Meningen

Mijn eerste Bergman, en het viel me visueel nog alleszins mee, gezien het jaartal. De belichting was soms bijzonder fraai te noemen bij enkele close-ups van gezichten, maar voor de rest valt er visueel weinig te genieten of het moeten de knappe vrouwen zijn. De scène van de optocht die de voorstelling onderbreekt was wat mij betreft het meest indrukwekkend, vooral door de muziek, maar als je op dat moment denkt dat er visueel meer met verschillende cameraperspectieven gedaan kan worden, is er toch iets mis. Met de dodendans op het einde had toch ook echt meer gedaan kunnen worden dan een ver uitgezoomd shot. Muziek noemde ik net al, was soms indrukwekkend, vooral het Dies Irae thema dat meerdere malen voorbij komt, maar helaas een beetje spaarzaam, waardoor de scènes tussen de zwaartepunten aan sfeer inboetten.
Met het thema kan ik niet zoveel, al kan ik me voorstellen dat de film je erg raakt als je hem kijkt op het moment dat je met dezelfde vragen worstelt. Een film met levensvragen is bij mij overigens niet bij voorbaat kansloos, gezien het feit dat ik een film als Tenshi no Tamago wel kan waarderen. Wellicht omdat ik daar zo word meegevoerd in de vreemde wereld van die film dat die vragen op dat moment wel als relevant aanvoelen. In ieder geval faalt The Seventh Seal daar in.
2* voor de mooie belichting en de mooie vrouwen.

Bij Oslo denk ik nu niet meteen aan aardbevingen, eerder aan San Francisco of Tokyo, maar blijkbaar is daar toch enige seismische activiteit. Rampenfilms zijn vaak nogal rijk aan clichés en over the top en over het algemeen niet heel erg aan mij besteed. Deze film is niet vrij van clichés, maar toch één van de betere films in het genre. Of beter gezegd: één van de minder slechte films.

Zoals gebruikelijk een nogal lange, beetje saaiige aanloop, waarbij de hoofdpersoon nou niet bepaald erg charismatisch is. De voorganger, Bølgen of The Wave had ik nog niet gezien, dus wellicht dat de hoofdpersoon wat meer zou spreken als ik de films in de juiste volgorde had gezien. De uiteindelijke aardbeving ziet er erg spectaculair uit, wat ook geldt voor de effecten van de in elkaar stortende gebouwen. Wat verder ook aardig is dat vrouwlief het leven laat. Dat zie je toch niet in rampenfilms.

Ook deze rampenfilm is voor mij geen voltreffer dus, maar heeft zeker zijn sterke punten. 2,5*.

Toch flink wat minder qua plot. Ik vind het gewoon bijzonder vergezocht dat één ex-geheim agent zoveel chaos kan veroorzaken. Zijn motivatie is ook nog eens behoorlijk flauw. En de grote lijn die met Casino Royale ingezet leek te zijn, leek hier volledig zoek te staan. Daar staat tegenover dat de film een aantal prachtige geschoten scènes in China heeft, zowel in Shanghai als in Macau. Uiteindelijk net als voor de directe voorganger 2*.

Duidelijk de Disney film met de beste soundtrack aangezien de muziek integraal uit Tsjaikovski's gelijknamige ballet komt. Niet mijn favoriete componist overigens, maar het is wel sterke muziek en hoewel de bekende wals een cliché is geworden, blijft het erg mooi en elegant. Volgens mij ook de enige "klassieke" Disneyfilm waar de prins een naam heeft, maar dat kan ik mis hebben.

Ik had het als kind eigenlijk niet zo door, maar de eigenlijke hoofdpersonen van deze film zijn de feeën. Prinses en prins hebben veel minder speeltijd en lijken zelfs hun stem compleet te verliezen in de tweede helft. Ach ja, zo boeiend zijn zij eigenlijk ook niet, dus de focus op de feeën is geen slechte keuze.

Verder is het allemaal erg degelijk, de animatie ziet er gedetailleerd uit, maar wat ik eigenlijk zo leuk vind van eerdere Disney films (met name Snow White), de creatieve integratie van muziek en beeld, blijft hier toch wel wat achterwege.

De muziek maakt heel wat goed, waardoor ik net als Snow White uiteindelijk op 3* uitkom.

Gekeken omdat mijn vriendin fan van Roberts is. Ik heb haar altijd van ongedefinieerde leeftijd gevonden, maar anders dan in Pretty Woman, een film van een jaar eerder, vind ik haar hier er wel erg jong uitzien. In ieder geval is de setting wel aardig, hoe ze aan haar man die haar mishandelt en controleert probeert te ontsnappen door haar dood in scène te zetten. Het vervolg is echter clichématig. Natuurlijk vindt hij haar waarna we in een filmverloop terechtkomen dat ik al zo vaak eerder heb gezien. Denk alleen al aan horrors als Scream, al overstijgt dit nergens het thriller niveau. Enige positieve is dat ze hem zelf koelbloedig neerschiet. Een halfje extra daarvoor. 1,5*.

Stalking in Seattle.

