Meningen

Wow. Eens in de zoveel tijd komt er een film langs die weer eens wat nieuws laat zien en genreconventies op zijn kop zet. Dit is zo'n film. Serbuan Maut is een brok rauwe energie, spannend en opwindend. Visueel zit de film zeer indrukwekkend in elkaar, van het inventieve camerawerk tot de kunstig in beeld gebrachte aktiescenes en knokpartijen. Het verhaaltje is zeer simpel maar bijzonder doeltreffend. In het laatste half uur wordt één en ander wat conventioneler en vervalt de film in wat simpeler knokwerk, al blijft het geheel strak op de rails. Geen meesterwerk dus, maar wel een pure adrenalinestoot, waarbij je als kijker voortdurend vol ongeloof tegen het scherm zit te schreeuwen. En hoe vaak maak je dat tegenwoordig nog mee?

The Godfather onder de aktiefilm-sequels, inclusief de speelduur. Lang niet alles werkt en de film is veel te lang, waardoor bepaalde momenten een beetje doodslaan, maar er gebeurt zoveel en de aktiescenes zijn zo fijn dat dit vervolg toch wel weer heel vet is. Voor een sequel op een qua plot behoorlijk dun eerste deel tevens behoorlijk ambitieus en complex. Dit is zeker geen herhalingsoefening. Het eerste deel kwam nog wat energieker en heftiger binnen, maar dit staat binnen het aktiegenre op behoorlijk eenzame hoogte.

Hak-op-de-tak boekverfilming met een indrukwekkende maar grotendeels verspilde cast. De personages zijn abstract en onaangenaam; het is moeilijk meeleven met deze schetsmatig uitgewerkte karakters. Vooral de kille en berekenende titelfiguur, gespeeld door Jennifer Lawrence, is niet te doorgronden. Overigens vreemd dat de film naar haar vernoemd is, aangezien zij niet meer dan een veredelde bijrol heeft. De plot is verder best interessant en alles wordt sfeervol in beeld gebracht door regisseuse Susanne Bier, maar dit had waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen als miniserie, zoals zij die tegenwoordig met enige regelmaat aflevert. Gemiste kans dus.

Oorspronkelijk uitgebracht in bioscopen met slechts muziek onder de beelden, maar op de dvd is toch een commentaarstem toegevoegd. Jammer dat je niet kunt kiezen. Afgezien daarvan geweldig beeldmateriaal, zoals we gewend zijn van regisseur Hugo Van Lawick. Natuurlijk, het is geen HD-kwaliteit, dat bestond in 1998 simpelweg nog niet, maar de opnamen zijn grotendeels toch wel heel bijzonder.

Meer duister en grimmiger dan de voorgaande tv-serie Firefly, wat wel ten koste gaat van de humor en de dynamiek tussen de personages. Het is allemaal wat rechtlijniger en conventioneler, resulterend in een SF-film die er weliswaar prima uitziet qua special effects en aktiescenes, maar inhoudelijk flink inlevert. Fijn dat de tv serie nu een einde kent, dat wel.

Onderhoudende documentaire over een belangrijke gebeurtenis in het leven van topchef Sergio Herman, wanneer hij zijn driesterrenrestaurant Oud Sluis verlaat om een nieuw restaurant te openen in België. Het gedeelte dat nog gefilmd is in Oud Sluis is het meest interessant; de chaos in de keuken is altijd leuk om te zien. Daarna wordt de documentaire langzaam steeds wat minder boeiend. Mooi vormgegeven evenwel en met een fraaie electronische score van de deense artiest Trentemøller.

Herzien na een jaar of, tja... 12? Nog steeds de moeite waard in ieder geval, met een creepy locatie en een degelijke cast. Zelfs David Caruso is hier best goed (maar uiteraard wel irritant). Men had wel iets meer met de fraaie locatie mogen doen, dat zeer zeker, en het deels digitale camerawerk voegt feitelijk niets toe. Integendeel. Gelukkig is de getroffen sfeer lekker naargeestig en de plot, die soms wel wat aan het oneindig betere The Shining doet denken, zit best goed in elkaar. Traag en uiteindelijk wellicht niet heel bijzonder, maar bij vlagen best eng en spannend.

