Meningen

Flinke verbetering ten opzichte van het vlakke en flauwe Shrek The Third. Het script is inventief en de personages zijn weer wat energieker. Bepaalde grappen en grollen zijn nogal voorspelbaar, vooral waar het Murphy's Donkey betreft, maar al met al is dit een waardig laatste (?) deel van de reeks. Mooi geanimeerd ook, al wordt het zelden echt spectaculair.

Op en top Cronenberg, zowel inhoudelijk als stilistisch, maar dit behoort zeker niet tot zijn beste werk. Daar is het script te doelloos en vooral te doorzichtig voor. Het onderwerp, mensen in staat stellen hun overleden geliefde te zien ontbinden, is absoluut bizar en Cronenberg-waardig, maar plot en personages worden gaandeweg steeds minder interessant. Het ligt er allemaal te dik op. Jammer, want de film begint vrij sterk en Vincent Kassel is aangenaam in de hoofdrol, ondanks de vele dialogen en vooral monologen, waar hij zichtbaar moeite mee heeft. Er wordt sowieso heel veel gepraat in deze film. Te veel.

Solide gothische thriller, dik aangezet qua production design en sfeer, maar spannend en vermakelijk uitgewerkt qua verhaal. DiCaprio is subliem in de hoofdrol- hij lijkt nog steeds met iedere film beter te worden. Qua tempo had het wel iets vlotter gemogen en heel erg complex is het verhaal niet, maar het fraaie camerawerk en een reeks verrassingen houdt het geheel makkelijk op de rails. Niet één van Scorsese's beste films, daar is het allemaal niet origineel en goed genoeg voor, maar een degelijke middenmoter.

Visueel onberispelijk en met een fraaie vrouwelijke hoofdrol, maar het geheel sleept zich met een slakkengang naar het einde. Toegegeven, een mooi einde, dat wel, maar er is gewoonweg te weinig plot om de lange speelduur te verantwoorden. Het verhaal wordt subtiel uitgewerkt en er zijn een aantal mooie scenes, maar ik werd er niet door gepakt.

Spannende, bijzonder goedgemaakte thriller over een geheime CIA-operatie om de baas van een mexicaans drugskartel uit te schakelen. De plot, vol schimmige figuren en duistere praktijken, is fascinerend genoeg, maar wat dit ver doet uitstijgen boven genregenoten is de kille, observerende visuele aanpak, de onheilspellende sfeer en de haast nonchalante uitwerking van de personages. Vooral Benicio Del Toro is hier heel erg goed. Zelden heb ik een akteur zo veel zien maken van zo weinig. Josh Brolin is ook uitstekend. Hoofdrolspeelster Emily Blunt is minder boeiend en loopt veelal achter de feiten aan, maar dat is eigenlijk ook de bedoeling. Geweldig in beeld gebracht door cameraman Roger Deakins en voorzien van een zeer doeltreffende naargeestige score.

Prima vervolg, bijna net zo goed als het origineel. Vooral het eerste uur is erg goed, met een fraaie spanningsopbouw en een reeks opwindend in beeld gebrachte aktiescenes. In het tweede uur is de rek er hier en daar een beetje uit en doen bepaalde beslissingen van de hoofdpersonen wat ongeloofwaardig aan. Gelukkig maakt de intense climax dan wel weer veel goed. Brolin en Del Toro zijn wederom uitstekend.

Uitstekende documentaire, waarin de overgang van celluloid naar digitale cinema onder de loep wordt genomen. Voor- en tegenstanders van de nieuwe digitale revolutie komen aan het woord. Een enthousiaste Keanu Reeves intervieuwt op onderhoudende wijze een grote reeks invloedrijke regisseurs, variërend van James Cameron en George Lucas tot mensen als David Lynch en Steven Soderbergh. Dit alles doorspekt met geweldige filmfragmenten. Een echt oordeel blijft uit; wat is nu beter, celluloid of digitaal? Men zal het hierover waarschijnlijk nooit eens worden.

Oké thriller van Soderbergh, niet heel bijzonder maar net onderhoudend genoeg. Grootste pluspunt is de prima cast (vooral Jude Law is goed) en de verrassende plot. Het script steekt intelligent in elkaar. De opbouw is aan de trage kant en het geheel had sowieso wel wat vlotter gemonteerd kunnen worden, maar uiteindelijk werkt de film wel toe naar een spannende eindsprint.

