Meningen

Dromerige, licht surrealistische film met een karig plot maar wel voorzien van sterk akteerwerk en een indrukwekkende visuele stijl. Firth is subliem in de hoofdrol; feitelijk heb ik hem nooit eerder zo goed zien spelen. Bij vlagen iets te traag en geforceerd qua montage, maar het fraaie camerawerk, de melancholische sfeer en de mooie muziek maken veel goed. Prima dialogen ook, die voor de verandering nu wel eens ergens over gaan.

Spectaculair fantasy-mengelmoesje uit Zuid-Korea, dat helaas inhoudelijk behoorlijk tekort schiet. Visueel ziet het er allemaal prachtig verzorgd uit en saai is de film bepaald niet, maar de flauwe humor en het dik aangezette melodrama doen het geheel geen goed. En met twee uur en twintig minuten is de film ook nog eens veel te lang.

Effectieve griezelfilm, wel iets te lang, vooral de moeite waard door het bijzonder creepy sfeertje. De 8mm-filmpjes die schrijver Ethan Hawke ontdekt nadat hij is verhuisd naar een woning met een duister verleden zijn visueel behoorlijk verontrustend. De plot is uiteindelijk helaas minder memorabel; dit is weer zo'n film die steeds minder indruk maakt naarmate de gebeurtenissen duidelijker worden. Logica is ook ver te zoeken, met name tegen het einde. Jammer, want een groot deel van de film is behoorlijk intens en lekker eng.

Niet zo doeltreffend als het origineel, maar goed, welk vervolg op een horrorfilm is dat tegenwoordig wel? Belangrijkste pluspunt is het hogere tempo (de eerste Sinister was hier en daar wel wat aan de langdradige kant), met genoeg enge en spannende momenten om de volle lengte te blijven boeien. De cast is ditmaal minder indrukwekkend en de verrassing is er natuurlijk wel af, maar regisseur Ciaran Foy weet toch best creatief en vooral effectief om te gaan met het beperkte materiaal. Die nare home movies blijven in ieder geval verdomde creepy.

Prima oorlogsfilm over de race tegen de klok om het beruchte duitse oorlogsschip de Bismarck ten tijde van WOII tot zinken te brengen. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in het engelse hoofdkwartier, waar hoofdrolspeler Kenneth More verwoede pogingen doet om de strategie van de kapitein van het machtige schip te doorgronden. Deze scenes zijn boeiend en dynamisch genoeg, maar het kan geen kwaad dat we tevens de aktie op zee van dichtbij volgen. Spektakel genoeg in ieder geval, met aktiescenes en special effects die er overwegend nog prima mee door kunnen. De spanning wordt daarnaast knap opgebouwd.

Na het waardeloze Wakanda Forever, feitelijk een film zonder bestaansrecht, gaf ik geen cent meer voor de verdere carrière van regisseur Ryan Coogler. Maar wat komt die man hier sterk terug zeg, niet te geloven. Sinners komt langzaam op gang en is zeker een half uur te lang, maar plot, personages, sfeer, muziek, setting en camerawerk zijn zo indrukwekkend dat ik dit graag door de vingers zie. Veel scenes hebben daarnaast een haast magische kwaliteit, mede door de fraaie belichting en de prachtige weidse IMAX-beeldvoering. Herhaaldelijk is de film ook behoorlijk creepy, iets dat zeker bijdraagt aan de sfeer. Kortom; nu al één van de beste films van het jaar.

Vermakelijke ongein, leuk bedacht maar qua uitvoering nogal platvloers en simplistisch. Aanvankelijk heeft de film overduidelijk een van Halloween 'geleende' opbouw, waarna alle logica en subtiliteit in het laatste half uur definitief overboord gaat. Voornaamste verrassing is de bloederigheid van het geheel. Het akteerwerk is matig, de dialogen houterig, de muziek oubollig, maar het wordt allemaal wel met een zekere flair en een boel energie gebracht. Kortom: een echte Dick Maas film!