Laten we wel wezen, het karakter van Meg Ryan is eigenlijk gewoon eng. Als zij een man was geweest en Hanks een vrouw, dan was ze regelrecht een creep genoemd. Het hele idee waarop de film gebaseerd is, is bijzonder oppervlakkig.. Dat het karakter van Hanks als hij haar voor het eerst ziet haar met mond open bekijkt, is alleen bedoeld om de romance geloofwaardig te maken, maar het werkt niet voor mij. Ik blijf het bijzonder ongeloofwaardig vinden. Tot overmaat van ramp is de film verder voornamelijk gevuld met geneuzel, met name van Ryans karakter, en is de hele sfeer bijzonder oubollig. Beide hoofdpersonen lijken me in ieder geval erg saai. Ik kan hier werkelijk niets mee. 0,5*.

Herzien. Nog steeds een aardige film over een sympathieke gozer uit de sloppenwijk die met het nodige geluk zijn weg naar het geluk vindt. Een aantal pijnlijke momenten, zoals de dood van zijn moeder door religieus geweld, of zijn broer die zich zijn vriendin toe-eigent. De afloop wordt al bijna aan het begin weggegeven, maar voelt erg bevredigend. Mooi is het moment dat hij haar voor het eerst zoent, en met name omdat de locatie haar litteken is. Dat zegt zoveel over iemands karakter.

Visueel aardig, maar niet heel erg opzienbarend. Ook de soundtrack is niet heel erg opvallend. De structuur is leuk bedacht, met de vragen waarvan de antwoorden de aanknopingspunten vormen voor het levensverhaal van de hoofdpersoon. Wel werd dat voor mijn gevoel wat lang uitgesponnen, waardoor ik de aandacht er niet altijd bij had. Hierdoor kom ik uiteindelijk uit op 3,5*.

Deze film heb ik dus wild op de gok gekocht, omdat ik hem niet zo snel op andere manieren kon vinden. Ik heb er totaal geen spijt van, want het is een zeer bijzondere film met een overweldigende sfeer. Audiovisueel is het werkelijk ijzersterk, de beelden zijn prachtig, met name door de grote aandacht voor belichting, ik kwam ergens de naam Malick tegen, maar dit is toch de overtreffende trap wat mij betreft. Ook de shots van de lucht en de elektriciteitsmasten en - kabels waren bijzonder sfeervol, waarbij ik wat het laatste betreft wel een beetje denken aan Serial Experiments Lain. Geen idee of de regisseur die animeserie heeft gezien, maar hebben elektriciteitsmasten iets, want die serie was ook behoorlijk sfeervol.

De soundtrack is zo mogelijk nog bijzonderder. Het nummer van Lhasa de Sela vond ik een beetje fado-achtig en nu ben ik niet bepaald een fadomasochist, maar ik vond het toch erg mooi. De rest van de soundtrack bevat inderdaad veel postrock, wat zeer sfeerverhogend is en waar ik het idee bij heb dat dit niet vaak in films gebruikt wordt. Ik kan op dit moment enkel Ex drummer van Mortier noemen, maar ook de soundtracks van films van Toyoda (met name The Blood of Rebirth) komen ook in de buurt, hoewel die wellicht iets heavier zijn. De muziek tijdens de aftiteling wijkt wellicht iets af, maar de zanger was onmiskenbaar Mark Lanegan, wiens stem ik werkelijk schitterend vind. Raar overigens dat zijn naam verkeerd gespeld wordt tijdens de aftiteling. Wel leuk om op de aftiteling te zien dat Mortier wiens film in hetzelfde jaar uitkwam coproducer van Small Gods was.

Enkel bij het plot heb ik een beetje mijn vraagtekens, met name bij de enorme uitbarstingen van geweld. Het voelde een beetje misplaatst aan zo meditatief als de film verder is, al lijkt het ook weer noodzakelijk te zijn om de dolende figuren te verklaren. Het einde was vrij vaag en ik heb een beetje het gevoel dat het vaag zijn om het vaag zijn was, maar heel erg storend is het ook weer niet.

In ieder geval weer een bijzonder product van Belgische bodem. Een kleine 4,5*.

Enough is enough! I have had it with these motherfucking snakes on this motherfucking plane!

Ik had deze film nog nooit gezien omdat het me een slechte B-film leek, maar ik merk de laatste tijd dat ik de hele tijd dit zinnetje loop te roepen als ik ergens helemaal klaar mee ben. Toch tijd om een keertje de film te zien dus.

Het begint al een beetje als een slechte Baywatch aflevering, waar je een beetje doorheen moet komen, een aantal personages wordt geïntroduceerd waarvan je je afvraagt of ze het einde van de film halen, maar als we eenmaal in het vliegtuig zitten kan de lol beginnen. De slangen zien er slecht uit, het vliegtuig van buiten ook, maar het is allemaal wel aardig. Vooral de Mile High Club scene was wel lollig, hoe voorspelbaar ook. Los van de slangen kan de film verder niet echt de clichés van een standaard vliegtuigrampfilm vermijden, maar goed dat was ook wel te verwachten.

Zoals verwacht pulp, maar wel redelijk vermakelijk. Niets meer, maar ook niets minder. 2*.

