Meningen

Zo slecht is deze toch ook weer niet? Eens een heel ander soort superheldin dan die met talloze oerkrachten, snufjes of een arsenaal aan gaven waardoor ze rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Deze is een beetje Final Destination meets Marvel. Niet alles zit even ragfijn in mekaar en dat Madame Web toevallig Webb heet komt wel heel goed uit, maar op zich is de hele zit nog best vermakelijk. Al opende hij wel sterker dan hoe hij eindigde.

Begrijp niet zo best waarom er soms zo zwaar afgekraakt wordt. Maar misschien menen sommige dat een bedrijf als Marvel enkele maar topproducten op de markt mag gooien en dat alles wat daar niet aan beantwoordt gewoon een grote teleurstelling is en dus met de grond dient te worden gelijk gemaakt, het levenslicht niet waard? Mogelijks ben ik met 3* net iets aan de milde kant, maar de vele halve sterren die worden uitgedeeld zijn dan ook bedroevend.

Heel wat beter dan Silverado. Ergens zijn dit soort films enigszins Lord of the Rings, de Western. Een groep zorgvuldig samengesteld uit enkele kleurrijke vrijbuiters met een grote verscheidenheid aan kwaliteiten om een queeste te vervullen, zijnde de boosaardige dictator te verdrijven voordat die zich het volledige gebied toe-eigent en nog machtiger en gemener wordt.

Nu betreft het hier uiteraard een remake van een heel wat oudere film, die op zijn beurt een remake was van Kurosawa's Seven Samurai. Die heb ik mogelijks een keertje gezien, al ben ik niet helemaal zeker welke legendarische samurai-films ik zag. Die staat toch maar mooi nog steeds (net) te pronken in de top 50.

Maar in modernere tijden valt visueel wel een heel fraai beeld te schetsen en oh my, wat oogt deze western goed. Wat ik wel altijd wat heb met films waarin de kogels je om de oren vliegen, is dat ik in het geval van westerns meer inzit met de paarden, vrouwen en kinderen dan de mannen die dit mekaar aandoen.

Nu is dit een film in een drietal bedrijven:
1) aanstook, waarna het gezelschap bij mekaar trommelend
2) confrontatie, waarna het stadje en de bevolking voorbereiden
3) de grote slag om weerwraak en rechtvaardigheid
Dit geeft een duidelijke structuur, maar ook wat aan de simplistische kant. Een beetje zoals Braveheart ook, The Last Stand, of de laatste Rambo, en wellicht talloze andere films. Maar aangezien het allemaal toch wel zeer puik gedaan is met de nodige variatie (verbluffend bijvoorbeeld dat machtige machinegeweer/mitrailleur voor die tijd, waarvan ik me afvraag hoe de meer specifieke naam luidt?), toch een verdiende 3,5* van me. Hoop alleen dat er geen paard gewond raakte...

Wat een knappe setting bij de opening al meteen! En die derde tepel, hilarisch. En enkele minuten later zitten we in een soort van Westworld-attractiepark. Gek overigens om een nog zo 'jonge' Christopher Lee te zien, ook al was de man daar al 50+. Ik las dat hij aangetrouwde familie was van Ian Fleming.

Het valt me op dat ik de door Guy Hamilton geregisseerde films er toch wat bovenuit vind steken. Net als in You Only Live Twice is het trouwens genieten van de Aziatische cultuur en landschappen, prachtige jonken en zo, en wederom enkele rikishi (sumo-worstelaars). Al kan je je afvragen wat deze in Thailand doen?

De film baadt verder nogal in de energiecrisis-sfeer en qua verhaal is het me toch wel wat een rommeltje. Daarom de eerste van de negen gekeken delen die ik 3* toeken. En daarmee komt de ranking op:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 4,0 - (1973) Live and Let Die
3. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
4. 3,5 - (1971) Diamonds Are Forever
5. 3,0 - (1974) The Man with the Golden Gun
6. 2,5 - (1965) Thunderball
7. 2,5 - (1962) Dr. No
8. 2,0 - (1963) From Russia With Love
9. 1,5 - (1969) On Her Majesty's Secret Service

Ik herbekeek nog niet zo lang geleden Daens en nu deze voor het eerst. Ik moet toegeven dat ik er minder van had verwacht. Anderzijds voel ik ook gemiste kansen om het tot nog meer kwaliteit te verheven. De biografie op zich pakt me wel. Evident moet het allemaal niet zijn geweest in de tijdsgeest van toen. Vooral de uitspraak "de zoon van een Italiaanse mijnwerker wordt geacht ook een mijnwerker te worden" was zeer Daensiaans, om het met een neologisme te zeggen. Aan de andere kant is het een muzikale biopic over een one hit wonder artiest. Maar gelukkig heeft het levensverhaal voldoende om dat op te vangen.

