Meningen

Leuke kinderfilm van Spielberg. Precies hoe ik me de tekenfilm en het boek herinner. Mooie muziek van John Williams en degelijke CGI-effecten.

"One is happy to be of service"

Een van de weinige films gebaseerd op het werk van Isaac Asimov. Als inspiratie voor deze film diende vooral het boek The Bicentennial Man uit 1976 over een robot die een mens wil zijn.

Robin Williams speelde goed als de sympathieke androïde Andrew. Mooi hoe hij de robot-achtige dingen uitbeeldde. Sam Neill die in het eerste deel van de film een grote rol heeft acteerde ook weer goed. Embeth Davidtz neemt hier zelfs meerdere rollen op zich en dat ging haar ook wel goed af.

De film was anders als ik had verwacht. Als je bekend bent met de verhalen van Asimov en vooral ook de illustraties van Ralph McQuarrie zal de film je misschien een beetje teleurstellen. Maar door de oer-lelijke dvd-cover (met de poster is trouwens niets mis hoor) en het feit dat Robin Williams vaak in komische films speelt waren mijn verwachtingen erg laag en werd ik dus positief verrast door deze erg leuke futuristische drama. Er zit wel wat humor in maar dat is allemaal maar bijzaak. Een leuke knipoog naar Asimov was dat Andrew de robot-wetten opdreunt tegen zijn nieuwe eigenaar.

Hoewel de film best lang duurt vliegt het verhaal voorbij. Daardoor zijn sommige dingen een beetje afgeraffeld, zo leert Andrew wel heel erg snel dingen en lukt het veel te makkelijk om een mens van hem te maken. Ook word geen aandacht besteed aan de reacties van mensen op het feit dat Andrew als mens wil worden herkend en wil trouwen met een menselijke vrouw. En wat ik natuurlijk ook had willen zien is hoe ze hem nou menselijk maken, want eigenlijk zien we niet zo veel. Verder is dit een erg geslaagde en toch ook best ontroerende drama-film.

Goede muziek van James Horner, maar lang niet zo sterk als Star Trek, Willow of Krull. De muziek werkt de drama wel ten goede.

De effecten waren ook goed. Mooie animatronics en de androïds zien er allemaal goed uit. Ik had graag meer futuristische dingen gezien en wat we zien is misschien een beetje gestileerd maar het was allemaal goed gemaakt. De film had geen heel hoog budget en Disney heeft tijdens de productie veel bezuinigingen gemaakt, Robin Williams heeft in interviews gezegd dat het Disney's schuld is dat de film heeft geflopt in de bioscoop.

Al met al een goede film die toch wel enorm word ondergewaardeerd.

" Like I told my last wife, I says, "Honey, I never drive faster than I can see. Besides that, it's all in the reflexes.""

Geniale cult-classic van filmsmakende-genius John Carpenter. Al erg lang van plan deze film te kijken maar nu is het er dan van gekomen. Tot mijn vreugde een blue-ray in 1080p gevonden. Geloof me het is het waard, 80s films zien er geweldig uit in hoge kwaliteit.

Kurt Russel is Jack Burton. Hij weet voor de nodige humor te zorgen en speelt prima. Hij word vergezeld door een hoop Aziatische acteurs die de nodige martial arts beheersen en niet te vergeten Kim Cattrall. Het acteerwerk is niet van Shakespeareaanse kwaliteit maar voor een comedy/actie hoeft dat ook niet, voor een comedy film doet iedereen het zeer goed en is ook daadwerkelijk grappig.

Big Trouble in Little China gaat over vrachtwagenchauffeur Jack Burton die zijn vriend uit Chinatown help om diens verloofde uit de handen van een stel bendeleden te krijgen. Als ze in Chinatown aankomen blijkt het om iets meer als rivaliserende bende's te gaan. Een stel bovennatuurlijke krijgers terroriseren de buurt en de kwaadaardige geest Lo Pan zoekt een meisje met groene ogen om zijn vloek te verbreken.

Het verhaal is oorspronkelijk geschreven als western maar Carpenter vond het een beter idee om het in de huidige tijd te laten afspelen. De oorspronkelijke schrijvers hadden een ruzie met de filmstudio en een nieuwe schrijver herschreef de hele film. Uiteindelijk heeft Carpenter zelf het script ook nog aangepast om budgettaire en filmtechnische redenen. Uiteindelijk ging alle credit naar de oorspronkelijke schrijvers, dat kwam door de Writer's Guild. Dat was een van de redenen dat Carpenter hierna lange tijd niet meer met Hollywood heeft samengewerkt, bovendien had hij een hekel aan de bemoeizuchtige filmstudio's. Hij is immers een geboren independent filmmaker.

Het verhaal van de film is simpel maar erg sterk. De film bevat de nodige (geslaagde) humor en geweldige martial arts actie. Het verhaal is de perfecte mix van western (qua plot), fantasy. actie en comedy.

Carpenter heeft de muziek voor Big Trouble in Little China zelf gecomponeerd en gemaakt. Ik ben dol op zijn muziek. Hier combineert hij jaren '80 synthpop, rock en traditionele Chinese muziek en het resultaat is geweldig. Sowieso ben ik een grote fan van het gebruik van synthesizer in soundtrack.

De effecten van de film zijn verzorgd door Richard Edlund die na George Lucas' ILM (bekend van o.a. Star Wars) voor zich zelf is begonnen. Eerder maakte hij Ghostbusters en daar doet deze film je ook erg aan denken, al vind ik de effecten hier veel beter gelukt. En dat is opmerkelijk want het budget dat Edlund hier had was erg klein, Carpenter zelf was niet helemaal tevreden over sommige effecten maar zelf vind ik het geweldig. Het is zo overduidelijk 80s en cheesy en tegelijkertijd niet eens zo gedateerd en goed uitgevoerd. Er komen soms ook horror-elementen van Carpenter naar voren; enge creaturen, wit wegdraaiende ogen, ontbindende lijken ect.

Al met al is Big Trouble in Little China een geweldige film. Regisseurs als Michael Bay kunnen nog echt wat leren van Carpenter. Dit is een van de meest vermakelijke films die ik in lange tijd heb gezien. De ideale combinatie van humor, effecten, martial arts, 80s synthpop en actie geeft een onvergetelijke filmervaring.

Aanrader.

"People, they love blood. They love action. Not this talky, depressing, philosophical bullshit."

Een unieke film, enig in zijn soort, dat is zeker. Birdman was mij aangeraden en ik verwachte ergens al dat het een lange zit ging worden, en dat werd het ook.

De film lijkt uit slechts één enkel shot te bestaan. Dat is niet helemaal waar, aan het begin en aan het einde zien we dat er word ge'cut', er zijn zo ongeveer 16 zichtbare overgangen maar zelf zag ik er echt niet zo veel. Heb nooit eerder een stijl van filmen gezien met zulke lange shots en ik vind dat de film wel wat waardering verdient voor deze techniek. Toch is het niet heel prettig om naar te kijken, klassieke cinematografie kijkt een stuk lekkerder weg.

Een film als deze hangt vrijwel volledig van de acteurs af en ondanks de lange shots was het acteerwerk dan ook helemaal in orde. Veel mensen schijnen Michael Keaton niet zo geweldig te vinden maar ik vond hem altijd erg goed in de eerste twee Batman films, voor mij blijft hij de beste vertolking van de Dark Knight. Ook hier speelt hij een erg sterke hoofdrol in iets totaal anders, het feit dat hij Batman heeft gespeeld maakt hem wel heel geschikt voor de rol. Ook de andere acteurs waren allemaal prima.

Met de effecten was niets mis. Geniaal hoe ze de camera uit spiegelreflecties hebben verwijderd. Toch vond ik het surrealistische dat de film heeft maar een beetje vaag, wel prima gedaan als effecten. Tijdens het kijken van de film kreeg ik vaak een gevoel van: 'Waar kijk ik in hemelsnaam naar?'. Dat de hoofdpersoon de stem van Birdman hoort vond ik sterk maar het vliegen en het einde vond ik maar vreemd. Het einde suggereert dat hij echt is weggevlogen, wat dus betekend dat het geen waanbeelden of surrealisme was wat we eerder zagen. Enorm vaag.

Het verhaal had op zich wel potentie voor dit soort drama maar uiteindelijk vond ik het toch maar een lange zit om er 2 uur naar te kijken. Begrijp me niet verkeerd ik vond het erg sterk, vooral aan het einde, al was het toch weer niet zoals ik had verwacht. Misschien was het beter geweest als Riggan was gestorven toen hij zichzelf neerschoot, voor mij zou dat een sterk emotioneel einde zijn geweest.