Weer eens herzien, en het blijft elke keer weer een bijzonder grappige film. Leuke oneliners, een paar heerlijk domme en/of lompe personages, een bizar scenario, flitsende montage, en noem zo maar op.

Voor een groot gedeelte dezelfde acteurs uit Lock, Stock and Two Smoking Barrels, met terecht een grotere rol voor Statham. Ook weer Vinnie Jones, die een nog lompere rol heeft, wat de pret alleen maar groter maakt. Maar ook een aantal nieuwe acteurs, althans ten opzichte van Lock, Stock, met als grootste naam natuurlijk Brad Pitt. Dit soort rollen ligt hem bijzonder goed, en hij zet zeker één van de leukste personages in de film neer. Ook een leuke rol voor Serbedzija als Boris the Bullet Dodger, die ik verder alleen ken als eigenaar van de kledingzaak in Eyes Wide Shut. In ieder geval kan gezegd worden dat het aantal markante personages voor mijn gevoel wat hoger ligt dan in Lock, Stock.

Ergens is die film qua verhaal wel een beetje een blauwdruk. Ook hier een hoop domme criminelen wiens paden kruizen, met een spetterende climax tot gevolg. Wel wel opvallend is, is dat er wat meer drama in de film zit, met name in de gebeurtenissen rond de moeder van Pitts personage. Stoort niet al te erg, de gemiddelde toon van de film blijft behoorlijk licht, maar helemaal luchthartig is het niet.

Visueel ook weer erg leuk, met veel split screens en een zeer strakke montage. Wel vind ik de muziek minder dan in Lock, Stock. Dit soort films ontleent de charme toch vaak aan een soundtrack van nummers die ik niet al te goed ken, maar wel erg prettig vind. Hier is echter Oasis en Massive Attack te horen, met nummers van albums die ik ook heel erg goed ken. Allebei ook erg goede nummers, maar gek genoeg voelt het in zo'n film als deze dan weer wat minder fris aan, juist omdat ik er zo goed mee bekend ben.

Uiteindelijk niet meer of minder dan Lock, Stock. De 4* blijven rotsvast staan.

Na onlangs weer eens Siegfried uit de opera-cyclus Der Ring des Nibelungen gezien te hebben is het aardig weer eens een film gezien te hebben waar dwergen iets positiever neergezet worden. En tegelijkertijd eindelijk begonnen aan een film-projectje waar ik al tijden mee in mijn hoofd loop en wat ook nog wel tijden zal duren: alle Disney films zoveel mogelijk op chronologische volgorde (her)zien, en dan nu in de Engelse dub.

Snow White was dus de eerste volledige Disney-film, en is al meer dan 75 jaar oud, maar desondanks verre van slecht geanimeerd. Ik kon me in ieder geval niet meer herinneren dat het er zo vloeiend uit zag en dat er zoveel tegelijk gebeurt, dus dat was een meevaller. Wel was ik een beetje bang dat ik de typische humor niet meer zou trekken, maar ook dat viel best mee. De dieren waren best schattig, en het was ook aardig om te zien en te horen hoe de soundtrack verweven is met wat er op het scherm gebeurt. Bijvoorbeeld een celesta die klinkt als je water hoort, of een beweging die precies gelijk op gaat met het ritme van de muziek. Er is duidelijk aandacht aan besteed! Wel vond ik de zang behoorlijk irritant. Zoals gezegd, ik hou van opera. Ik heb dus an sich geen probleem met klassieke zang, waarbij er vaak gevibreerd wordt, maar hier stoorde het vibreren me wel. Wellicht omdat het op zo'n manier gebeurt dat het meer als gegrinnik klinkt. Typisch voor die jaren, ik ben ook niet echt fan van de populaire muziek uit die tijd.

In mijn herinnering was dit nou niet de meest boeiende Disney, en ondanks dat alles wel koddig was, was na ongeveer een uur mijn aandacht wel wat aan het verslappen; ik had het wel gezien. Maar over het algemeen minder erg dan verwacht dus, met als extra pluspunt ten opzichte van de recentere Disney films het ontbreken van de vervelende Disney-moraaltjes. Afgezien van de zang viel er dus weinig te ergeren. Het was dus best aardig om weer eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat. 3*.

Een film die me enigszins doet denken aan El Hoyo die ik eerder zag dit jaar en zelfs een beetje aan The Matrix. De eerste vanwege het dystopische karakter waarin klasse een rol speelt, de tweede vanwege het het thema van het systeem dat zelf revoluties ontwerpt met als doel het systeem zelf in stand te houden.

In ieder geval vind ik dystopische films altijd wel interessant en deze film is daar geen uitzondering op. De film kent verder de nodige kleurrijke personages zoals Swinton en heeft een aantal erg leuke scènes met als hoogtepunt de lerares. En verder weet de film multicultureel te zijn zonder dat het geforceerd aanvoelt, dat vind ik vrij uitzonderlijk.

Uiteindelijk had de film wellicht wat beter geweest als we Harris' karakter niet gezien zouden hebben. Het had net als bij het einde van El Hoyo wat bij kunnen dragen aan de mystiek die er nu volledig van af was. Maar even goed was de film erg vermakelijk. 3,5*.

