menu

Session 9 (2001)

mijn stem
2,80 (420)
420 stemmen

Verenigde Staten
Horror / Mystery
100 minuten

geregisseerd door Brad Anderson
met David Caruso, Peter Mullan en Stephen Gevedon

Een klein team van asbestverwijderaars krijgt een klus in een leegstaande instelling voor psychiatrische patiënten. De arbeiders moeten haast maken om de deadline te halen, maar de onderlinge spanningen lopen hoog op en bemoeilijken het werk. Wanneer een van de mannen oude geluidstapes vindt van therapiesessies met een patiënt, wordt het nog gecompliceerder.

zoeken in:
avatar van Confusie
Slappe film met in een vrij korte speelduur een zeer trage opbouw naar vrij weinig uiteindelijk.

Tel daarbij op een nijpende schaarste van enig bewonderenswaardige wijven en nee, mij weet je niet bepaald te grijpen.

avatar van Tartarus
3,5
Als je op zoek bent naar een simpele horrorfilm, dan snap ik dat dit niet is wat je zoekt. Dat is ook vaak het probleem met genres aan moeten geven, verwachtingen kunnen daardoor een flinke teleurstelling veroorzaken. Heel jammer, ook in dit geval, want deze film is absoluut niet slecht. Wel zit er een stuk drama in en gaat dit iets dieper dan een simpel eng verhaal. Eigenlijk vond ik het meer een drama met wat enge stukken dan een horror- of mysteriefilm. Een film die je moet voelen/ervaren, ideaal om te kijken als je alleen thuis bent, lichten uit, katten op schoot en dan een kijkje krijgen in het leven van een stel werkmannen die te maken hebben met deadlines, concurrentie en dan natuurlijk de instelling waar één van hen wat oude tapes vindt. De dynamiek tussen de collega's verandert al snel en meerdere keren dacht ik te weten wat er zou gaan gebeuren, maar liep het allemaal toch wat anders.

De acteurs deden het goed, zelfs David Caruso, niet echt mijn favoriete acteur na zijn verschrikkelijke spel in die nog meer verschrikkelijke serie (hier zou een kots smiley op z'n plaats zijn).
De setting was mooi, de muziek was goed, het verhaal was simpel doch doeltreffend.... ik heb genoten van deze film.

3,0
Begon een beetje langzaam, maar uiteindelijk werd hij wel wat spannender. Niet echt een horror, meer thriller als je het mij vraagt. Vermakelijke film.

avatar van Insignificance
2,5
Wie meegaat in de spookachtige setting en de stress van de personages zal er wat aan hebben. Lukt dat niet of minder, dan zit je vrij snel opgescheept met een film waarvan je je meer en meer afvraagt wat er daadwerkelijk aan de hand is. En vroeg of laat valt het kwartje eens via de sessie die wordt afgespeeld. Een weggever, terwijl de opmaat ook al niet erg onderhoudend is. Dan gaat het vanzelf eens slepen. En toch heeft het wel wat. Een paar aardige shots die voor wat nervositeit zorgen, de muziek doet het wat dat betreft ook niet verkeerd en als het kookpunt aanstaande is, weet het steeds onaangenamer voor de dag te komen. Anderson's slotakkoord is dan helaas weer wat te suf.

avatar van John Milton
2,5
Phil: Good first day, guys.
Henry: Yeah. If it keeps up like this, we'll all be dead by Monday.

Een klein team van asbestverwijderaars krijgt een klus in een leegstaande instelling voor psychiatrische patiënten. Eigenlijk is dat genoeg synopsis voor een film als deze. We kunnen dan beter aanstippen wat goed was. Of in dit geval, niet goed.

Vroege digitale cinematografie, ik kan er doorgaans weinig mee: alsof je naar een soap zit te kijken. Het ziet eruit als video. Dat geldt helaas ook voor Session 9 (2001). In de eerste tien minuten lopen ze door een locatie (Danvers State Hospital) met een lichtval waar een Lubezki of Deakins met de camera’s van nu een orgastisch visueel schouwspel van had kunnen maken. En nu ziet het er… best aardig uit, als we aardig zijn in ons oordeel. Wat een verspilling. Het doet in die zin denken aan de eerste statische shot uit het talkie tijdperk, waarbij offers werden gemaakt om maar geluid toe te kunnen voegen. Een goede 35 mm camera met een dolly/craneshothad hier wonden kunnen doen. Helaas.

Over David Caruso kan ik helaas ook weinig positiefs zeggen, losstaand van dat hij me hier niet meer ergert dan normaal. Die man heeft helaas een kort lijntje naar mijn ‘niet-kunnen-waarderen’-botje. Als ik hem nu zo opzoek, dan heeft de man zes films die met een voldoende worden beoordeeld op Rottentomatoes, waarvan de meeste uit de jaren’80 en ’90 zijn, en ik me niet herinner dat hij er inzat. Ok, van Kiss of Death wist ik het misschien, maar de enige andere voldoende uit die lijst is Session 9. Gelukkig is er Peter Mullan, een acteur wiens drollen vermoedelijk meer persoonlijkheid hebben dan de gemiddelde line delivery van Caruso. Is het onaardig als ik zeg 'gemaakt voor tv'?

Om eerlijk te zijn schrok ik er een beetje van dat dit een film was van Brad Anderson, wiens The Machinist (2004) ik toch wel erg waardeer. Goed, die is van drie jaar later, maar wat een wereld van verschil. Misschien dat ik dan beter Transsiberian (2008) had kunnen kijken, of The Call (2013). Anderson heeft de afgelopen jaren zo te zien een hoop werk gedaan voor televisie, maar lijkt nu wel weer een aantal projecten in petto te hebben die hem terug zouden kunnen plaatsen in de spotlights. En dat genereert dan hopelijk kansen voor passieprojecten. Maar in de tussentijd kan ik niet uit over Session 9, dat voelt als een project van een groepje bachelorstudenten die bijna weten wat ze doen, en op de een of andere manier Mullan hebben weten te strikken.

2,5*

avatar van Left4Dead
3,0
Ach een traag psychologisch stuk verhaal.
Kon er mee door.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:40 uur

geplaatst: vandaag om 09:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.