Een grote misser vond ik de soundtrack. Vooral de eerste helft van de film is niet anders dan drums en percussie. Na vandaag kan ik nooit meer een drum horen... echt verschrikkelijk. Godzijdank word in het tweede deel van de film een beetje afgewisseld met klassieke muziek, die was wel erg mooi.

Ik vind het moeilijk om Birdman te beoordelen. Ik heb ook nog niet genoeg van dit soort films gezien, misschien moet ik hem ooit opnieuw bekijken maar dan over een hele poos. Het was zeker niet slecht maar te vaag om vermakelijk te zijn, niet dat een film dat moet zijn, de achterliggende boodschap zegt mij gewoon nog niet zoveel. Hoe dan ook is de film uniek en visueel is er niets mis mee.

(Dit is waarschijnlijk ook de vaagste recensie die ooit heb geschreven.)

"Don't they ever stop migrating?"

Tegenvaller, tot nu toe de minste Hitchcock film. Ik had vrij hoge verwachtingen door de status die de film heeft en omdat ik zelf Psycho, Vertigo en Rear Window al erg goed vond.

The Birds begint op zich goed. Al snel word het verhaal mysterieus en krijgen we dat bekende Hitchcock sfeertje. Maar al vrij snel zakt het een beetje in, we krijgen een hoop drama voorgeschoteld en wat op het eerste gezicht mysterieus leek is eigenlijk helemaal niet zo spannend. Ook door het ontbreken van filmmuziek is de film een behoorlijk lange zit.

Het hele concept staat me ook eigenlijk niet aan. Ik snap niet waarom mensen bang zijn voor de natuur. Een grote tijger, een gorilla of een hongerige wolf kan ik nog enigszins begrijpen. Maar vogels? Maak je een grapje. Misschien komt het omdat ik gewoon een enorme dierenvriend ben en ooit een valkeniers cursus heb gevolgd (waar ik dus gewoon grote valken en uilen op mijn hand heb gehouden), maar ik vind vreemde mensen veel angstaanjagender dan een paar kraaien of meeuwen. Misschien zag Hitchcock de film dan ook als uitdaging, 'Ik ben de meester van suspense, ik kan mensen zelfs bang maken voor vogeltjes'. Mijns inziens is dat niet gelukt en komt de film op veel punten net zo dom over als de gemiddelde rampen/monster-film uit die tijd. Er word namelijk niet eens uitgelegd waarom de vogels zo'n raar gedrag vertoonde. Mensen die zeggen 'Na deze film gezien te hebben, kijk ik nooit meer het zelfde naar vogels' vind ik dan ook heel erg overdreven. Op dat ene shot van de door meeuwen vermoorde man met lege oogkassen (dat trouwens meesterlijk gemaakt is), na vond ik de film nergens spannend of eng.

De film is op zich prima opgenomen. Hitchcock's gebruikelijke afwisseling van goede op-locatie-shots en gedateerde studio-opnamen. De vogel-geluiden op de soundtrack hadden wel wat en de beelden van de vogels tijdens de opening-credit zijn meesterlijk opgenomen. Ook enorm knap hoe de vogels in de grote shots zijn getraind. Tijdens de vogel-aanvallen waren de effecten wel enorm gedateerd en nep. Zo overduidelijk dat er gewoon een laag overheen is geplakt (meestal waren de vogels slechts zwart-wit of gewoon zwarte vlekken). Nee, een hoop van de effecten hebben de tand des tijds niet goed doorstaan. Maar aan de andere hand heeft de film ook weer een aantal erg goed opgenomen scènes en een hoop scenes waar wel echte vogels worden gebruikt.

Het enige dat The Birds onderscheid van gedrochten als Birdemic of The Birds 2 is de mysterieuze opbouw, het prima acteerwerk, goede regie en de goede cinematografie. Al met al dus een beetje een teleurstellende film, bij lange na niet zo goed als films als Vertigo en Psycho.

Een Engels echtpaar ontmoet een knappe Franse vrouw en haar invalide Amerikaanse man tijdens een cruise. De Amerikaan wil de Brit waarschuwen dat zijn vrouw gevaarlijk is en verteld hem daarom tot in het detail het verhaal van hun relatie. Bitter Moon ontpopt zich van een aandoenlijk romantisch drama tot een sombere en spannende erotische thriller.

Emmanuelle Seigner, de vrouw van Polanski, is perfect gecast in de rol van Mimi. Peter Coyote deed het als enige Amerikaan ook goed in zijn rol als verteller. Wanneer de setting zich van de boot naar Parijs verplaats bezit de film de zelfde heerlijke sfeer als in Frantic.

Visueel was de film een beetje wisselend. Dan zag het er nogal flets uit (vooral op de boot) alsof we naar een tv-film aan het kijken zijn, en dan weer bijzonder sterk, het prachtige openingsshot door de patrijspoort bijvoorbeeld. Synthesizer-tovenaar Vangelis voorziet de film van een mooie soundtrack. Het openingsthema en het liefdesthema waren werkelijk schitterend, de rest van de muziek had wat beter gekund.

Al met al was Bitter Moon een onderhoudende en meeslepende film, die me toch een beetje somber achter liet. Het einde had van mij wat verder uitgediept mogen worden (ik was net zo verbaast als Nigel dat Fiona met Mimi aan de haal ging), maar dit was zeker geen onaardige film van Polanksi.

The Black Cat is een wat minder bekende Universal Horror. Het verteld het verhaal van een pasgetrouwd stel die op huwelijksreis zijn in de Karpaten. In de trein ontmoeten ze een Oosterijks-Hongaarse veteraan (Bela Lugosi) die jaren in een Russische gevangenis heeft gezeten. Als er onderweg een ongeluk is, is het stel gedwongen om mee te reizen met de veteraan. Ze belanden in het hypermoderne huis van een architect en duivelsaanbidder (Boris Karloff) met wie de veteraan nog een appeltje te schillen heeft.

U hoort het al. Deze film heeft helemaal niets te maken met het verhaal van Edgar Allan Poe. Regisseur Edgar G. Ulmer gaf ook toe dat de titel puur voor publiciteit was gekozen. Het verhaal van de film stelde ook nauwelijks wat voor. Simpelweg het aloude verhaal van de toerist die op de verkeerde plaats terecht komt. En dat de architect tevens duivelsaanbidder is, is er ook aan de haren bijgetrokken, om nog maar te zwijgen van de twee scènes met een kat en het onnozele verhaal dat de kat de bron van alle kwaad is.

De twee hoofdrolspelers speelde nogal zwak en eigenlijk alle figuren waren bordkarton. Behalve Lugosi en Karloff natuurlijk, die met hun spel het geheel nog best vermakelijk wisten te maken. Het Nep-Duits was wel een heel vreemd brabbeltaaltje zeg, dat Ulmer daarmee akkoord is gegaan verbaast me.

Al met al vond ik het een magere Universal-Horror. Het is me inmiddels wel duidelijk dat ze lang niet allemaal zo iconisch zijn als Dracula en Frankenstein.

Ik vind The Black Cauldron samen met films als The Rescuers, The Fox and the Hound, Pinocchio, The Aristocats, The Great Mouse Detective en Snowwhite de beste disney-film. en na Star wars, Watership Down, Stargate en Indiana Jones is het zelfs mijn favoriete film ooit!

The Black Cauldron is een LOTR achtige Dinsey, lekker spannend. hele mooie heldere achtergronden. een leuk en spannend verhaal. wel niet echt voor de allerklijnste, ik zou zeggen 9+.

De eerste film met het APT-process, eerste animatiefilm met CGI, een van de enige animatiefilms met een Cult-status, Inspiratie voor Peter Jackson, Inspiratie voor J.K. Rowling, was meer dan 12 jaar in de maak (1974 t/m 1985), kosten meer dan $44.000.000!, Debut voor Tim Burton en Andreas Deja.

ECHT GEWELDIG JE MOET HEM GEWOON ZIEN!

Prima kerst-horror deze Black Christmas. Kan dit jaar maar moeilijk in de kerstsfeer geraken en ik moet zeggen dat deze film daar ook niet echt aan meehelpt. Maar als horror-film was het gelaagd. De invloed op latere films als Halloween is duidelijk merkbaar.

De film is aardig gemaakt, niets mis met het acteerwerk, goede setting, prima Slasher-verhaal en het geheel was goed opgenomen. Olivia Hussey - die ik gister nog zag in de rol van de maagd Maria in Jesus of Nazareth - speelde een goede hoofdrol, al had ze wel een apart accentje. Daarnaast waren Keir Dullea, Margot Kidder en John Saxon ook van de partij.

Er zaten een paar erg mooie shots in de film, vooral aan het begin ademde de film een mooie kerstsfeer met een duistere twist.

