Shepherd (2021)

Ik had het zonder die demon ook al wel interessant gevonden, eigenlijk.

Eens.

Nee, zonder het drama was het beter geweest. Nog meer sfeer.

Sfeer genoeg in dit sombere en vooral grimmige verhaal over een jonge weduwnaar (Tom Hughes) die een nieuwe start probeert te maken op een eiland aan de Schotse kust. Als je houdt van desolate landschappen en onderhuidse spanning kom je hier als kijker goed aan je trekken, maar de film is mij iets te afstandelijk en traag. Daarnaast zijn er te weinig echt enge momenten, waardoor de aandacht herhaaldelijk verslapt. Uiteindelijk mooi gespeeld en voorbeeldig in elkaar gezet, maar te weinig onderscheidend binnen het genre.

Knap.

Sfeervolle, compleet verrassende film afkomstig vanuit onze Engelse buren. Ik had dit land niet meteen geassocieerd met horrorfilms die zich vol storten op een naargeestige sfeer. Shepherd is in dat kader een meer dan aardige verrassing, zeker de opening maakt meteen al duidelijk wat voor soort film je kan verwachten.

Het is fijn om te zien dat regisseurs zich nog weleens kunnen inzetten voor een atmosferische horrorfilm zonder dat deze zichzelf verliest in een onstabiel tempo of vervelende keuzes. Regelmatig maakt de film wel stilistische keuzes die wat groter zijn dan nodig, maar verder heb ik op het vlak van horror erg weinig te klagen. Ongelooflijk sterke soundtrack, sterke focus en wereldschepping waar je voor mag buigen.

Ook het acteerwerk afkomstig van een cast die opvallend genoeg niet eens zo heel onbekend is solide te noemen. De film verliest zichzelf alleen wat uit het oog tijdens het middenstuk waarin het drama wat meer naar de voorgrond wordt getrokken. Tevens vond ik enkele horrorideeën wat matigjes uitgewerkt zoals de uiteindelijke demon, maar eenmaal de finale weer aanbreekt staan we garant voor wat onheilspellend gedoe.

Jammer dat deze film over een grote schaal niet zo goed wordt gewaardeerd, maar dat was ook te verwachten. Films als Shepherd richten zich erg op een specifiek publiek dat kan genieten van films die zich erg inzetten op een specifiek soort horror. Dit soort films kunnen snel slecht aanslaan bij me, maar deze film vond ik knap in elkaar gestoken met een uitstekend oog op sfeer. Leuk.

Sterke film!

Een donkere parel die wellicht niet ieders kop thee zal zijn. De film is nogal traag en heeft een flinke dosis drama. Heb de film zelf (juist) niet als traag ervaren en de combi van horror en drama werkten voor mij voortreffelijk. De ontzettend sfeervolle fotografie en de constant aanwezige soundscapes maken het bijzonder meeslepend en creepy. Die vuurtorenklok, die keer op keer slaat... 8.5/10*

Met horrorfilms die worden aangeduid als zijnde psychologisch en waarin het hoofdpersonage probeert schuld en een persoonlijk drama te verwerken, heb ik doorgaans niet veel. Maar er zijn altijd uitzonderingen en dit is er één van! Om de dood van zijn vrouw te verwerken gaat een man naar een klein Schots eiland om voor de aanwezige schapen te zorgen. Geisoleerd op een eiland is echter nooit zo'n goed idee in horrorfilms...en een mysterieuze vuurtoren helpt ook niet! Wat hier zo goed werkt, is dat de onthulling van het verhaal heel geleidelijk is (maar niet verwarrend of frustrerend) Wel hangt constant een dreigende sfeer. Ook filmisch en het productieontwerp van de film zijn spookachtig en prachtig...wat natuurlijk ook komt door het landschap van het eiland. De film maakt uiteindelijk niet duidelijk of het echt of ingebeeld is, wat de film zeker beter maakt! Let wel de film bouwt langzaam op, heeft een paar schrikmomenten aan het begin en eveneens een paar speciale effecten maar op de gruwelijk sfeer na is het geen horrorfilm pur-sang. Maar wel een goede film!