soderbergh me erg ligt.

Haha... "It's a small world, you're a Toro too." Gevolgd door een knap staaltje kunst- en vliegwerk is dit wel een zeer geslaagde opening. Met 009 vermomd als clown ook, dat kostelijk ei, ... Erna is het wat wennen, maar we zitten in deze Bond-film nog in IJzeren Gordijn tijd en dus de afscheiding tussen West- en Oost-Europa, tussen kapitalisme en communisme. Sowieso heeft de Bond-franchise enorm gedreven op deze Koude Oorlog sferen. Chemnitz heette toen bv. nog Karl-Marx-Stadt.

Ditmaal gaat de reis naar India, en ondanks Bond al op gevorderde leeftijd niet naar het Best Exotic Marigold Hotel, noch het Second Best. In de druk bevolkte Indische straatjes krijgen we een ludieke achtervolging, doorspekt met typisch culturele elementen van daar. Gelukkig waren ze toen nog maar met zo'n slordige 737 miljoen mensen, nagenoeg de helft van het huidige inwonersaantal, of er was geen doorkomen aan geweest.

Ik vind deze film op alle gebied behoorlijk gracieus, wat ik wel mag. Die settings ook! Het leger vrouwelijk schoon is hierin ook simpelweg moordend (die in de rode pakjes lijken wel de Incredibles ). Al kan het geboefte er ook aardig wat van. Die kerel met die cirkelzaag bvb. En enkele jaren na Alien krijgen we met Octopussy een nieuwe face hugger. Al vind ik één van de leukste dingen nog de inkruip- ipv opblaaskrokodil.

Van India gaat het dan naar Karl-Marx-Stadt, om er het vermaarde circus te gaan aanschouwen. Enkele artiesten staan messcherp, andere nemen een kanonstart. Erna krijgen we aardig wat gein op de trein, maar zonder ticket to ride gaat deze reis verder zonder 007, en zo wordt het een race tegen de tijdbom. Onderweg heeft een groepje jongeren nog het lef te spotten met een liftend geheim agent. Clowneske toestanden. Octopussy kent dan ook nog een denderend slot waarna zelfs Bond z'n wonden dient te likken (of laten likken), en kunnen we deze toch (voor mij althans) bij de betere Bond-films noteren. Topvermaak! Al zie ik dat hij voornamelijk op IMDb en rotten tomatoes toch betrekkelijk laag scoort. Het was voor Maud Adams overigens haar tweede optreden in een Bond-film, na eerder ook al in The Man with the Golden Gun. Ook wel cool om toenmalig proftennisser Vijay Amritraj te zien.

Deze film overstijgt toch gewoon de zovele 13-in-een-dozijn romkommetjes?

Nu heb ik geen vriend die op Martin Freeman lijkt maar mag ik de man al geruime tijd. En ben ook ik dus mogelijks niet 100% neutraal vanwege m'n zwak voor de brave man. No shit, Sherlock.

Maar wat een spetterende woordenbrij aan romantiek tussen 2 naar mekaar gezogen zielen kregen we hier? En dan die vreselijke aandoening die in de weg staat en erbij dient te worden genomen, in goede en kwade dagen. Liefst niet te veel goede, want dan worden het wel veel kwade, o ironie. Maar te nemen of te laten, zo hoort het.

Leuke rol ook voor Melissa Rauch. En ineens waren er te weinig Martin Freemans, zelfs mét die nare kataplexie. Val nu om!

Ik dacht dat het schedelneuken uit Full Metal Jacket kwam. Die militaire blafhonden der drilmeesters zijn alleszins niet aan mij besteed. Blijkbaar moet je hen zien als de vijand zodat de opgefoktheid wordt aangewakkerd. Maar wel goed geacteerd van Louis Gossett Jr. Sommige van hen schoppen het later dan tot dirigent van een jazz ensemble.