Ook kon ik wel waarderen hoe de vader van het vermoorde meisje opzoek gaat naar zijn dochter en in oog-in-oog komt met de bezopen huishoudster en onvoorbereide politie. Het concept van een heiger aan de telefoon die later in het huis blijkt te zijn is inmiddels ook wel een beetje cliché, en hier is het niet eens een geheim. De film is daardoor niet echt spannend, maar toch was het einde wel lekker onheilspellend.

Hoewel het inmiddels wel vaker is gedaan, is de kerst-setting toch best origineel voor een horror-film. Een gewaagde keuze van Bob Clark, die met deze film een Canadese hit wou scoren.

Nette slasher, aanrader voor tijdens de feestdagen.

"I like to think that he found peace. That he continued seeing beauty in the world. Goodness."

Redelijke film over de pest. Lijkt erg op Season of the Witch al is deze veel realistischer. Dit is dan ook geen fantasy/horror maar meer een historische film. Sean Bean en Carice van Houten waren wel goed in hun rol al kon ik het niet helpen telkens wat te horen aan de stem van Carice, steeds net een 'vernederlandsde' uitspraak. Eddie Redmayne was ook wel goed als de monnik. De film begint sterk maar word aan het einde wat minder. Was wel vermakelijk. Cinematografie mocht wat minder geschut maar verder zien de beelden er allemaal wel goed uit.

Goede film. Vele malen beter dan ik verwacht had. Een echte Sceince-fiction van Ron Miller

De effecten werden (bijna) nergens knullig en voor 1979 (en dan ook nog eens non-ILM) was het bijzonder goed. Het verhaal en de muziek waren ook erg goed. Er werd ook erg goed geacteerd en alles was wel goed gemaakt.

Er zijn wel een paar dingen uit Star Wars gehaald. Zo lijkt Vincent erg op R2D2 en het leger van Max lijkt wel een leger van Darth Vaders. Veel elementen uit de film lijken ook op Star Trek en het heeft af en toe zelfs wat weg van Alien. Ondanks dat is het verhaal toch wel origineel en brengt het veel nieuwe originele dingen mee. Max lijkt heel erg op het leger van Keizer Zurg in Toy Story 2.

Ondanks dat er veel (niet boeiende) dialogen in zaten was het een erg vermakelijke film.

I was 10 when the B-29 came. My family lived underground for three days. We when came up the city was gone. Then the heat brought rain. Black rain. You made the rain black, and shoved your values down our throats. We forgot who we were. You created Sato and thousands like him. I'm paying you back.

Een actiefilm van Ridley Scott. Niet echt als zoals zijn gebruikelijke werk maar zoveel meer dan de meeste actiethrillers. Oorspronkelijk zou Paul Verhoeven deze film gaan regisseren.

Michael Douglas is een prima action-hero. Naast hem waren Andy Garcia en de Japanse Ken Takakura ook goede medespelers. Kate Capshaw, die enkele jaren eerder nog Willie Scott speelde in Indiana Jones, speelt hier weer een Amerikaanse vrouw in Azië. Het acteerwerk in Black Rain is goed, vind het vooral mooi dat er zoveel echte Japanners die geen woord Engels spreken zijn ingehuurd. Yûsaku Matsuda, die Sato speelt, had een ernstige vorm van kanker toen hij in Black Rain speelde. Ondaks het advies van zijn doctor koos hij ervoor om de opnames af te maken, hij overleed 7 weken na de opnames waren voltooid. Scott heeft de film aan hem opgedragen.

Twee agenten van de NYPD raken betrokken bij de Japanse maffia in New York. Ze weten een man te overmeesteren en krijgen de opdracht hem aan Japan uit te leveren. De man weet echter te ontsnappen en de Japanse politie is erg terughoudend tegenover de Amerikanen. Samen met de Japanse agent Masahiro raken ze steeds dieper in de Japanse onderwereld terecht. Goed plot met de nodige actie en drama. De film word nergens te spectaculair of ongeloofwaardig en de actie is realistisch en alleen wanneer het uiterst noodzakelijk is. Black Rain is een goed geschreven thriller en niet zomaar een hersenloze actiefilm.

De muziek van Hans Zimmer is erg goed, een beetje vergelijkbaar met Rain Man. Dit waren duidelijk zijn hoogtijd dagen, toen hij nog mooie analoge synthesizers had en niet aan de lopende band stereotype muziekjes maakte op een computer. De 80s muziek en J-pop was ook wel aardig, paste goed bij de film.

De actie-scènes en special effects zijn erg goed gedaan. De film oogt nergens gedateerd. De Blue-ray is super scherp en is echt een verademing, alsof hij gister in première is gegaan. De mooie cinematografie van onze eigen Jan De Bont komt mooi tot zijn recht. De opnames in Japan zijn erg mooi. Juist door de goede cinematografie, de diepgang en het feit dat de hele film op locatie en daadwerkelijk in Japan is opgenomen is Black Rain meer dan zomaar een actiefilm.

Al met al is het een erg vermakelijke film die lang niet alle aandacht krijgt die hij verdient.

Black Robe verteld het verhaal van een Jezuïeten-missionaris die in de 17e eeuw in Nieuw-Frankrijk (Canada) de indianen wil bekeren. De Algonquin-indianen moeten hem voor de winter naar de Huron-missie brengen. De verschillen tussen de indianen en de westerlingen worden steeds duidelijker. In de ogen van velen in de geestelijke een demon en de Algonquin komen in conflict met een andere stam. De reis door de wildernis is een spirituele beproeving voor de Jezuïet...

Ondanks dat Bruce Beresford onlangs een Oscar had gewonnen met zijn film Driving Miss Daisy, had hij grote moeite met het rond krijgen van de financiering van deze film. Amerikanen wilde geen film over religie steunen en dus moest al het geld uit Australië en Europa komen (wat ook pas gebeurde na het succes van Dances with Wolves).

De film toont vrij expliciet de wreedheden die indianenstammen tegen elkaar en tegen westerlingen gebruikte. Zodoende waren er enkele van racisme. Ik vind echter dat de film een vrij genuanceerd beeld geeft. Het toont dat de Missionarissen nobel waren, maar ook een beetje naïef. Ze zagen niet in dat de culturele kloof vaak te groot is om indianen succesvol te bekeren (het lukte soms wel maar dan werden de vredelievende indianen door hun agressievere vijanden uitgeroeid). In een cultuur maar medelijden en genade als zwakte wordt gezien is het moeilijk om naastenliefde aan de man te brengen. De Jezuïeten wilde bovendien pure christenen maken van de indianen (wat veel Europeanen natuurlijk niet waren), wat het alleen maar nog problematischer maakte. De film vervalt niet tot het terugbrengen van de indianen tot beledigende stereotypes, maar hemelt ze ook niet op tot ‘nobele wilden’ (een romantisch beeld dat we vaak zien in het postkoloniale tijdperk). Bovendien komt de Missionaris tot belangrijke conclusies en ontstaat er een wederzijds respect tussen hem en de leider van de Algonquin.

Er is veel kritiek dat de film er goedkoop en als een tv-film uit zou zien. Dat komt omdat de film met vrij minimale middelen, volledig chronologisch is opgenomen in de Canadese wildernis. De beelden zijn dan ook indrukwekkend door de grote schaal van het landschap en de uitgestrektheid. Soms zijn er wat slordige cuts die erop wijzen dat de montage niet helemaal soepel is verlopen, maar dat heeft ook een beetje een charme die wijst op het gebruik van celluloid. De muziek van Georges Delerue was erg mooi en paste goed bij de film.

Ondanks wat kritiek, wordt de film gezien als een van de meest accurate weergaven van indianen (vooral door het gebruik van indianen-talen). De Fransen die Canadees-Engels spreken waren dan een beetje jammer, maar voor mij doet het geen afbreuk aan de film.

Beresford beschrijft de film misschien nog het beste met het volgende citaat (over het boek waar de film op gebaseerd is): I think that, even if you have no religious faith whatever or, even if you despised the Jesuits, you would still find it an interesting story. It's a wonderful study of obsession and love. And it is a wonderful adventure of the spirit and of the body. What those people did, going to a country where winters were far more severe than anything they had known in Europe, meeting people who were far more fierce than anyone they had ever encountered... Having to deal with these people shows us something of humanity at its greatest. It's the equivalent of today's people getting into space shuttles and going off into space. It takes unbelievable courage to do this.

Ik heb eigenlijk niet echt iets met ballet, maar ik hou wel van klassieke muziek en op film zien die danseressen er zeker niet slecht uit. Komt nog bij dat Het Zwanenmeer van Tsjaikovski een van mijn favoriete muziekstukken is.

