Meningen

Fraai gespeeld en mooi in beeld gebracht zweeds drama, wellicht iets te lichtgewicht qua aanpak om emotioneel echt doel te raken, maar in ieder geval wel meeslepend en onderhoudend. De unaniem sterke cast en het continu boeiende verhaal zorgen in ieder geval voor een aangename kijkervaring.

Flinke tegenvaller, zeker na het lange wachten. In die bijna tien jaar tijd sinds het origineel had men toch wel wat betere plotlijnen kunnen bedenken, zou je zeggen. Niet dat slechts daar de probleempunten liggen. De film is visueel ook niet bepaald indrukwekkend en akteurs en dialogen maken over het algemeen weinig indruk. Vooral de rol van Mickey Rourke valt tegen. Joseph Gordon-Levitt en Josh Brolin doen het als nieuwkomers daarentegen prima. Verder genoeg over-de-top geweld en bizarre toestanden om de aandacht er enigszins bij te houden, maar dit had echt wel beter gekund en gemoeten. Robert Rodriguez is het padje flink kwijt de laatste jaren.

Rauw, grimmig drama, bijzonder goed gespeeld en in beeld gebracht. Het onvoorspelbare script ontvouwd zich op zeer natuurlijke wijze en de film voelt nergens onecht of gekunsteld aan. Hard en meedogenloos, maar ook subtiel aangrijpend en poëtisch. Een indrukwekkende debuutfilm van regisseur Fukunaga.

Niet zo sterk als de meer recente films van regisseur Hoon-Jung Park, maar al met al toch wel een degelijke misdaadfilm. Prima cast, spannend script, stijlvol camerawerk. Hier en daar een paar aardige aktiescenes en wat gruwelijke momenten om de aandacht er bij te houden. Voornaamste probleem is de lengte; het geheel zeurt gewoonweg iets te lang door. Een aantal scenes had makkelijk weggeknipt kunnen worden. Afgezien daarvan gewoon weer een fijne moderne zuid-koreaanse gangsterfilm.

Met vier uur (!) heeft deze documentaire ruim de tijd om het tumultueuze leven van Frank Sinatra goed uit te spitten, maar toch blijft het geheel een beetje oppervlakkig. Gibney is één van mijn favoriete documentairemakers en zorgt ook ditmaal voor een onderhoudende en bij vlagen fascinerende kijkervaring, volledig opgebouwd uit zeldzaam archiefmateriaal, maar het wil maar niet echt beklijven en bepaalde zaken hadden best onbelicht mogen blijven. Te ruim de tijd nemen om een verhaal te vertellen is niet altijd goed, dat blijkt maar weer eens.

Goedbedoeld maar nogal saai en voor de hand liggend gevangenis-drama, over een groep gevangenen die zich vol overgave op een nieuw theaterstuk storten. Leuk dat een groot deel van de cast zichzelf speelt, maar het akteerwerk weet lang niet altijd te overtuigen en het script is veel te sentimenteel. Colman Domingo is evenwel prima in de hoofdrol.

Onweerstaanbare ode aan de muziek van de jaren '80 en tegelijkertijd een heerlijke coming-of-age film, zoals ze alleen in het Verenigd Koninkrijk gemaakt kunnen worden. Regisseur John Carney wist eerder met Once en Begin Again te overtuigen binnen het genre en levert nu weer een smakelijke cocktail af van muziek, romantiek en humor. De liedjes zitten weer erg slim en aanstekelijk in elkaar; het is vooral erg leuk om de band die de hoofdrolspelers oprichten de verschillende stijlen van popmuziek van de jaren '80 te horen en zien aftikken. Daarnaast zijn de personages erg sympathiek.

Dromerige, licht surrealistische film met een karig plot maar wel voorzien van sterk akteerwerk en een indrukwekkende visuele stijl. Firth is subliem in de hoofdrol; feitelijk heb ik hem nooit eerder zo goed zien spelen. Bij vlagen iets te traag en geforceerd qua montage, maar het fraaie camerawerk, de melancholische sfeer en de mooie muziek maken veel goed. Prima dialogen ook, die voor de verandering nu wel eens ergens over gaan.