Mooie film, vooral de moeite waard door het sterke spel van John Hawkes en Helen Hunt. Het onderwerp, man die grotendeels leeft in een ijzeren long wil ontmaagd worden, wordt overwegend subtiel en onderkoeld humoristisch uitgewerkt, al resulteert het sporadisch in tv-achtig drama, mede door het nogal standaard camerawerk. Gelukkig wordt er niet al te preuts gedaan in de dialogen en ook qua naaktscenes is de film verrassend expliciet. De personages hadden van mij wel iets dieper uitgewerkt mogen worden, maar uiteindelijk is de film wel netjes in balans en weet regisseur Ben Lewin op emotioneel vlak doel te raken.

Onfris nihilistisch werkje, dat het vooral moet hebben van de voortdurende bizarre monologen van hoofdrolspeler Nahon. Die zijn best de moeite waard, maar de begeleidende beelden zijn vaak aan de saaie en eenzijdige kant, ondanks de aparte (en enigzins irritante) montage. Het beste element van de film is het begin, waarin op originele wijze in een paar minuten het hele treurige leven van Nahon uit de doeken wordt gedaan.

Spectaculair zuid-koreaans science fiction-avontuur, voorzien van mooi production design en eersteklas special effects. En in de vorm van Richard Armitage heeft de film een gerenommeerde engelse akteur als bad guy in huis. Minpunten zijn er helaas ook: het script schiet alle kanten op, de film is erg chaotisch gemonteerd en het duurt allemaal veel te lang. Kinderachtige toestanden worden afgewisseld door bot geweld, flauwe humor en melodrama gaan hand in hand. Toch werkt het op een bepaalde manier wel en alles wordt met zoveel overgave in beeld gebracht dat je tegen wil en dank wordt meegsleept in de chaos.

Flinke tegenvaller van regisseur Martin McDonagh, die zo overtuigend debuteerde met het sterke In Bruges. Hij valt hier eigenlijk in alle valkuilen van 'de moeilijke tweede film'. Een groter budget, een imposante reeks Hollywood-sterren, amerikaanse locaties, een hip script, je kent het wel. Het resulteert allemaal in een rommelige, vaak pijnlijk niet-grappige film die pretendeert slim te zijn maar uiteindelijk hoofdzakelijk geforceerd en vermoeiend is. Het eerste uur gaat nog wel, met een aantal geïnspireerde scenes en plotwendingen, maar de laatste drie kwartier zijn behoorlijk doorbijten. Het script loopt dan hopeloos vast, net als de personages, ergens in de amerikaanse woestijn. Dialogen beginnen pretentieus te worden, de humor flauw en de gebeurtenissen nietszeggend. Jammer, want ergens in dit rommeltje ligt volgens mij best een goede film verscholen.

Best een creepy sfeertje daar op het chinese platteland, maar qua plot schiet deze film uiteindelijk toch wel tekort. Na een effectief eerste half uur verzandt het geheel in één lange achtervolging, hier en daar onderbroken door wat schrikeffecten. Het is niet slecht gedaan, maar het nerveuze camerawerk en de eindeloze nachtelijke opnamen zorgen nu niet bepaald voor een plezierig anderhalf uurtje griezelen.

Een vermakelijk rommeltje, deze genadeloos geflopte fantasy/ avonturenfilm. Voornaamste trekpleister is een mompelende, op de automatische piloot spelende Jeff Bridges, die evenwel regelmatig voor wat broodnodige humor zorgt. Zonder hem zou de film nog een stuk vlakker en sowieso slechter af zijn. Degelijk in elkaar gezet door de rus Sergey Bodrov en voorzien van uitstekende special effects, maar qua plot en aktiescenes hebben we het allemaal wel eens eerder en vooral beter gezien. Maar goed, de film is in ieder geval nergens saai.

Boeiende documentaire, vrijwel uitsluitend opgebouwd uit beelden geschoten met de digitale camera van eerste luitenant Mike Scotti, wanneer deze betrokken raakt bij de invasie van Irak in 2003. Regisseur Kristian Fraga moest naar eigen zeggen een tas vol digitale bandjes doorploegen en daaruit een selectie maken. Het resultaat is een film die natuurlijk technisch niet perfect is, maar door de dwingende voice-over en de toevoeging van landkaarten, zodat je als kijker steeds weet waar je je bevindt in de gebeurtenissen, is de film wel onderhoudend. En bepaalde beelden zijn onvergetelijk.