Aardig om de geschiedenis van Facebook te zien. Het is denk ik een idee dat allang in de lucht hing. Een klasgenoot van mij had vier jaar voor het ontstaan van Facebook en Hyves ook een Facebookachtige site gebouwd voor onze school; de site werd enorm populair, maar werd op een gegeven moment door de school opgedoekt waarna hij er niets meer mee deed. Wat ik van deze film geleerd heb is dat een goed idee zeker niet voldoende is, je moet precies weten hoe het uit te werken, je moet je er volledig voor inzetten en ook bereid zijn om vuile spelletjes te spelen. Zuckerberg is natuurlijk een eikel eerste klas, en deze film doet weinig om dat te verbergen, maar ik heb door deze film wel een beter zich op hoe briljant hij is.

De film drijft verder vooral op sterk acteerwerk, waarbij Justin Timberlake me positief verraste, en waarbij Eisenberg erg overtuigend een behoorlijk onsympathiek personage neerzet. De uitbeelding van het ontstaan van Facebook is natuurlijk niet het meest spannende onderwerp, maar de film probeert het op vlotte wijze te brengen. Daarbij schiet de film toch visueel wat te kort. Ik moet enigszins denken aan The Big Short, die toch op een meer flitsende wijze een wellicht nog minder interessant onderwerp als de kredietcrisis uitbeeldt. De soundtrack is wat interessanter dan de gemiddelde soundtrack, maar van Trent Reznor van Nine Inch Nails verwachtte ik toch ook iets dat meer uitzinniger is.

Er had dus wat meer ingezeten waardoor de film uiteindelijk op 2,5* blijft steken.

Aardig. Visueel ziet het er niet slecht uit en verder is er een aardige sfeer. Hopkins is ook altijd wel fijn om te zien. Het uitgangspunt is an sich ook wel leuk al is het idee van een helderziende detective natuurlijk verre van origineel. Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat het duidelijk voor de Amerikaanse markt gemaakt is. In Nederland hebben we niet zo'n probleem met euthanasie, maar in de VS heerst er wel een taboe op en dat voel je in deze film, wat enigszins vreemd aanvoelt als Nederlander zijnde. Niettemin leuk om eens gezien te hebben. 3*.

De beste Nederlandse film aller tijden. Ik ben het er alleen totaal niet mee eens. De bijzonder slechte beeldkwaliteit is het eerste dat opvalt. Dat is iets van die tijd, Turks Fruit heeft er ook last van, beelden met lelijke kleuren en die in het donker helemaal niet aan te zien zijn, meestal omdat er gewoon weinig te zien valt.

Het verhaal begint met een studentenontgroening en laat mooi zien waarom ik me nooit bij het studentencorps heb willen aansluiten. Walgelijk gedoe, maar je moet het er blijkbaar voor over hebben wil je ooit minister worden. Voor de rest een avonturenverhaal dat maar doorgaat en doorgaat, zonder dat er een duidelijke lijn is. Logisch, want hier wordt een biografie verteld, maar het had de film goed gedaan als er het één en ander uitgesneden zou worden. Regelmatig even gepauzeerd en dat is geen goed teken.

De enige joden die hierin te zien zijn eindigen niet in een concentratiekamp; er wordt met name een heroïsch beeld van de Tweede Wereldoorlog geschetst, wat waarschijnlijk voor menigeen aantrekkelijker is om te zien dan films over de Holocaust. Het is nu éénmaal fijner je te identificeren met verzetsstrijders dan met een joodse pianist in Warschau. De film toont het leven in een dictatuur, terwijl films over de Holocaust het leven in een dictatuur gebaseerd op een onmenselijke filosofie tonen. Om die reden spreekt deze film mij persoonlijk minder aan; het maakt stukken minder indruk.

Zoals in de meeste Nederlandse films zijn de blote tieten onvermijdelijk, wat het geheel nog wat banaler maakt. Normaal geen bezwaar tegen bloot, dat hoort bij het leven, ook in die tijd, maar ik vraag me toch af hoe passend het is bij het onderwerp. Wat de dames betreft was het momentje waarop de Engelse legersecretaresse met de gum van haar potlood een zoemende vlieg dooddrukt het meest memorabel. Verder het standaard Nederlandse acteerwerk dat altijd op z'n best een beetje houterig aanvoelt.

Is er dan niets positiefs te noemen? Jawel, de muziek van Rogier van Otterloo, hoewel het hoofdthema net iets teveel herhaald werd. 1*.

Bijzonder sfeervolle film over Yakuza die zich vervelen op het strand. Met name het sumo gevecht en het vuurwerk gevecht zullen me bij blijven staan. De muziek van Hisaishi beviel me ook beter dan in andere films met zijn muziek.
Ik heb overigens nog geen één film gezien met Kitano als acteur waarin hij het einde weet te overleven. Ik ben benieuwd naar de rest.
Ik zag wel regelmatig zwarte vlekjes in het beeld. Als ik Brad Pitt in Fight Club mag geloven kan dat komen door het roken tijdens het monteren. Het viel me ook al op bij Kids Return, misschien had Kitano wat minder kunnen paffen tijdens het editten. Het kan de lol echter niet bederven. Kitano als regisseur bevalt me! Van de 5 films die ik van hem heb gezien waren er 3 voltreffers en dit is er zeker één van. Gelukkig heb ik nog 6 films van hem liggen, dus ik ben nog wel eventjes zoet.