Spectaculair fantasy-mengelmoesje uit Zuid-Korea, dat helaas inhoudelijk behoorlijk tekort schiet. Visueel ziet het er allemaal prachtig verzorgd uit en saai is de film bepaald niet, maar de flauwe humor en het dik aangezette melodrama doen het geheel geen goed. En met twee uur en twintig minuten is de film ook nog eens veel te lang.

Effectieve griezelfilm, wel iets te lang, vooral de moeite waard door het bijzonder creepy sfeertje. De 8mm-filmpjes die schrijver Ethan Hawke ontdekt nadat hij is verhuisd naar een woning met een duister verleden zijn visueel behoorlijk verontrustend. De plot is uiteindelijk helaas minder memorabel; dit is weer zo'n film die steeds minder indruk maakt naarmate de gebeurtenissen duidelijker worden. Logica is ook ver te zoeken, met name tegen het einde. Jammer, want een groot deel van de film is behoorlijk intens en lekker eng.

Niet zo doeltreffend als het origineel, maar goed, welk vervolg op een horrorfilm is dat tegenwoordig wel? Belangrijkste pluspunt is het hogere tempo (de eerste Sinister was hier en daar wel wat aan de langdradige kant), met genoeg enge en spannende momenten om de volle lengte te blijven boeien. De cast is ditmaal minder indrukwekkend en de verrassing is er natuurlijk wel af, maar regisseur Ciaran Foy weet toch best creatief en vooral effectief om te gaan met het beperkte materiaal. Die nare home movies blijven in ieder geval verdomde creepy.

Prima oorlogsfilm over de race tegen de klok om het beruchte duitse oorlogsschip de Bismarck ten tijde van WOII tot zinken te brengen. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in het engelse hoofdkwartier, waar hoofdrolspeler Kenneth More verwoede pogingen doet om de strategie van de kapitein van het machtige schip te doorgronden. Deze scenes zijn boeiend en dynamisch genoeg, maar het kan geen kwaad dat we tevens de aktie op zee van dichtbij volgen. Spektakel genoeg in ieder geval, met aktiescenes en special effects die er overwegend nog prima mee door kunnen. De spanning wordt daarnaast knap opgebouwd.

Na het waardeloze Wakanda Forever, feitelijk een film zonder bestaansrecht, gaf ik geen cent meer voor de verdere carrière van regisseur Ryan Coogler. Maar wat komt die man hier sterk terug zeg, niet te geloven. Sinners komt langzaam op gang en is zeker een half uur te lang, maar plot, personages, sfeer, muziek, setting en camerawerk zijn zo indrukwekkend dat ik dit graag door de vingers zie. Veel scenes hebben daarnaast een haast magische kwaliteit, mede door de fraaie belichting en de prachtige weidse IMAX-beeldvoering. Herhaaldelijk is de film ook behoorlijk creepy, iets dat zeker bijdraagt aan de sfeer. Kortom; nu al één van de beste films van het jaar.

Vermakelijke ongein, leuk bedacht maar qua uitvoering nogal platvloers en simplistisch. Aanvankelijk heeft de film overduidelijk een van Halloween 'geleende' opbouw, waarna alle logica en subtiliteit in het laatste half uur definitief overboord gaat. Voornaamste verrassing is de bloederigheid van het geheel. Het akteerwerk is matig, de dialogen houterig, de muziek oubollig, maar het wordt allemaal wel met een zekere flair en een boel energie gebracht. Kortom: een echte Dick Maas film!

Zeker geen perfecte film, maar een aantal scenes zijn zo intens en effectief dat ik ze niet snel zal vergeten. De licht surrealistische plot, over een vader die met zijn jonge zoon in de woestijn van Marokko op zoek gaat naar zijn spoorloos verdwenen dochter, hangt van los zand (!) aan elkaar en de film komt moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom is de queeste afwisselend onbehaaglijk en fascinerend. Hier en daar moest ik ook wel wat denken aan de film Sorcerer van William Friedkin.

