Meningen

Meer dan degelijke opvolger. Zelfs een tikkeltje beter, meen ik. Al geef ik ze beide 3,5*. Alleen dat overlopen van kamp, daar heb ik het niet zo mee in films. Daar waar ik in de eerste de stukken in Parijs het leukst vond, was dat hier de zipline en op de bergwand. Mis wel wat de babes uit de eerste dan weer. Maar 't heeft iets meer verhaal en minder bombast. Al blijft ook hier de actie van het scherm spatten uiteraard.

Ben op zich enigszins verrast dat dit soort films niet op meer lof kunnen rekenen, maar goed. Ieder z'n ding. Ik denk dat mocht dit soort films zelfs met minder technische middelen in de jaren '80-'90s op ons los gelaten werden, hadden ze hogere ogen kunnen gooien, want dat was wel wat de gouden jaren voor de actiefilms en dat waren ook de topjaren voor het G.I. Joe speelgoed.

Probeer "Teine!", das is Keltisch voor "Vuur! (Fire!)".

En gebruik je schietstoel ("Eject"), "Cur Magh".

'k Had als kind weinig met de G.I. Joe actiefiguren, of actiefiguren tout court. 'k Herinner me dat ik er enkele had van Masters of the Universe (He-Man en co), en een handvol van G.I. Joe, maar dat was het dan. Wel veel LEGO en Playmobil.

Nu vond ik een film rond G.I. Joe wel best interessant, maar bij een eerste kijkbeurt destijds was het eens te meer mijn ding niet echt. Inmiddels heb ik deze film toch al enkele malen gezien (3e of 4e keer zonet) en vind hem eigenlijk goed meevallen. Er gebeurt wel te veel op korte tijd, en soms ook tegelijk, maar boordevol actie, blitse gadgets, mooie meiden, leuke twists en redelijk verhaal. Geen topper, maar bovengemiddelde actiefilm.

In space there are no Happy Days

Dacht eerst nog richting 3,5* voor deze film aangezien ik hem steeds beter begon te vinden na halfweg, maar helemaal aan het eind zakt hij toch weer wat in en dus hou ik het bij 3. Maar wel eens leuk om gezien te hebben.

Is een beetje Alien meets Solyaris, en vormde enigszins voer voor de sequel Aliens wat later, gezien James Cameron hier optrad als production designer en de visuele en special effects verzorgend.

- Fun?
- Yeah, you know, what you see other people having.

Ergens is The Game een film die je maar 1x echt kan zien, daarna wordt het voor altijd een andere kijkbeleving. En toch heb ik hem nu al meermaals gekeken, en blijf ik hem geweldig vinden. Als ik aan Michael Douglas denk, gaat m'n herinnering steevast naar deze film, de grumpy grijze woordfetisjist en high society hufter, eigenlijk al z'n hele leven enorm vast zittend in het trauma om de zelfdoding van z'n vader: like my father before me, I choose eternal sleep. Nu ja, naast z'n rollen in Falling Down & Basic Instinct. In ieder geval een acteur die het gewicht van een film volledig op z'n schouders dragen kan. 'k Denk dat behoorlijk wat van de films waarin hij een hoofdrol heeft boven de 3,5 scoren.

Natuurlijk gaat het hele spel wel wat ver, er zouden zomaar doden kunnen vallen. Dan was het pas echt een life-changing experience geweest. Maar het hele mysterieuze sfeertje, door de muziek, talloze gebeurtenissen en wendingen in het verhaal, de vraagtekens die het allemaal oproept, ... helemaal m'n ding. Eigenlijk heeft hij veel weg van The Truman Show van een jaartje later, die ik eveneens 5* uitreikte, maar dan inclusief een hoog thriller-gehalte.

Ter afsluiting, Johannes 9:25:
Once I was blind, now I can see

De film scoort zowat 2,85 en toch zie je hier maar 2x een 3 sterren reactie. Hoog tijd dus om daar toch een halfje bij te doen. Voor mij zit hij tussen de 3 en 3,5. Mooi in beeld gebracht hoe de zorg voor zo een jongen niet evident is voor een relatie, zeker niet met daarnaast de andere dagdagelijkse strubbelingen, maar dat alles wel kan wennen en er dan ook veel moois kan ontstaan.