Naar deze film was ik best nieuwsgierig omdat hierin één van mijn favoriete figuren uit de Donald Duck voorkomt. Broer Konijn dus, of zoals hij in het Engels heet: Br'er Rabbit. De meeste figuren die in dat weekblad voorkomen herkende ik als kind al als zijnde afkomstig uit een film. Maar van Broer Konijn wist ik dat dus niet, totdat ik achter het bestaan van deze film kwam. Grappig om erachter te komen dat Rein Vos en Bruin Beer hier dus ook Broer heten: Br'er Fox en Br'er Bear. De verhalen die verteld worden bleek ik al wel te kennen, mijn vader heeft nog een paar oude stripalbums waarin deze verhalen voor komen, maar ze behoren wel tot de leukere Broer Konijn verhalen. Aan het einde is het ook leuk om even Toon Schildpad door het beeld te zien rennen. En dat doet hij zowaar best snel! Ook afkomstig uit deze film dus!

Een andere reden waarom ik toch wel geïnteresseerd in deze film was, is het label 'racisme'. Dan ben je toch wel nieuwsgierig hoe erg dat is. Wat dat betreft vind ik het eigenlijk ook wel meevallen. Voor zover ik heb begrepen is het na het afschaffen van de slavernij vaak voorgekomen dat de voormalig slaven nog steeds bleven werken bij hun voormalig eigenaars, waarbij er dus weinig veranderde aan de machtsverhoudingen. Dat beeld deze film ook af, dit is ook duidelijk van voor de afschaffing van de segregatie. Ik kan me goed voorstellen dat als je tegenwoordig een film zou maken die plaats zou vinden in de tijd in dezelfde setting, dat je nog steeds op zoiets uit zou komen.

Buiten de Broer Konijn fragmenten heeft de film echter maar weinig te bieden. Wellicht het Zip-a-dee-dooh-dah-lied, dat ik bleek te kennen van Disneyland, en waarbij ik het leuk vind dat ik nu ook daarvan de oorsprong heb leren kennen. Maar verder valt het vies tegen, want de Broer Konijn fragmenten duren relatief kort, en het verhaal daar buiten kon me echt totaal niet boeien. En dat neemt dan ook nog in grote mate de meeste speeltijd in beslag. Dus flink op de klok gekeken, terwijl de film maar anderhalf uur duurt. Vanwege de Broer Konijn fragmenten niet het minimum. 1*

Eindelijk eens gezien. Een vriend van me figureerde in de film, blijkt ook erg duidelijk in beeld te komen in kampkleding, terwijl hij joods is, dus dat geeft wel te denken. Als hij vijfenzeventig jaar te vroeg geboren was, had hij wellicht echt zo moeten rondlopen.

In ieder geval zie je ook niet vaak een film over zwarte mensen in de oorlog, die het kennelijk makkelijker hadden dan joden. Het verhaal weet te intrigeren; de hoofdpersone weet dat ook, want haar karakter is lekker tegendraads en oprecht. De hoofdpersoon, haar partner, weet ook bewondering op te wekken. Beiden kozen niet bepaald voor de makkelijkste weg. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit voor de echte Sonny Boy een prachtige film geweest moet zijn, zoals zijn ouders neergezet werden (wat hij ook in interviews gezegd heeft).

Visueel is de film vooral degelijk, waardoor ik uiteindelijk op 3* uitkom.

Mijn tweede Kitano na Dolls. Ik had gezien het feit dat het zijn eerste film is en vanwege de titel niet echt hoogstaande verwachtingen. Ik had een soort Dirty Harry verwacht met meer geweld. Het eerste gedeelte stelde me erg teleur. Een beetje mensen schoppen en bitch slappen verkopen met als hoogtepunt iemand aanrijden is nou niet bepaald hoogstaand. Pas nadat hij werd ontslagen werd het echt leuk. Had dat niet eerder gekund? Een bijstander die per ongeluk in het hoofd wordt geraakt, de zus die ook wordt afgemaakt, daar zat ik nou meer op te wachten. Uiteindelijk niet op tijd om de film te redden, maar zorgt ervoor dat ik zeker meer films van Kitano wil zien. Wat was die muziek trouwens verschrikkelijk cheesy.

Herzien. De vorige keer was net iets meer dan vier jaar geleden, en ik ben zeker het één en ander vergeten. Met name het einde herinner ik me anders.

Nog steeds een mooie film die het vooral moet hebben van de bijzonder personages. Veel vraagtekens. Waarom maakt de vrouw deze keuzes? Waarom laat de gevangenisdirecteur het allemaal toe? Wat is de relatie tussen de gevangenen onderling? Het levert veel verwondering op. Ondertussen proef je wel dat er tussen alle personages een bepaalde genegenheid leeft, wat het extra bijzonder maakt.

