Meningen

Fascinerend, indringend portret van een seksverslaafde, emotioneel afgesloten man (Michael Fassbender), die steeds dieper wegzakt in egocentrisch gedrag en eenzaamheid. Fassbender is fenomenaal goed en bewijst net als in Hunger dat hij op zijn best is wanneer hij geregisseerd wordt door Steve McQueen. Net als Hunger beschikt Shame over een prachtige beeldvoering, met lange shots en weinig dialogen. Net als Hunger is Shame helaas wat aan de afstandelijke kant, waardoor het moeilijk meeleven is met de personages. Het onderwerp vraagt natuurlijk om expliciete scenes en veel naakt, iets waar de film zeker niet voor terugdeinst. Regisseur McQueen slaagt er echter in om alles krachtig maar niet goedkoop en plat in beeld te brengen, daarbij geholpen door een unaniem sterke cast (Carey Mulligan is ook erg goed) en een mooie soundtrack.

Lekker oubollige western met Alan Ladd als ingetogen revolverheld die betrokken raakt bij een ranche-oorlog in Wyoming, 1889. Ladd zet de titelfiguur nogal sullig neer, maar op cruciale momenten weet hij toch indruk te maken en de spaarzame aktiescenes worden effectief ingezet. De sympathieke personages en de simpele maar doeltreffende plot zorgen uiteindelijk voor een meeslepende klassieker, die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Jack Palance heeft een memorabele bijrol als zwijgzame, subtiel sinistere bad guy.

Vermakelijke Marvel-film met een hoofdzakelijk aziatische cast, iets dat de film aanvankelijk onderscheidt van de meeste genregenoten. Tot het tweede uur dan, wanneer opzichtige cgi zowel plot als personages gaat overheersen en de film uiteindelijk niet meer is dan een goedgemaakt maar nogal inwisselbaar avontuur. Jammer, want vooral Tony Leung is erg sterk als de vader van de titelfiguur annex schurk. Genoeg leuke grappen en spectaculaire aktiescenes om de aandacht erbij te houden, maar echt boven het maaiveld komt dit niet uit.

Middelmatige film, ondanks de degelijke cast en de verzorgde decors. Voornaamste probleem wordt gevormd door de afstandelijke personages en de abstracte dialogen, die ervoor zorgen dat je als kijker niet meeleeft met de hoofdpersonen. Intriges genoeg, maar het wil maar niet spannend of meeslepend worden.

Fijn donker maar tegelijkertijd romantisch sprookje van regisseur Del Toro, die na het wat mindere Crimson Peak hier opereert op de top van zijn kunnen. Alles klopt ditmaal en visueel is de film om je vingers bij af te likken. Wat een mooie vormgeving. De plot is simpel maar doeltreffend en de slim uitgewerkte personages brengen het allemaal fraai tot leven. Knap ook hoe Michael Shannon iets moois weet te maken van zijn ogenschijnlijk nogal standaard schurkenrol. Uiteindelijk heeft de film net iets te weinig inhoud om echt tot het beste werk van Del Toro gerekend te kunnen worden, maar er valt veel te genieten. Vormt daarnaast een leuke double bill met Creature From The Black Lagoon, die duidelijk ter inspiratie diende.

Inferieur hap-slik-weg filmpje dat qua special effects eigenlijk nu al niet meer door de beugel kan. Het grootste gedeelte van de film speelt zich ook nog eens af in een soort schemerduister, waarin weinig te ontwaren valt. De personages zijn daarnaast behoorlijk irritant en het script is cynisch en bespottelijk. Wie zal de nacht overleven en belangrijker, wie kan het uberhaupt iets schelen?

Onderhoudende maar niet al te diepgravende documentaire over de mooie maar controversiële natuurbeschermster en sociale media-sensatie Ocean Ramsey, die zich inzet voor de wereldwijde bescherming van haaien. Haar methodes dit te bewerkstelligen worden lang niet door iedereen gewaardeerd en Ramsey komt niet al te sympathiek over, maar het levert in ieder geval wel spectaculair beeldmateriaal op.

