Meningen

Een conflictueuze prent. Ik had lage verwachtingen bij de titel, coverfoto en het verhaal in grote lijnen. Die verwachtingen stegen dan wel weer door Denzel Washington, Brendan Gleeson, Joel Kinnaman, Robert Patrick, ... en de hoge waardering hier. Nadat ik eerst dacht dat hij hier maar 2,50 scoorde, maar dat blijkt om een andere Safe House te gaan. Er zijn er immers meerdere, en ze staan ter misleiding bij Mr.Google. Voor mij is deze film alleszins te rauw en te serieus, vind dit soort cameravoering ook verre van aangenaam om volgen. En al dat gepangpangpang en gepiefpafpoef...

Ik zou niet de geknipte man zijn voor een werkje binnen de CIA of MI5/6/7. Ik kan al dat goed en slecht niet zo best uit mekaar houden en zo rolletjes spelen vind ik nog wel leuk voor een potje social deduction, De Mol en De Verraders, maar niet zozeer in het echte leven. Al betreft het hier uiteraard ook maar een film met acteren en zo. Een lach en een traan, al wordt hier aan beide niet gedaan. En dus vallen er mensen neer, krijgen er anderen raken klappen, vliegen de kogels om de hoofden en lijven en soms ook erin, kleeft er bloed aan muren, vloeide er ook zweet en ... nee, geen tranen, wordt er geduwd en getrokken, gebroken en gestoken, geknald, vergald en verknald. Hard om hard. Uiteindelijk eindigen we social-deduction-gewijs met een stuk minder, en heeft er één kamp gewonnen. Maar er nu nog steeds niet uit of het de goeie of de slechte zijn. En waar was nu dat safe house? Heb nooit een veilig onderkomen opgemerkt. Ha, maar zo stond het ook op de cover... niemand is kluis. 't Ligt misschien aan dat dubbelzinnig Engels...

Deze boodschap vernietigt zichzelf in 5... 4... 3... 2... 1...

Wow... wat een constante chaos. Hier en daar enkele leuke grappen, zowel woordelijk als visueel, maar kon er nooit met de focus bij blijven en moet de eerste film waarin ik Seth Rogen gedegen verdragen kan nog zien. De man heeft als pluspunt wel mee dat hij de dingen soms anders brengt en doet dan doorsnee, maar hoefde dat zo irritant? The Green Hornet heb ik halfweg zelfs afgezet vanwege het constante gekibbel, en dat komt in al z'n films wel terug. Al gaan m'n haren al rechtop staan van 's mans stemgeluid, of zeg maar -gebrul.

Nu, los van gebrekkig gedogen van de heer Rogen, het is in deze film ook niet al te zeer mijn soort humor, maar 'k zal dus tot het Ras der Azijnzeikers behoren. Voor de originele setting wat hier en daar wel interessante fragmenten oplevert ga ik de film wel nog delibereren, een 2 en een halfje. En dan ben ik mogelijks mild. Maar dat zal de liefhebbers worst wezen.

Kon ik maar terug in de tijd en een andere film kiezen. Scream 2 ben ik immers gaan zien bij date één in wat zou uitgroeien tot een relatie van bijna 14 jaar, m'n langste ooit. Wist ik toen veel dat m'n relatieleven uiteindelijk als een soort van Scream-franchise zou gaan lezen... Hoe meta kan je het hebben?

Minus het aantal doden, gelukkig. Maar wel met plottwisten, vele spanningsmomenten, de occasionele scare jumps, een vleugje zwarte humor, een afvallingsrace en uiteindelijke afloop een single bestaan, door traumaleed geplaagd. Ondanks dit alles, blijf ik Scream 2 toch lichtjes geweldig vinden. Het is misschien niet mijn favoriete scary movie, maar het doet een zeer verdienstelijke poging. Meer van dit, graag.

Oh ja... we zijn niet terug in de tijd, we zitten dus al aan 7 inmiddels. Stel je voor dat ik toen bij date één Titanic was gaan zien. Dat zinkend schip was ook wel zeer meta geweest, maar 7 films daarvan, bespaar het ons.