De vorige keer heb ik deze film 4,5* gegeven, maar daar sta ik niet langer achter. Daar vind ik de film visueel toch te karig voor. Voor mijn gevoel is een waardering tussen 3,5* en 4* meer op z'n plaats. Vanwege de uniciteit van een dergelijke film ga ik toch voor het laatste.

Gaaf! Ik moet Flower of Shanidaru nog zien, maar na Isn't Anyone Alive? was ik een beetje bevreesd dat Ishii erg op de commerciële kant zou gaan na zijn naamwisseling. That's It laat in ieder geval zien dat die naamwisseling niet betekent dat Ishii tam geworden is.

Het ziet er allemaal erg gelikt uit, terwijl het ook heel erg veel energie uitstraalt: Split-screens, een snelle montage en close-ups terwijl personages lopen. De beelden zijn de eerste helft in zwart/wit, met een vleugje sepia lijkt het wel. De tweede helft dus in kleur, waarbij het tempo ook wat teruggeschroefd lijkt te worden. Ik zit dan ongeveer op 4*, maar in een heftige finale wordt alles uit de kast getrokken, tot en met animatie, waardoor ik toch op 4,5* uitkom.

Muzikaal veel elektrische gitaren, wat ik erg fijn vind, en wat past bij de punky inslag van de film. Ook hier wat gelikter, getuige de relatief cleane zang bij enkele nummers. Visueel werkt de sterke stilering erg goed, maar muzikaal had het wat mij betreft wat minder gelikt mogen zijn. Maar eigenlijk moet ik niet klagen, want over het algemeen muzikaal ook stukken sterker dan menig andere film.

In ieder geval een film die doet uitkijken naar verder werk van Ishii. Zoals boven al gemeld: 4,5*.

Erg mooi gefilmd. Vooral het groen in de put vond ik erg mooi. De muziek aan het begin zet meteen de toon. In alle films van Tsukamoto die ik tot nu toe heb gezien is de soundtrack van Ishikawa me in zeer positieve zin opgevallen, en het draagt altijd enorm bij aan de sfeer in de films. Het verhaal was leuk, wellicht een beetje vergezocht, al kan me dat weinig boeien, want het levert een zeer interessante wisselwerking tussen de personages op.

Niet de beste film van Koreeda, maar wel zoals altijd erg interessant. Sterk aan de situatie in de film verbonden is de vraag of karakter door opvoeding dan wel door genen bepaald wordt, en de film lijkt hierin partij te kiezen voor opvoeding.

Ik heb zelf juist het idee dat genen een veel belangrijkere rol spelen. Althans als je onderzoeken mag geloven waarbij eeneiige tweelingen gescheiden opgegroeid zijn in verschillende milieus zonder van elkaars bestaan af te weten. Desondanks schijnen ze eenzelfde type baan te krijgen, en een vrouw met soortgelijke karakters en uiterlijk te trouwen. Maar ook wegens verhalen van vaders die vinden dat hun kind zo weinig op hun lijkt qua karakter dat ze een stiekem een DNA-test laten doen die inderdaad bevestigd dat ze een koekoeksjong grootbrengen.

Interessant is natuurlijk ook hoe ouders ermee omgaan als ze erachter komen dat hun kind verwisseld is. Ik zou zelf denk ik alles laten zoals het is, voor een kind lijkt het me het beste om in dezelfde omgeving op te groeien, maar er wel voor zorgen dat je de andere ouders vaak genoeg ziet zodat de kinderen een oom-en-tante-gevoel krijgen bij hun echte ouders. Als ze dan wat ouder zijn, kan je het alsnog vertellen.

Voorwaarde is natuurlijk wel dat je enigszins met het andere stel kan opschieten. Ik zou zeggen dat voor onze begrippen de stellen in deze film niet zo ver van elkaar afstaan, maar vanuit de Japanse cultuur kan ik me voorstellen dat men het gevoel heeft dat men niet verder van elkaar had kunnen afstaan. Opmerkelijk hoe het hebben van een goede baan toch zo'n rol speelt in die cultuur. Zoals de verpleegster die wel excuses aan de man met de goede baan en zijn vrouw aanbiedt, maar niet aan het andere stel.

De echte hoofdpersoon in de film is natuurlijk de welgestelde vader, die al snel erachter komt dat met geld niet alles te koop is. Hij bepaalt het hele verloop in de film, wanneer hij aan een stap toe is, wordt die gemaakt. We zien hem fouten maken en al gaandeweg de conclusies trekken, die verder iedereen al getrokken leek te hebben. Ik deel zijn ethos duidelijk niet, en stoor me aan z'n kortzichtigheid. Dat maakt het wat moeilijker om met hem mee te leven. Het acteerwerk is wel sterk, met name van de kinderen. Erg moeilijk om kinderen naturel over te laten komen, maar ze slagen hier met vlag en wimpel.

Visueel is het sober, al ziet het er wel erg verzorgd uit zoals zelf bij stilzittende of -staande personen de camera nog lichtjes beweegt. Muzikaal ook minimaal, af en toe Bachs Goldberg Variaties, wat erg stemmig is.