Geweldige titel en een heerlijk fout concept, maar in de praktijk pakt dit toch vrij desastreus uit. De makers maken de film expres extra slecht en strooien flauwe Jaws-referenties in het rond, waardoor dit uiteindelijk een vervelend en uiterst cynisch filmpje is geworden. Enkele geïnspireerde momenten zorgen sporadisch voor een glimlach, maar dit soort post-moderne, ultra low-budget niemendalletjes uit de stal van The Asylum sla ik voortaan over.

Leuke, zeer onderhoudende documentaire over de impact van Steven Spielberg's Jaws en de geboorte van een subgenre van de cinema: sharksploitation. De docu pakt het onderwerp iets te breed aan, waardoor veel films er nogal bekaaid afkomen, maar door de enthousiaste aanpak en de leuke interviewfragmenten gaat dit erin als koek. Oudgedienden Roger Corman en Joe Dante zijn natuurlijk altijd aangenaam gezelschap, maar het is ook fijn om mensen als Andrew Traucki (The Reef) en Chris Kentis (Open Water) aan het woord te zien komen. Zelfs de mensen achter productiemaatschappij The Asylum (Sharknado) mogen hun zegje doen. En die zijn een stuk intelligenter dan je zou vermoeden...

Herzien. Nog steeds een frisse, inventieve mengeling van humor en horror, vlot geregisseerd en met Simon Pegg en Nick Frost in sympathieke hoofdrollen. Hier en daar laat regisseur Edgar Wright qua tempo wat steken vallen en voelen bepaalde scenes onnodig opgerekt aan, maar overwegend werkt de film nog steeds naar behoren. En gezien het lage budget ziet alles er behoorlijk groots en imposant uit. Bloederige toestanden worden grotendeels tot een minimum beperkt, al wordt er soms wat dat betreft toch wel flink uitgepakt, vooral naar het einde toe.

Een wat minder werkje uit de Aardman-studio's, waarbij vooral het gebrek aan een noemenswaardig plot de film opbreekt. Het volledig ontbreken van dialogen is ook niet bepaald een pluspunt. Qua animatie ziet alles er schitterend uit en de film is zeer verzorgd in elkaar gezet, maar de personages zijn niet echt leuk en de humor is aan de flauwe kant.

Luchtige DC-film, onderhoudend en grappig, zolang je maar niet al te veel eisen stelt aan het materiaal. Te lang, met een behoorlijk slappe infantiele finale, maar tot het laatste half uur is de film prima te doen. Visueel op het randje, met special effects die lang niet altijd indruk maken, en een nogal dertien-in-een-dozijn vormgeving. Gelukkig heeft de cast er zin in, werken veel grappen en grollen naar behoren en zit het tempo er goed in.

Genadeloos geflopt blijkbaar, maar eigenlijk best leuk. De laconieke humor en de onderkoelde toon van het hele gebeuren houden de boel fris en energiek en de sympathieke cast weet wel raad met de spitsvondige dialogen. Het moment waarop Helen Mirren die brief voorleest is bijvoorbeeld hilarisch. Uiteindelijk te lang, een euvel waar veel films binnen het genre last van hebben, met een spectaculaire finale die eindeloos doorzeurt, maar de film is visueel aantrekkelijk en het tempo ligt aangenaam hoog.

Degelijke, zij het niet bepaald enerverende film over twee journalisten van de New York Times die de waarheid rond seksueel misbruik in Hollywood aan het licht brengen. De moraallesjes blijven gelukkig beperkt tot een paar korte scenes en Zoe Kazan en Carey Mulligan zijn prima in de hoofdrollen, maar plot en personages zijn net iets te weinig boeiend om er echt iets bijzonders van te maken. Opvallend genoeg spelen een aantal van de betrokken actrices zichzelf (of een versie daarvan), zoals Ashley Judd en Samantha Morton.

Bizarre, nachtmerrie-achtige horrorfilm met een maffe, zeer vermakelijke rol van Vincent Cassel. De opbouw is aan de lange kant en niet alle scenes zijn even relevant, maar de mix van horror en humor is geslaagd en het verontrustende, naargeestige sfeertje is knap getroffen. Naar het einde toe gaan alle remmen los en werkt de film toe naar een memorabele, van de pot gerukte climax.

