Meningen

Enigszins meta, een documentaire over de stunts in een film over een stuntman waarin een cameraploeg filmt hoe ze stunts uitvoeren. Althans, als het om The Fall Guy gaat, toch. Ik vernam vandaag trouwens pas dat The Fall Guy een remake is van een serie uit begin jaren '80. Nooit gezien, nooit van gehoord zelfs. Verder ook nogal het stuntwerk in Violent Night. Toch een beroep apart.

Wow, overweldigend goede serie. Wat zit hier veel in aan satirische bedrijfskritiek. De doortrek van Regus Patoff kortweg ® doorheen het bedrijf CompWare gaat niet onopgemerkt voorbij. Het hele bedrijf kraakt letterlijk onder het bewind van de mysterieuze consultant. Het is een upgrade van Bucky Laplasse in Het Eiland, spelen met ethiek vs gehaaid carrière maken, een Waltz met de duivel, het is testen tot hoever je gaan kan, uitspelen van onderlinge relaties, werknemers herleiden tot tandwielen in het radarwerk, Patti die als een dolle Google/YouTube-gewijs bestandjes zit bij te houden van alle gebruikers, en de olifant in de kamer... helemaal aan het eind hoor je in het nieuws over een CEO wiens ambitie het was om een hele werkvloer te hebben bestaande uit humanoïde werkkrachten.

Gold is so heavy it settles down upon the lowest souls.

Knappe beelden, flauw acteren. Als geen al te groot LotR-liefhebber vond ik het op zich nog interessant openen, maar uiteindelijk werd het toch veel oeverloos gewauwel en in herhaling vallen. Was echt af en toe even een korte heropflakkering en dan weer veel te lang weinig of niets dat wist te boeien.

Voer voor de echte fans.

Als tiener en jongvolwassene heb ik nog enkele jaren NASCAR gevolgd gehad toen het op EuroSport te kijken viel, met toen good old Dale Earnhardt sr., m'n favoriet Rusty Wallace, Jeff Gordon, Darrell Waltrip, Mark Martin, de Bodines, de Labontes, Kyle Petty als de wat minder roemruchtige van het Petty-geslacht (en nog voor diens zoon Adam zou om het leven komen), ...

Sinds een 10-tal jaar de weg naar NASCAR teruggevonden via internet (tussendoor geruime tijd sumo-worstelen op de voet gevolgd gehad), met tal van documentaires en races uit lang vervlogen tijden. De laatste handvol jaren kijk ik van nagenoeg elke race wel de uitgebreide samenvatting en af en toe ook eentje live, met nu vooral een zwak voor Ty Gibbs, die enkele weken geleden z'n eerste race kon winnen.

Dit soort achtergrondbeelden en -verhalen bij de play-off strijd zijn wel interessant. Jammer dat het derde seizoen niet bij Netflix te zien valt. De Nederlandse ondertitels laten ook wel wat te wensen over. Caution telkens als "waarschuwing" vertaald, bijvoorbeeld. En zo waren er nog enkele dingen, 'k herinner ze nu niet meteen meer.

Dit is wel m'n ding. Er zijn ook raakpunten, doordat m'n tweeling destijds ook op neonatologie heeft gelegen, je kinderen zijn daardoor in hun eerste levensweken meer in handen van verplegend personeel en artsen dan dat je er zelf al veel band mee kan opbouwen. En ik kan me goed inbeelden dat een verwisseling in bepaalde situaties zeker mogelijk is, al vermoed ik dat de laatste decennia een pasgeborene vrijwel meteen een identificatiebandje krijgt.

Nu, zoals het in de serie verliep en getoond werd, het boeit wel en heb op zich ook geen problemen met de geloofwaardigheid. Ik heb meegeleefd, vond het interessante plotwendingen, sterk geacteerd en gefilmd, prachtige setting ook, ... Kortom, best wel een aanrader. Al had het de serie mogelijks goed gedaan indien dit over 6 i.p.v. 4 afleveringen gespreid zou worden. Al blijft zoiets balanceren op dunne koord.

In het tweede seizoen worden dingen al eens heel apart in beeld gebracht. Zoals Stef die de vrouwen uitkleedt met z'n ogen, Inge's verloofde Vic en stiefvader Paul (echte Vic) die van rol wisselen, Jos en Rita hun fantasieën, Franky die tegen pa Leemans praat, Jean-Marc z'n zelfmoordgedachten) en het bevat ook wat apartere humor zoals Jean-Marc die z'n macho-kant bovenhaalt (à la Marcske in FC De Kampioenen), Franky op de zittribune tegen de psychiater, de sessies bij de psychiater, de sketch met de cactus-koper (waar hij later in Wat Als nog eens naar zou verwijzen), Jean-Marc en Jos die het aan de stok krijgen met de Buffalo Boys, de collega van Jean-Marc, Adriaan Van den Hoof's humor). Ik vind dit seizoen dan ook net een tikkeltje leuker dan het eerste, vooral door de toevoeging van een compilatie van wat sketches, wel onvoldoende om het 4* te gaan geven, dus blijft het bij 3,5.