Meningen

Een tijd geleden dat ik deze nog eens zag. Dit lijkt me zo'n film... love it or hate it. En toch zit ik tussenin. Qua stijl, zijnde het enorm chaotische, absurde, vulgaire, het constant draaiende, schreeuwerige, psychedelische, de flitsen en flarden, ... niet m'n ding. Maar het verhaal dat er tussendoor komt priemen, daar past dit eigenlijk wel goed bij. 'k Word er niet lyrisch van, maar wat ik irritant vind wordt wel wat goedgemaakt door het neerzetten van compleet van de pot gerukte personages en hun bijhorend (media-)circus. Een heel aparte filmbeleving alleszins, je waant je als het ware mee op de rollercoaster. Dus ja, deze komt weg met waar ik soortgelijke films niet weg vind komen. Maar op handen dragen zal ik het nooit doen.

Road trip tussen twee vreemden die aan mekaar verbonden raakten door toeval. Of geen toeval? Alleszins barst pas het laatste half uur de actie wat meer los. En krijg je zowaar een paar vette scènes. Maar daarnaast is het allemaal maar pover. Het verhaal ontwikkelde zich uiteindelijk niet al te positief.

Ik zie hier wat geponeerd worden dat deze toch een wat te misleidend hoge score krijgt, en toch zijn er sindsdien 4-en, 4,5-jes en 5-en voor blijven komen zo nu en dan. Moet toch zijn dat er iets in zit dat deze film verheft boven de gemiddelde gijzelingsfilm. Want dat is deze film uiteindelijk uiteraard.

Is het omdat het binnen het eigen korps te zoeken valt? Is het omdat de gijzelnemer zelf een onderhandelaar is en daardoor de blauwafdruk van zo een procedure kent? Is het omdat hij er zelf een andere onderhandelaar bijvraagt en deze standoff enigszins wild-west-gewijs een koele-kikkers-sfeertje creëert? Om nog andere redenen?

Geef hem zelf niet hoger dan een 4 omdat hij toch net wat lang is, en vooral ook omdat ze Adam Beck wel heel verdacht willen laten overkomen (fungeert uiteraard als red harring. Met dat personage heb ik althans de grootste moeite, aangezien die o zo vaak wel heel graag en ijverig Danny wil uitgeschakeld zien om dan aan het eind toch niet erbij betrokken te lijken. Maar afgezien van lengte en die te nadrukkelijke misleiding een uitmuntende actiethriller die alle lof verdient, wat mij betreft.

Sandra Bullock als IT-nerd... En eentje die graag de zonneklopper uithangt op een exotisch strand. Ze kent daarna ook wat van wapen, weet haar mannetje te staan in een lijf-aan-lijfgevecht met een man. Ja ja, de typische IT-er.

De film kent na een interessante start verder een nogal lange aanloop. Staat ook bol van de banaliteiten en enorme toevalligheden (zoals even naar toilet gaan om te ontsnappen aan politie). Dan is Enemy of the State is toch een pak boeiender.

Thunderball-remake, in een regie van Irvin Kershner, al gekend van Star Wars Episode 5 (1980), Eyes of Laura Mars (1978), S*P*Y*S (1974) e.v.a. en die later qua films enkel nog RoboCop 2 voor zijn rekening zou nemen. Sean Connery speelt hier als 52-jarige een dozijn jaar na z'n laatste optreden nog éénmalig 007 en dik 20 jaar na z'n debuut, wat wel nog 3 jaar jonger is dan Roger Moore. Grappig dat de titel verwijst naar Sean Connery's eerdere uitspraak dat hij niet meer in de huid zou kruipen van James Bond.

De film opent wel ludiek, met Bond die blijkbaar simulaties doorloopt, met zo horen we bij zijn evaluatie enkele keren game over. Om er dan op gewezen te woden dat hij toch niet meer zo scherp staat als weleer. Deze film zit eigenlijk vol met allerlei grappen en grollen, en ze zijn vaker wel dan niet geslaagd (ik denk maar bvb. aan he shoots and scores, en de dry martini). Er doen ook aardig wat acteurs in mee die ik ken uit tal van andere films en series. Zelfs Johnny English is van de partij (zij het uiteraard niet onder deze naam).

Halfweg de film enigszins verrassend om te zien dat een ruimte vol arcade games (wel heel veel Centipede en Gravitar) zo in trek is onder de beau monde. Dan is de status van video games doorheen de jaren toch tanend geweest. Zelfs 007 himself waagt zich aan een potje, onder het toeziend oog van vele kijklustigen. De daarop volgende dans had me wel achterwege mogen blijven.

Wel vraag ik me af of ik hem niet beter meteen na Thunderball had gezien i.p.v. zo veel Bondfilms later? Ik zag er alleszins weinig in terug, van wat ik me herinner, op wat waterscènes na. Naar het einde toe vind ik Never Say Never Again wel wat inzakken, maar uiteindelijk vind ik 'm wel net een 3* waard en dus boven Thunderball uit komend.

Na de serie 1985 uit 2023 dan ook deze film eindelijk eens gezien. Twee toppers van eigen bodem over een zelfde onderwerp. Beschamend dat zoiets op deze schaal is kunnen toegedekt worden. En wat een leed voor David en zijn overlevende naasten. Heb veel gelezen over hem, hoe zwaar het allemaal is geweest, ... Meerdere keren dan ook met een krop in de keel gezeten.

De eerste helft van de film voelt alsof er van een kortfilm een langspeelfilm is gemaakt. Maar die eerste helft dient blijkbaar louter ter opvoering van de sfeer, worsteling met allerhande emoties, het mysterie en enkele vernuftige elementen. De film gaat steeds meer en meer in crescendo, met een zinderend slotkwartier (enkele keren flink kippenvel).