Net als een andere film die ik vandaag keek, The Gabby Petito Story, maakte dit wel heel wat los vanwege (helaas) enige herkenbaarheid.

Interessant onderwerp. Tot op zekere hoogte ook wat mee te maken gekregen, een kersverse mama als partner die op tal van momenten heel bizar uit de hoek kon komen en waar soms geen pijl op te trekken viel. Ook zij had behoorlijk wat onverwerkte trauma's uit het verleden, zij het nu geen papa die uit het leven stapte. Het betreft in deze film natuurlijk een tragikomedie, met dan uiteindelijk goeie afloop, maar iets zegt me dat de meeste koppels waarin dit is gaan opspelen het niet hebben gered, en soms nog wel erger dan dat.

Hoe dan ook, de film kwam bij momenten zeer dicht aanraken bij zaken die heel pijnlijk hebben aangevoeld, en dat vind ik enkel maar positief. Er zit wel een zekere lef in, en het is eens iets anders. En doordat het doorspekt is van humor blijft het ook luchtig en wordt het niet heel zwaar allemaal. Wel soms te absurd, maar goed.

Een legerfilm over getraumatiseerde ex-Vietnam-soldaten die bij hun terugkeer niet gesteund worden door vadertje staat kan rekenen op de standaard 7,5/10 op IMDb, 80% op rotten tomatoes, en 3,5+ op MovieMeter. Zo niet bij een film rond een ander soort traumatische gebeurtenis binnen de muren van het militaire bastion. Vooral op rotten tomatoes wordt deze enorm op de korrel genomen door de kenners. Was dit dan weer een aflevering van Columbo of een arthouse-film geweest, dan had de 4/5 nabij geweest.

Uiteraard staat het ieder vrij een eigen mening te vormen, bovenstaande is dus ook maar louter mijn kritische bedenking. Ik vond hem alleszins heel goed, een halve ster extra ook nog om zulk verhaal binnen dit soort kader. Eens een wat andere militaire film. Ik had hem ooit wel al eens met een half oog gezien, maar nu met volle aandacht en vond hem dan zeker ook sterker dan dat ik me kon herinneren. Eén van de weinige waar ik afgelopen weken zo van genoten heb.

Er kwamen bordspellen in beeld. Dat maakte iets goed, verder dikke vette pffff. Een nymfomane, een alcoholicus, veel religie, een rouwende man om de dood van vrouw en kind die de moeder en de dochter maar neemt, orale seks is geen bedriegen, incest, en wat nog allemaal. Heel veel chaos in m'n hoofd bij deze film hoor. Ik zag er ook amper de humor in. Bij de minst geslaagde films die ik in maanden zag.

Achteruitboeren, het was een Vlaamse stiel. Toch als je de talloze boerenfilms ziet. Geen wonder dat de lokroep van het verre Amerika toen voor velen wenkte. Anderen gingen zich vestigen in de stad, in het Brusselse bijvoorbeeld. En zo ontsproot uit deze film nog de spin-off Het Gezin van Pamela, een parodie door boer Gaston Berghmans en voadre Leo Martin. Alle gekheid op een (stropers)stokje, de film over het nu al zowat 125 jaar oude toneelstuk behaalde faam in eigen land en een klein beetje erbuiten.

Ellende troef voor het gezin, zoals we dat ook kennen van Boerenpsalm, die me wel iets meer ligt. Voor de oude Van Paemel is het antwoord op alle onheil nog een tandje extra bijsteken: "An ‘t wirk, nondedzu! tot da’k er bij cravere." De kinderen komen meer in opstand, zeker oudste zoon Eduard. Die verliet het gezin en platteland om in de stad te gaan werken, sloot zich aan bij de socialistische arbeidersbeweging om op te komen voor betere loon- en werkomstandigheden, doet actief mee met de stakingen, komt in den bak terecht, ... In het toneelstuk zoeken d'ander kinders elk op hun manier hun weg, dochter Célestine zoekt troost bij God. Niets voor Eduard: "'k ‘n Geleuve niemier aan uldere God, d’r ‘n es giene God veur d’oarme meinschen." Maar dit stuk en veel rond het geloof werd uit de film gelaten, zelfs dochter Célestine in het geheel. Leuk is wel het sappige oud-Vlaamse dialect in deze film.