Goedbedoelde, sympathieke maar uiteindelijk wel wat simplistische documentaire over de populaire tv-presentator Filip Hammar die zijn 80-jarige vader Lars meeneemt op een roadtrip langs de plaatsen waar ze op vakantie gingen toen Filip klein was. Genoeg leuke en ontroerende momenten, maar sporadisch ook wel een beetje aan de flauwe en gekunstelde kant.

Mooie rollen van Joaquin Phoenix en John C. Reilly in deze niet bepaald doorsnee western. De plot kent bijvoorbeeld een aantal bizarre wendingen en verloopt heel anders dan je aanvankelijk verwacht. Het sterke spel van de cast en de fraaie onderkoelde dialogen zorgen ervoor dat de boel op de rails blijft. De film komt wat moeizaam op gang maar wordt gaandeweg steeds beter.

Na het slappe en vooral verwaterde Big Game had ik geen cent meer gegeven voor de verdere carrière van de finse regisseur Jalmari Helander (die geweldig debuteerde met Rare Exports), maar met deze volledig losgeslagen en ultra-gewelddadige oorlogsfilm slaat hij keihard terug. Toon en vormgeving doen herhaaldelijk denken aan het werk van Quentin Tarantino, maar gelukkig is dat amper een belemmering en zeker geen nadeel. Jorma Tommila (de vader uit Rare Exports) is subliem als zwijgende wreker die zich stoïcijns een weg baant door het finse landschap en een peloton nazi's. De bloederige toestanden, en dat zijn er nogal wat, zijn subliem in beeld gebracht en de film weet grotendeels de juiste toon te treffen. In de finale gaat de film een beetje over de top, maar ach, tegen die tijd zie ik dat graag door de vingers. Het jochie uit Rare Exports (en Big Game) heeft hier overigens ook nog een flinke bijrol.

Niet beter dan het origineel, maar dit ultragewelddadige vervolg is zeker zo inventief en vermakelijk. Regisseur Jalmari Helander haalt alles uit de kast om de kijker te vermaken en slaagt daar bijzonder goed in. Hier en daar gaan de gebeurtenissen onnodig over de top, maar het geheel blijft over het algemeen stevig op de rails. De heerlijk stoïcijnse hoofdrol van Jorma Tommila en de strak in beeld gebrachte bloederige aktiescenes blijken ook ditmaal onweerstaanbaar.

Inferieure komedie, geforceerd en vergezocht. De doorgaans betrouwbare Jonah Hill weet ook weinig aan te vangen met het zouteloze materiaal. Vrijwel direct verzandt de film in allerlei flauwe situaties en wordt er een reeks vage personages opgevoerd, die niets toevoegen maar wel flink irriteren. Uiteindelijk wordt er natuurlijk nog wel even de tijd genomen voor wat levenslesjes en de broodnodige moraal. Wat doet Sam Rockwell in plat en vuilgebekt lopende bandwerk als dit?

Herzien. Heerlijk malle toestanden in deze charmante mengeling van kung fu en voetbal, vol overgave gemaakt en gebracht door regisseur en hoofdrolspeler Stephen Chow. De film gaat sporadisch behoorlijk over de top en bij vlagen raakt men de richting volledig kwijt, maar toch blijft het allemaal verrassend onderhoudend en vooral grappig. De leuke en inventieve visuele aanpak zorgt tenslotte net voor dat beetje extra.

Charmante, lieve film met die typische combinatie van humor en drama waar de engelsen zo goed in zijn. Hier en daar iets te flauw en sentimenteel, maar het script heeft het hart duidelijk op de juiste plaats en de personages zijn erg innemend. Leuk tijdsbeeld ook. Richard Curtis is de uitvoerend producent en je ziet al snel de raakvlakken met zijn eigen werk.