Mooi in elkaar gezette documentaire over de iconische acteur, filmmaker en activist Sidney Poitier, vlak voor zijn dood op 94-jarige leeftijd gerealiseerd. Er wordt een imposant blik aan collega's en bewonderaars opengetrokken voor de uitgebreide loftuitingen, maar ook Poitier zelf komt vaak en veel aan het woord. Wat mij betreft wordt er iets te weinig aandacht besteed aan Poitier's filmografie en gaat men sporadisch te ver met de verafgoding van de beste man, maar er zijn veel interessante en zinnige interviews en de gekozen filmfragmenten zijn eersteklas.

Herzien na een kleine 25 jaar. Nog steeds een zeldzaam deprimerende kijkervaring, laat dat maar aan de hier debuterende regisseur Michael Haneke over. Statische, ogenschijnlijk nietszeggende shots die steevast eindigen in een fadeout; de dagelijkse sleur van een doorsnee gezin, tot op gegeven moment het gevoel begint te knagen dat er iets mis is. Waar dat toe leidt komt emotioneel als een mokerslag aan. Visueel uiteraard inmiddels wat gedateerd, maar inhoudelijk nog steeds bijzonder relevant en krachtig. Wat mij betreft Haneke's beste film.

Grimmige maar tegelijkertijd onderkoeld grappige zwarte komedie over een maf stel dat een nietszeggende roadtrip gaat maken door engeland per caravan, daarbij een spoor van lijken achterlatend. Steve Oram en Alice Lowe zijn beiden geweldig in de hoofdrollen. De haast documentaire-aanpak van regisseur Ben Wheatley werkt uitstekend en het getoonde milieu wordt overtuigend in beeld gebracht. Visueel vaak erg fraai, mede door de prachtige beelden van het landschap. Wheatley ontpopt zich na het eveneens sterke Kill List tot een regisseur om in de gaten te houden.

Onevenwichtig horror-drieluik, aanvankelijk nog wel spannend en intrigerend, maar al snel qua verhaal te simpel en qua uitvoering te bizar. Het begin is leuk gedaan, alsof je zit te kijken naar een goedkope splatterfilm uit de vroege jaren '70, inclusief lelijk camerawerk en vreselijke muziek. Daarna volgt het beste gedeelte van de film, met de introductie van de personages en het losbarsten van het geweld. Het tweede gedeelte is surrealistisch en meer komisch. In dit gedeelte besef je dat het verhaal erg 'klein' is en dat er weinig verrassingen meer zullen komen. Iets dat bevestigd wordt door het matte derde deel. Tja, een interessant uitgangspunt al met al, maar niet voldoende om een film lang te boeien.

Aanvankelijk intrigerend maar uiteindelijk nogal saai SF-werkje. De opzet is prima en de jonge cast is uitstekend, maar na een half uur knap opgebouwde spanning is het wel zo'n beetje gedaan met de pret. Het middenstuk is behoorlijk doorbijten. Tegen het einde heeft de film nog wel een paar verrassingen in petto, maar dan is de boel niet echt meer vlot te trekken. Jammer, want er zijn her en der wel wat toffe ideëen en visueel is alles piekfijn in orde, ondanks het lage budget.

Misschien interessant voor de gelovigen onder ons, maar ik vond deze film voornamelijk saai. Het ziet er allemaal verzorgd uit en Andrew Garfield is acceptabel in de hoofdrol, maar omdat de hoofdzakelijk japanse cast hier gebroken engels spreekt komt één en ander al snel een beetje belachelijk over. Dat deel van de cast akteert ook niet bepaald geweldig. De beste scenes zijn die met Liam Neeson; verder valt er weinig te beleven. Inhoudelijk kon ik er ook niet zoveel mee.

Typisch rauw en realistisch drama van de gebroeders Dardenne, over de albanese Lorna (een uitstekende Arta Dobroshi) die een schijnhuwelijk aangaat met een junk (Jérémie Renier) teneinde de belgische nationaliteit te verkrijgen. Overwegend schrijnend en meeslepend, al gaat de film richting het einde een beetje als een nachtkaars uit en zijn er weinig verrassingen qua plot en personages. Niet één van de betere films binnen het oeuvre van de Dardenne's derhalve, maar zeker niet verkeerd.