Uiteindelijk zeker de moeite waard, al is het maar vanwege het interessante uitgangspunt en de aardige uitwerking. Het geeft toch ook flink wat te overdenken, wat ook al enigszins te zien is aan de lengte van deze mening. Ik blijf er echter bij dat het voor mijn gevoel in realiteit anders werkt, en dan voelt het erg alsof de visie van de regisseur er doorheen gedrukt wordt. Mede daarom evenaart dit wat mij betreft niet zijn beste werk. 3,5*.

Zeer fraai. Een erg ongebruikelijke hoofdpersoon voor een Pixarfilm in de vorm van een zwarte man van middelbare leeftijd. De thema's "jazz" en "vervulling van levensdoelen" zorgen er ook voor dat deze film niet bepaald als een kinderfilm aanvoelt.

De vormgeving is schitterend. De echte wereld ziet er prachtig en bijna levensecht aan, zoveel aandacht voor details, zoals de esdoornzaadjes die als een helicopter neerdwarrelen. Of zoals de kapsalon waar de hoofdpersoon naar toe gaat. Ik heb dan wel niet in New York, waar de film duidelijk speelt, gewoon, maar wel in een andere stad met een grote zwarte populatie en ik ging altijd naar een zwarte kapper, wiens kapsalon dezelfde sfeer heeft als die in deze film. Het enige verschil is dat in de film de Obamaposters ontbreken. Verder erg prettige muziek tijdens deze scènes, jazz natuurlijk. Het hiernamaals en "hiervoormaals" zien er juist weer wat abstracter uit, maar ook fraai vormgegeven. De muziek hier is nogal etherisch, maar ook mooi en behoorlijk passend bij de atmosfeer.

Het plot is niet bijster origineel. Zoals zoveel films uit de Disney/Pixar stal draait het om iemand die een bepaald doel wil bereiken in weerwil van een situatie, geholpen wordt door iemand anders, waarna ze onenigheid krijgen, maar uiteindelijk worden de doelen bereikt en verzoenen ze zich. Het voelt soms een beetje geforceerd aan zelfs. Wel interessant is dat de film er eerst erg op hint dat je je doel in het leven moet vinden, wat erg doet denken aan de vervelende Disneymoraal van "je moet jezelf vinden", maar uiteindelijk zegt men dat dat levensdoel er niet is. Wat de film wel meegeeft is een verwondering over het leven en de wereld. 4*.

Fraai. Ik heb me nooit geïnteresseerd in duiken, domweg omdat het nooit echt op mijn pad is gekomen, zowel in het echte leven als in literatuur of andere films. Maar het is natuurlijk een perfect onderwerp voor film, want het biedt volop mogelijkheden om prachtige scènes te schieten. En dat doet deze film: de beelden zijn schitterend en de atmosfeer met dito soundtrack is sterk. Verder een plot dat een erg intense relatie betreft, waardoor de film niet bepaald kabbelt. Of het nu echt gebeurd is of niet, het einde is passend voor dramaturgische redenen. 4*.

Na eerder The Cranes are Flying gezien te hebben, was het onvermijdelijk om deze film ook te zien. Toepasselijk hebben Broer Castro en Obama elkaar gisteren voor het eerst gesproken.

Visueel opvallend vanwege de lange shots waarbij mensen voor langere tijd gevolgd worden. Ik lees hierboven dat dit een belangrijke inspiratiebron voor Irréversible en Boogie Nights was, dat valt zeker te begrijpen. Echter, het ziet er in die films zoveel strakker uit, dat dit toch echt flink verouderd aanvoelt. Soms toch nog wel op andere vlakken interessante beelden, zoals de oude man die vol woede op het riet inhakt, of de climax van de scène waar pamfletten van het balkon gegooid worden. Maar wat dit soort momenten vond ik The Cranes are Flying toch beter.

Inhoudelijk is deze film niets meer dan propaganda. Ironisch: je ziet dat er voor de revolutie totaal geen sprake van persvrijheid was; nu nog steeds niet. De vier verhaaltjes zijn behoorlijk zwart-wit, zonder enig gevoel van nuance. Verder sleept het ook behoorlijk; na het derde verhaal was het wat mij betreft wel genoeg.

2* heeft deze film zeker verdiend vanwege de visuele innovaties. Jammer dat het er niet wat strakker uitzag, en de boodschap kan me helemaal gestolen worden.

Gezien naar aanleiding van het bekijken van de Last Dance documentaire. Ik heb dit wel in mijn jeugd gezien en doorgaans zorgt het sentiment wat daarmee gepaard gaat voor een kleine bonus als ik sterren ga uitdelen, maar daar is hier geen sprake van. Deze film is gewoon te slecht. Het plot is te zwak, de uitwerking te stompzinnig (alleen al zo'n moment waar drie basketballers tegelijk hun hoofd stoten bij het door de deuropening willen lopen en theatraal vallen), een aantal zeer irritante bijfiguren (Stan, Bill Murray), de Looney Tunes komen maar matigjes uit de verf en R. Kelly's I Believe I Can Fly kan ik al helemaal niet meer aanhoren (enkel Hit 'Em High vind ik nog wel aardig). Helaas dus niet hoger dan 0,5*.