Herzien na een jaar of dertig en dit keer kon ik er wel iets meer mee. Vooral de onderkoelde humor en de indrukwekkende visuele aanpak van bepaalde scenes spraken me ditmaal aan, terwijl die elementen me destijds amper opvielen. Hier en daar ziet de film er helaas een beetje knullig uit, met een haast amateuristische aanpak van kleding en special effects, maar op cruciale momenten maken dialogen, symboliek en plotlijnen dan toch de benodigde indruk.

Lichtvoetige romantische komedie van de hand van Susanne Bier, die zich normaalgesproken specialiseert in zwaar drama. Het resultaat is een onderhoudende maar tegelijkertijd nogal anonieme luchtige film, gelukkig niet al te zoet, maar inhoudelijk net niet interessant genoeg om echt te beklijven. De cast is gelukkig prima; deze helpt de film toch enigzins boven het maaiveld uit te komen. Vooral Pierce Brosnan, de enige engelsman in een verder deense cast, is uitstekend. Het kabbelt allemaal lekker rustig door en is aangenaam genoeg, maar van Bier en scriptschrijver Anders Thomas Jensen (de regisseur van oa Adam's Apples) mogen we inmiddels toch wel iets meer verwachten.

Traag en enigzins mager verhaaltje, maar toch intrigerend en sporadisch best eng. Goede akteurs, mooi camerawerk en een verrassend einde tillen de film iets boven de grauwe horrormiddelmaat uit.

Fantasierijk, leuk vormgegeven verhaal over rouwverwerking, verpakt als avontuurlijke jeugdfilm. Kinderachtig wordt het gelukkig nergens en de film balanceert aangenaam tussen humor en spanning, met sympathieke personages en inventieve special effects. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en beginnen de tekortkomingen van het script op te vallen, maar overwegend is dit een fris en vooral veelbelovend debuut van regisseur Seth Worley.

Zeer experimentele low-budget horrorfilm die zo abstract is dat bij vergelijking Eraserhead van David Lynch een toegangelijke blockbuster blijkt. De hele film is geschoten in een bijzonder lelijke stijl, met amper waarneembare, zeer statische shots waarin weinig tot niets gebeurt. Wat het geheel nog enigszins draaglijk maakt zijn een paar creepy momenten ergens halverwege, maar daarvoor en daarna is het doorbijten geblazen. Vervreemdend en vooral vreemd, maar niet op een interessante manier. Af en toe schrok ik me wel kapot door de bizarre soundtrack overigens.

Degelijk, zorgvuldig in elkaar gezet en spannend opgebouwd vervolg op The Wave, waarin de hoofdpersoon uit die film ditmaal begint te vermoeden dat er een aardbeving in Oslo aan zit te komen. Het probleem van "how can the same shit to the same guy twice" wordt redelijk geloofwaardig opgelost, geholpen door een traag maar psychologisch sterk eerste uur. Verfrissend om in een dergelijke rampenfilm te zien hoe de hoofdpersoon worstelt met de traumatische nasleep van de gebeurtenissen in de eerste film. Goed gespeeld, bij vlagen behoorlijk intens en voorzien van eersteklas special effects.

Intrigerende thriller met horrorelementen, die het meer van de raak getroffen creepy sfeer moet hebben dan van een nauwkeurig uitgewerkt verhaal. Het verhaal ontvouwt zich wat traag en er gebeurt niet heel veel, maar het camerawerk en de production design zijn erg geslaagd en er is een flinke reeks effectieve momenten. De mooie locatie helpt ook.

Aangrijpend, zeer grimmig belgisch drama over de zwaar verwaarloosde Liam (Thibaud Dooms) die door de sociale dienst in een gesloten inrichting wordt geplaatst, waar hij moet proberen zijn innerlijke demonen het hoofd te bieden. De rauwe, bijna documentaire-achtige aanpak van regisseur Koen Mortier en de onvergetelijke rol van Dooms resulteren in een naargeestige mokerslag van een film, die onder de huid gaat zitten en lang in het hoofd blijft naspoken.

