Session 9 (2001)

Session 9 is een clichématige en bij vlagen saaie thriller. Tegen het eind wordt de film chaotisch en uiteindelijk bleek het zonde van je tijd. Matig, een Caruso ten spijt.

Best wel een rampzalige film van regisseur Brad Anderson. Er wordt veel te veel gebruik gemaakt van lelijke onoverzichtelijke close-ups en daarbij is het visueel gezien ook nog eens saai en ongeïnspireerd. Verder zijn de acteerprestaties van de voltallige cast rampzalig en eigenlijk gewoon ronduit beschamend. Neem acteurs als David Caruso en Peter Mullan. Zij kunnen toch zoveel beter? Maar goed. Ze werden natuurlijk ook niet gemotiveerd door zo'n saai standaard verhaaltje dat op het einde een beetje probeert los te komen met een twist dat inmiddels al duizenden keren is gebruikt.

Een van de weinige pluspunten aan Session 9 is eigenlijk de sfeervolle locatie en het mooie shot van de stoel in de kelder, voor de rest is het amateuristische rommel.

Aardige poging.

Anderson laat zeker een aantal punten liggen, maar weet uiteindelijk toch een aantal sfeervolle momenten te toveren. Beetje jammer van het veel te lange begin, met een hoop onnodige zijverhaaltjes en teveel gedoe om het echt interessant te houden. Er gebeurt ook echt geen flikker het eerste half uur.

Vond die digitale camera ook helemaal niks. Toch zijn er een aantal sfeervolle shots, maar het is duidelijk dat die volledig van de locatie zelf moeten komen, niet van Anderson's inbreng. Jammer, want in The Machinist toonde hij goed overweg te kunnen met een mooie visuele sfeer.

Sterkste stuk zit in het midden, met de "donderdag" als hoogtepunt. De gesprekken hebben een duister en lichtelijk naar sfeertje over zich, wat goed uitgebuit wordt in een mooie climax. Daarna gaat het weer bergaf, de hele onthulling was er wat teveel aan, weinig spannend en uiteindelijk nogal overbodig.

Toch is het nare sfeertje van het middenstuk iets wat blijft hangen en waar Anderson, gezien het lelijke uiterlijk en de bedenkelijke acteerprestaties (krijg je met tv acteurs), toch toont dat hij aardig een sfeertje kan scheppen.

3* daarvoo, op basis van de eerste 45 minuten leek de film eerder op de helft af te stevenen. Even doorbijten dus.

In tegenstelling tot z'n latere best fijne The Machinist, niet zo fijn..

Film waar geen lekkere vaart in zit en maar zelden boeit. Saaiheid, traagheid en af en toe vaagheid en chaos is wat overheerst.

Cast is ook maar matig.

Af en toe wat fijn camerawerk en een goed soundtrackje redden de film nog enigzins (alhoewel ergens in de film ook een vies misplaatste sound werd gebruikt, weet alleen niet meer waar). Ook de beeldkwaliteit laat te wensen over.

matige score 2,5*

Wanstaltig prul.

Het verhaal is saai, de clue zie je al van mijlenver aankomen, en er wordt over het algemeen verschrikkelijk slecht geacteerd. Er gebeurt op het slot na, nagenoeg niks in de film. Waar ik op voorhand een film had verwacht die de kijker de stuipen op het lijf wou gaan jagen kreeg ik iets iets heel anders..namelijk een aanval op het veelvuldig gaan gebruiken van mijn gaap spieren! Ergens was ik nog wel benieuwd naar de ontknoping maar die werd aan het einde ook maar even snel uit de lucht geplukt. Deze film is voor een appel en een ei gemaakt; en dan niet in een goede zin van het woord. Je geld en tijd absoluut niet waard, en tot nu toe de slechtste film die ik op moviemeter gerecenseerd heb. 0,5.