'k Vind Matteo Simoni hierin wat zoals zijn rol in de film Rookie, maar heel anders dan als Frank Verstraeten in Zillion. Daarin vond ik hem geweldig, hier goed, en in Patser er wat tussenin. Het is wel een kerel die een film dragen kan. Maar ergens valt Marina me iets te lichtvoetig uit, het mist een beetje extra pit, Italiaanse grinta. Maar hij boeide zeker voldoende en blij hem eindelijk gezien te hebben.

Het cartooneske blijft toch zeer vermakelijk. Jim Carrey hier wel nogal over-the-top zoals in Ace Ventura, ligt me wat minder dan in andere films van hem. Maar wordt dus ruimschoots goedgemaakt door de vermakelijke cartoon-humor, de sterrenrol voor het hondje en Cameron Diaz is een pareltje om zien. De musical-achtige stukjes hadden van mijn part niet gehoeven.

Hmmm... Iemand die E.T. en Armageddon in één adem bij z'n lievelingsfilms noemt? Of was dat ook sarcasme?

Typisch Britse melodrama met enorm aanstekelijke guitigheid van Lou, in het echt hier al 30 maar die haast kan doorgaan voor een puber. Overigens even zeggen dat ik geen Game of Thrones kijker ben, ken haar dus niet zo. Apart om te lezen dat ze al 2x een hersenbloeding had nog voor deze film. Wat een beeldschone vrouw wel. Gelukkig loopt ze hier nog rond.

Dat geldt ergens ook voor Will in deze film, alhoewel het door z'n verlamming dan rollen en liggen is. Al valt het hem begrijpelijkerwijze zwaar gezien zijn toestand. Lou krijg hem niet op z'n paard maar naar de paarden, naar de man van (niet met) De Toverfluit, ze doen eigenlijk allerhande romantische uitjes en dus zet de Patrick, al 7 jaar de partner van Lou, het ietsjes minder op een lopen, wat tot dan voor hem nagenoeg zijn enige passie was waar alles, ook Lou, voor wijken moest.

En dan het wat aparte plot in deze film: Lou tracht alle zeilen bij te zetten om Will af te brengen van z'n wens tot euthanasie, ze raakt daarbij ook werkelijk verliefd op hem (en bedriegt Patrick, die handigjes toch al prompt uit de verdere film geschrapt was). Voor Will is het mooi om zo te kunnen eindigen, met de kleurrijke Lou op z'n schoot, voor Lou is het begin van een nieuw sprookje tegelijkertijd meteen ook de nachtmerrie van niet verder kunnen en mogen dromen, maar berusten in afscheid nemen op een hoogtepunt. En dus breekt Lou's hart, die in deze job ver voorbij het professionele ging en er zelfs haar relatie voor op het spel zette. Uiteindelijk laat Will haar veel centjes na in z'n 'will', waardoor ze rijkelijk en vrij leven kan. Het is aangrijpend, maar tegelijk ook wel wat ergerlijk. Weliswaar een mooie film, maar me net iets te gemaakt voor absolute top.

Heb het overigens elders al eerder geplaatst, maar Elsker Dig for Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier is een film die het toch anders aanpakt, die bevalt me wel wat meer.

Met alle Chinezen... maar niet met Li Bingbing.

Er gaan in deze film wel wat mensen naar de haaien (terwijl er geen haaien worden vermenselijkt), maar ook de film zelf vond ik best een hapklare brok. Toegegeven, hier en daar wel mindere CGI, maar ook wel leuke, luchtige humor en een Jason Statham die zoals altijd zijn beste beentje (hij heeft er gelukkig nog 2) voor zet. Grappig ook hoe sommige zo niet alle slechteriken aan hun eind komen.

Ik heb met dit tweeluik wel een beetje een Te Land, Ter Zee... gevoel. Dat belooft voor deel 3. Ik had eigenlijk verwacht dit deel af te zullen kraken (see what I did there?), maar 'k vond hem eigenlijk beter dan deel 1 toen nog formeel en pompeus met The ervoor. Alleszins één der leukere haaien-blockbusters.

En dan nu... sushi!

Waar begin ik? Best niet met doornemen wat anderen ervan denken. Al staat het ieder uiteraard vrij dit soort films bagger en onzin te vinden. Ik ben de compleet andere mening toegedaan, alleszins. Lang geleden bij een eerste kijkbeurt keek ik me al de ogen uit m'n kop, met de extra keren die ik hem sindsdien nog keek moet ik als het ware op een minority report zijn gestoten, want in feite steeg m'n waardering alleen maar tot, jawel, de volle 5 sterren. Ik ben hem als het ware met nog andere ogen gaan zien.