Prachtig in beeld gebrachte documentaire over het leven op en rondom de Waddenzee. Het is even wennen aan het ontbreken van een voice-over en muziek, maar gaandeweg begint de beeldenpracht een haast hypnotiserende werking uit te oefenen. Niet alle gekozen fragmenten zijn even boeiend en/ of relevant, maar overwegend is deze documentaire behoorlijk indrukwekkend, niet in de laatste plaats door het fenomenale camerawerk.

Deze eind-van-de-wereld thriller heeft flink te lijden onder vergelijkingen met het eerdere en betere A Quiet Place, maar evenwel valt er wel het één en ander te genieten. Stanley Tucci in de cast is alvast een pluspunt; de beklemmende sfeer is goed getroffen en de special effects zijn in orde. Jammer van het afgeraffelde einde en het gebrek aan originaliteit, maar de film is in ieder geval wel spannend.

Verdienstelijke thriller van de belgische regisseur Robin Pront, die hier met zijn pas tweede film zeker geen verkeerd figuur slaat. De spannende, met verrassende wendingen doordrenkte plot verdient een wat langere speelduur, nu komen bepaalde verhaallijntjes en personages er bekaaid af en hier en daar ligt het tempo gewoonweg te hoog, maar over de hele linie genomen is dit een behoorlijk sterke film, uitstekend gespeeld en voorzien van veel sfeer. Annabelle Wallis is niet overal even overtuigend als de sheriff, maar Nikolaj Coster-Waldau daarentegen zet een fraaie zwijgzame hoofdrol neer.

Ik was al niet kapot van het origineel, maar vergeleken bij deze inferieure sequel is die film een waar meesterwerk. Ondanks de ongetwijfeld goede bedoelingen van regisseur Bassett, wiens vorige films toch best wel aardig waren, is dit een onsamenhangend rommeltje geworden. De special effects zijn sporadisch inventief en de production design is redelijk geslaagd, maar de film mist sfeer en de plot is amper te volgen. Halverwege zijn er een handjevol redelijk geslaagde en creepy scenes, maar tegen het einde gaat het geheel onherroepelijk de mist in, resulterend in een belachelijke climax.

Overbodige remake van La Casa Muda, de sfeervolle en inventieve horrorfilm uit Uruguay van 2010. De eerste helft is prima, mede door dezelfde gimmick van het in one-take opgenomen geheel, maar vooral in het laatste half uur gaat de film lelijk onderuit. Het origineel had reeds een niet al te beste wending in de finale, maar hier wordt het wel heel bont gemaakt. Alles wordt nu veel te letterlijk genomen en er wordt niets meer aan de verbeelding overgelaten. Typerend natuurlijk voor een amerikaanse film, maar toch jammer.

Beetje ongemakkelijke mix van komedie en thriller, maar uiteindelijk best de moeite waard. De prima cast helpt, net als de mysterieuze, zich langzaam ontvouwende plot, dat best verrassend in elkaar steekt. Uiteindelijk zijn de personages net iets te vlak en de film wellicht iets te onbestendig om echt memorabel te zijn, maar door de spannende opbouw en de steeds verder escalerende gebeurtenissen bleef mijn aandacht er toch goed bij.

Leuk dat regisseur John Woo weer eens van zich laat horen, zeker omdat zijn vorige film (Manhunt uit 2017) erbarmelijk slecht was en hij nodig toe is aan eerherstel. Helaas is dit werkje slechts marginaal beter. De gimmick van het letterlijk nemen van de titel is leuk gevonden en werkt grotendeels naar behoren (het ontbreken van dialogen is niet echt storend), maar na een redelijk eerste uur gaat de film volledig de mist in. Daar waar de film had moeten eindigen in een spetterende, visueel imposante explosie van geweld, krijgen we een rommelige, lachwekkend slecht gestileerde en nogal anonieme finale voorgeschoteld. Joel Kinnaman doet zijn best in de emotioneel en fysiek zeer zware hoofdrol maar kan de film uiteindelijk niet redden.