Tussen het drillen door wordt er ook op los geflikflooid en opportuniteiten aangeboord, met veel haantjesgedrag onder de mannen. De film stamt wel nog uit de tijd toen een volledig naakt koppel nog kon. Er spat wel het één en ander van het scherm, zij het dat er ook behoorlijk wordt aangetrokken en weer weggeduwd. Helaas leidt dit ook tot een groter drama.

Al bij al wel een onderhoudende prent, maar of ik hem nog eens terug hoef te zien, dat is een andere vraag.

Geloof of geloof niet... maar hij zet de kist veilig aan de grond. Waarlijk gebeurd. Een volle ster voor Quaid, nog een halve voor wat inkijk in vliegjargon, goed voor een docu, maar toch minder voor een speelfilm. En vooral iets voor de EO, ik heb er weinig mee, hallelujah. Maar iets zegt me wel dat Prayer in de titel er geen doekjes om wond.

Gek hoezeer smaken verschillen kunnen. Deze hele film vond ik maar niks, en dat lag voor mij zeker niet aan George Lazenby. De wintersporten werden er wat bijgehaald, maar die bobslee-scène leek nergens naar. Het einde is wat atypisch Bond, met een huwelijk en kort erna een dramatische afloop. Dat op zich kon me wel nog bekoren. En wat de film beloofde aan verhaal sprak me ook aan (een groep gebrainwashte dames die overal onvruchtbaarheid zou gaan rondzaaien), maar hoe dit uitgewerkt werd, dat was een heel andere zaak. Nee, niet m'n ding.

Ik heb weinig met Quentin Tarantino. Ben zeker geen fanboy. Maar deze film vond ik best wijs. Weliswaar veel te lang, maar al die memorabilia en de sfeer waarin de film baadt, met dan nog zo'n geweldig einde. Er kwamen ook zo veel dingen voorbij waar ik meer over wou gaan opzoeken. Ach, gewoon een enorm leuk ondergedompeld worden in de filmindustrie en lifestyle van die tijd, dit alles tegen de achtergrond van een enorm dramatische gebeurtenis.

Ik kijk er eigenlijk nu al naar uit naar wanneer ik hem nog eens kijk, mogelijks stijgt hij dan nog wel verder.

Blij dat ik niet vooraf ben komen lezen naar adviezen als "skip deze shit", want als ik één ding meen dat een film niet hoeft te hebben, is het de kijker bij het handje nemen en alles verklaren van A tot Z en liefst met happy end zodat ze met voldaan gevoel de volgende hapklare brok kunnen verorberen.

Als deze film één ding blijkt te doen, is het verdelen in kampen... je houdt er wel enigszins van of je vindt het totale bagger. Helaas komt zulke film zo nooit boven het gemiddelde uit, maar so be it. Ieder z'n smaak en ding, maar verdorie dit was rauw en realistisch en a real badass-killer.

Wat moet zowat de meest gehoorde uitspraak zijn in al die Amerikaanse oorlogsfilms?
Fucking Nazis

Maar met al die experimenten fuckten ze er ook wel wat op los. 'k Vind dit eigenlijk een geweldige mix tussen oorlogsfilm en horror, een pak vermakelijker dan ik had ingeschat. Bepaalde scènes kwamen me al bekend voor, maar de hele film had ik nog niet gezien. Heb dan misschien ooit eens halfweg ingepikt of zo, of enkele scènes gezien. Nu met de integrale kijkervaring is Overlord me wel de 4* waard. Ook de stukken pure oorlogsfilm vind ik immers een pak meer meeslepend dan doorsnee oorlogsprenten. Daarbij dan nog de horror deed het van al zeer degelijk naar best wauw stijgen. Beetje Doom/Wolfenstein achtig. En uiteraard ook wel zoals de mini-serie Les Sentinelles. Die vond ik wat minder, maar zou ik nog eens moeten herbekijken.

Ja, deze mag ik wel. Wel nog onder het verbluffende 1917, maar zet deze samen met bv. ook nog Hacksaw Ridge toch zeker ook bij m'n favoriete oorlogsfilms.