I didn't want to spend the rest of my life being afraid of monsters.

I wanted the monsters to be afraid of me.

All the best lies are based on the truth.

Om de Scream-films nog een beetje aardig te kunnen volgen, vergt het wel enigszins mee te zijn met al het vooraf gebeurde. Misschien de volgende keer eens proberen met een overzichtje van alle personages en wat hen zoal overkwam erbij. Al blijf ik wel te zeer een fan van de metahorror slasher whodunit franchise, om me hier te zeer aan te storen. Integendeel, zou ze eigenlijk wel eens in één marathon-zitting willen uitzitten.

En een film die me een goeie song in het hoofd doet prenten, altijd een meerwaarde.

Killer, intruder, homicidal man.

If you see me coming, run as fast as you can.

A blood thirsty demon who's stalking the street.

I hack up my victims like pieces of meat.

I lurk in the alleys, wait for the kill.

I have no remorse for the blood that I spill

A merciless butcher who lives underground.

I'm out to destroy you and ,I will, cut you down.

(extract uit Good Mourning / Black Friday van Megadeth)

Ik heb me speciaal voor deze film een account gemaakt op deze site, want wil hier wel wat dingen over kwijt.

Aangezien de film op 17 januari Netflix zou verlaten deze bekeken nadat ik hem enkele maanden geleden aan m'n lijstje had toegevoegd. Het onderwerp spreekt me aan aangezien ik zelf op jonge leeftijd in de schaakwereld actief was, ook een privé-coach had, na vele jaren het schaken weer opnam, enz...

Nu was deze film nog geen 20 minuten ver of ik zag de jonge hoofdrolspeler ostentatief zijn witte dame vol genoegen van 'ik heb je' neerploffen en zijn volwassen tegenstander vol ongeloof en in schaamte zijn witte koning ter overgave omver gooien. Hoe kan je zo een filmblunder over het hoofd zien? Zowel winnaar als verliezer kan niet met dezelfde kleur spelen, toch? Er zaten schaaktechnisch nog wel wat foutjes in hier en daar, al heb je dat helaas in de meeste films rond schaken. Wat ik niet begrijpen kan. Een film over zo'n onderwerp hoort toch met passie voor het spel te worden gemaakt? Dat lijkt hier alleszins verre van het geval.

Het overdreven typisch Amerikaans melige neemt in deze film het voortouw, met bewieroking van hun boegbeeld bij uitstek Bobby Fischer voorop (vooral grote held omdat hij als zowat enige en als Amerikaan de toenmalige Sovjet-hegemonie in het schaken een hak kon zetten en zo mee een cultheld werd in Koude Oorlog tijdperk). Er zitten ook tal van elementen in die ver staan van hoe het werkelijk in deze wereld gaat. En dat stoort. Evenals hoe het park-schaken geromantiseerd wordt en de coaching toch wel zwaar overgedramatiseerd. Wat de film voor mij nog redt van de ultieme ondergang is dat er wel vrij aardig in geacteerd wordt en het algemene verhaal niet helemaal de mist in gaat. Maar wat een gemiste kans om ook de kenners mee te krijgen voor en in zo'n film...

Ik open met een eerste bijdrage met een C4-tje...

Verrassend hoe laag deze film hier scoort en hoe weinig gekend deze ook is. Ik vermoed dat de meesten die hem laag waarderen toch niet eruit halen wat er met de film bedoeld werd. De humor zit goed, de spanning is aanwezig, en last but not least, hij herbergt zo veel meer dan wat op het eerste zicht lijkt. Was er meer gespeeld geweest met de grens tussen zin en waanzin, ik had hem nog sterker gevonden. Nu bleef het een beetje The Game ofte Fincher light, maar wel met fraaie onderliggende twist.

Ik blijf dit een miscast vinden en enkele dingen totaal niet bij het personage Sherlock Holmes passen. Het verhaal an sich, los van Sherlock en Watson, trekt me ook onvoldoende mee. Al kan het er nog wel mee door, en bepaalde scènes staken er wel bovenuit. Misschien ben ik te grote fan van hoe Sherlock en Watson door Benedict Cumberbatch en Martin Freeman werden neergezet?