Kijk, om met de deur in huis te vallen... ik vond het geen goede film. Incoherent, pointless en moordend saai. Het beste was nog de sound design. De geluiden die door de film gebruikt worden zijn erg creepy en ook de beelden ademen een sterke sfeer uit die je als kijker wat moet laten bezinken. Dat kon ik dan weer wel waarderen. Jammer dat ik dit verhaal zo belachelijk vond. Dat Gordon al die moorden beging onder invloed van het stemmetje in zijn hoofd, Simon, die van de ene mentaal zwakzinnige naar de andere springt en hen doordrenkt met waanzin... dat is een metafoor waar ik hier voor geen stuiver in kon geloven . De sfeer is het ene extreem, het verhaal het andere. 2,5*

Ik had een film over geesten verwacht, maar dat viel tegen: Anderson speelt met je geest gedurende de hele film en gooit er op het eind toch een andere, zij het chaotisch gebrachte, twist tegenaan. Geen meestertwist, het moet gezegd worden, maar dat is niet zo heel erg: de rest van de film was mijns inziens spannend genoeg om dat minpuntje op te vangen. Neem nou die scène waarin Hank midden in de nacht teruggaat naar dat ziekenhuis - een fantastisch enge locatie overigens! - om zijn gevonden geld op te halen: het is cliché, ja, maar ik zat op het puntje van mijn stoel; des te jammer van de matige afwikkeling van die scène dan ook. Want daar schort het bij Session 9 nogal eens aan: goede montage. Het camerawerk komt er niet altijd even goed door uit de verf en dat is jammer, want het camerawerk is lang niet slecht. Hetzelfde geldt voor het sounddesign en de karakterontwikkeling. De film wordt naar beneden gehaald door enkele kleine maar storende minpuntjes, waaronder dus die slechte montage en ook het chaotische verhaal. Desondanks toonde Anderson zeker wel talent te hebben met deze film: het is des te spijtiger dat het bij deze en geen enkele andere film die ik van hem heb gezien er helemaal uit is gekomen.

3,0*

Ik had me bij een horror/thriller toch iets anders voorgesteld. Een horror is het zeker niet, een thriller nauwelijks. Het tempo is tergend traag en moet het dus van de karakters en sfeer hebben, helaas komt dat niet goed van de grond. Ondanks verwoede pogingen wil de film maar niet echt spannend worden. Als dan maar simpelweg blijkt dat er iemand vanwege stemmen in zijn hoofd iedereen omlegt zonder fatsoenlijke reden, is dat een anticlimax. Een misser.

Gave film. Geen standaard spook- of schrikmomenthorror maar een mystery met horror- en drama-elementen, en een lange uitgekiende aanloop. Als dat je niet ligt zou ik er al niet aan beginnen.

De rode draad zijn de arbeiders met hun eigen problemen en de onderlinge verhoudingen die steeds meer onder druk komen te staan. Het gebouw met de zielloze ruimtes en gangen is er de perfecte setting voor. Een bescheiden versie van The Shining, maar met de soberheid van Clean Shaven.

Audiovisueel is het ingetogen en realistisch, mooie trage shots in het gebouw en een rustige creepy soundtrack. Langzaamaan gaat het over in een bevreemdende sfeer en na een klein uur besef je dat je een hoop gemist hebt: korte dialoogjes, bepaalde blikken van Gordon (al vanaf de binnenkomst) , scenes die ergens op wijzen.

Het laatste kwartier is het beste dankzij de sterke geluidseffecten en de overtuigende finale, het hield me stevig in de greep. Het script is dan ook erg goed, vooral het zijplot over Mary dat parallel loopt aan Gordons situatie. Uiteindelijk komen de twee verhaallijnen mooi samen in de vorm van 'Simon', het slechte alter ego van beiden.

Een paar keer word je op het verkeerde been gezet en er blijft onduidelijkheid over de achtergrond
van Gordon. Draait hij door vanwege het gebouw en de geschiedenis, of zijn het alleen de gezinsproblemen die hem tot wanhoop drijven? Is hij een oud-patiënt van de inrichting bij wie een trauma naar boven komt waardoor hij z'n vrouw, kind en collega's ombrengt? Heeft hij eenzelfde soort verleden als Mary? Etc.

Op Jeffs personage na wordt er goed geacteerd (vooral door Mullan) en er zijn een paar enge of ongemakkelijke scenes Hank tijdens de nacht in het gebouw, of wanneer hij voor het raam staat, Phil en Gordon bij de fotowand, Hank die als een hersendode reageert.

Goede verrassing uiteindelijk en eentje die indruk heeft gemaakt, vind de score hier veel te laag.