Valt toch een beetje tegen. Alle spektakel zit geconcentreerd in het begin van de film, daarna wordt het verhaaltje steeds kleiner en kleiner, maar de film steeds langer en langer. Vooral aan de finale lijkt geen einde te komen. Wel iets beter dan voorganger Quantum Of Solace, maar een echte prestatie is dat natuurlijk niet.

Bovengemiddelde deense oorlogsfilm over de waargebeurde aanval van de RAF op het hoofdkwartier van de Gestapo in Kopenhagen in 1945. Hierbij ging van alles mis, resulterend in veel burgerslachtoffers, vooral kinderen. De film is vrij somber en grimmig van toon, iets dat niet iedereen zal aanspreken, maar de sympathieke personages en de fraaie vormgeving maken er uiteindelijk toch wel iets bijzonders van.

Knap gedaan dit. Eén locatie, één hoofdrolspeler: agent Asger (Jacob Cedergren) moet de telefonische hulplijn op het politiebureau bemannen, waar hij te maken krijgt met een bizarre ontvoeringszaak. Je zit ademloos naar een man te kijken die de hele speelduur aan de telefoon zit. De spanning wordt kunstig opgebouwd en de continu verrassende plot ontvouwt zich op natuurlijke en (redelijk) geloofwaardige wijze. En ja hoor, daar dient de amerikaanse remake zich al aan...

Niet al te originele mix van The Matrix, Cloverfield en Independence Day. Sublieme special effects, dat wel, en een lekker compact script dat geen tijd verspilt aan verklaringen en theoriëen. Alles gebeurt gewoon, that's it. De cast is niet bijzonder maar kan er net mee door. Het hoge tempo en de stortvloed aan fraaie special effects en aktiescenes tillen dit SF-werkje net iets boven de middelmaat uit, wat mij betreft.

Een matte kruisbestuiving tussen The Towering Inferno en Die Hard, lang niet heftig en over de top genoeg om uit te kunnen steken boven het maaiveld. Johnson is weer eens sympathiek in de hoofdrol en de opbouw van het geheel is best spannend en intrigerend, maar al snel gaat het fout. Er zijn zoveel penibele situaties en cliffhangers dat de plot niet meer serieus te nemen is. Daarnaast ziet alles er weliswaar netjes verzorgd en best spectaculair uit (en die wolkenkrabber is wel heel cool qua ontwerp), maar de film mist een eigen identiteit, met vlakke schurken en een compleet voorspelbaar script. Hapt makkelijk weg, maar direct na het kijken heb je weer honger.

Visueel overdonderde documentaire over 'rooftoppers' Angela en Ivan, een verliefd stel uit Rusland met een passie voor het illegaal beklimmen van hoge gebouwen overal ter wereld. De relatieperikelen zijn niet overal even interessant, maar de hachelijke avonturen bovenop allerlei bizar hoge constructies zijn adembenemend. Met name de climax, op de prestigieuze wolkenkrabber Merdeka 118 in Kuala Lumpur, is een echte nagelbijter. Niet aan te raden voor mensen met hoogtevrees.

Prima oorlogsfilm van nederlandse makelij, erg mooi gemaakt en goed gespeeld. Omdat we de gebeurtenissen vanuit meerdere perspectieven volgen kakt de film feitelijk nergens in; daarnaast zijn alle verhaallijnen boeiend en vaak erg spannend. Tel hierbij op een prima cast, indrukwekkende production design en eersteklas aktiescenes en je hebt een film waar we als nederlanders eindelijk weer eens trots op kunnen zijn.

Subtiel uitgewerkte, goed gespeelde film over misstanden in de skiwereld. De verstrekkende gevolgen van grensoverschrijdend gedrag voor de vijftienjarige Lyz (Noée Abita) worden zeer overtuigend in beeld gebracht, zonder dat de film vervalt in veroordelende moraallesjes. Wellicht iets te klinisch en afstandelijk qua aanpak om echt emotioneel doel te treffen, maar de film kruipt uiteindelijk wel op ongemakkelijke wijze onder de huid.