Redelijk boeiend drama rond Karen Silkwood (Meryl Streep), die in een nucleaire fabriek werkt in Oklahoma. Wanneer er gevaarlijke situaties ontstaan en zij aan de bel trekt wordt ze aan alle kanten tegengewerkt. Het poor white trash-sfeertje is goed getroffen en de cast is indrukwekkend, met veel bekende gezichten in superkleine rolletjes, maar script en personages hebben uiteindelijk niet heel veel om het lijf. Het drama en het gevaar komen eigenlijk niet dichtbij genoeg om echt mee te kunnen leven met de hoofdpersonen.

Begint en eindigt sterk, maar in het midden kabbelt de film maar een beetje door, zonder echt indruk te maken. Het script is ook wat te dun en vlak voor een film van twee uur. Bradley Cooper is evenwel uitstekend in de hoofdrol; ik heb hem eigenlijk niet eerder zo goed gezien als hier. De supporting cast is ook prima, met een mooie rol voor Robert De Niro. Zelfs de doorgaans onuitstaanbare Chris Tucker is hier best leuk! Verder niet overal even overtuigend en aan de voorspelbare kant, hoewel voortdurend onderhoudend.

Fraai gespeeld en mooi in beeld gebracht zweeds drama, wellicht iets te lichtgewicht qua aanpak om emotioneel echt doel te raken, maar in ieder geval wel meeslepend en onderhoudend. De unaniem sterke cast en het continu boeiende verhaal zorgen in ieder geval voor een aangename kijkervaring.

Flinke tegenvaller, zeker na het lange wachten. In die bijna tien jaar tijd sinds het origineel had men toch wel wat betere plotlijnen kunnen bedenken, zou je zeggen. Niet dat slechts daar de probleempunten liggen. De film is visueel ook niet bepaald indrukwekkend en akteurs en dialogen maken over het algemeen weinig indruk. Vooral de rol van Mickey Rourke valt tegen. Joseph Gordon-Levitt en Josh Brolin doen het als nieuwkomers daarentegen prima. Verder genoeg over-de-top geweld en bizarre toestanden om de aandacht er enigszins bij te houden, maar dit had echt wel beter gekund en gemoeten. Robert Rodriguez is het padje flink kwijt de laatste jaren.

Rauw, grimmig drama, bijzonder goed gespeeld en in beeld gebracht. Het onvoorspelbare script ontvouwd zich op zeer natuurlijke wijze en de film voelt nergens onecht of gekunsteld aan. Hard en meedogenloos, maar ook subtiel aangrijpend en poëtisch. Een indrukwekkende debuutfilm van regisseur Fukunaga.

Niet zo sterk als de meer recente films van regisseur Hoon-Jung Park, maar al met al toch wel een degelijke misdaadfilm. Prima cast, spannend script, stijlvol camerawerk. Hier en daar een paar aardige aktiescenes en wat gruwelijke momenten om de aandacht er bij te houden. Voornaamste probleem is de lengte; het geheel zeurt gewoonweg iets te lang door. Een aantal scenes had makkelijk weggeknipt kunnen worden. Afgezien daarvan gewoon weer een fijne moderne zuid-koreaanse gangsterfilm.

Met vier uur (!) heeft deze documentaire ruim de tijd om het tumultueuze leven van Frank Sinatra goed uit te spitten, maar toch blijft het geheel een beetje oppervlakkig. Gibney is één van mijn favoriete documentairemakers en zorgt ook ditmaal voor een onderhoudende en bij vlagen fascinerende kijkervaring, volledig opgebouwd uit zeldzaam archiefmateriaal, maar het wil maar niet echt beklijven en bepaalde zaken hadden best onbelicht mogen blijven. Te ruim de tijd nemen om een verhaal te vertellen is niet altijd goed, dat blijkt maar weer eens.

Onweerstaanbare ode aan de muziek van de jaren '80 en tegelijkertijd een heerlijke coming-of-age film, zoals ze alleen in het Verenigd Koninkrijk gemaakt kunnen worden. Regisseur John Carney wist eerder met Once en Begin Again te overtuigen binnen het genre en levert nu weer een smakelijke cocktail af van muziek, romantiek en humor. De liedjes zitten weer erg slim en aanstekelijk in elkaar; het is vooral erg leuk om de band die de hoofdrolspelers oprichten de verschillende stijlen van popmuziek van de jaren '80 te horen en zien aftikken. Daarnaast zijn de personages erg sympathiek.