Regisseur Whitecross heeft een paar films co-geregisseerd met Michael Winterbottom, en dat zie je. Qua stijl doet deze film vooral denken aan het superieure 24 Hour Party People. Levendig, energiek, rommelig en ongestructureerd dus. Past prima bij het onderwerp. Serkis is briljant in de hoofdrol en ook de rest van de cast is uitstekend. De muziek is niet echt mijn ding en de personages blijven wat afstandelijk, maar de rauwe emoties en het raak getroffen tijdsbeeld maken veel goed.

De titel doet een goedkoop exploitatie-werkje vermoeden, maar dit is een verrassend goed uitgewerkt en degelijk gespeeld drama dat zich afspeelt binnen de wereld van de Londense seksindustrie. De mooie Hafsia Herzi is betoverend in de hoofdrol en de film weet de meeste valkuilen van het gegeven kunstig te vermijden. Naar het einde toe wel wat voorspelbare toestanden, maar al met al een verrassend subtiele en intrigerende film.

Jezus, wat is die Jason Segel afgevallen zeg, niet te geloven. Aanvankelijk denk je nog dat zijn verschijning digitaal gemanipuleerd is, maar de beste man is echt flink wat vet kwijtgeraakt. Jammer dat hij ook veel van zijn komische timing is kwijtgeraakt. De chemie tussen hem en de hier nogal hysterische Cameron Diaz laat tevens veel te wensen over. En de film zelf? Tja, een nogal slap concept wanhopig op zoek naar een script. Je moet een dergelijke film natuurlijk ook niet laten maken door een grote studio. Dan kun je verwachten dat het resultaat nogal preuts is en hoofdzakelijk zorgt voor plaatsvervangende schaamte.

Herzien. Nog steeds een ijzersterke misdaadfilm, met vooral een geweldige eerste helft, vol dreiging en ongemakkelijke momenten. Wanneer de hier magistraal spelende Ben Kingsley in de tweede helft het veld ruimt blijkt dit een onoverkomelijk verlies, hoe cool de bankroof die dan plaatsvindt ook in beeld gebracht is. Regisseur Jonathan Glazer hanteert in zijn zelfverzekerde debuut sporadisch een Guy Ritchie-achtige stijl, maar dan afgewisseld met hallucinante droombeelden en surrealistische toestanden. Het werkt naar behoren, in ieder geval.

Rommelige, onsamenhangende thriller/ horror met een wazig plot en een nog veel waziger assortiment aan dialecten. De bizarre bad guy lijkt zo weggelopen uit een videoclip van Tool en de twist aan het einde is 'geleend' van het oneindig veel betere Jacob's Ladder. Visueel sfeervol verzorgd en de Argento-achtige soundtrack is ook nog wel aardig, maar al met al is dit filmpje behoorlijk saai en vaag.

James Marsh is een uitstekend documentairemaker, maar als filmregisseur schiet hij vooralsnog een beetje tekort. Ook zijn Shadow Dancer wil maar niet uitstijgen boven de middelmaat. Het verhaal, over een IRA-lid (Andrea Riseborough) die in het geheim gaat werken voor de britse geheime dienst, zit uiteindelijk best goed in elkaar (met een flinke dosis venijn in de staart), maar echt boeiend, spannend of zelfs maar interessant is de film zelden. Goed gespeeld, overtuigende sfeertekening, maar aan de saaie en vlakke kant.

Belabberde aktiefilm met een bijzonder ongeloofwaardig uitgangspunt, vervelende personages en een nijpend gebrek aan aktie. En de aktiescenes die er wel zijn zuigen behoorlijk. Mark Strong is nog wel vermakelijk als slechterik maar de rest van de cast is waardeloos. Een atypische misser voor regisseur Joe Carnahan, die doorgaans wel betrouwbaar is.

Vlot gemaakte, onderhoudende nonsens over mysterieuze toestanden aan boord van een vliegtuig tijdens WWII. Doet qua idee wel wat denken aan het segment Nightmare At 20,000 Feet uit Twilight Zone: The Movie uit 1983. Chloë Grace Moretz kan ermee door in de hoofdrol maar is iets te lichtgewicht voor haar rol. Ze is omringd door een nogal anonieme cast. Visueel interessant, met sporadisch een stripboek-achtige esthetiek. De eerste drie kwartier zijn het beste, wanneer Moretz opgesloten zit in een geschutskoepel en de film bijna een hoorspel is. Daarna breekt de hel los maar gaat de film herhaaldelijk over de top. Vermakelijk, maar uiteindelijk nogal karig en weinig memorabel.