Meer dan aardige psycho-horror waarin vijf arbeiders gedurende een week een oude psychiatrische instelling saneren en... langzamerhand de sinistere geschiedenis van het gebouw en zijn patiënten ontwaren. Het resultaat is een film in de stijl van het recentere The Ward en Shutter Island, maar wel met een heel eigen identiteit. Session 9 blinkt vooral uit op audiovisueel vlak met veel oog voor de unheimische setting en een geluidsband die een kille, bevreemdende atmosfeer uitdraagt. Ook verhaaltechnisch meer dan ge(s)laagd, met een lange noodzakelijke aanloop waarin de personages worden uitgediept, maar met helaas een finale die teveel naar een deus ex machina riekt en daarmee toch een wrange nasmaak nalaat.

Slechte film waarin een paar mannen asbest verwijderen in een groot, oud psychiatrisch ziekenhuis. Ondanks een mooie locatie en een aantal bekende acteurs oogt de film nogal goedkoop. Maar dat is niet het grootste probleem. De film is ronduit saai en het verhaal zo onsamenhangend waardoor intresse naar een laag punt zakt.

Moeilijk te geloven dat de volgende film van Brad Anderson het vele malen betere The Machinist zou zijn.

Deze film blijft goed door de beklemmende spanning die je blijft voelen door de hele film heen. Mooie shots in een mooie setting en een goed einde.

I live in the weak and the wounded... Doc

Lang, lang geleden huurde ik deze film met mijn broer in de plaatselijke videotheek. Dat was lang voor mijn Moviemeter tijd maar ik wist nog perfect wat voor een gevoel ik kreeg bij het zien van deze film. Indertijd nog niet echt ervaring met het horror genre (ik denk dat ik ook een jaar of 13-14 was toen ik deze meekeek) maar de film maakte een serieuze indruk op. Toen later ooit eens op DVD gevonden, in een spuuglelijke uitvoering, maar gisteren zag ik deze ineens terug in de kast staan en besloot ik hem op te zetten.

En verdomme, wat een heerlijke zit is het weer geworden. Ik verschiet dan ook eerlijk gezegd van de lage score hier want Brad Anderson levert met Session 9 een geweldig stukje sfeerschepping. Er zijn maar weinig films waar ik echt een ambetant gevoel bij krijg (de enige waar ik het ook mee had was Insidious in de cinema) maar deze film is van in het begin tot aan de aftiteling rillen. Sowieso is dit ook een erg sterk uitgangspunt want ik ben altijd wel te vinden voor dit soort asylum verhalen maar het wordt hier gewoon erg sterk uitgewerkt. Een locatie die tot de verbeelding spreekt, een minimale cast die goed acteert en zonder al teveel CGI (de enige scène is waar effecten worden gebruikt is tijdens het einde van de film wanneer de ijzeren pin uit Hank's oog wordt getrokken) is dit een film geworden die zich perfect staande kan houden tussen de klassiekers. Het verhaal zelf zit ook vernuftig in elkaar en het wordt pas echt op het einde compleet duidelijk. De voice-over van de cassette speler met de verschillende persoonlijkheden van Mary is dan ook het perfecte eindbeeld. Maar wat ik vooral kon waarderen was de manier waarop de sfeer tussen de vijf collega's langzaamaan begint te veranderen. Anderson brengt dit dan ook subtiel maar duidelijk in beeld door de foto's van Gordon's trouw waarin iedereen op staat te lachen maar dan in het gekkenhuis zelf de gesprekken tussen de vijf compleet te laten omslagen. Vooral het stuk waar Phil tegen Mike vertelt dat Gordon zijn vrouw heeft geslagen is kippenvelopwekkend. Soundtrack werkt trouwens ook enorm goed.

David Caruso, ik ken hem voor de rest alleen maar van CSI: Miami en daar ben ik nu niet echt grote fan van. De manier waarop hij daar is, is erg irritant met die continue 'coole' zonnebril move.. Soit, toen ik deze film voor het eerst zag wist ik totaal niet wat CSI was en ik had dan ook schrik dat ik me nu te hard ging irriteren aan wat hij hier doet. Gelukkig weet Caruso me erg aangenaam te verrassen en speelt hij hier uitstekend. Ik begin me trouwens af te vragen of ik wel dezelfde film heb gezien als iedereen anders want met een paar uitzonderingen is er maar erg weinig volk te spreken over deze film.. In ieder geval doet niet alleen Caruso het goed maar is ook de rest van de cast uitstekend. De film steunt bijna geheel op de vijf collega's maar die gok komt goed uit want Stephen Gevedon, Josh Lucas, Peter Mullan en Brendan Sexton III doen het uitstekend. Vooral Josh Lucas die de rol van Hank vertolkt heeft nog een aantal geweldige momenten.