De film verteld het verhaal van Nina (die haar naam te danken heeft aan een liedje van ABBA) die tegen elke prijs de rol van de zwaan wil spelen. De film begin met een drama over de hoge prestatiedruk en concurrentie in de balletwereld. Waarna duidelijk wordt dat er op mentaal vlak het een en ander mis is met Nina (iemand van 29 die zich nog door haar moeder laat betuttelen), een stoornis waardoor ze dwangmatig krabt bijvoorbeeld. Er zijn enkele (lesbisch) erotische uitstapjes, waarna de film steeds meer surrealistische trekjes begint te vertonen als Nina de grip op de realiteit begint te verliezen. Uiteindelijk wordt het zelfs behoorlijk freaky, compleet met body horror.

Natalie Portman speelde een sterke hoofdrol. Apart om haar na Leon, Heat en Star Wars in zo'n rol te zien. Ook opmerkelijk hoe kinderlijk de fragiele Nina eigenlijk nog is (hetgeen natuurlijk verdwijnt zodra de zwarte zwaan bezit van haar neemt). Ben geen fan van Mila Kunis, echt zo'n actrice die in oversekste komedie-films speelt. Toch was ze hier beter als verwacht. Winona Ryder heeft overigens eigenlijk maar een hele kleine rol.

De film is zeer aardig opgenomen, met name het openingsshot was echt ouderwets goed. Alleen hadden de camerabewegingen van mij wel wat stabieler gemogen, waarschijnlijk wilde Aronofsky een realistische uitstraling, maar vloeiende bewegingen zijn veel mooier naar mijn mening. Prima muziek van Clint Mansell, toch had ik liever meer van Tsjaikovski's originele muziek gehoord.

Black Swan deed me erg denken aan de obscure film Étoile waar Jennifer Connely een balet-danseres speelt die bezeten wordt door danseres die eerder de rol van de Zwaan speelde in het Zwanenmeer. Die film kreeg aan het einde ook surrealistische en bovennatuurlijke trekjes. Ik ben er van overtuigt dat Connely, Aronofsky op het idee heeft gebracht voor deze film, net zoals ze eerder met het einde van Requiem for a Dream heeft gedaan (wat natuurlijk origineel uit Dark City stamt). Verder is de body horror (de vleugels die uit Nina's rug groeien) erg in de stijl van David Cronenberg. Het doet met name denken aan het moment waarop Seth vliegensprieten uit zijn rug trekt in The Fly.

Net zoals bij alle films die ik tot nu toe van Aronofsky heb gezien vind ik het erg moeilijk om de film te beoordelen. Het was een sterk drama dat goed in beeld is gebracht. Ook best aangrijpend en beklemmend af en toe. Toch mist er op een of andere manier iets waardoor ik geneigd ben een hoge beoordeling te geven. In ieder geval moet ik alle films van Aronosfksy nog maar eens een keer een herziening geven over een poosje.

(Overigens bijzonder irritant dat Netflix sommige films, waaronder deze, in slechte beeldkwaliteit heeft.)

Iets meer als een jaar na de inauguratie van President Trump maakt Spike Lee een film over de Klu Klux Klan. Coincidence? I think not!

Ron Stallworth is de eerste gekleurde politie-agent van Colorado. Na geïnfiltreerd te zijn in de gewelddadige Black Panther-groep besluit hij ook het andere uiterste eens onder de loep te nemen. Met de hulp van zijn Joodse collega Flip Zimmerman infiltreert hij de KKK met succes en weet zelfs indruk te maken op Grand-Wizard David Duke. Maar dan blijkt dat de Klan een aanslag aan het voorbereiden is...

Laten we beginnen met de humor. Dat ziet wel goed. BlacKkKlansman was een erg vermakelijke film waarbij ik toch een aantal keer vrij hart heb moeten lachen. John David Washington speelt een leuke hoofdpersoon en Adam Driver zie ik veel liever in dit soort rollen dan in wat hij bij Star Wars doet.

Net als Tarantino in zijn Django eerder heeft gedaan, zit ook deze film boordevol verwijzingen naar de Blaxploitation. De jaren '60/'70 look was erg geslaagd en er zaten een aantal leuke visuele effecten in de film. Opmerkelijk is dat de film op celluloid is gedraaid.

Vanaf het begin is duidelijk dat Lee commentaar levert op het Amerika van nu door een film te maken over het Amerika van toen. De manier waarop de Black Panther's en de KKK ieder hun eigen waarheid (lees: onwaarheid) hebben en radicaliseren, doet heel erg denken aan de huidige polarisatie-cultuur waarbij radicaal-links en alt-right ieder hun eigen waarheid hanteren. Jammer is alleen dat Lee niet even kritisch is op de Panthers als hij op de Klan is (want laten we welwezen, geweld, anti-politie sentiment en het continu benadrukken van raciale verschillen is niets om trots op te zijn), hoewel hoofdpersonage Ron niet 100% meegaat in de Panther-retoriek. Aan het einde wordt de film een politiek statement door één grote middelvinger te geven aan de huidige president. Hoewel het wel echt een probleem is dat er mannen met Nazi-vlaggen door straten lopen anno nu vind ik het vrij kort door de bocht hoe dat aan het einde gebruikt wordt om nog maar te zwijgen over het gebruiken van echte beelden van aanslagen voor politieke doeleinden. Ik vind het jammer dat Lee zijn statement ontdoet van iedere nuance en ervoor kiest iets te maken dat helemaal past in de belevingswereld van radicaal links op het polarisatie-spectrum.

The Birth of a Nation (1915) is in de film opgenomen omdat de film inderdaad zorgde voor een heropleving van de KKK. Wat echter vergeten wordt te vermelden is dat regisseur D.W. Griffith geen racist was (de film was gebaseerd op een boek, niet door hem bedacht) en een jaar later Intolerance: Love's Struggle Throughout the Ages (1916) maakte, een film over naastenliefde en de onverdraagzaamheid van mensen door de jaren heen. Overigens vind ik het wel echt wat zeggen over de westerse wereld dat een film als BlacKkKlansman gemaakt kan worden. Er zijn zoveel landen waar een film die het gezag ondermijnt zou lijden tot een verbod of sancties tegen de maker.

Alle politiek terzijde vond ik het een van de vermakelijkste komedies sinds tijden. Goed acteerwerk, visueel erg leuk gedaan en verder ook interessant hoe het heden op het verleden wordt geprojecteerd. Al kun je daar ook vragen bij stellen, want is het niet gevaarlijk het beeld van het verleden te laten beïnvloeden door het heden?

(Overigens een grappig feitje: Bij de voorpremiere in Nijmegen waar ik de film zag bestond de zaal volledig uit blanke mensen. En Nijmegen is geen dorpje in Friesland, maar de 10e stad van Nederland...)

"If only you could see what I've seen with your eyes."

Een zeer goede film. Een van mijn favoriete films van Ridley Scott. Gebaseerd op Do Androids Dream of Electric Sheep? van Philip K. Dick.

Harrison Ford doet het erg goed als Deckard, maar een jaar na Raiders of the Lost Ark weet hij weer opnieuw een erg sterk personage neer te zetten. Rutger Hauer is ook erg goed als Roy Batty. Met geniale uitspraken, ik telde minstens vijf mooie quotes van het personage waaronder natuurlijk ook het beroemde "All those moments will be lost in time... like tears in rain...". Sean Young, die hier pas 23 was, deed het ook erg goed in haar rol. Verder waren ook Edward James Olmos, Joe Turkel en anderen goed.

Heb eerder de Directors Cut uit 1992 gezien. Dit keer The Final Cut uit 1997, moet zeggen dat ik die veel beter vond, had niet het idee dat hier wat weggelaten zou zijn, bij de andere had ik dat wel. Wel jammer dat het 'happy end' er niet bij zat.

Blade Runner gaat over Rick Deckard, een 'Blade Runner', zijn raak is om 'Replicants' (robot's die exact op mensen lijken) uit te schakelen. Deckard was eigenlijk gestopt maar word er toch weer bij gehaald omdat hij de enige zou zijn die een gevaarlijke bende 'Replicants' zou kunnen uitschakelen. Hij gaat naar Dr. Tyrell, de man die de 'Replicants' heeft ontworpen, en ontmoet daar Rachel, Tyrell's assistente. Een erg sterk verhaal. Bijzonder vond ik ook dat Roy Batty niet een overduidelijke bad-guy is, natuurlijk hij doet een aantal dingen die toch wel echt slecht zijn maar aan het eind. De film zit vol van sterke personages en heeft het nodige drama-gehalte.

De muziek van Vangelis is ook erg mooi en past erg goed bij de film. De Griekse elektro-musicus heeft niet alleen de soundtrack maar ook alle muziek in de film verzorgd. Ik vind vooral in de openingsscène de muziek echt perfect bij de setting passen. Ook een erg mooie poster van Drew Struzan.

