The Black Cat (1934)

Zeer goeie, sfeervolle opbouw naar een spannend einde. Karloff met zijn grote hoofd, die boze wenkbrauwen hij heeft gewoon iets angstaanjagend in zich. 4 sterren

eerste van de vele samenwerkingen tussen Karloff en Lugosi. Mooie sfeertekening, lekker donker gefilmd. Echte old school horror flick. Leuk detail: als Karloff de hoofdrol speelde in een film dan kwam alleen zijn achternaam in beeld. Alleen in bijrollen gebruikte hij zijn volledige naam. Goh, nu ik erovernadenk is de film al bijna 70 jaar oud. Mijn achting gaat steeds meer omhoog. Allemaal zien!!!

Enge film met super-acteurs Karloff en Lugosi in de hoofdrollen...

Decors zijn opvallend goed.

Griezelig verhaal over twee mannen die een gruwelijk spel spelen.....Een net getrouwd stelletje is daar getuige/slachtoffer van.

De laatste scene's tussen Lugosi en Karloff in de kerker, zal je niet gauw vergeten.

Aanrader!

bah, wat een dwaze film! alsof Lugosi en Karloff zichzelf niet serieus namen, alsof deze film enkel gemaakt is voor het geld en niet voor de ervaring

Heerlijk. Beetje flauw einde, maar vol suspense. Karloff en Lugosi samen is iedere keer weer een belevenis. En wat een geweldige decors.

Een wat statische film met weinig echt memorabele scenes. Het gebeuren met de slaapkamers had bijna iets kluchterigs, gelukkig maken de sinistere blikken en het ijzingwekkende verhaal wel het nodige goed. Had toch meer verwacht van deze team-up van Karloff en Lugosi.

2,5*.

Deze film wordt gemaakt door Karloff en vooral Bela Lugosi. Lugosi's gekwelde blik en zijn dramatische dialogen waren erg overtuigend. Vond ik hem in Dracula een slechte karikatuur, hier geeft hij iets dramatisch aan zijn personage. Hij is volledig geloofwaardig. Misschien wel zijn beste acteerprestatie. Karloff is een indrukwekkende verschijning en hij weet net als Lugosi te overtuigen. Zijn sinistere blik is al genoeg, maar ook zijn dialogen zijn imposant. De twee acteurs samen hebben verreweg de beste scènes in het begin van de film.

De rest van de acteurs waren minder, en vooral het pas getrouwde stel was zwak. Hun hele verliefdheid voelde overgeacteerd aan. De bedienden hadden weinig tekst, maar waren redelijk met hun blikken en lichaamstaal.

Qua sfeer zit het in deze film goed. Het begin met de constante donder en bliksem en de sfeervolle doch minieme sets waren erg mooi. Poelzig's huis was bijna een personage op zichzelf. Het was allemaal erg indrukwekkend met de mooie architectuur en de technische snufjes.

Het verhaal is wat zwak en de film voelt zelfs met de korte speelduur wat gerekt aan. Naar het einde toe wordt het een beetje chaotsich, en de film kent een anticlimactisch einde, hoewel het idee dat Werdegast Poelzig aan het villen is een nare gedachte is, en zeker was in die tijd. Verder heeft het verhaal weinig met een zwarte kat te maken, maar goed.

Eén puntje van kritiek zou zijn dat de muziek soms wat overheersend was. Maar voor de rest is dit een lekker sfeervol werkje dat gedragen wordt door Karloff en Lugosi, 2 legendes binnen het genre.

Gebaseerd op het korte verhaal "The Black Cat" van E.A. Poe. De verfilminig is vooral de moeite waard omwille van twee horroriconen die het tegen elkaar opnemen: Lugosi vs Karloff. Het script vertoont echter geen enkele overeenkomst met het oorspronkelijke verhaal, behalve een zwarte kat die enkele malen dartel door het beeld trippelt. Op zijn zachts gezegd vreemd, maar nog vreemder is wellicht de op de Bauhaus-strekking geïnspireerde inkleding.