Een geweldige locatie, een vlot lopend verhaal dat jammer genoeg wat wordt getekend vanwege slechte cutting (er ging normaal gezien nog een subplot over een dakloze vrouw inzitten) maar de sfeer maakt ontzettend veel goed. Zelden zo'n kippenvel gehad bij een film dus een 4.5* is hier wel zeker op zijn plaats.

4.5*

Effectieve horrorfilm met bovengemiddelde personages die het allemaal naar behoren doen. Fijn om naar een horror te kijken zonder cliché tieners die je irriteren maar naar mensen van vlees en bloed te kijken die allemaal hun eigen problemen hebben waar ze mee worstelen.

De omineuze locatie, een psychiatrische inrichting doet eigenlijk het meeste werk in deze film vooral als ze midden in de nacht daar rond gaan dwalen.

De scène met de schim die om de hoek komt kijken is qua timing en sfeer de hoogtepunt van de film en een sterk staaltje filmmakerij.

Echt eng en spannend word het wat mij betreft niet; zijn maar weinig films die dat wel doen bij mij, randzaken zoals: sfeer, opbouw, acteerwerk, soundtrack is allemaal van bovengemiddeld niveau en ook word je een aantal keren op het verkeerde been gezet en is het uiteindelijke plot behoorlijk sterk en niet makkelijk te doorzien.

Erg sterk!

Leuke verrassing dit, zeer sfeervolle film met een grimmige toon. Visueel is het bij vlagen wat amateuristisch, maar ook met een hoop sfeervolle shots en goeie editting en camerawerk. Ook de geluidsband is erg goed.

Het verhaaltje en de clou mogen dan wat te veel naar de standaard horrorhoek gaan , ik vond de uitwerking toch heel wat sterker dan gewoonlijk. Een stuk subtieler gebracht met een mysterieuzere aanloop en een paar mooie scenes. De geluidstapes geven het allemaal een extra duister randje. Ook met het acteerniveau is weinig mis, maar dat was wel te verwachten met o.a. de altijd goede Peter Mullan.

Het had wat origineler gekund, maar verder een prima uitgewerkte schizo-horror.

4*

Sorry hoor, maar het verhaal zit niet goed in elkaar of moet ik maar dingen aan gaan nemen zodat het wel klopt? Nee, het verhaal was ik snel kwijt. Ook wel heel toevallig dat Gordy daar een opdracht kreeg. Ik ben een SAW fan en dan moet je kop er ook bij houden om het te kunnen volgen. Vond deze film dus niks.

Herzien na een jaar of, tja... 12? Nog steeds de moeite waard in ieder geval, met een creepy locatie en een degelijke cast. Zelfs David Caruso is hier best goed (maar uiteraard wel irritant). Men had wel iets meer met de fraaie locatie mogen doen, dat zeer zeker, en het deels digitale camerawerk voegt feitelijk niets toe. Integendeel. Gelukkig is de getroffen sfeer lekker naargeestig en de plot, die soms wel wat aan het oneindig betere The Shining doet denken, zit best goed in elkaar. Traag en uiteindelijk wellicht niet heel bijzonder, maar bij vlagen best eng en spannend.

In eerste instantie doet deze vroege film van Brad 'Machinist' Anderson inderdaad wat goedkoop aan maar door de geschikte locatie en goede cast kruipt de subtiel opgebouwde spanning de kijker langzaam onder de huid. Helaas komt ook het bekende euvel van Anderson, de mislukte slotfase, ook hier weer om de hoek kijken: niet spannend, niet verrassend en feitelijk een anti-climax.

Ik houd het dan ook maar op 2,5*.

De film oogt goedkoop, de acteurs hebben geen chemie en het hele gedoe is allemaal zo vaag en zo onlogisch als het maar kan dat het een lastige film is om uit te zetten. Wat de tapes uiteindelijk in godsnaam te maken hebben met de flippende Mullan is me een raadsel. Hij leek immer al eerder van het padje af te zijn... Daarmee is de climax suf en voegt juist die tapes qua element al helemaal niets toe. Verder blijft er zo natuurlijk weinig memorabele momenten over.

2,0*

Echt een mega B film. De kills werden niet eens duidelijk in beeld gebracht en er gebeurde naar mijn mening te weining. Grappig om de smaak verschillen te zien.