Deze Sherlock Holmes voelde me iets te zeer als Iron Man gaat toneeltje spelen. Sherlock is voor mij een verwaande hoogbegaafde snob die graag op tijd en stond z'n thee drinkt, geen macho straatvechter. En hij lost complexe zaken op met de grootste finesse aan de hand van details. Het valt me op dat rond deze film ook grote verdeeldheid heerst... of hij wordt echt wel goed bevonden, of een fikse tegenvaller, weinig daar tussenin. Ikzelf zit er wel wat tussen.

Vaak gelezen dat deze beter zou zijn dan de eerste, maar ik zou ze eerder op gelijke hoogte zetten, met punten waarop deze beter en andere waarop deze minder scoort. Blijf ook wel wat een probleem hebben met hoe Sherlock Holmes wordt neergezet, als vechtersbaas. Maar eenmaal die weg ingeslagen uiteraard... En het wordt hier gebruikt als tool om Sherlock's scherpzinnigheid weer te geven. Maar dan ook al dat schietgraag gedoe er nog bij, en als ware een halve nipt aan de dood ontsnapte oorlogsheld... Dat is toch al ver afgeweken van het originele personage.

Enig prachtig wel, ondergedompeld te worden in Londen, Parijs, Heilbronn (Württemberg) en Meiringen (Zwitserland) eind 19e eeuw. Wel kras dat Holmes toen al met een wagen rondreed, die bestonden toen slechts enkele jaren. Al was een man als hij ongetwijfeld een pionier. Edoch zou dit om een nagemaakte (steampunk-)Duryea (Amerikaanse wagen-pioniers) uit 1893 gaan. Echter, in Parijs aangekomen prijkt op een ticket voor de operavoorstelling Don Giovanni 'mardi 7 novembre', en dat kan dus in 1882, 1893 of 1899 zijn geweest. Maar op een (Britse) krant na de bomaanslag tijdens die opvoering staat de datum 'november 9, 1891' te lezen (en dan nog het artikel startend met "Yesterday, ...", klopt ook al niet), passend bij het gegeven van de bomaanslagen in die periode en een jaar nadat de eerste film zich af had gespeeld. Holmes zelf spreekt even later ook uit "Het is 1891, ik had een ballon kunnen huren".

Nu, aangezien die Duryea om een Amerikaanse wagen zou gaan en er in die tijd nog geen overzeese fabrieken zullen zijn geweest... Toch wel een bundeltje slordige onregelmatigheden samen: Een film zich afspelend in 1891, toch in het bezit van een wagen van Amerikaanse makelij in Engeland en uit 1893, een operavoorstelling die in 1893 moet zijn geweest volgens dag en datum op het ticket, en een krant van twee dagen na de bomaanslag bij die voorstelling uit wederom 1891 die het heeft over het voorval van gisteren. Al zou ik niet eens mogen vallen over zulke pietluttigheden? Sowieso al een knap staaltje werk erin gestopt. En dan die trein, toen was dat toch echt nog een avontuur op zich! Er volgen verder magnifieke stoomboten, adembenemende gebouwen, fraaie klederdracht, bijzondere schaakklok en een lekkere wijn uit het gezegende jaar 1789 (ik zou er meer dan 100 jaar later toch m'n lippen niet aan durven zetten).

De manier waarop het verhaal wordt verteld, is wel sterk gedaan. Visueel knap ook (die schietscène in het bos bvb.), en er wordt ook wel goed geacteerd. Wel heb ik de fanatieke titanentweestrijd tussen meesterbreinen met Moriarty nooit al te boeiend gevonden. Ik zie Holmes nog het liefst ingewikkelde raadsels oplossen. Maar goed, professioneel goed gemaakte film alweer.