Vergezocht, weinig bijzonder horrorwerkje over de zoektocht naar een onder mysterieuze omstandigheden verdwenen presentatrice van een online programma over paranormale verschijnselen. Wie hoopt op enge Blair Witch-achtige toestanden komt al snel bedrogen uit. Na een intrigerend en best creepy begin komt de klad er al snel in. Debuterend regisseur Chris Stuckmann, tevens een bekend online filmrecensent, bakt er weinig van en stapt in alle valkuilen van het uitgekauwde genre.

Bovengemiddeld aktiewerkje, stijlvol geregisseerd en voorzien van een degelijke cast. Jason Statham is zijn gebruikelijke stoïcijnse maar sympathieke zelf en hij krijgt goed tegenspel van de leuke Bodhi Rae Breathnach, waar we vast meer van gaan zien in de naaste toekomst. Qua plot en aktiescenes hebben we het allemaal wel eens eerder en beter gezien, maar de film heeft een aangenaam tempo en beschikt over een indrukwekkende, lekker dreigend klinkende soundtrack.

Sfeer genoeg in dit sombere en vooral grimmige verhaal over een jonge weduwnaar (Tom Hughes) die een nieuwe start probeert te maken op een eiland aan de Schotse kust. Als je houdt van desolate landschappen en onderhuidse spanning kom je hier als kijker goed aan je trekken, maar de film is mij iets te afstandelijk en traag. Daarnaast zijn er te weinig echt enge momenten, waardoor de aandacht herhaaldelijk verslapt. Uiteindelijk mooi gespeeld en voorbeeldig in elkaar gezet, maar te weinig onderscheidend binnen het genre.

Op blu-ray ziet de film er geweldig uit; vooral de levendige straatscenes en de prachtig verzorgde production design zien er subliem uit. Inhoudelijk is het allemaal niet zo heel sterk, al zijn er veel leuke details en is de film altijd onderhoudend. Jammer dat de finale een beetje mat (en te digitaal) is. De film moet het vooral hebben van Downey Jr. en Law, beiden uitstekend. Hun aanstekelijke samenspel is het grootste pluspunt van de film. Voor wat betreft het vervolg zie ik graag wat meer aktiescenes en een meer charismatische bad guy.

Aangenaam vervolg, wat mij betreft beter dan het weliswaar leuke maar wat wisselvallige eerste deel. Robert Downey Jr. en Jude Law zijn ditmaal nog beter op elkaar ingespeeld en de film heeft een veel hoger tempo, met meer locaties en veel meer aktie. Visueel haalt regisseur Guy Ritchie alles uit de kast; het camerawerk is prachtig en door de imposante decors en special effects ziet alles er geweldig uit. De plot komt enigzins in de verdrukking door al het spektakel en Noomi Rapace voegt weinig toe aan de gebeurtenissen, maar door de energie en het zichtbare plezier dat van het scherm spat kan dit de pret niet drukken. Jared Harris is een overtuigende Moriarty en de toevoeging van Stephen Fry als Holmes' maffe broer Mycroft is leuk gevonden. Op deze manier zie ik een eventueel derde deel ook wel zitten!

Grotendeels boeiende, visueel spectaculaire documentaire over de sherpa's die werken op en rond Mount Everest. Tijdens de opnamen in 2014 vond de grootste lawine uit de recente geschiedenis van de berg plaats, waarbij 16 sherpa’s omkwamen. Het veranderde de focus van de documentaire, iets dat tegelijkertijd een vloek en een zegen bleek. De politieke nasleep van de tragedie is natuurlijk belangrijk om te tonen, maar vertaalt zich nu niet bepaald naar fascinerend beeldmateriaal. Hierdoor is het laatste half uur van de documentaire een beetje taai.

Maggie Gyllenhaal is fenomenaal als verslaafde ex-gevangene die na vrijlating probeert haar leven op de rails te krijgen. Sober maar doeltreffend geregisseerd, geholpen door een prima supporting cast, waarin vooral een verrassend subtiele Danny Trejo opvalt. Het verhaal heeft niet zo heel veel om het lijf, maar de emoties zijn raak getroffen en de film bevat geen spoortje vals sentiment.

Na Ran mijn tweede Kurosawa-film, maar ook dit keer moet ik weer zeggen dat het niet helemaal mijn ding is. De lange versie gezien en die is inderdaad, ehhh, lang. Traag en saai bovendien. Het camerawerk is fraai en het laatste uur valt er nog wel wat te genieten, want daar zit alle aktie, maar overwegend kon ik weinig met de flauwe humor en de wazige personages. Thematiek en plot hebben de tand des tijds doorstaan, maar ik kan er geen meesterwerk in zien.