Hier had ik echt veel meer van verwacht.

Originele serie heb ik niet gezien, wel kende ik het karakter nog uit Galaxy Express 999, een film die ik erg kon waarderen, uit dezelfde tijd als de originele serie.

Enigszins argwanend vanwege de volledige CG animatie, iets dat ook al niet werkte bij Final Fantasy: The Spirits Within, waar het erg technisch erg goed uitzag, maar omdat het zo dicht bij realisme komt, vallen de onvolkomenheden meer op. Helaas, voor Captain Harlock gaat hetzelfde op. En behalve de technische kunsten zijn de designs verder nou ook niet heel erg speciaal. Of het moet de scènes zijn waarin het ruimteschip van Harlock door de ruimtenevels breekt. Maar die scènes worden zo vaak herhaald dat dat ook op een gegeven moment gaat vervelen. Net als Harlock zelf die elke keer overdreven met zijn mantel zwaait als hij zich omdraait.

Grootste teleurstelling is het plot. Waar Galaxy Express 999 in mijn herinnering meeslepend was en wist te ontroeren, is dit echt één van de meest vervelende science fiction plotjes die ik heb mogen zien. Veel onzin over donkere materie, waar men allerlei wetenschappelijke kreten hanteert zonder er veel van te begrijpen en daar kan ik sowieso slecht tegen. Verder is het allemaal overdreven episch, inclusief de generieke muziek. Karakters zijn behoorlijk nietszeggend, inclusief Harlock zelf ondanks dat we zijn voorgeschiedenis te horen krijgen. En dat Yama/Logan de nieuwe Harlock zou worden zag ik ook al mijlenver van te voren aankomen.

In hetzelfde straatje als Final Fantasy: technisch sterk, waarvoor een ster bovenop het minimum, maar voor de rest kon ik hier weinig mee. 1,5*.

Een film die voor een trend gezorgd heeft. Voor deze film waren er namelijk helemaal geen Días de los Muertos parades in Mexico-Stad, dus die parade was fictie. Maar blijkbaar sloeg het dusdanig aan, dat sinds het uitkomen van de film er inderdaad nu jaarlijks met Días de los Muertos een parade gehouden wordt.

Over de film hink ik op twee gedachten. Enerzijds heeft de film niet de visuele momenten van de vorige film. Aan de andere kant is het plot wat sterker, want de focus ligt weer op de rode draad in de hele reeks. Die focus leek in de vorige film losgelaten, maar in het licht van deze film, past die film toch ook in het grote verhaal en deze film weet zelfs uit te leggen waarom de vorige film wat minder onwaarschijnlijk is (in het universum dat de reeks schetst) dan ik aanvankelijk gedacht had.

Maar toch ook hier zwakke punten in het plot. Dan heb je als Blofeld een heel datacentrum waarmee je de hele wereld kan observeren, is de constructie van dat centrum zo kwetsbaar dat je het met een enkele welgemikte kogel opblazen kan. Dat gaat er bij mij niet in. Ook de koppeling tussen Bond en Blofeld doordat de eerste geadopteerd is door de vader van de laatste, komt iets te toevallig op me over. Ook niet echt fan van Waltz, die wat mij betreft Blofeld te luchtig speelt, alsof hij het niet serieus neemt. Dit moet dan de absolute superschurk zijn, en hij intimideert me voor geen meter.

Maar goed, de film weet wel de spanning goed vast te houden, waardoor ik uiteindelijk ook bij deze film op 2* uitkom.

Van te voren had ik zo mijn bedenkingen met de keuze voor Stewart als Diana, hoewel ik slechts één film van haar gezien heb (Still Alice). Nu zegt dat wellicht meer over mijn keuze voor films, maar aan de andere kant zegt dat ook iets over haar keuze van films, want kennelijk duikt ze maar spaarzaam op in films die ik interessant vind. In ieder geval was mijn grootste angst dat Amerikaanse acteurs over het algemeen niet zo goed zijn met Britse accenten, dus waarom geen Britse actrice? Ik moet ook toegeven dat ik nu ook weer geen accentexpert ben en ik ben ook geen groot kenner van Diana, maar ik vond tegen mijn verwachtingen dat Stewart het meer dan uitstekend deed; ze heeft mij in ieder geval volledig overtuigd.

Dan de film. Iets minder dan een jaar geleden Jackie van dezelfde regisseur gezien en net als bij die film voelde deze film enigszins fragmentarisch aan (ondanks dat alles chronologisch tijdens een kerstviering plaatsvindt). Er wordt meer op het karakter Diana gefocused dan op plot. En dat is helemaal prima, zeker als het audiovisueel sterk aangekleed worden. De beelden hier zijn dan ook meer dan degelijk, maar het is met name de soundtrack die geweldig is. Heel erg ongewoon en zonder van te voren te weten wie de componist was, wist ik meteen dat het wel Jonny Greenwood (gitarist van Radiohead) moest zijn. De enige andere ongebruikelijke soundtracks die ik eerder hoorde waren allemaal van hem. Uniek en ontzettend sterk. Mede daarom een ster hoger dan Jackie. 3,5* dus.