Destijds in de bioscoop gezien, en ongetwijfeld gaf ik hem toen 4* of meer. Dat is niet overeind gebleven, maar ik hou wel nog steeds van het creepy sfeertje in aanloop naar eindelijk dan de wezens in beeld. Daarnaast ben ik enorme fan van M. Night Shyamalan's werk, een regisseur die me enorm ligt. Z'n beste is voor mij The Village, die ik 5* toeken. En op zich is dat een beetje zoals deze Signs, maar dan gewoon pakken beter uitgewerkt. Recent herbekeek ik 5 van z'n films en ik plaats ze in deze volgorde:
1. 5,0 - The Village
2. 4,5 - The Sixth Sense
3. 4,0 - Split
4. 4,0 - Old
5. 3,5 - Signs

Wat zo jammer is in Signs, is dat het geloof er een grote rol in speelt, nagenoeg de hoofdrol (zo ook in The X-Files: I want to Believe ). Er is uiteraard een (best groot) publiek voor, maar persoonlijk heb ik daar niets mee. In The Village zit dat ergens ook, maar heel wat vernuftiger uitgewerkt, zonder dat hier te veel uit de doeken te gaan doen. Ik vind The Village overigens een film waar je moeilijk veel over kan zeggen zonder de talloze dubbele lagen prijs te geven. Dat is in Signs gelukkig makkelijker. Er zijn UFO's met ruimtewezens naar onze planeet afgezakt en ze komen niet in vrede, maar worden voorlopig afgeweerd. Waar Shyamalan's films het vooral van moeten hebben, is mysterie en sfeer. Meer nog, ik vind hem daarin behoorlijk sterk. The Happening vind ik daarom ook een leuke, en uiteraard ook de Unbreakable-trilogie.

Voor de rol die uiteindelijk naar Joaquin Phoenix ging werd aan Mark Ruffalo gedacht, maar die had toen een ingreep voor kanker achter z'n oor. En in plaats van Mel Gibson had het net zo goed Paul Newman of Clint Eastwood kunnen zijn. Tot slot, Signs blijkt geen Stephen King verfilming, het had wel zomaar even gekund.

Zonet herbekeken. Wat een heerlijke horrorfilm is dit toch. Vind 'm wat hebben van The Ring, van de thriller Fallen ook. Twee films die ik 4,5* gaf. Ga deze daarom ook verhogen van 4 naar 4,5. Tot aan de laatste 10 minuten vind ik zelfs de 5* in de lucht hangen, maar het einde haalt het helaas wel nog wat omlaag voor me.

Die It Follows, die moet ik dan ook maar eens opzoeken...

Sitting next to me is my brother from an other mother.

Ik heb geen vliegangst, oef. Ik heb wel ofidiofobie, zoals in de film uitgelegd angst voor slangen. Ook wel een beetje hippopotomonstrosesquippedaliofobie (angst voor moeilijke, ingewikkelde woorden), dus zeg maar kortweg sesquipedalofobie. Ik ga dus niet zo goed op monsterlijkheden. Een bakkie vol slangen lijkt me dan ook een enorme gruwel. Toch kan ik Snakes on a Plane zien zonder handen voor de ogen of hartkloppingen. Komt mede doordat ze er heel computerachtig uitzien en vaak met een hele hoop samen in beeld worden gebracht. Ik had het persoonlijk een stuk enger gevonden indien slechts een handvol slangen vrijwel onopgemerkt hier en daar slachtoffers zouden maken i.p.v. zoals nu in geen tijd totale chaos en paniek. Verder bevat de film ook de nodige actie en humor om de horror luchtig te houden. Vind het wel een beetje apart dat deze niet als actie/horror bestempeld staat, maar dat is dan misschien toch m'n slangenvrees die door komt schemeren.

Hoe dan ook kan ik me wel nog vermaken met deze film, en dus ondanks geen hoogvlieger in filmland, toch een 3*.