The Night House bevat heel wat creepy momenten die me bevallen, maar baadt net iets te zeer in het bevreemdende, wat me minder ligt. Al begrijp ik dat het ergens metaforisch bedoeld is voor periode van rouw en verdriet/depressie, of althans voor wie het op deze manier interpreteren wil. Want je kan de film uiteraard ook louter zien als een demonische entiteit die Beth gaan achtervolgen is, waardoor Owen deed om deze entiteit tegen te werken.. Mede omwille van deze dubbele lading uiteindelijk wel een begeesterende film, al vind ik het niet evident welke waardering daar nu op te plakken. Denk dat ik toch maar voor 4* ga, want we zien toch net iets te weinig van dit soort films, of toch zeker beter gemaakte dan doorsnee.

Naar het einde toe kreeg ik het Dream Theater album 'Scenes from a Memory' vibes, wat zeker een positief gegeven is. Voor wie het niet zou kennen, hier het complete (progmetal) album met alle bijhorende songteksten. In reacties heb je daar het volledige verhaal uitgeschreven, dat ook wel eens verfilmd zou mogen worden.

Tot slot nog zeggen dat een film rond thema zelfdoding zo kort na het verlies van een goeie vriendin op deze manier wel binnenkwam.

Idris Elba goes Michael Myers

Behoorlijk doorsnee, maar het venijn en de kleine twist aan het slot deden me bijna nog verhogen naar 3. Idris Elba is wel geschikt voor dit soort rollen. Al hebben we dit soort films uiteraard al ettelijke keren gezien. En is het wel enigszins onverklaarbaar dat enerzijds hij na alles te hebben geïncasseerd - seriously, how much can you take? - haar in leven laat en anderzijds zij zo veel blijft uitrichten tegen die man, na wat ze hem al allemaal zien doen heeft. Omwille van die redenen toch maar bij 2,5 houdend. Onderhoudend voor een keertje.

When they always ask you why you're killing them, but never ask what's killing you...

De kinderen lagen erom in een deuk maar mijn humor als volwassen kerel is het alleszins hoegenaamd niet. Ik vond hem wel iets beter dan The Nutty Professor II.

Alleszins begon ik in de nillies wel wat een afkeer te krijgen van Eddie Murphy. En aan films waarin één persoon meerdere typetjes speelt, op een enkele uitzondering na dan. Al zal Eddie zich wel enorm hebben vermaakt ermee. Als de oude Chinees vond ik hem eigenlijk nog het leukst.

Het blijft toch een beetje pedofilie.

En voor den donkeren... euh, het licht thuis hé.

Altijd verbluffend hoe ze visueel een film uit de 19e eeuw weten weer te geven. Het is ook een knappe hommage aan een film uit ver vervlogen tijden, toen eigenlijk best controversieel. Het heeft een luguber eng sfeertje, met wat gore kanten ook, maar het verhaal zelf blijft wel aan de magere kant. Het is daardoor enigszins moeilijk kiezen tussen 3 en 3,5, maar laat me maar voor 3,5 gaan gezien de toch wel krachtige beelden bij momenten en de duistere sfeer.

Kwam voorgesteld op YouTube, en dus eens gekeken, me verwachtend aan een And Then There Were None verhaal. M'n verwachting werd niet geheel ingelost, maar zag dan dat dit een Giallo betrof (met spaghettiwestern invloeden) en ben dus wel geïnteresseerd verder blijven kijken. Het mysterie is alleszins vrij simpel en door de opening kan je ook wel ongeveer raden wat er aan de hand is, en zelfs ook behoorlijk goed in te schatten hoe precies. Het leukste vond ik alle typische '70s prullaria zoals een soort dartboard waar je velcro-balletjes naar gooit, de perpetuum mobile dingen, enkele abstracte bordspellen en andere spelhebbedingen (dobbelsteen-bol bvb).

Geen topper, maar wel nog vermakelijk. En voor de liefhebber van '70s vrouwelijk schoon.

"Abracadabra. I'm taking over."

Dit soort films kan ik toch ook zeer smaken. Ik hou van illusionisten, mentalisme, goocheltrucs en films erover. Hier dan nog eens gekoppeld aan criminaliteit (heists op zijn Robin Hoods) en mysteries, dat maakt het plaatje toch nagenoeg compleet. Het was zonet de eerste keer dat ik er eens helemaal voor ging zitten, en heb zowaar zin om hem weldra wederom met volle concentratie te zien!

Je moet het ook gewoon allemaal niet met een te serieuze blik bekijken, meen ik. Want ja, er zijn andere films rond illusionisten geweest met een heel andere sfeer, zich voornamelijk in oudere sowieso meer magische tijden afspelend. Dan denk ik voornamelijk aan The Prestige (2006) (die ik ook 4,5* gaf) en The Illusionist (2006) (4*), beide zich afspelend rond 1900. Dan baadt Now You See Me uiteraard in een heel ander soort sfeer, die van een flitsende kraak-film uitgevoerd door vier topillusionisten en gestuurd door een mysterieuze opdrachtgever. Wat mij betreft mogen er gerust nog meer films rond dit onderwerp worden gemaakt! Al ben ik op dat vlak door de zelfde franchise uiteraard al op m'n wenken bediend.

Bijpassende songs:
Styx - Grand Illusion
The Cranberries - Illusion
Magnum - Falling for the Big Plan
Megadeth - Fatal Illusion
Balance of Power - Ten More Tales of Grand Illusion
(en uiteraard nog vele andere)