Wie meegaat in de spookachtige setting en de stress van de personages zal er wat aan hebben. Lukt dat niet of minder, dan zit je vrij snel opgescheept met een film waarvan je je meer en meer afvraagt wat er daadwerkelijk aan de hand is. En vroeg of laat valt het kwartje eens via de sessie die wordt afgespeeld. Een weggever, terwijl de opmaat ook al niet erg onderhoudend is. Dan gaat het vanzelf eens slepen. En toch heeft het wel wat. Een paar aardige shots die voor wat nervositeit zorgen, de muziek doet het wat dat betreft ook niet verkeerd en als het kookpunt aanstaande is, weet het steeds onaangenamer voor de dag te komen. Anderson's slotakkoord is dan helaas weer wat te suf.

Phil: Good first day, guys.

Henry: Yeah. If it keeps up like this, we'll all be dead by Monday.

Een klein team van asbestverwijderaars krijgt een klus in een leegstaande instelling voor psychiatrische patiënten. Eigenlijk is dat genoeg synopsis voor een film als deze. We kunnen dan beter aanstippen wat goed was. Of in dit geval, niet goed.

Vroege digitale cinematografie, ik kan er doorgaans weinig mee: alsof je naar een soap zit te kijken. Het ziet eruit als video. Dat geldt helaas ook voor Session 9 (2001). In de eerste tien minuten lopen ze door een locatie (Danvers State Hospital) met een lichtval waar een Lubezki of Deakins met de camera’s van nu een orgastisch visueel schouwspel van had kunnen maken. En nu ziet het er… best aardig uit, als we aardig zijn in ons oordeel. Wat een verspilling. Het doet in die zin denken aan de eerste statische shot uit het talkie tijdperk, waarbij offers werden gemaakt om maar geluid toe te kunnen voegen. Een goede 35 mm camera met een dolly/craneshothad hier wonden kunnen doen. Helaas.

Over David Caruso kan ik helaas ook weinig positiefs zeggen, losstaand van dat hij me hier niet meer ergert dan normaal. Die man heeft helaas een kort lijntje naar mijn ‘niet-kunnen-waarderen’-botje. Als ik hem nu zo opzoek, dan heeft de man zes films die met een voldoende worden beoordeeld op Rottentomatoes, waarvan de meeste uit de jaren’80 en ’90 zijn, en ik me niet herinner dat hij er inzat. Ok, van Kiss of Death wist ik het misschien, maar de enige andere voldoende uit die lijst is Session 9. Gelukkig is er Peter Mullan, een acteur wiens drollen vermoedelijk meer persoonlijkheid hebben dan de gemiddelde line delivery van Caruso. Is het onaardig als ik zeg 'gemaakt voor tv'?

Om eerlijk te zijn schrok ik er een beetje van dat dit een film was van Brad Anderson, wiens The Machinist (2004) ik toch wel erg waardeer. Goed, die is van drie jaar later, maar wat een wereld van verschil. Misschien dat ik dan beter Transsiberian (2008) had kunnen kijken, of The Call (2013). Anderson heeft de afgelopen jaren zo te zien een hoop werk gedaan voor televisie, maar lijkt nu wel weer een aantal projecten in petto te hebben die hem terug zouden kunnen plaatsen in de spotlights. En dat genereert dan hopelijk kansen voor passieprojecten. Maar in de tussentijd kan ik niet uit over Session 9, dat voelt als een project van een groepje bachelorstudenten die bijna weten wat ze doen, en op de een of andere manier Mullan hebben weten te strikken.

2,5*

Dit is niet de underrated cult classic die me beloofd was.

In Session 9 gaat een ploeg asbestverwijderaars aan de slag in een oude mentale instelling. Naarmate de week vordert, gebeuren er meer en meer bizarre dingen. Een film in een asylum is voor mij vaak een troef. De setting is creepy en je kan zo veel doen met zo'n locaties. Jammer genoeg hebben de mensen achter Session 9 beslist om dat net niet te doen.

De hele film kon ik niet serieus nemen door het wel heel amateuristisch camerawerk. Dit was slechter dan de gemiddelde aflevering van CSI: Miami (Oh hoi, David Caruso). Ook hangt er een saaie oranje filter over de lens en worden er erg veel bedenkelijke effectjes gebruikt. Er zijn een paar mooie shots maar die zijn erg schaars. Een film is niets zonder zijn acteurs. Deze zijn echter halverwege ook in slaap gevallen van het snooze-fest dus bij hen moet je ook niks kwalitatiefs verwachten.