Ten eerste hou ik wel van science fiction, dat zit dus al goed. Binnen sci-fi liggen dystopieën me het meest, tweede check. Verder ben ik gek op who/why/howdunits met de bijhorende plotontrafelingen, vinkje nummer drie. Ten vierde ben ik tuk op een intrigerend verhaal, hier zeker aanwezig. En ten vijfde, de hele sfeerschepping, weergaloos. En zo kom ik uit op de 5 sterren. Omwille van de visueel soms wel iets mindere beelden zou ik er hooguit een halve ster af kunnen laten, maar dan nog zou hij staan als een huis. Overtreft voor mij zelfs Total Recall (de oude uiteraard, al was de remake niet eens zo veel minder).

Detailelementen die ik simpelweg geweldig vind in deze film: de planten, de bolides, de lotto-balletjes, de spiderscanners, de jetpacks, de kotsstokken, de aircrafts, de zieners/precogs, en ga maar door...

Films als deze geven me zin om weer ten volle in dit genre films te duiken. Om er eentje (mogelijks iets minder gekende) uit te pikken... The Bothersome Man.

An old Cherokee is teaching his grandson about life: “A fight is going on inside me,” he said to the boy. ”It is a terrible fight and it is between two wolves. One is evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. The same fight is going on inside you – and inside every other person, too.” The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather: “Which wolf will win?”

The old Cherokee simply replied, “If you feed them right, they both win. You see, if I only choose to feed the white wolf, the black one will be hiding around every corner waiting for me to become distracted or weak and jump to get the attention he craves. He will always be angry and always fighting the white wolf. But if I acknowledge him, he is happy and the white wolf is happy and we all win. For the black wolf has many qualities – tenacity, courage, fearlessness, strong-willed and great strategic thinking – that I have need of at times and that the white wolf lacks. But the white wolf has compassion, caring, strength and the ability to recognize what is in the best interest of all.

(extract uit de gekende Cherokee parabel, al wordt deze vaak wat verkeerdelijk ingekort)

Zo toepasselijk ook in dit verhaal: She's both a victim and a villain.
Echt een zeer boeiende documentaire, dit.

Pure horror, iemand zo ondersteboven hoog over de rand van een wolkenkrabber zien hangen. Vroeg of laat kom ik nog aan m'n eind door een hartverzakking bij zo'n soort scène. Het was de blanke van het stel die dit onderging, en zodra weer met beide pootjes op de grond kan er dan ook een knipoogje af naar een eerdere samenwerking tussen beide heren acteurs, met de uitspraak for a second, I thought they were gonna prove I couldn't fly.

Ook Money Train speelt zich af rond kerst, maar veel kerstsfeer zit er niet in. Integendeel, de feestperiode wordt aangegrepen om een grote slag te slaan. Mede omdat één van de twee protagonisten diep in de shit zit en zich er maar niet uit weet te werken. Op zich een leuke wisselwerking tussen Wes & Woody, maar J-Lo daarnaast had niet meteen gehoeven. Verder meen ik me te herinneren dat ik dit ooit nog een aardige film vond, dat vind ik anno 2026 dan toch minder het geval.

Was dit een film uit pakweg 2005 geweest, dan zou ik durven gokken hebben op een Money Train 2 en 3. Gelukkig bleef ons dat gespaard. Nog een naar weetje... toen deze film in de zalen speelde, kwamen meerdere onverlaten op het idee om op dezelfde wijze loketbedienden in brand te steken. Presidentskandidaat Bob Dole riep zelfs op om de film meteen uit de zalen te halen, voor dit verder zou ontsporen. De acteur Chris Cooper betreurde deze rol te hebben vertolkt. Helaas, sommige mensen sporen niet. Ik mag maar hopen dat het niemand aanspoorde om te testen of blanken echt niet kunnen vliegen...

Tot slot nog een stukje lyrics uit 1994 dat ik wel bij deze film vind passen:
No horse ever ran as fast
As the money that you bet
My thinking is derailed
I'm tied up to the tracks
The train of consequences
There ain't no turning back
(Megadeth - Train of Consequences)

Na het succes van Star Wars trok 007 in m'n geboortejaar ook de ruimte in, de laatste Bond-film met Bernard Lee als M. De film opent nagenoeg met de zeer iconische duikvlucht zonder parachute, toch wel steeds meer verbluffende beelden. Helaas gaat het verhaal niet hand in hand met de puike beelden. Het is me een enorm rommeltje, met zelfs een minuscuul stukje western erin gestopt. Een allegaartje aan settings, gedaanten en gebeurtenissen. Deze film staat omschreven als een actie/sci-fi, maar eigenlijk is het anderhalf uur lang een aaneenschakeling van avontuurlijke voorvallen. Pas de laatste 40 minuten gaat het over naar sci-fi. Tegen dan was ik helemaal niet meer betrokken. En dan volgden nog zeer ongeloofwaardige wendingen.