Geen gotiek voor de verandering: geen uit mist opdoemende kastelen, krakende deuren of eindeloze gangen. Wel een hypermodern huis dat ontworpen werd door een extravagante architect (Karloff) met een voorliefde voor diabolische rituelen. Lugosi zet dan weer een getormenteerd personage neer. Hij is uit op wraak voor wat de dekselse Karloff hem aangedaan heeft. Het zwaartepunt van de film bevindt zich in het letterlijke en metaforische schaakspel dat zij met elkaar spelen. Elke scène waarin zij tegenover elkaar staan, hoort in de annalen der filmgeschiedenis.

De film geniet niet de bekendheid van Dracula of Frankenstein, maar is toch wel een Universal-klassieker die kan tellen. Meer tekst en uitleg: Cult Movies Reviewed: The Black Cat vs The Raven - special - cultmoviesreviewed.com

Trok volle zalen in 1934, maar anno 2013 is er geen bijster sterke horrorfilm overgebleven. Bela Lugosi probeert er nog wat van te maken met een aardige rol als held. Hij eemt het op het tegen een geschifte Karloff, een architect met een voorliefde voor modernistische architectuur, getuige de decors waarin het verhaal zich afspeelt. Het probleem echter is het poepsimpele verhaal dat niet vooruit te branden is. Aan de andere kant is de speelduur kort, dus voor je het weet is de film al weer afgelopen.

Ik vond het zeer de moeite. True, het verhaaltje stelt nauwelijks wat voor, maar Lugosi en Karloff zijn een feest om naar te kijken, Lugosi laat hier trouwens veel beter zien dan in Dracula wat hij in huis heeft. Tel daar de soundtrack bij op (de meeste early thirties Universal horror hadden dat helaas niet), en je hebt een uiterst vermakelijk uurtje met een toch wel sterke finale!

naar boven afgerond heb ik er wel 4 sterren lol aan beleefd.

Ik weet toch niet wat ik hiervan moet zeggen, dus ga ik me aansluiten bij deze review. Niet slecht maar als je 2 horroriconen tegenover elkaar zet verwacht ik toch iets meer dan dit. Het verhaal is beetje te simplistisch. Uiteindelijk blijkt de film maar weinig met een zwarte kat te maken te hebben.

Ook ik moet me bij het bovenstaande aansluiten. De film heeft gewoonweg te weinig te bieden om het hele uur het boeiend te houden.

Ondanks dat ik het gegeven rondom het schaakspel sterk gevonden vind, komt het angstaanjagende aspect ervan niet echt naar voren.

Boris Karloff weet hier en daar dan nog wel wat te imponeren, maar word wat belemmerd door de traagheid van het verhaal. Mede hierdoor komt het getormenteerde karakter van Lugosi hier en daar ook niet helemaal tot zijn recht.

Wat mij betreft een film waarbij ik het gevoel heb dat er meer in had kunnen zitten.

The Black Cat is gebaseerd op een Edgar Allan Poe verhaal met in de hoofdrollen Boris Karloff en Bela Lugosi. Alleen al deze feiten maakten mij nieuwsgierig naar deze film. Het verhaal zelf is helaas matig en bevat inhoudelijk niet genoeg om daadwerkelijk te kunnen vermaken. Kort samengevat is het eigenlijk niet meer dan een mager uitgewerkt wraakthema. Het is vooral een film wat erg traag verloopt. Karloff speelt als slechterik weer een sterke rol en ook Lugosi weet een overtuigende rol neer te zetten. Helaas bied de film niet veel meer. Aan het einde wilt Verdegast Poelzig nog villen maar dat gebeurd jammer genoeg niet het ligt in de lijn van de verwachtingen dat dit in die tijd niet gebeurde neem ik aan, maar het zou wel nog een interessante scene kunnen zijn geweest.