De film zet ergens het generatieconflict in de verf, een zelfde soort generatiekloof die ik ook merk tussen die van mezelf en die van m'n ouders, dit dus toch wel 100 jaar na datum. Edoch, het lukt me niet om al te zeer mee te leven hiermee. Vroeger als kind al niet zo, later als jongvolwassene evenmin, en dus nog steeds niet. Misschien door de haast documentaire-achtige benadering van de gebeurtenissen, wat meer informerend dan entertainend overkomt?

Wel vind ik het zeer verrassend om te merken dat de film heel anders eindigt dan het toneelstuk. In het toneelstuk wordt de door een jachtongeval invalide zoon Désiré ziek waaraan hij overlijdt, in de film schiet hij op het laatst de net getrouwde baron Maurice koelbloedig dood. Blijkbaar een toevoeging door Hugo Claus.

Wat beelden betreft niet onaardig, maar verder zeer beroerd. Heb me vooral vaak geërgerd. Wat een zootje samen. Ik heb hem bij mijn 2e poging uitgekeken gekregen, al vergde dit behoorlijk wat doorzettingsvermogen. Slechts 1 van de 4 leading ladies kon ik wat hebben, met name Kristen Wiig. De 3 andere waren vooral luidruchtig, irritant en uitlacherig. En leuk verhaal en goed beeldmateriaal ten spijt, de hoofdactrices dienen de film te dragen.

Moord en vergelding, het eeuwenoud recept voor vele verhalen. Neem daar het maffiawereldje bij en je krijgt vergelding om vergelding. Oog om oog, tand om tand, en wie loog een mes in z'n hand. Gevolgd door een touwtje om de hals of door een kogelregen doorzeefd. Er stappen er al dan niet kortstondig in het huwelijksbootje, verder leggen er vooral vele het loodje.

Als tiener kon ik me in zo'n film niet vastbijten. Als adolescent deed ik nog wel eens een poging, maar ik kwam er gewoonweg niet doorheen. Ouder worden en een drang om vele klassiekers op de teller te krijgen, hielp om me er wel eens door te worstelen. En warempel, ik vind The Godfather best kijkbaar. Absoluut goddelijk zoals z'n algemene status zal ik hem nooit vinden, maar wel zowat de beste pure maffiafilm die ik zag. Al vond ik Casino ook wel wat van dit niveau (al vond ik die destijds in de bioscoop niet zo goed als dat ik hem later vond).

Vind het wel fascinerend hoe de Italianen zo een greep op de Verenigde Staten en ook wel Hollywood hebben gehad. Met uiteraard al de spaghettiwesterns om te beginnen, maar dus ook de vele maffiafilms. Al is dat de voorbije decennia zo lijkt het wel fel weggeëbd. Van mannen als Al Pacino, John Cazale, Robert De Niro en Joe Pesci is de Italiaanse afkomst duidelijk. Vind dan ook vooral Marlon Brando hier verbluffend. Hij van gemengde Brits-Iers-Duits-Nederlandse afkomst en dus niet direct Italiaans bloed door de aderen vloeiend, speelt toch maar knap Don Corleone.

Welcome to the backstabbers club, nauw verwant met de backscratchers club. Niet alle aanslagen zullen slagen, voor sommigen loopt het af in bad, anderen leggen het loodje in een bootje. Ergens hilarisch als je de belofte kreeg dat de familie binnen 5 jaar legaal zou opereren, nadat ze al 2000 jaar of zo in Siciliaanse familievetes betrokken blijkt.

Nu had ik verwacht dat de tweede film, zowel prequel als sequel, me meer zou kunnen boeien dan deel één, maar dat viel me toch wat tegen. Op zich ook wel apart dat ik 46,5 jaar moet geworden zijn om een klassieker van inmiddels meer dan 50 jaar oud voor het eerst te zien. Maar daar is gegronde reden voor, zo is gebleken. De hele maffiacultuur ligt me gewoon niet zo, en weet me ook onvoldoende te entertainen als verhaal. Ze spelen alleszins graag één happy family, en loopt daar toch wat mank, dan besnoeien ze zonder verpinken op wat familie, want aan interne twist hebben ze een broertje dood.