Geweldige effecten. Ik ben echt dol op die jaren '80 effecten. Het was hier dan ook opmerkelijk goed. Echt ieder shot uit Blade Runner ziet er geweldig uit. Alles is mooi donker. Net als in Star Wars is het hier geen perfect toekomst beeld maar is er ook 'zooi' overal. Een mooi en ongeëvenaarde stijl zo. De cinematografie is ook perfect. Douglas Trumbull, die eerder aan o.a. 2001: A Space Odyssee en Silent Running werkte, heeft hier ook de special effects verzorgd.

Net als Alien is dit weer een geweldige film van Ridley Scott.

-Acteurs 8/10

-Verhaal 9/10

-Muziek 10/10

-Effecten 10/10

-Cinematografie 10/10

-Algemeen 10/10

Blade Runner: The Final Cut is een van de meest beklemmende en meeslepende toekomstvisioenen ooit op celluloid vastgelegd. Een perfecte combinatie van Film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction. Nieuw aan films als Star Wars, Alien, Outlander en Blade Runner was dat de toekomst niet als utopie waar alles glanzend en nieuw werd uitgebeeld, maar als een uitgeleefde oude wereld met niet optimaal werkende zware analoge technologie. Destijds flopte de film echter en het duurde jaren voor de film een algemene waardering ontwikkelde. Toen een jaar geleden werd aangekondigd dat er een vervolg op deze unieke film zou komen was ik dus tegelijk razend enthousiast en ongerust. Want het is tegenwoordig hip om remakes, reboots en vervolgen te maken op 30 jaar oude films en die dan grondig te verkloten. Denis Villeneuve is gelukkig een uitstekend filmmaker die niet bang is voor het grote publiek en met hem aan het roer en het zegen van Scott en Ford had ik er toch vertrouwen in. Dat blijkt volledig terecht.

K is een replicant die als Blade Runner wordt gebruikt, hij is verliefd op een holografische A.I. en wordt door andere agenten van de LAPD niet voor vol aangezien. Als hij op een dag een oude replicant buiten werking moet stellen komt hij op het spoor van een groot geheim.

Villeneuve is er in geslaagd om een film te maken die net als het origineel een perfecte combinatie van film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction is, maar tegelijkertijd ook nieuw en verfrissend. Waar het origineel duidelijk een product van de jaren ’80 was is dit duidelijk een product van de deze tijd. Milieuproblemen zijn naast overpopulatie ook een issue geworden in de toekomst, vandaar dat de vorige film begon met een skyline en deze film met eindeloze proteïne landbouw. Daarnaast verkent Villeneuve ook een gebied dat Scott nog niet had verkend, namelijk de onderlinge relatie tussen mensen en replicants. Het herinnerde naar de manier waarop Zuiderse Amerikanen naar Negerslaven refereerde of fascisten over joden spreken, “Soms vergeet ik dat jullie slechts werkers zijn.”. Waar Dr. Eldon Tyrell in het origineel duidelijk verwees naar de oud-geld industrieel, krijgen we in 2049 Niander Wallace; een jonge hippie-achtige figuur die dan weer aan Steve Jobs of Marc Zuckerberg doet denken. Omdat we van de hoofdpersoon K nu weten dat hij een replicant is kan de film ook wat doen met wat het betekend om een replicant te zijn in een wereld van mensen. Tegelijkertijd is de vraag of Deckard replicant is nog steeds niet beantwoord. Waar Scott zeker weet dat Deckard een replicant is en Ford er zeker van is dat hij dat niet is vind Villeneuve juist interessant om de vraag open te laten.

Visueel is Blade Runner 2049 de meest indrukwekkende films sinds The Revenant enkele jaren geleden. Cinematograaf Roger Deakins (1984, The Shawshank Redemption, A Beautiful Mind) heeft zichzelf weer overtroffen. Qua compositie citeert hij regelmatig het origineel, maar qua kleurgebruik hebben we tegelijkertijd ultra-realisme als zeer gestileerde beelden. De film is in 2D opgenomen, maar wordt helaas vrijwel overal alleen in 3D uitgebracht. Als brildrager heb ik een hekel aal 3D (ik zie simpelweg minder goed door de dubbele bril), maar hier was het niet heel erg storend, gewoon een extra stukje diepte.

De muziek van de originele film werd gemaakt door de Griekse Synthesizer-magiër Vangelis en is zonder twijfel de beste niet-orkestrale soundtrack ooit gemaakt. Johann Johannsson zou aanvankelijk de soundtrack gaan maken maar werd op de valreep ontslagen. Hans Zimmer werd aanboort gehaald en ondanks dat hij bijzonder goed werk heeft gemaakt in het verleden (Rain Man, Gladiator) was ik bang voor een generieke actie-soundtrack. Mijn angst was voor niets, want Zimmer maakt hier een zeer indrukwekkende analoge synthesizer-soundtrack met zowel heel erg actievolle als prachtig melancholieke thema’s. Het verdere sounddesign van de film was ook bijzonder indrukwekkend in Dolby Atmos.

Waar Blade Runner in de jaren ’80 flopte wordt 2049 gelukkig wel goed ontvangen door de massa. Toch zie ik veel non-kritiek waar ik me nogal aan erger. Villeneuve wordt verweten dat hij de film doelbewust traag heeft gemaakt om een indruk van diepgang te wekken en zoals bij iedere film die langer is dan 2 uur wordt er weer veel geklaagd dat de film veel te lang en slaapverwekkend is. Nu snap ik dat een film niet te lang moet zijn, maar in dit geval vond ik dat de film zelfs nog langer mocht zijn om enkele losse eindjes aan elkaar te knopen en ons nog meer van deze prachtige toekomst te laten zien. Sommige critici vinden de film ‘een zielloze kopie van het origineel’, dit is niet alleen incorrect in mijn ogen omdat er juist heel veel aanvullingen en verschillen zijn met het origineel maar ook ironisch gezien de film gaat over de vraag wat het betekend om mens te zijn (en dus ook een ziel te hebben).

Ryan Gosling speelde sterk als K. (Net als Deckard in het origineel) geen bijzonder sympathiek personage, maar vooral door zijn toewijding, zoektocht naar liefde en herinneringen en de onvriendelijke behandeling van echte mensen tegenover hem, gaan we als kijker toch sympathie voelen voor hem. Harrison Ford is weer terug en laat opnieuw een personage dat hij eerder al eens gespeeld heeft herleven en doet dit helemaal in zijn kenmerkende stijl. De oude whiskydrinkende man met zijn humor is precies waar iemand als Deckard tot uit zou groeien. Ook Jared Leto en Ana de Armas, als de knappe holografische projectie, speelde goed. Maar wie me echt qua acteerwerk heeft verast is de Nederlandse Sylvia Hoeks. Net als bij Rutger Hauer is het in het Nederlands altijd maar wat geforceerd en stijfjes en als ze dan in het Engels spelen (met foutloze uitspraak) is het werkelijk perfect. Haar personage is verreweg het minst sympathiek, al zien we zelfs een beetje haar menselijke kant als ze wordt geconfronteerd met het lot van haar soort, maar wel voortreffelijk gespeeld.

Blade Runner 2049 is een van de beste films in jaren en heeft zonder twijfel de beste sciencefiction art direction van de afgelopen 20 jaar. 2017 is echt een geweldig filmjaar aan het worden. Eindelijk worden er weer subliem geschoten films gemaakt die ook echt iets met je doen. Eerder dit jaar wisten Brimstone en Silence wat bij me op te wekken en daarvoor The Revenant, Shutter Island en Inception. Het is dus al best even geleden dat ik iets heb gezien dat kan tippen aan de bioscoop ervaring van gisteravond. Perfect is de film niet, sommige verhaallijnen voelen niet afgesloten aan en ik had graag nog veel meer gezien, maar al met al vond ik het een uitzonderlijk goede film. Een ontsnapping naar een melancholieke toekomstige wereld waar bijna alles artificieel is en robots zoeken naar de zin van hun leven gebaseerd op artificiële herinneringen die hun karakter hebben gevormd. Dromen androïden van elektrische schapen?

Was toch een beetje nieuwsgierig geworden naar de film die het found-footage genre zo populair heeft gemaakt. Ik zal toegeven dat ik het over het algemeen een waardeloos genre vind met vaak de meest belachelijke excuses om een film te maken. Vind het opzich wel wat hebben, maar het zou veel leuker zijn als het écht gevonden materiaal was en niet 'nep'. Schijnbaar waren er destijds mensen die dachten dat dit echt was, dan moet je wel van zeer lage intelligentie zijn of niet hebben opgelet bij de aftiteling...