Ja Nieke, Cage was een van de producenten van de film. De film mag dan wat traag en spanningsloos zijn, het akteerwerk is niet te versmaden. Malkovich en Dafoe zijn inderdaad geweldig op dreef, maar het meest moest ik toch lachen om Cary Elwes, die aan omstanders uitlegt wat 'slow-motion' is. Een geniale scene. Regisseur Merhige leverde onlangs nog de ook niet misselijke thriller Suspect Zero af. Een talent om in de gaten te houden.

Vermakelijke, goed gemaakte aktiefilm uit Indonesië, over een zeventienjarige getrainde huurmoordenaar (Aurora Ribero) die het opneemt tegen een schimmig misdaadsyndicaat in Jakarta. Extreem gewelddadig en bloederig, met virtuoos in beeld gebracht spektakel en een niet aflatende stroom aan goed gechoreografeerde vechtscenes. Aan de lange kant en regisseur Timo Tjahjanto weet niet altijd wanneer hij moet ophouden, maar overwegend is dit zeer genietbaar, met memorabale personages en een leuke hoofdrol voor Ribero.

Effectieve, goed gemaakte bloederige horrorfilm met een slim verhaal. Het akteerwerk laat te wensen over, maar verhaal- en spanningsopbouw zijn eersteklas. Mooi camerawerk ook. Een aangename verrassing.

Een welkome aanwinst binnen het karige genre van de kwalitatief goede haaienfilm, al schiet dit werkje herhaaldelijk tekort. Vooral het onnodige gebruik van opzichtige CGI, met name tegen het einde van de film, doet behoorlijk afbreuk aan de spanning. Gelukkig staat daar een reeks geslaagde intense momenten tegenover. Blake Lively is daarnaast goed gecast in de hoofdrol. Uiteindelijk duidelijk geen Jaws of zelfs The Reef, maar best oké.

Fascinerend, indringend portret van een seksverslaafde, emotioneel afgesloten man (Michael Fassbender), die steeds dieper wegzakt in egocentrisch gedrag en eenzaamheid. Fassbender is fenomenaal goed en bewijst net als in Hunger dat hij op zijn best is wanneer hij geregisseerd wordt door Steve McQueen. Net als Hunger beschikt Shame over een prachtige beeldvoering, met lange shots en weinig dialogen. Net als Hunger is Shame helaas wat aan de afstandelijke kant, waardoor het moeilijk meeleven is met de personages. Het onderwerp vraagt natuurlijk om expliciete scenes en veel naakt, iets waar de film zeker niet voor terugdeinst. Regisseur McQueen slaagt er echter in om alles krachtig maar niet goedkoop en plat in beeld te brengen, daarbij geholpen door een unaniem sterke cast (Carey Mulligan is ook erg goed) en een mooie soundtrack.

Lekker oubollige western met Alan Ladd als ingetogen revolverheld die betrokken raakt bij een ranche-oorlog in Wyoming, 1889. Ladd zet de titelfiguur nogal sullig neer, maar op cruciale momenten weet hij toch indruk te maken en de spaarzame aktiescenes worden effectief ingezet. De sympathieke personages en de simpele maar doeltreffende plot zorgen uiteindelijk voor een meeslepende klassieker, die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Jack Palance heeft een memorabele bijrol als zwijgzame, subtiel sinistere bad guy.

Vermakelijke Marvel-film met een hoofdzakelijk aziatische cast, iets dat de film aanvankelijk onderscheidt van de meeste genregenoten. Tot het tweede uur dan, wanneer opzichtige cgi zowel plot als personages gaat overheersen en de film uiteindelijk niet meer is dan een goedgemaakt maar nogal inwisselbaar avontuur. Jammer, want vooral Tony Leung is erg sterk als de vader van de titelfiguur annex schurk. Genoeg leuke grappen en spectaculaire aktiescenes om de aandacht erbij te houden, maar echt boven het maaiveld komt dit niet uit.

Middelmatige film, ondanks de degelijke cast en de verzorgde decors. Voornaamste probleem wordt gevormd door de afstandelijke personages en de abstracte dialogen, die ervoor zorgen dat je als kijker niet meeleeft met de hoofdpersonen. Intriges genoeg, maar het wil maar niet spannend of meeslepend worden.