Ach ja, leven en laten leven zal niet meteen een Siciliaanse leuze zijn, noch binnen maffiakringen, niet eens bij de James Bond film van rond die tijd. I can dig that. En het film-twee/drieluik betekende ongetwijfeld de Grand Cru van de Italo-Amerikaanse (of mag ik zelfs schrijven Amero-Italiaanse?) acteurs en is een uit de kluiten gewassen maffiafamilie-epos. Dat heeft zeker z'n waarde, dus snap zeker dat het cultstatus verwierf. Wel begrijp ik iets minder hoe het algemeen genomen zo hoog scoren kan. Maar dat ligt ongetwijfeld meer bij mij dan aan de films zelf. Ik prijs me gelukkig geen clan van de familie te zijn die na zich openlijk twijfelachtig uitend niet meteen dient te vrezen voor een paardenkop of erger.

Just when I thought I was out, they pull me back in, grrr.
Politics is knowing when to pull the trigger.

Een over lijken gaand maffiosi op audiëntie bij het Vaticaan, kan tellen als opener. Voor geld blijkt alles te koop, zelfs zuivering van blaam. Maar helaas is de paus net dan niet in optima forma, en krijgt Don Michael Corleone ook een opstootje. Back in de US of A maakt ene Zasa de familie gaga. Maar de ene z'n benen als lood, betekent de ander z'n dood. En bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan. Eens te meer worden kopjes gesneld en hele clans geveld. En allemaal omdat ze kiezeltjes in hun schoenen hebben zitten.

Ik was wat verrast dat deze film zich bleek af te spelen in 1978. En heb dan ook even opgezocht wat de reden was dat deze pas in 1990 het licht zag. Interessant. Zeker ook om te zien dat aanvankelijk Winona Ryder de rol zou spelen die uiteindelijk door Sofia Coppola werd ingevuld. Gezien de toch wel behoorlijk lagere ratings had ik hem ook minder verwacht, maar vind deze eigenlijk de beste van het drieluik, met als summum de grand finale. Ik zag trouwens de gereviseerde versie uit 2020. Geen idee waarin die zoal verschil van de versie uit 1990.

Tot slot nog 2 toepasselijke stukjes songtekst:

From our lives beginning on
We are pushed in little forms
No one asks us how we like to be
But don't push me to the maximum
Shut your mouth and take it home
Cause I decide the way things gonna be
I want out
To do things on my own
There's a million ways to see the things in life
A million ways to be the fool
In the end of it, none of us is right
Sometimes we need to be alone
(Helloween - I Want Out)

When you hear them saying "Trust me"
Don't wait to see what's next
Thrown to the wolves, forever trusting
Raised in a form of living Hell
Sing a one note song of rage
Live and die within your heart
So beware in the shadows
Your family tree waits in the dark
Let me show you how I love you
But keep it in the family tree
(Megadeth - Family Tree)

Wat mindere Godzilla-film vind ik deze toch. De meer T-Rex dan Godzilla zaait dood en verderf. Er moeten wel honderdduizenden tot miljoenen slachtoffers gevallen zijn, maar je krijgt er amper te zien, Emmerich heeft er dan ook meer een zoveelste rampenfilm dan monsterfilm van gemaakt. Leukste scène is wanneer de eieren uitkomen, maar dit doet het nog meer als een telg uit de Jurassic Park reeks dan uit de Godzilla/Gojira franchise aanvoelen. Door veel herhaling van zetten voelt de film ook wel te lang aan, hij gaat ook zeer vlotjes boven de 2 uur. Wel leuk om de voormalig WTC-torens nog eens te hebben gezien. Gek genoeg werden deze niet neergehaald bij de ravage en razernij. En Matthew Broderick's puppy-ogen komen in dit soort film ook wat minder tot z'n recht.