Pluspunt is het einde en het suggestieve ervan. Even online kijken en je vindt tientallen theorieën die zo veel interessanter zijn dan de film zelf.

1,5*

"And where do you live, Simon?”

“ I live in the weak and the wounded... Doc.”

Wederom een film die ik al heel lang op het oog heb maar, die ik nog nooit heb opgezet. Gisteravond had ik toch heel erg veel zin in een horror film, al was dit nou niet direct die horrorfilm zoals ik hem voor ogen had; alsnog was het best een redelijke prent. Maar ik ben er een beetje sceptisch mee, want ik moet wel zeggen dat niet alles in deze film me even goed beviel. En ik vind het dus opzich best een lastige beoordeling. Want ik mis toch wel de gore in deze film, die het een heel stuk beter had kunnen maken. Nee, de film is qua suspense wel een goede verfilming en moet het vooral hebben van de duistere beelden en de compleet nare setting.

Het is tegenwoordig een grote hype op YouTube waar die gasten op verlaten plekken afgaan om op zoek te gaan naar dingen als spoken, of noem maar op. Ook verlaten psychiatrische inrichtingen zijn wel eens voorbij gekomen, en toen ik die filmpjes keek (in mijn tienerjaren was ik er gek op) kreeg ik alleen al de kriebels van die locaties. Om even aan te geven hoe goed zo'n verlaten setting werkt, ondanks de grootte van de productie, want die YouTube filmpjes zijn vaak best amateuristisch. Er had dus echt veel meer uit de setting gehaald kunnen en mogen worden. Ik was best een voorstander geweest om hier gewoon een leuke slasher film van te maken, met één of andere bloeddorstige zwerver, of had er misschien een leuke ghost movie van gemaakt. De film was nu best vaak heel vaag, waardoor het uitzitten ook een stuk lastiger werd. Zoals ik al las; als je meegetrokken werd in het verhaal of concept, die verwarde scenes konden je makkelijk pakken. Mij deed het allemaal niet zoveel, dus soms snapte ik ook echt niet waar de film naar toe wou.

De cast vond ik opzich wel geinig, een paar leuke namen (o.a. Caruso) maar, qua acteerwerk vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Regiewerk was opzich wel prima, het verhaal vond ik best leuk bedacht met het feit dat ze werden opgeroepen om asbest op te ruimen en dat er eigenlijk steeds gekkere dingen gebeuren. Maar, wat ik al zei voor een horrorfilm was dit gewoon heel tam, en werkt de film meer naar een psychologische horror waar ik misschien wel meer een gore film had verwacht en had gehoopt.

Ik kan het geen slechte film noemen, omdat ik merkte dat ik soms best wel lekker in de film zat en het me ook kon interesseren maar, een topper gaat dit zeker niet worden. Jammer, het had zo mooi kunnen zijn en helaas is dat gewoon weggegooid.

Na lang woelen en draaien toch maar besloten om het cijfer te laten staan na herziening. De aanloop van Session 9 is te lang en de spanning wordt niet altijd even lekker opgevoerd, maar naarmate het laatste halfuur vordert roept regisseur Brad Anderson een sfeerzetting op die niet kapot te krijgen is. Geweldig hoe er hier met geluid en lichtinval wordt gespeeld, maar ook de locatiekeuze is natuurlijk feilloos. Er heerst een onveilige en onvoorspelbare indruk die zelfs gedurende een tweede kijkbeurt nog volop heerst. Het acteerwerk van Peter Mullan en David Caruso is daarnaast bovengemiddeld en ze nemen de film dan ook gemakkelijk op sleeptouw. De laatste paar minuten bezorgen me nog altijd de rillingen over de rug en dat krijgen niet veel horrorthrillers bij me voor elkaar. Jammer van de langzame aanloop, maar deze film blijft naar me toegroeien.

Toch wel een originele slasher. Niets is wat het lijkt en als kijker wordt je op het verkeerde been gezet. Het is daarbij ook een film die speelt met de emotie van de kijker en diens sympathie voor het hoofdpersonage. Enige waar ik misschien een beetje een probleem mee had, was het gebrek aan realisme in het algemeen. Verschillende situaties kwamen nogal dik aangezet over, ook als het ging om de gewone interacties tussen de personages. Dat staat voor mij een echte topscore in de weg.