Goedbedoelde, sympathieke maar uiteindelijk wel wat simplistische documentaire over de populaire tv-presentator Filip Hammar die zijn 80-jarige vader Lars meeneemt op een roadtrip langs de plaatsen waar ze op vakantie gingen toen Filip klein was. Genoeg leuke en ontroerende momenten, maar sporadisch ook wel een beetje aan de flauwe en gekunstelde kant.

Mooie rollen van Joaquin Phoenix en John C. Reilly in deze niet bepaald doorsnee western. De plot kent bijvoorbeeld een aantal bizarre wendingen en verloopt heel anders dan je aanvankelijk verwacht. Het sterke spel van de cast en de fraaie onderkoelde dialogen zorgen ervoor dat de boel op de rails blijft. De film komt wat moeizaam op gang maar wordt gaandeweg steeds beter.

Na het slappe en vooral verwaterde Big Game had ik geen cent meer gegeven voor de verdere carrière van de finse regisseur Jalmari Helander (die geweldig debuteerde met Rare Exports), maar met deze volledig losgeslagen en ultra-gewelddadige oorlogsfilm slaat hij keihard terug. Toon en vormgeving doen herhaaldelijk denken aan het werk van Quentin Tarantino, maar gelukkig is dat amper een belemmering en zeker geen nadeel. Jorma Tommila (de vader uit Rare Exports) is subliem als zwijgende wreker die zich stoïcijns een weg baant door het finse landschap en een peloton nazi's. De bloederige toestanden, en dat zijn er nogal wat, zijn subliem in beeld gebracht en de film weet grotendeels de juiste toon te treffen. In de finale gaat de film een beetje over de top, maar ach, tegen die tijd zie ik dat graag door de vingers. Het jochie uit Rare Exports (en Big Game) heeft hier overigens ook nog een flinke bijrol.

Niet beter dan het origineel, maar dit ultragewelddadige vervolg is zeker zo inventief en vermakelijk. Regisseur Jalmari Helander haalt alles uit de kast om de kijker te vermaken en slaagt daar bijzonder goed in. Hier en daar gaan de gebeurtenissen onnodig over de top, maar het geheel blijft over het algemeen stevig op de rails. De heerlijk stoïcijnse hoofdrol van Jorma Tommila en de strak in beeld gebrachte bloederige aktiescenes blijken ook ditmaal onweerstaanbaar.

Inferieure komedie, geforceerd en vergezocht. De doorgaans betrouwbare Jonah Hill weet ook weinig aan te vangen met het zouteloze materiaal. Vrijwel direct verzandt de film in allerlei flauwe situaties en wordt er een reeks vage personages opgevoerd, die niets toevoegen maar wel flink irriteren. Uiteindelijk wordt er natuurlijk nog wel even de tijd genomen voor wat levenslesjes en de broodnodige moraal. Wat doet Sam Rockwell in plat en vuilgebekt lopende bandwerk als dit?

Herzien. Heerlijk malle toestanden in deze charmante mengeling van kung fu en voetbal, vol overgave gemaakt en gebracht door regisseur en hoofdrolspeler Stephen Chow. De film gaat sporadisch behoorlijk over de top en bij vlagen raakt men de richting volledig kwijt, maar toch blijft het allemaal verrassend onderhoudend en vooral grappig. De leuke en inventieve visuele aanpak zorgt tenslotte net voor dat beetje extra.

Charmante, lieve film met die typische combinatie van humor en drama waar de engelsen zo goed in zijn. Hier en daar iets te flauw en sentimenteel, maar het script heeft het hart duidelijk op de juiste plaats en de personages zijn erg innemend. Leuk tijdsbeeld ook. Richard Curtis is de uitvoerend producent en je ziet al snel de raakvlakken met zijn eigen werk.