Pierce Brosnan maakt in GoldenEye een geweldige intrede als de nieuwe James Bond. Deze titelsong is ook wel zeer vet. De film heeft verder sterke actiescènes, een goed verhaal, boeiende slechteriken, alleen wat jammer dat ze het qua begintitels niet wat zoals bij Sleuth aanpakten. Waarom zat dat vroeger ook steevast vooraan? We zijn dat nu al vele jaren achteraan gewoon, en da's toch handiger. Al hebben ze er in Bondfilms wel altijd iets fraais van gemaakt.

Wow, de 3e Bond-film beviel me toch heel wat beter dan de 2 voorgaande (Dr. No kreeg 2,5, From Russia with Love 2). 'k Vermoed dat ik deze net als Dr. No heel lang geleden al eens zag, maar van beide was bitter weinig blijven hangen. Zodanig weinig dat ik niet eens met zekerheid kan zeggen dat ik deze ooit al eerder keek. Leuke schurken ook en vermakelijk hoe Bond ze verschalkt. Uiteraard laten ze tig keren toe 007 voorgoed te elimineren, maar zo herinner ik me de James Bond films wel. Eerst nog uitgebreid uit de doeken doen wat hun verdere snode plannetjes zijn en hem dan de rug toekerend bij z'n laatste doodstrijd, met dan nog een Houdiniaanse ontsnapping.

Alleszins bevat Goldfinger heel veel van wat ik zo leuk vind aan de James Bond films: excentriekheden (vergulden), wagenwaaghalzerij, leuke snufjes, snoodaards van schurken, grootse plannen, een bolwerk/rovershol vol technische hoogstandjes, knappe dames, fijne humor, ...

Blijft bij m'n favoriete films. Aan plottwists geen gebrek, en hoe het verhaal speelt met publieke opinie en mediatisering is meesterlijk en wat in veel andere films totaal niet aan bod komt. Uiteindelijk is het ook een magistraal verknipte manier van je relatie redden. Wat een voorbereidend werk is daar allemaal ingestopt, en dat krijg je ook boeiend uitgelegd nog voor halfweg de film (meestal zulke onthullingen pas aan het eind). Dikke pluim ook voor hoe het hele verhaal wordt verteld, met de Amazing Amy boeken, de dagboekstukken, een hele poos het mysterie ophouden, en dan plots levende Amy on the run in beeld. Kortom, een verhaal in meerdere bedrijven.

Je wordt als kijker ook uitgenodigd mee te denken over hoe je er tegenover staat, en wordt daarin wel wat heen en weer geslingerd. Hoe immersief kan je een film maken? Tenzij zo een film waarin je als kijker zelf de uitkomst kunt sturen, maar daar gaan we 't maar niet over hebben, want met AI...

Ik had me voorgenomen er enkele stukken van te kijken vannacht, en toch weer integraal zitten kijken, ook al zag ik hem nu al een aantal keren. Heel bizar om te zien hoe sommigen deze film maar niets blijken te vinden (de Affleck-haters doen uiteraard sowieso hun werk), maar goed, ieder z'n smaak en mening.

Zo, die vloog voorbij. Afgezet na een minuutje.

Alle gekheid op een stokje, de eerste drie kwartier is het toch vooral haastig vooruit bollen naar wanneer de echte actie losbarst. Maar uiteindelijk vond ik de hele operatie maar vrij vaag in beeld gebracht, ook niet al te spannend gemaakt: ze grappen en grollen en frunniken er op los, wat me doet afvragen ook waarom Angelina Jolie er überhaupt in diende te zitten, behalve voor de nodige sex appeal. De ernst van de zaak drong alleszins precies onvoldoende door, het ging vooral om machogedrag poneren. Een beetje zoals bij dat andere autofilmproduct uit die tijd, Fast & Furious.

En dan dat slot... Een dermate onmogelijke opdracht fijntjes uitvoeren, en dan moeilijk doen om 12 minuutjes te laat en die ene door achtervolging geblutst aangekomen bolide. Dat zijn 720 seconden. Gedeeld door 49,5 geleverde wagens nog geen 15 seconden per wagen.. Ik bleef vooral ook achter met de zinloosheid van de hele operatie en grote vraagtekens bij de (on)bekwaamheid van politiediensten. Het maakte me allemaal vooral nieuwsgierig naar het origineel uit 1974. Maar 'k zag wel Robert Duvall nog eens bij leven en welzijn. RIP.