3 filmstudenten maken een documantaire over een legendarische heks. Een aantal dagen later wordt hun camera gevonden in het bos...

Een Found-footage film hoort uiteraard niet heel verzorgt te zijn opgenomen, maar aangezien de hoofdpersonen Filmstudenten zijn lijkt het mij dat ze weten hoe hun camera werkt. De acteurs wisten uiteraard niet hoe ze 16mm moesten filmen, vandaar dat het vaak out-of-focus is.

Het acteerwerk is prima als je bedenkt dat het allemaal helemaal is geïmproviseerd. De emotie kwam in sommige scènes ook heel erg natuurlijk over en dat is toch wel knap. Wel vond ik de personages - en dan vooral die Heather - nogal irritant met al hun typisch Amerikaanse dialogen en geruzie.

De film heeft een klein budgetje van 22.000 dollar. Vond het eigenlijk nog best veel, want het hoeft eigenlijk helemaal niets te kosten om in het bos een beetje te improviseren (camera heb je van te voren al en de acteurs zijn gewoon crewleden). Ook raar dat er zoveel mensen aan hebben gewerkt, verbaas me daar altijd over bij van die kleine low-budget projecten. In principe zou dit met 3 acteurs en 1 regisseur makkelijk te doen zijn.

The Blair Witch Project is beter dan alle found-footage films die ik tot nog toe heb gezien. Bij vlagen wist het te boeien en de uitvoering is lang zo slecht nog niet. Wel is het een vrij saaie film, een paar krakende takken en ruziënde amerikanen is alles wat je te zien krijgt. Een geinig projectje om een keer gezien te hebben. Cannibal Holocaust (1980), waarschijnlijk de beste found-footage film, moet ik nog zien. Het dierenleed dat erin zou zitten heeft me er lang van weerhouden om die film te bekijken, maar binnenkort toch maar eens opzetten.

"Let Me tell you a story. Dinosaurs ruled our planet for millions of years and yet they died out almost over night. Why? The evidence suggests that a meteor fell to Earth carrying an alien bacteria."

Net als The Fly en The Thing weer een remake van een 50s-film uit de jaren '80. Gelukkig een mooie Blue-ray release gevonden.

Het acteerwerk in The Blob is wel te doen, prima personages en nergens storende acteerprestaties. Ook leuk om Jack Nance (Twin Peaks, Dune et cetera.) weer een keer te zien als de dokter.

Na Chuck Russell's geslaagde vervolg op A Nightmare on Elm Street weet hij met het zelfde special effects team weer goed werk te leveren. Dream Quest Images (en partners) hebben ook hier weer mooie effecten gemaakt, de Blubber ziet er hier tenminste niet uit als een drilpudding of bedorven jam. Ook de half verteerde lijken zagen er allemaal lekker goor uit. Alleen in sommige shots zien de randen er niet zo goed uit, de beelden zijn dan slecht geïntegreerd. Maar dat valt allemaal wel mee, over het algemeen is het ruim in orde.

Hoewel de film niet heel spannend is weet hij toch een prettige sfeer te behouden en heeft een paar aardige schrikmomenten. De muziek was wel aardig maar was af en toe een beetje cheesy, de analoge synthesizers waren wel heerlijk. De film is niet heel voorspelbaar en is wel goed inklaar gezet op enkele plotholes na (Kevin komt precies op tijd opdagen met zijn motor bijvoorbeeld). Ook vond ik het een beetje vaag dat ze onthullen dat de blubber in werkelijkheid een experiment is van de Amerikaanse overheid op het gebied van bio-chemische oorlogvoering, verpest het hele mysterie achter de blubber.

Hoe dan ook, een vermakelijke film met een lekker sfeertje en goede effecten. De blue-ray is een aanrader, mooi beeld. Behaalt niet de kwaliteit van The Thing of The Fly, maar Chuck Russell is ook geen Carpenter of Cronenberg en het budget was veel minder.

Ik had van te voren verwacht dat Blood Father een soort b-film zou gaan worden. Toch was het zeker geen slechte Misdaad/Actie film. Mel Gibson en zijn personage maken de film toch nog wat beter dan middelmatig. Degelijk verhaal, prima geschoten, prima vermaakt.

"Very good. But brick not hit back!"

Erg goede Cannon-film. Erg goede Martial Arts die op sommige momenten wat minder is maar over het algemeen wel goed.

Jean-Claude Van Damme doet het hier wel goed, hij heeft wel eens slechter gedaan. En de andere acteurs zijn ook meer dan redelijk.

Goed verhaaltje, goede muziek! Een paar zeer indrukwekkende scènes!

Weer een top Golan-Globus productie!

"No one wants to know about conspiracy any more!"

Jack verzorgt de geluidseffecten voor goedkope horror-films. Op een avond als hij buiten geluiden aan het opnemen is ziet hij hoe een auto de rivier induikt. Het lukt hem om een meisje uit de auto te redden maar de bestuur verdrinkt. Later komt hij er achter dat het een politicus was, en niemand wil weten van zijn audio opname van het ongeluk...

John Travolta speelde een overtuigende hoofdrol. Nancy Allen vond ik beter in Dressed to Kill, maar is ook niet slecht.

De film begint erg sterk. We leren de geluidsman Jack kennen en langzaamaan wordt het mysterieuzer. Uiteindelijk is Blow Out een goede politieke thriller. Al vond ik het verhaal aan het einde een beetje afgeraffeld en dat is jammer. Wel leuk was het ook om al die oude film- en geluidsapparatuur te zien. Ook is deze film weer een beetje Hitchcock-achtig, net als Obsession en Dressed to Kill.

Zoals je wel kunt verwachten bij Brian De Palma zijn de opnames erg sterk. Hele mooie Panavision-fotografie met veel creatieve shots. Van die shots waar je zowel een close-up als op de achtergrond wat ziet heb je er veel (gemaakt met een zogenaamde split-focus diopter lens) en ook een aantal dat je twee shots tegelijk ziet. De film komt erg modern en origineel over door de innovatieve cinematografie.

Ook de soundtrack van Pino Donaggio vond ik erg goed. Spannende muziek, mooie 80s muziek en goede muziek voor de wat meer dramatische scènes.

Al met al is Blow Out een erg vermakelijke thriller die bijzonder sterk is opgenomen. Weer een toffe film van De Palma, al had het qua plot en tempo op zich beter gekund.

Sinds in Brian De Palma's Blow Out heb gezien was ik al nieuwsgierig naar Blowup. Blowup is namelijk de inspiratie voor De Palma's Thriller geweest. Bovendien is het concept van de film bijzonder sterk.

In het London van de jaren '60 maakt een jonge impulsieve fotograaf foto's van een koppel in het park. Als hij later een vergroting van een van de foto's maakt komt hij erachter dat hij een moord heeft gefotografeerd.

David Hemmings (die later in Dario Argento's Giallo Profondo Rosso zou spelen) speelt een nogal impulsieve fotograaf die geen seconde rust lijkt te kennen. Zodoende lijkt het ook haast dat de film nauwelijks tijdsprongetjes bevat. Het geeft mij zelfs de indruk alsof er geen script was en Antonioni ter plekke de hele film heeft verzonnen. Want 80% van de film heeft eigenlijk helemaal geen toegevoegde waarde voor het verhaal. De hoofdpersoon loopt totaal uit het niets een club in waar een The Yardbirds een optreden geven. Een gitaar wordt kapot geslagen en de fotograaf vind het nodig die te bemachtigen om de een of andere reden.

Het lijkt erop dat Antonioni alleen maar bezig was met een tijdsbeeld schetsen van de jaren '60 en niet met het vertellen van een verhaal. Daardoor is de film behoorlijk saai en zelfs moeilijk uit te zitten. Het verhaal begon pas halverwege echt te boeien en wordt uiteindelijk compleet vergeten. De fotograaf doet namelijk helemaal niets met zijn ontdekking.

Al met al dus geen prettige kennismaking met de veelgeprezen Michelangelo Antonioni, ik zie de genialiteit van deze film in ieder geval niet in. Opzich een interessant tijdsbeeld en dan met name de combinatie van de allernieuwste trends samen met de alom aanwezige overblijfselen van de industriële periode van London. Maar daarvoor kun je ook gewoon een film als Frenzy van Hitchcock opzetten.

"What kind of beer do you like?"

- "Heineken."

"Heineken? Fuck that shit! Pabst Blue Ribbon!"

Ik ben een grote fan van Lynch's Twin Peaks, Dune vind ik geweldig en ook The Elephant Man vind ik een erg goede film. Dus toen ik zag dat Lynch een Mystery in de 80s heeft gemaakt was ik daar wel bijzonder nieuwsgierig naar.