Ondanks dat er maar erg weinig wordt gedaan met het verhaal van Edgar Allan Poe waar deze film op gebaseerd is. Heeft deze behalve dat het de eerste samenwerking van Boris Karloff,en Bela Lugosi is een paar andere fijne pluspunten. Regisseur Edgar G. Ulmer heeft dan ook een goede leermeester gehad. Doordat hij de assistent van F.W. Murnau (Nosferatu (1922) en Faust (1926) was. Daardoor ziet de ‘The Black Cat’ er erg stijlvol uit. Nada we kennisgemaakt hebben met Peter (David Manners) en Joan Alison (Jacqueline Wells) in de trein,komt ook Dr. Vitus Werdegast (Bela Lugosi) in hun wagon erbij. Deze biedt ze een lift aan maar door een ongeluk belanden ze algauw in het huis van Hjalmar Poelzig (Boris Karloff), een bekende van Dr. Werdegast. En van dit huis krijgen we prachtige beelden. Helaas blijft het wel bij die mooie sets want door een krappe speelduur van 65 minuten mankeert er wel veel aan de voortgang van het verhaal. Zo wordt er niet uitgelegd waarom Dr. Werdegast een fobie heeft voor zwarte katten. Iets wat wel belangrijk is als de titel er naar verwijst. Gelukkig spelen de twee horror-grootheden zo als vanouds. En vooral Boris Karloff is grandioos Meest memorable is als Karloff, tijdens een spelletje schaak en Peter Alison de telefoon probeert te gebruiken, zegt: (“The phone is dead? Did you hear that, Vitus? Even….the phone….is dead.”) en dat dan met een verschrikkelijke duivelse glimlach dat de rillingen over je rug lopen. Een topper is het niet geworden daar voor zijn er teveel mankementen maar een krap uurtje plezier heb ik er wel aan beleeft.

The Black Cat is een wat minder bekende Universal Horror. Het verteld het verhaal van een pasgetrouwd stel die op huwelijksreis zijn in de Karpaten. In de trein ontmoeten ze een Oosterijks-Hongaarse veteraan (Bela Lugosi) die jaren in een Russische gevangenis heeft gezeten. Als er onderweg een ongeluk is, is het stel gedwongen om mee te reizen met de veteraan. Ze belanden in het hypermoderne huis van een architect en duivelsaanbidder (Boris Karloff) met wie de veteraan nog een appeltje te schillen heeft.

U hoort het al. Deze film heeft helemaal niets te maken met het verhaal van Edgar Allan Poe. Regisseur Edgar G. Ulmer gaf ook toe dat de titel puur voor publiciteit was gekozen. Het verhaal van de film stelde ook nauwelijks wat voor. Simpelweg het aloude verhaal van de toerist die op de verkeerde plaats terecht komt. En dat de architect tevens duivelsaanbidder is, is er ook aan de haren bijgetrokken, om nog maar te zwijgen van de twee scènes met een kat en het onnozele verhaal dat de kat de bron van alle kwaad is.

De twee hoofdrolspelers speelde nogal zwak en eigenlijk alle figuren waren bordkarton. Behalve Lugosi en Karloff natuurlijk, die met hun spel het geheel nog best vermakelijk wisten te maken. Het Nep-Duits was wel een heel vreemd brabbeltaaltje zeg, dat Ulmer daarmee akkoord is gegaan verbaast me.

Al met al vond ik het een magere Universal-Horror. Het is me inmiddels wel duidelijk dat ze lang niet allemaal zo iconisch zijn als Dracula en Frankenstein.

Zojuist The Black Cat gezien, maar s niet wat ik er van verwacht had. Het is ieder geval geen horror. Na 40 minuten is er nog geen voorval gebeurt en wordt er alleen maar gepraat. Het griezelig orgelspel van Karlof is zeer overbodig en levert totaal geen bijdrage aan de film. Een matige film waarin ook nog eens 2 horror iconen van die tijd, Boris Karloff en Bela Lugosi in spelen. Tevens heeft regisseur Edgar G. Ulmer veel betere films gemaakt. Geen herziening waard.

Twee iconen uit de klassieke horrorfilms, Bela Lugosi en Boris Karloff, tegen elkaar uitspelen. Dan verwacht je toch wel vuurwerk. Tja, voor mij was het een losse flodder. Allereerst vond ik dit niet echt een horror. Ten tweede vroeg ik me af waarom dit "The Black Cat" werd genoemd daar dit beest niet echt een voorname rol innam (buiten het feit dat Bela er doodsbang van is). Buiten de angstaanjagende blik van Karloff is het verhaal toch maar magertjes te noemen. Het wisselen van slaapkamers had in mijn ogen zelfs iets slapstick-achtig. Nee, dit was toch een kleine tegenvaller. Gelukkig was het een kort filmpje.