De tatoeages die deze man draagt (o.a. Please Kill Me) zeggen ergens wel wat hoe hij in het leven stond en staat. En dan komt plots overvallende doofheid erbovenop. Geen wonder dat het een wel zeer donkere rit wordt. Waarmee ik er uiteraard niet licht over wil gaan. Maar 'k kan gewoon niet al te sterk meeleven met de hoofdfiguur, ondanks dat ik zelf bv. metal-liefhebber ben. Nu, de film is ongetwijfeld ergens bedoeld ter acceptatie van deze handicap, met op het eind ook doofheid boven kunstmatig horen (dubbele laag in de titel) verkiezend, zo doet vermoeden. Wij als kijker mogen en kunnen dit proces ook meebeleven, uiteraard wel enigszins frustrerend en confronterend. Het is eigenlijk een best interessant thema, maar hoe het uitgewerkt werd, lag me wat minder.

My silent gesture was designed to speak volumes.

Ik zag deze film pas (op YouTube nota bene) nadat ik de remake tot 2x toe zag. Die remake vond ik goed, 4 sterren gegeven. Deze ging ik een halve ster minder uitdelen, tot het einde me noopte om toch ook niet onder de 4 sterren te waarderen. Leuk overigens hoe 2 films die grotendeels hetzelfde DNA delen toch een heel ander eindgevoel kunnen bieden, en in beide gevallen ook wel kloppend.

De Amerikaanse remake gaat mogelijks wat meer passen bij zij die zich storen aan de enorme passiviteit van de makke schaapjes die zich naar de slachtbank laten leiden, en zij die hevig verlangden naar een "hier heb ik je terug!" eindsfeertje. Dat het in de originele heel wat rauwer en zeer beklijvend afloopt past net beter bij de boodschap die erin verweven zit, zijnde "je liet het toe".

Vreemd hoe er mensen zijn die dit niet als horror bestempelen. Het hele sfeertje ademt horror uit, een beetje zoals in Last House on the Left bvb, of The Blair Witch Project. Horror hoeft heus niet altijd vol gore elementen te zitten die we kennen zoals in Hostel, Saw, Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes, nagenoeg alle Rob Zombie werk, Evil Dead en slasher-films. Horror heeft wat mij betreft alleszins meerdere gedaanten, al label ik zelf beide Speak no Evil films eerder als horrorthrillers.

Zo, en nu wel genoeg over het boosaardige gesproken. Hopen maar voor m'n noorderburen dat hun Deense vrienden ooit de weg naar het toerisme in Nederland terug zullen vinden. Want als ze na het zien van deze film ergens de schaar in dienen te zetten...

"Ik zit hier met een stel ruige wijven. Een stelletje stoere criminelen."

Bedekt onder het vele naakt en schoon zit er ook ergens een film, voor wie verder zien wil/kan. Heb hem gekeken vanwege nog behoorlijke waardering, zeker dan op rotten tomatoes.

Wel zeer mooie jonge dames (vooral Selena Gomez, toen zowat 20), maar op die leeftijd zijn er ook vele zeer aantrekkelijk. Maar dat zo'n meiden dan met zulke figuren van mannen omgaan... bah. Maakt hen ineens enorm oninteressant, hoe aantrekkelijk ook. En in zo'n film wordt dan ook nog enorm het geloof erbij betrokken, what the... ?
"Misschien zijn je gebeden met mij wel verhoord", lacht Alien z'n zilveren gebit bloot.
"Ik ben een G, een gangster met een hart van goud."
"Ik speel constant Scarface af."

De gangster- en zelfverheerlijking spat alleszins van het scherm. Zelfs een scène waarin hij z'n eigen pistool pijpt terwijl de vrouwtjes doen alsof er een fallus gaan groeien is. En de nodige portie trioseks mag uiteraard ook niet ontbreken.

De hele manier van filmen is ook wel heel opmerkelijk. Veel losse flarden. Er gebeuren gekke, harde, zware, dramatische dingen (zeker aan het eind, die spring breakerkes waren duidelijk aan een verzetje toe), maar je krijgt er hooguit wat flitsen en flarden van te zien. Het is een duidelijk gekozen stijl, maar mij spreekt het niet aan, alleszins. Al had ik het ook in vol ornaat niet hoeven zien. Walgelijk, dit. Nog een 1,5 vanwege een toch wat aparte sfeer, vertelling en het visuele aspect, maar zou deze niet nog eens hoeven zien.