De film heeft een typische Lynch cast. Kyle MacLachlan speelt een prima hoofdrol, al is dit wel eventjes iets anders als Dale Cooper. Naast hem vond ik Laura Dern (Jurassic Park) het ook leuk doen als Sandy.Verder zijn ook Isabella Rossellini, Frances Bay, Brad Dourif en Jack Nance van de partij.

Jeffrey vind op een dag een afgehakt oor. Samen met de dochter van de lokale detective gaat hij op onderzoek uit. Hij sluipt stiekem het appartement van een zangeres in en ontdekt zo een geheim..

De film begon allemaal aardig, maar uiteindelijk was het toch niet wat ik gehoopt had. Het probleem met Blue Velvet is, dat het eigenlijk meer een Misdaad-film is dan een Mystery. Het plot wordt pas aan het einde een beetje spannend. In plaats van alle bizarre seksuele scènes en absurdistische taferelen had het verhaal wat meer uitgewerkt kunnen worden. Veel dialogen zijn ook een beetje apart. MacLachlan en Dern vond ik samen erg leuk en de drama was ook zeker niet slecht. Daar had meer mee gedaan kunnen worden.

De film is zeer netjes opgenomen. Lynch maakt hier gebruik van een heerlijk experimentele filmstijl. Zo krijgen we een close-up te zien van kevers in het gras als iemand is neergevallen. Door het gebruik van aparte lenzen zitten er onscherpe vlekken in het beeld, wat de film een uniek karakter geeft. De droomscènes deden mee heel erg denken aan die van Twin Peaks.

De muziek was ook sterk. De film teert mischien net wat teveel op het liedje van Bobby Vinton, maar de muziek van Angelo Badalamenti en Julee Cruise (die later ook aan Twin Peaks zouden gaan werken) vond ik bijzonder sterk.

Uiteindelijk weet ik niet goed hoe ik de film moet waarderen. Ik had er meer van verwacht, en ook iets anders. Maar de film is zeker niet slecht, goed acteerwerk, opzich prima verhaal en mooie opnames.

"Natural causes... Natural causes... Natural causes... I hate natural causes! Give me a big stab wound to poke at and then I'm happy."

Genige anthologie van Horror-meesters John Carpenter en Tobe Hooper.

Carpenter introduceert ons zelf als gepassioneerde lijkschouwer tot alle verhalen. Het eerste segment "The Gas Station", gaat over een vrouw die haar eerst werkdag heeft op een tankstation terwijl er een maniak los loopt. Het tweede segment "Hair" gaat over Stacy Keach (Prison Break) die vreest om kaal te worden en een experimentele behandeling ondergaat. In het derde segment "Eye" (het enige dat is geregisseerd door Hooper) krijgt honkballer Mark Hamill na een auto-ongeluk een oog-transplantatie. Zijn vrouw Twiggy merkt hoe zijn persoonlijkheid langzaamaan verandert...

Verder hebben Tobe Hooper, Wes Craven, Sam Raimi, David Warner en Roger Corman ook nog kleine rollen.

Zoals we van Carpenter kunnen verwachten is de film qua cinematografie erg degelijk, zijn de nachtscènes sfeervol opgenomen en heeft de film een heerlijke 80s synthesizer soundtrack.

Leuk om een keer gezien te hebben.

"I like to watch."

Ik geniet er altijd enorm van als Brian De Palma Hitchcock 'nadoet'. Sommige veroordelen het als imitatie, maar ik vind het een geweldig eerbetoon aan de Master of Suspense.

Jake Scully, een acteur die moeilijk aan werk kan komen en aan claustrofobie lijdt, is opzoek naar een plaats om te overnachten omdat hij weg is bij zijn vriendin. Een vriend bied hem aan om voor hem op een huis te passen. Vanuit het luxe appartement ziet hij iedere avond hoe de overbuurvrouw een soort strip-tease act opvoert. Hij raakt geobsedeerd door deze vrouw en gaat haar achtervolgen, maar dan ziet hij ook een inbreker die het huis binnendringt...

Craig Wasson speelde een goede hoofdrol en ik vond dat hij de obsessie en de frustraties van zijn personage goed wist te brengen. Deborah Shelton, Gregg Henry, Melanie Griffith hadden ook prima rollen. Opvallend weinig bekende acteurs en frequente collaborateurs van De Palma, mischien bewust gedaan.

De film speelt zich af in Hollywood en neemt de Hollywood-cultuur aardig op de hak. De manier waarop gewerkt word met acteurs, de tirannieke regisseurs, de porno-industrie, niets is veilig. Enkele keren wordt op geniale wijze de manier waarop films illusies wekken op de hak genomen. Het title-shot van de film lijkt een woestijn met een cactus, maar dan zien we dat het gewoon een achtergrond is. De film begint met een soort foute jaren '80 videoclip variant op een Hammer Film en dat blijkt een film-in-een-film te zijn, zoals De Palma dat eerder in Blow Out al zo leuk gedaan had. De hoofdpersoon wordt ons voorgesteld en als het verhaal eenmaal begint zit het mysterie er al dik in.

Het bespieden van de knappe overbuurvrouw is voyeurisme ten top en doet ons denken aan Rear Window, waar Hitchcock speelde met een vergelijkbaar idee. De daarop volgende moordscène doet denken aan Dial M for Murder - het shot dat de indiaan Gloria wurgt met de telefoonsnoer - en Dario Argento's Tenebre. De film waar Body Double het meest op lijkt is Vertigo. In plaats van hoogtevrees lijdt Scully aan claustrofobie. Een vriend misleid hem zodat hij getuige is van een moord en hij zelf een alibi heeft. Alleen speelt hier ook mee dat hij een acteur is en dus letterlijk de rol van getuige moet spelen, wat het toch weer een heel originele invalshoek geeft. De Palma kreeg het idee voor de film tijdens het maken van Dressed to Kill, waar hij werkte met een body double voor een douche-scène.

Destijds was de film erg controversieel door het naakt, de rol van de pornofilm-industrie in de film en de moordscène. De Palma had eerder al kritiek gekregen op het geweld en de 'vrouwonvriendelijke' scènes in zijn films. Daar trok hij zich absoluut niets van aan, sterker nog, het spoorde hem aan om deze film nog schokkender te maken. De moordscène waar de drilboor als fallus-symbool dient, zorgde voor veel ophef, maar is natuurlijk briljant. Dat brave Amerikaanse publiek kan gewoon niets hebben.

De film is mooi opgenomen, helaas geen Panavision maar dat zie ik door de vingers. Het gebruik van de telelenzen in de achtervolging scènes heeft De Palma van de Giallo overgenomen, het voelt alsof je als kijker de acteurs aan het bespieden bent. De telescoopscènes waren meesterlijk opgenomen en de muziek maakt het helemaal af. Pino Donaggio, vaste componist van De Palma, maakt een meesterlijke soundtrack. Een ideale combinatie van mooie pianomelodiën, suspensevolle muziek en jaren '80 synthesizerklanken. Ook leuk hoe Relax van Frankie Goes to Hollywood in heteroseksuele context wordt gebruikt.

Body Double is een erg goede thriller van Brian De Palma. Vermakelijk, spannend en een heerlijk eerbetoon aan de meester. De films van De Palma zijn de missing link tussen de Suspense van Alfred Hitchcock, de Giallo van Dario Argento en de jaren '80 Thriller. Voor wie houd van suggestieve thrillers en kitscherige jaren '80 setting is dit een must-see.

Aanrader.

Zoals de titel van de film al suggereert staat Hitte centraal in Body Heat. De film ademt de sfeer van een benauwde zomeravond en er zijn veel dialogen die verwijzen naar zowel letterlijke als figuurlijke hitte. Een advocaat, die in zijn vrije tijd vrouwenversierder is, krijgt een oogje op een de knappe echtgenote van een rijke zakenman. Samen verzinnen ze een plan om haar man te vermoorden.

Body Heat schijnt een remake te zijn van de jaren ’40 Film Noir Double Indemnity, een film die ik toevallig een paar dagen terug heb gezien. Body Heat vind ik toch beter uitgewerkt en spannender. Op zijn beurt denk ik dat Body Heat van invloed is geweest op de Breaking Bad-spinoff Better Call Saul. Daar zien we namelijk ook dat de advocaat zijn gedrag aan de doelgroep aanpast (vooral als het oudere mensen betreft) en naast zijn baan een vrij eenzaam bestaan lijdt.

De film is mooi geschoten en de muziek van componist John Barry was ook erg goed en had een prettige Film Noir-sfeer.

