The September Issue (2009)

Eigenlijk ligt de focus niet eens zozeer op WIntour (wat ik wel had verwacht), maar meer op de redactie. Interessant om zo'n kijkje te krijgen en om de verschillende gezichten achter de Amerikaanse Vogue te leren 'kennen'. Wintour vond ik verder alleszins meevallen (lang niet de heks zoals ze door velen wordt afgespiegeld): Een keihard werkende geconcentreerde ietwat starre vrouw. Documentaire zelf doet verder wat het moet doen en is goed in stijl voor het onderwerp.

Goeie docu.

Te gek!! Geen zin om er diep op in te gaan. Wat heb ik genoten voor de 2e keer. Al die namen en gezichten die ik zo goed ken op deze manier te zien is zo leuk.

Een ding toch: Anna Wintour mag dan de baas zijn maar wat is ze zonder André Leon Talley maar vooral Grace Coddington? Die is voor mij de absolute Dame of Fashion! Love her!

Grappig dat we eigenlijk helemaal niets te weten komen over de mens Anna Wintour. Behalve dat ze moeder is en familie heeft. Ze is natuurlijk een geniale en zeer belangrijke, machtige vrouw die in deze docu weigert haar kaarten te laten zien. De rest van het gezelschap babbelt er lustig op los, niemand spreekt de grote dame echt tegen. Maar over het waarom van haar beslissingen krijgen we niets te horen. Verder een aardige inkijk in het wat overspannen en snobistische modewereldje dat in korte tijd is uitgegroeid tot een biljoenenbedrijf. Aardig.

Het onnozele mode-wereldje kan me gestolen worden en na het kijken van September Issue weet ik weer waarom; wat een vervelende leeghoofdigheid bij elkaar. Gelukkig heeft de dochter van de blonde mevrouw het beter bekeken; die weet de zin en vooral onzin van Vogue en al die andere blaadjes tenminste op waarde te schatten. Op de redactie is de ietwat enge roodharige mevrouw degene die inhoudelijk nog iets te melden heeft, de blonde mevrouw zei alleen maar op zo bitcherig mogelijke toon 'meer bont' of 'minder tanden' en dat was het dan wel weer. Als inkijkje allicht wel redelijk (al had het gezien het onderwerp visueel wel wat aardiger gekund), maar het blijft een wereld waar ik me 0,0 voor interesseer.

2*.

Verrassend onderhoudende en vooral leuke documentaire over het maken van de dikste uitgave van het modeblad Vogue tot dan toe (het nummer woog bijna 2,5 kg). Tegelijkertijd is de docu ook een portret van hoofdredactrice Anna Wintour en haar belangrijkste collega Grace Coddington. Vooral de scenes met Coddington zijn erg mooi, vooral wanneer er wordt ingegaan op haar verleden en de rol die zij decennia lang gespeeld heeft in de modewereld. Maar ook afgezien daarvan is dit een vlot gemonteerde en sympathieke documentaire.

Een docu over een hoofdredactrice van een modeblad Anna Wintour is dan ook ver uit mijn comfortzone. Eerlijk gezegd, geenzins een marteling (die locaties van Rome en Parijs met hippe modellen kijkt lekker weg) maar ook vrij oppervlakkig. Weliswaar een interessante inkijk op het maken van het blad Vogue (de september editie) met de gebruikelijke discussies, de aanwezige hectiek, de hindernissen en het botsen van ego's. Maar over Anna Wintour zelf kom je weinig te weten. Een bazige CEO die in alles de eindbeslissing wil nemen en met haar medewerkers zakelijk omgaat. Niet vriendelijk of warm maar kort en beslissend. Slechts 1x zien we een emotie nl wanneer ze het over haar broers en zussen die haar en haar beroep niet serieus nemen (ze had het daar ook over in de inleiding van de docu). Geen erkenning, het piekt. Een tragisch moment dat door de filmmakers onmiddellijk met een piano score werd voorzien zodat de kijker zeker mee zou zijn.

Hoe en waarom het blad Vogue de succesvolste magazine blijkt te zijn, laat de docu ook nauwelijks zien. Maar het is duidelijk : als het in Vogue komt, zal het zeker verkopen (gigantisch aantal lezers) dus alle designers willen hun merken en ontwerpen erin krijgen. Vogue bepaalt wat hot is, wat 'in' is en het publiek volgt.

Vermits Mme Wintour weinig open is, zijn de makers genoodzaakt andere verhaallijnen te zoeken. Een verhaallijn over haar naaste medewerker Grace , een vroeger top model dat er nu wel bijloopt als de heks uit Sneeuwwitje, die de artistieke kant probeert te beklemtonen maar natuurlijk door de commerciële kant van Wintour wordt kort gewiekt, de actrice Sienna Miller die werd gekozen voor de cover maar blijkbaar niet echt een talent in poseren is (de retouches die gedaan werden aan de cover is van dien aard dat slechts 10% nog van de werkelijke foto komt) en een jonge 'coming man' designer Thakoun die tot zijn verrassing plots in het celebrity wereldje de 'flavor of the day' is. En dat is voor mij nu de mode wereld : roem en glorie dat zo vergankelijk is als de edities van het blad zelf.