2 bemerkingen bij de opening credits:

1) Wat ik vaker zie in films is een verkeerde schrijfwijze van hoofdacteurs bij de credits, hier is het Curt Jurgens i.p.v. Curd Jürgens. Geen familie overigens van Udo. De ene heette voluit Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens en de ander Jürgen Udo Bockelmann, maar nam als artiestennaam dus Udo Jürgens.

2) De titelsong heeft bij een bepaald stukje wel wat weg van Alice Cooper's I Never Cry, toevallig (of niet?) van een jaar eerder. En nog meer toevallig (of niet?), had Alice Cooper een song ingezonden gehad voor de voorgaande Bond-film, The Man With the Golden Gun.

Wat een leuk optrekje heeft de meedogenloze Stromberg gespeeld door Jürgens trouwens. Grappig ook dat z'n boomlange voornaamste handlanger de naam Jaws draagt, 2 jaar na de iconische film van Spielberg. Even komt ook Lawrence of Arabia om de hoek piepen. De beroemde muziek van componist Maurice Jarre is hier ook te horen, één van de vele muzikale grappen uit het Roger Moore tijdperk. Ook nog het Jaws-deuntje wanneer de wagen op het strand uit de zee komt opgedoken was wellicht te veel van het goede.

The Spy Who Loved Me is de tweede bondfilm onder regie van Lewis Gilbert, na 10 jaar eerder ook al You Only Live Twice, die me aardig bevallen was. Deze keer zit de sfeerschepping vooral in de onderwaterwereld, met speciale vaartuigen en vooral boten en duikboten. De finale is zeer bombastisch, wat ik toch iets minder vind. Het laatste half uur doet de film voor mij dan ook afzwakken van 3,5 naar 3*.

Had hem bij een eerste kijkbeurt 3,5* uitgereikt. Ik vond 'm immers vet op vlak van Mario- & Nintendo-nostalgie, maar een wat mager verhaal hebben en nogal druk en chaotisch. Toch zat dit niet goed. Dus nog maar eens bekeken, en eigenlijk... een goed samenhangend verhaal behoeft zo een film toch niet? Voor de kleinsten is het sowieso dolle pret, deze kleurrijke schattige boel. Voor de iets grotere gewoon ook fijn om hun game personages en werelden in een film gegoten te zien en voor de ouderen onder ons genieten van al die kleine verwijzingen alom naar de pioniersjaren van de Mario-franchise, in mijn geval ook stuk voor stuk spellen waar ik honderden uren aan gespendeerd heb. Wat de film nog het meest doet, is me doen verlangen om weer in die werelden en personages te kruipen, weer even het innerlijk kind wat voeden.

Gelukkig maar dat Ginger de 60 seconden haalde, stel nu dat ze het maar 50 seconden had volgehouden... Dan was het kill shot dat uiteindelijk een knap staaltje Houdini bleek onnodig geweest. Verder vroeg ik me geruime tijd af of deze film 2 volle sterren hoger scoorde door de borsten van Halle Berry?

De film begint wel lekker met een flash forward en een brutale meedogenloze ontploffing, in slow-motion getoond, maar geef mij toch maar de film waar aan het begin naar wordt verwezen Dog Day Afternoon en zelfs Hot Seat moet weinig onderdoen. Denk dat deze me te megalomaan is of zo. De film die Gabriel op het laatst aanhaalt, The Sugarland Express, is me onbekend. Maar bij deze wel op het lijstje gekomen.

Het slot van de film maakt wel nog veel goed, want tot het laatste half uur zat hij op de wip tussen gebuisd of net voldoende. Wat me daar wel nog aan verrast... De film is van 2001. 9/11 was ook in 2001. Je zou gaan denken... Al herinner ik me een boek van 1998 met ook wel zeer opvallende passages, zijnde De Elfde Plaag van John Baldwin & John S. Marr, een aanrader voor wie thrillers leest. Die had ook wel eens verfilmd mogen worden.