Al met al is Body Heat een sfeervolle en vermakelijke Neo Noir uit de jaren ’80. Niet heel bijzonder maar toch een goede thriller van Lawrence Kasdan, al helemaal als je je bedenkt dat het, het regiedebuut van de Star Wars-schrijver is.

The Body Snatcher gaat over een medische student in Edinburgh. Als hij hoort dat zijn school grafrovers inzet om lijken aan te leveren wil hij stoppen. Maar dan komt een moeder hulp zoeken voor haar kreupele dochter. Voordat ze haar kunnen genezen moet eerst meer onderzoek worden gedaan naar de ruggenwervel. Daarvoor wordt wederom de hulp ingeroepen van koetsier en grafrover Gray. Gray heeft echter een veel effectievere methode om aan de lijken te komen... Gebaseerd op een boek van Robert Louis Stevenson.

Dat Robert Wise later een vooraanstaand regisseur zou worden is wel te zien. Alles is heel degelijk geschoten en voor een Horror-film is er zelfs veel gemoedelijkheid. Er is erg veel moeite gedaan om de film Brits over te laten komen en dat was volgens mij ook heel erg goed gelukt. De film is eigenlijk in Californië opgenomen op dezelfde locaties als De Klokkenluider van de Notre-Dame.

Boris Karloff speelt een meesterlijke rol als Gray. Het Britse Horror-icoon heeft nog nooit zo'n welbespraakte rol gehad en hij geniet zichtbaar van deze verandering. Gray is vooral Psychologisch eng, met listige worden strikt hij zijn slachtoffers in een web en als een plaaggeest blijft hij Dr. MacFarlane lastigvallen. Henry Daniell speelde die rol ook sterk. Bela Lugosi heeft hier een veel kleinere rol als in eerdere films waar ze samenspeelde, toch is hij perfect gecast als de schoonmaker.

Al met al weer een erg fijne Val Lewton-productie. The Body Snatcher is eigenlijk vooral een medisch-drama over de problematiek van medisch onderzoek in de 19e eeuw. Aan het einde barst de Horror pas echt los.

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring is een boeddhistische film waarin we het leven van een jonge monnik en zijn leermeester volgen door verschillende seizoen die ieder een nieuwe periode in het leven voorstellen.

De film begint. Een poort met daarop twee reuzen opent zich langzaam en voor ons wordt een prachtige natuurlijke wereld zichtbaar. Een drijvend huis op een meer met prachtige groene bomen langs de rand, een dun laagje mist over het reflecterende water. Hoe vredig de omgeving en hoe ingetogen de vertelling, zo getroebelt is het leven van de monnik.

Door het cultuurverschil (en mijn gebrekkige kennis van het boeddhisme) verbaasde ik me wel over een aantal dingen. Bijvoorbeeld dat er overal duren zijn zonder muren, maar dit is schijnbaar iets symbolisch dat een spirituele mening heeft voor de monniken. Ook dat dieren schijnbaar niet langer dan een paar jaar leven (de hond, de haan, de kat en de schildpad), maar die dieren moesten natuurlijk de jaren uitdrukken (en weilicht werden ze opgegeten...).

Niet zozeer een cultureel verschil want in de Nederlandse literatuur zien we het ook vaak, maar waar ik me ook over verbaasde is dat de kinderen in deze film genieten van dierenmishandeling. Die hele destructieve-geest kan ik gewoon echt niet bevatten, wat is er nou komisch aan het lijden van dier? Het kan ook aan mij liggen, maar het lijkt me dat als je in zo'n vredige omgeving leeft en door een wijs man wordt opgevoed je je niet gedraagt als een verwend kind dat de hele dag gewelddadige tv-programma's kijkt. Ik vond de dierenmishandeling best naar om te zien (want volgens mij is het volledig echt), maar er werd toch wel een goede moralistische boodschap mee verteld door de monnik. Alleen is het hypocriet van Ki-duk Kim dat hij mensen daar op wijst, gezien hij herhaaldelijk dieren mishandelt voor zijn films. Is hij eigenlijk wel een goede boeddhist? Volgens zijn eigen maatstaven niet dus.

Visueel is de film natuurlijk prachtig en qua inhoud was het ook zeker interessant. Een soort moderne vertolking van een eeuwenoud moralistisch verhaal lijkt het. De vaste locatie en de wisselende seizoenen waren een leuk gegeven aan het coming-of-age verhaal en de cyclus die uiteindelijk ontstaat paste er ook wel bij.

De Andere Kant van de Oorlog

Toen ik gister Lifeboat zag, ergerde ik me er een beetje aan dat Duitsers als onbetrouwbare bedriegers werden afgeschilderd. Die film ging over een passagiersschip dat door een U-boot tot zinken werd gebracht. Das Boot verteld het verhaal van de Duitse militairen op een U-boot en laat - zoals de Nederlandse titel van de film al aangeeft - de andere kant van de Oorlog zien.

Ik had eerder al een stukje gezien van de bioscoopversie, die was echter Engels nagesynchroniseerd dus dat heb ik geen 5 minuten volgehouden. Ten gelegenheid van de SF/Oorlog-Challenge heb ik nu de drie-en-een-half uur durende Directer's Cut restauratie gekeken (in het Duits uiteraard) en die was nog steeds geen seconde te lang. Bij een herziening ga ik zeker de 293 minuten durende Uncut-versie opzoeken.

Jürgen Prochnow - die na het succes van Das Boot in films als The Keep, Dune en The English Patient zou gaan spelen - zet hier op meesterlijke wijze de U-boot kapitein neer. Hij blaft zijn bevelen, laat de boot zo diep gaan dat de bouten eruit vliegen, maar is alles behalve harteloos. Herbert Grönemeyer speelt de hoofdpersoon, een correspondent op wiens boek de film is gebaseerd. We zien hoe hij zich van gladgeschoren Ariër tot een echte zeeman ontwikkeld. Door het geluid van de motors moest de film zonder geluid worden opgenomen, de Duitse versie is echter zo goed nagesynchroniseerd dat ik daar helemaal niets van heb gemerkt.

Das Boot is briljant opgenomen en heeft een aantal geniale shots, bijvoorbeeld als een camera iemand volgt die door de boot heen rent (zonder steady-cam gefilmd!). Binnen in de boot heeft de film een erg claustrofobische sfeer, om dit te bereiken heeft Petersen de acteurs gedurende de hele opname in de krappe boot gehouden. De film is volledig chronologisch opgenomen, zodat het allemaal nog realistischer overkomt. De beelden van de boot die de zonsondergang tegemoet vaart waren ook schitterend. Omdat er geen u-boten van het type dat ze in de film hebben gebruikt zijn overgebleven, moest er speciaal voor de film een duikboot gebouwd worden. Dezelfde fabriek die in de oorlog de U-booten heeft gemaakt, maakte voor de film een replica en een aantal modellen. De duikboot werd dat zelfde jaar ook in Raiders of the Lost Ark gebruikt. De special effects met schaalmodellen waren ook briljant gedaan en zien er vandaag de dag nog steeds uitstekend uit.

Klaus Doldinger maakt een schitterende soundtrack voor de film. Aan de ene kant een prachtige avontuurlijke melodie en andere kant synthesizermuziek die typerend is voor de jaren '80.

In Das Boot worden de soldaten van de Duitse marine afgebeeld als mensen. SSérs waren bepaald geen levertjes maar de mannen van de Wehrmacht en de marine waren ook maar soldaten en dat realiseert men zich te weinig. De winnaar schrijft geschiedenis, maar dat betekend niet dat iedereen aan de kant van de verliezer perse kwaadaardig is. De mariniers in Das Boot zijn geen Nazi's maar in de eerste plaats gewoon zeelui die proberen hun opdracht te volbrengen. De film is zo meeslepend en avontuurlijk dat je jezelf er op een gegeven moment zelfs op betrapt dat je voor de Duitsers aan het juichen bent. We horen altijd veel over 'de vervloekte Duitse U-booten' die de Engelse schepen lieten zinken, maar dat de mensen op de U-boot ook hun leven riskeerde vergeet men vaak. Het einde symboliseert de zinloosheid en onrechtvaardigheid van de oorlog mooi.

De Duitse producenten waren in het begin bang dat de film in het buitenland veel weerstand op zou roepen. Niets was echter minder waar, de film kreeg een staande ovatie en werd voor maar liefs 6 Oscars genomineerd. En dat is volledig terecht want Das Boot is een echt meesterwerk. Een van de allerbeste oorlogsfilms ooit, zo niet, de beste. De film heeft een heel originele invalshoek, ijzersterk drama en humaniseert de vijand, tegelijk is de film ook erg avontuurlijk, spannend en meeslepend. Om nog niet te spreken van de geweldige effecten een cinematografie.

Aanrader.