Wat ik me ineens afvroeg... hoeveel mensen zouden de personages gespeeld door Joe Pesci al het hoekje om hebben geholpen? En zich dan nog laten aftuigen door een kind dat alleen thuis zit met Kerst.

Al heeft GoodFellas (uiteraard) Home Alone flink in de schaduw gezet in 1990 en lang daarna. Niet dat ik daarin volg, maar de cijfers spreken voor zich. Nu is GoodFellas wel een gangsterfilm die ik nog behoorlijk boeiend vind, zij het ook wel een relaas van allerhande zinloosheid. Je raakt tegen halfweg meer en meer in de film gezogen, zoals ook bij The Godfather, Casino en nog wel meer van dit soort maffiafilms. Maar de teneur is telkens wel zeer identiek, the rise and fall van één of ander mafioso, onderweg een hele liquidatie tonend, veel macho en wacko stuff, vrouwen die worden mishandeld en bedrogen maar toch blijven, aan het eind een finale afrekening of rechtszaak, et cetera. Ik kan er maar één les uit trekken: If you wanna be a mobster, be a Paulie.

'k Vind hem uiteindelijk net iets minder dan Casino & The Wolf of Wall Street, maar onvoldoende verschil om hem een halve ster minder te geven, dus 3,5* ook voor GoodFellas.

Toen ik nog thuis woonde deze klassieker al eens gezien, maar vond er toen weinig aan. Nochtans ben ik wél opgegroeid met Louis de Funès films en vind ik er meerdere ook best goed, vooral Le Gendarme et les Gendarmettes (de Saint Tropez) zag ik vaak en kan ik blijven zien.

Later als jongvolwassene de film meermaals nog een (poging tot) kijkbeurt gegeven, maar ligt het aan het feit dat deze film geen jeugdsentiment voor me betekende of aan het oorlogsthema(?), maar wederom kon ik er niet zo veel mee.

En dus nu in mijn eindjaren als veertiger wou ik er nog eens goed voor gaan zitten. Maar verder dan een 2,5 kom ik echt niet. Niet omdat er geen echte oorlogsbeelden in zitten, want des te beter. En er zijn wel enkele scènes met leuke situatiehumor (zoals de kamerverwisseling en de vatenverwisseling door de schele Duitser), maar het leukste aan de film vind ik de Tea for Two momenten (vooral dan in het badhuis) en de omgevingsbeelden van het berglandschap en de kronkelende wegen. En ook een pluim voor het spreken van zowel Frans, Duits als Engels in de film. Maar toch net onvoldoende om vooral op basis daarvan dan naar 3 te stijgen. Hij zit me gevoelsmatig wat op een 2,75.

Misschien was voor die tijd een komische avonturenfilm van dit opzet en rond het WO II thema behoorlijk ongezien? Maar dan laat ik me toch meer verbluffen door de beelden uit Grand Prix van dat jaar en verblijden door de humor in bv It's a Mad, Mad, Mad, Mad World uit 1963. Om er maar twee te noemen. De Japanse prenten Harakiri uit 1962 en Tanin no Kao (The Face of Another) uit ook hetzelfde jaar als La Grand Vadrouille zijn pas echt kleppers, maar dat is meer appelen met peren vergelijken. En The Sound of Music uit een jaar eerder en met ook wat oorlog in het verhaal die ik recent herbekeek waardeerde ik toch ook met een puike 4*. Dus kan ik enkel maar concluderen dat La Grande Vadrouille toch echt te weinig voor me doet en dus zijn reputatie niet waarmaakt voor me. Oh, vanwege de gelijkenissen qua thema, Allo Allo heeft me ook nooit zeer aangesproken, dus misschien ligt het toch vooral aan het thema van verzetsstrijders in oorlogstijd?

Eigenlijk maar één vraag... waarom zijn de Garrity's meer dan anderen? En waarom gedragen ze zich ook zo? Lastig om zo dan mee te leven met dit drietal terwijl je het perfect prima zou moeten vinden dat anderen voor hun redding dan het loodje leggen.

Wel een rampenfilm met behoorlijk goed gemaakte beelden, dat dan weer wel. 2,5 à 3.