Vreemde japanse Godzilla-film, een mengeling van eindeloos politiek gezever en redelijk geslaagde special effects. Groot nadeel is het erg statische monster, dat weliswaar een interessante metamorfose ondergaat gedurende de film, maar zo levenloos overkomt dat er weinig lol aan te beleven valt. De akteurs en het monster lijken zich daarnaast in twee verschillende films te bevinden. Nergens komen de verschillende elementen bevredigend samen.

Eindelijk de amerikaanse versie gezien, die een half uur langer is dan de europese. Al met al vind ik de korte versie beter, maar het extra materiaal is wel interessant. Probleem is alleen dat de film met bijna 2 1/2 uur gewoonweg te lang is. The Shining staat echter nog steeds als een huis en is vrijwel niet gedateerd. Bij vlagen is de film doodeng en technisch zit alles prachtig in elkaar. Wat een geweldig production design en wat een fantastisch camerawerk. De tour de force vertolking van Jack Nicholson is ook een schouwspel op zich. De film is het waard om keer op keer bekeken te worden, maar ik ga de volgende keer maar weer eens voor de kortere versie, denk ik zo.

Spannende voorloper van Speed: criminelen in Tokio plaatsen een bom in een trein; de bom ontploft als de trein langzamer dan 80 kilometer per uur gaat rijden. Flink te lang en de film weet de aandacht niet de volle lengte vast te houden, maar de plot steekt degelijk in elkaar en de personages zijn interessant, vooral de criminelen. Die krijgen ook veruit de meeste tijd toebedeeld. De gebeurtenissen in en rond de trein zijn eigenlijk van secundair belang. Dat is wel anders in het recente vervolg, Bullet Train Explosion, die zich grotendeels aan boord van een trein afspeelt.

Spannend, zeer onderhoudend vervolg op het mij onbekende The Bullet Train uit 1975. Die ga ik nu zeker opsnorren. Feitelijk de film die Speed 2 had moeten zijn: er is een bom in een japanse hogesnelheidstrein geplaatst die af zal gaan wanneer de trein onder de 100 kilometer per uur gaat rijden. Aan boord van de trein speelt zich het nodige drama af, net als in het controlecentrum. Het akteerwerk zit hier en daar tegen het hysterische aan, maar het geheel blijft net op de rails. De film is vlot gefilmd en gemonteerd en verveelt geen moment. Het script steekt daarnaast verrassend in elkaar en bouwt de spanning knap op richting de spectaculaire finale.

Indrukwekkend melancholisch regiedebuut van Cooper Raiff, die hier tevens de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Er gebeurt niet veel in dit portret twee eenzame studenten die elkaar ontmoeten, maar de sfeertekening is bijzonder knap getroffen en de dialogen zijn eersteklas. Dan nemen we het iets te dik aangezette drama dat bij vlagen de kop opsteekt maar op de koop toe. Hier en daar is de film overigens ook erg grappig, vooral wanneer Logan Miller, als de gestoorde kamergenoot van Raiff, in beeld is.

Ik ken het gelijknamige boek van Naomi Klein niet, maar deze documentaire maakt in ieder geval wel de nodige indruk. Aan de hand van vaak onthutsende archiefbeelden wordt de voortschrijdende trend van privatisering van publieke instellingen en vermogen in beeld gebracht, resulterend in enorme veranderingen binnen de economieën van de wereld. Subtiel is het niet; fascinerend des te meer.

Eersteklas, behoorlijk confronterende documentaire over het leven en werk van oorlogsfotografen in de Tweede Wereldoorlog. Boeiende interviews worden afgewisseld door geweldige, zij het vaak zeer grimmige archiefbeelden, die lang op het netvlies blijven staan. Geproduceerd door Steven Spielberg en voorzien van een uitstekende voice-over van Tom Hanks, die af en toe ook het beeld binnenloopt, uitgedost met een atypische, nogal bizar ogende baard. Niet geheel toevallig komen de meeste onderwerpen uit de documentaire tevens aan bod in de serie Band Of Brothers, ook geproduceerd door het bovenstaande duo.