Herzien na een jaar of dertig en dit keer kon ik er wel iets meer mee. Vooral de onderkoelde humor en de indrukwekkende visuele aanpak van bepaalde scenes spraken me ditmaal aan, terwijl die elementen me destijds amper opvielen. Hier en daar ziet de film er helaas een beetje knullig uit, met een haast amateuristische aanpak van kleding en special effects, maar op cruciale momenten maken dialogen, symboliek en plotlijnen dan toch de benodigde indruk.

Lichtvoetige romantische komedie van de hand van Susanne Bier, die zich normaalgesproken specialiseert in zwaar drama. Het resultaat is een onderhoudende maar tegelijkertijd nogal anonieme luchtige film, gelukkig niet al te zoet, maar inhoudelijk net niet interessant genoeg om echt te beklijven. De cast is gelukkig prima; deze helpt de film toch enigzins boven het maaiveld uit te komen. Vooral Pierce Brosnan, de enige engelsman in een verder deense cast, is uitstekend. Het kabbelt allemaal lekker rustig door en is aangenaam genoeg, maar van Bier en scriptschrijver Anders Thomas Jensen (de regisseur van oa Adam's Apples) mogen we inmiddels toch wel iets meer verwachten.

Traag en enigzins mager verhaaltje, maar toch intrigerend en sporadisch best eng. Goede akteurs, mooi camerawerk en een verrassend einde tillen de film iets boven de grauwe horrormiddelmaat uit.

Fantasierijk, leuk vormgegeven verhaal over rouwverwerking, verpakt als avontuurlijke jeugdfilm. Kinderachtig wordt het gelukkig nergens en de film balanceert aangenaam tussen humor en spanning, met sympathieke personages en inventieve special effects. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en beginnen de tekortkomingen van het script op te vallen, maar overwegend is dit een fris en vooral veelbelovend debuut van regisseur Seth Worley.

Zeer experimentele low-budget horrorfilm die zo abstract is dat bij vergelijking Eraserhead van David Lynch een toegangelijke blockbuster blijkt. De hele film is geschoten in een bijzonder lelijke stijl, met amper waarneembare, zeer statische shots waarin weinig tot niets gebeurt. Wat het geheel nog enigszins draaglijk maakt zijn een paar creepy momenten ergens halverwege, maar daarvoor en daarna is het doorbijten geblazen. Vervreemdend en vooral vreemd, maar niet op een interessante manier. Af en toe schrok ik me wel kapot door de bizarre soundtrack overigens.

Degelijk, zorgvuldig in elkaar gezet en spannend opgebouwd vervolg op The Wave, waarin de hoofdpersoon uit die film ditmaal begint te vermoeden dat er een aardbeving in Oslo aan zit te komen. Het probleem van "how can the same shit to the same guy twice" wordt redelijk geloofwaardig opgelost, geholpen door een traag maar psychologisch sterk eerste uur. Verfrissend om in een dergelijke rampenfilm te zien hoe de hoofdpersoon worstelt met de traumatische nasleep van de gebeurtenissen in de eerste film. Goed gespeeld, bij vlagen behoorlijk intens en voorzien van eersteklas special effects.

Intrigerende thriller met horrorelementen, die het meer van de raak getroffen creepy sfeer moet hebben dan van een nauwkeurig uitgewerkt verhaal. Het verhaal ontvouwt zich wat traag en er gebeurt niet heel veel, maar het camerawerk en de production design zijn erg geslaagd en er is een flinke reeks effectieve momenten. De mooie locatie helpt ook.

Aangrijpend, zeer grimmig belgisch drama over de zwaar verwaarloosde Liam (Thibaud Dooms) die door de sociale dienst in een gesloten inrichting wordt geplaatst, waar hij moet proberen zijn innerlijke demonen het hoofd te bieden. De rauwe, bijna documentaire-achtige aanpak van regisseur Koen Mortier en de onvergetelijke rol van Dooms resulteren in een naargeestige mokerslag van een film, die onder de huid gaat zitten en lang in het hoofd blijft naspoken.