Conclusie: veel knappe zaken te zien, weinig samenhang te beleven. Je hebt uiteindelijk het gevoel naar 5 films in 1 te hebben gekeken, nooit goed. Je merkt dat er veel moeite in gestopt is, en de film bevat wel z'n vermakelijke momenten, maar het passeert allemaal zonder veel betekenis, jammer.

Grappig, ook al die jaren gedacht dat Cruise hier de hoofdrol in speelde.

Is trouwens de 2e keer dat ik me door de film heb proberen worstelen, zonder al te veel succes.

Oog om oog, tand om tand, zo deden Israeli's en Palestijnen al ruim voor München 1972, zo ook in de tijdspanne van deze film en ook vandaag de dag nog, en over enkele decennia en wellicht ook eeuwen niet anders. In sommige volkeren zit dat beurtelings wraak nemen er diepgeworteld in. Mij pakt het dan ook niet dat diegene die de opdrachten uitvoert zich het zinvolle van de wraakacties afvraagt nadat er al enkele gepleegd zijn. En dat ze zelf moeten opletten voor hun eigen hachje, is me nogal wiedes. Er zit verder nog wat seks in, wat emo-momenten met een kind in aantocht en na de geboorte, en steekpartijen, schietpartijen en explosies. Leven gaat en komt, maar bij betrokkenen in dit eeuwigdurende conflict net iets vlotter dan elders. Allemaal zeer realistisch weergegeven, maar dat is het dan ook. Vooral een veel te lange zit met heel veel niet zo boeiende stukken.

Er zijn zo'n handvol à tien films over de poging tot perfecte moord door studenten Nathan (dus geen Justin) Leopold en Richard Loeb in 1924, nu meer dan 100 jaar geleden. Dit is een recentere verfilming, maar dateert dus al van bijna 25 jaar terug. Andere films die de bron daar onder meer haalden, zijn Alfred Hitchcock's Rope uit 1948 (naar het gelijknamig toneelstuk Rope uit 1929) met 3,62 op MovieMeter naast 7,9 op IMDb en Compulsion uit 1959 (naar het gelijknamig boek van Meyer Levin uit 1956) die 3,44 op MovieMeter scoort en 7,4 op IMDb. Er zullen er nog wel zijn, maar deze zo denk ik de bekendste. Twee die bij deze op m'n lijstje zijn gekomen van films die ik wel zou willen zien. Vergelijken kan ik dus niet, maar ik vermoed dat deze beter gaan uitvallen dan deze Murder By Numbers, al ben ik wel dermate geïntrigeerd geraakt door het verhaal en was het interessant om een jongere Ryan Gosling te zien en de nog net iets jongere Michael Pitt, geen familie van.

Leopold & Loeb hebben in werkelijkheid als 19- en 18-jarig homokoppel een jonge knaap van 14 ontvoerd en vermoord, om hun superieure intelligentie te bewijzen. Vooral Leopold stond gekend als een wonderkind. Ook Loeb bezat een uitzonderlijk hoge intelligentie en beide waren van enorm begunstigde komaf. Ze stonden wel gekend als jeugdige criminelen: diefstal, inbraak, ... Leopold was nogal into Nietzsche's concept van de Übermensch en voelde zich wel wat boven de wet staan. De moord op Bobby Franks hebben ze uitvoerig beraamd, met 7 maanden voorbereidend werk, zelfs met plannen voor losgeld erbij.

Zelfs de film Funny Games uit 1997 van Michael Haneke met zo'n 10 jaar later de remake Funny Games U.S. met daarin wederom Michael Pitt zouden er enigszins op zijn gebaseerd. Ook afleveringen van Columbo, Murdoch, de film Swoon uit 1992, Like Minds uit 2006 en zelfs de Ghostface-moordenaars uit Scream. Voor nog meer informatie en literaire en audiovisuele werken rond deze zaak kan je uiteraard terecht op Wikipedia.

In dit licht vind ik Murder By Numbers helemaal niet zo slecht gebracht. Al vraag ik me af hoevelen weten dat het (zij het losjes) op ware feiten gebaseerd is?