2*

Eerste helft lijkt wel een Franse praatfilm. Verder veel te toneelmatig. De shift naar de talkies is voor het horror genre toch een serieuze aderlatin geweest heb ik zo het idee. Duurt iets meer dan een uur, maar is toch oeverloos saai.

Hm.

Ik kan het eigenlijk uitzonderlijk kort houden over deze film, The Black Cat kon me nergens pakken. Maar dan ook echt helemaal nergens. Ik gok dat het zelfs moeilijk is om deze film een echte horrorfilm te noemen, ondanks dat de naam ondertussen erg bekend staat onder de horrorklassiekers. Ik kon er zelf alleen maar om gapen.

Ondanks wat grote namen en een best intrigerend ingerichte setting kon het me nooit boeien waar het verhaal heenging. We krijgen nogal wat elementen over ons heen gestort, maar na de zoveelste oninteressante dialoog zat ik alleen maar te wachten totdat de film eindelijk eens ophield met al die onzin. Ik vond het daarnaast ook behoorlijk jammer dat het huis zelden naar behoren wordt gebruikt, buiten wat aardige schaduwscenes.

Sorry, maar nee. Deze film kon me absoluut nergens pakken en de finale deed me ook erg weinig. Dat deze film door veel filmliefhebbers gewaardeerd wordt heb ik vrede mee, maar verwacht niet dat ik ooit nog eens naar deze film terugkeer. Denk dat ik de hele film al binnen 12 uur vergeten ben, omdat het me allemaal ook echt niets kon bommen.

The Black Cat zo gebaseerd zijn op het gelijknamige kortverhaal van Edgar Allen Poe. Wel, niet dus. De film heeft blijkbaar enkel de naam van de schrijver gebruikt om meer volk naar de bioscoop te lokken. Wel is de film een belangrijke invloed geweest bij de opkomst van de psychologische horrorfilm. Verder is het ook de eerste film met Boris Karloff en Bela Lugosi samen in een film én is het de allereerste film die een satanische sekte op film portretteert. Een heel lijstje, dus.

In The Black Cat volgen we een pasgetrouwd koppel die op de trein de geheimzinnige Dr. Vitus Werdegast (Lugosi) ontmoeten. Wanneer ze later met z'n drieën in een auto-ongeluk terechtkomen trekken ze naar het kasteel van Hjalmar Poelzig (Karloff). Die heeft echter nogal snode plannen met het koppeltje.

Karloff en Lugosi zijn ongetwijfeld het hoogtepunt van de film. De een is statig, de ander mysterieus. Hun scènes samen kregen mijn onverdeelde aandacht. Het pasgehuwde koppel daarentegen liet me volledig koud. Sterker nog, ze waren verschrikkelijk irritant. Het verhaal dat wordt opgebouwd is matig interessant en de uiteindelijke introductie van de sekte liet te wensen over. Toch vond ik het best een sfeervolle film met superbe sets, mooi gebruik van contrasten en twee sterke hoofdrollen.

3*

Geïnspireerd door Edgar Allen Poe. Toch onrechtstreeks, want het haalt enkel de titel bij de bekende dichter. Al kan je toch ook wel zeggen dat het qua sfeer aanleunt bij de donkere poëzie van Poe. We krijgen voor het eerst Bela Lugosi (Dracula) en Boris Karloff (monster van Frankenstein) tegenover elkaar. En dan nog David Manners die eerder de lead speelde tegenover Karloff in the Mummy. Een gezellige monster reünie dus.

Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, al past het wel bij de sfeer. En het is die donkere gothic sfeer die de film maakt, samen met de passende overacting an Lugosi en Karloff. Zij geraken er zo mee weg en het past als gegoten in deze film.

En leuk om te lezen is dat The Black Cat één van de eerste films was waar een score mee een deel van de gesproken film wordt en meer is dan gezongen liedjes, dansnummers of als intermezzo bij credits. Klinkt ook vrij goed trouwens. Heinz Roemheld werkte mee aan veel meer bekende titels en won 8 jaar later een Oscar.

Toch wel serieus knap gefilmd voor 1934.

En vooral leuk om de 2 iconen van de horror tegenover elkaar te zien.