Meningen

Alleen maar opgezet omdat martial arts films zo ongeveer de enige Aziatische films zijn die je op Netflix aantreft. Met Donnie Yen in de hoofdrol had ik althans een martial arts film verwacht. Volgende keer toch maar eerst even de recensies hier doornemen, want met name Onderhonds bericht had me ongetwijfeld ervan weerhouden dit gedrocht op te zetten.

Er valt dan ook weinig toe te voegen aan zijn bericht. Laat ik mijn eigen korte samenvatting geven: de film wordt bijna louter door middel van oerlelijke CG vormgegeven, Donnie Yen is niet herkenbaar; zijn personage kan alleen maar dom lachen, en sommige creaturen zien er niet veel beter uit dan de slechteriken in de Power Rangers.

Conclusie: met afstand de slechtste film die ik afgelopen jaar heb gezien. 0,5* dus.

Na twee jaar weer eens herzien. Als ik mijn vorige bericht teruglees heb ik het idee dat ik destijds de film vrijwel op eenzelfde manier heb beleefd. Ook nu vond ik de film erg sterk qua drama. Het uitgangspunt zou in veel andere films culmineren in ruzie en geschreeuw, hier voelt het als bijzonder aan dat mensen ondanks hun hartstochten die niet synchroon lopen toch duidelijk zielsveel om elkaar geven. Dit wordt prachtig uitgewerkt in enkele zeer mooie scenes: de drinkscene, vooral de wijze waarop de echtgenoot wegloopt, en zoals eerder genoemd de scene waarin hij zijn doodsbed opmaakt.

De film is voor het grootste gedeelte muziekloos. Slechts enkele keren, waaronder bij de genoemde scenes, klinkt heel minimalistisch muziek, wat ook deze keer heel erg effectief is. Ik heb het nog steeds niet zo op die bombastische scores waarmee de kijker een bepaald gevoel opgedrongen krijgt. Gelukkig hier niets van dat. Vaker muziek had wel geholpen, want de film is gevoelsmatig wel erg lang. Er is moois in te vinden, maar het voelt alsof het is uitgesmeerd over teveel tijd, omdat het drama pas in de laatste drie kwartier echt goed op gang komt. Hoeft geen probleem te zijn, mits andere zaken voor compensatie zorgen. Het camerawerk met fraaie bewegingen biedt gelukkig dan ook enige afleiding, maar is onvoldoende om me onder te dompelen. Heeft denk ik toch ook met de enscenering te maken, buiten vond ik het er gewoon dor uit zien en binnen was het soms toch aan de donkere kant. Voor mijn gevoel had er toch meer in gezeten.

Ik denk dat ik door het zien van andere (Chinese) films de afgelopen twee jaar een ander referentiekader gekregen waardoor ik ondanks eenzelfde beleving van de film uitkom op een andere waardering, wat betekent dat ik er een sterretje van af haal. 3,5*.

Ik sluit me aan bij Boogeyman en Reinbo. Zeker een aantal bijzonder prachtige beelden, verder veel klassieke muziek en als het geen klassiek is, is het nog steeds sfeervol. Je zou verwachten dat het helemaal een film voor mij is, maar het komt allemaal in golven. Ertussenin veel scenes die me niet veel zeggen, de inhoud kan mij niet veel boeien, het komt niet echt coherent over, en de personages blijven ook op een afstand staan voor mij. Ik kan er niet zoveel, en ik had soms moeite de aandacht erbij te houden tot er weer een nieuwe audiovisuele golf aankwam. Wellicht dat een tweede kijkbeurt wonderen doet (zoals dat ook bijvoorbeeld bij Tokyo.Sora het geval was) maar ik vrees van niet. Ook ik wil als positief punt de sneeuwscene noemen. Buiten anime (Patlabor 2!) heb ik dat verder niet zo sfeervol gezien.

3,5*.

Eén van die vele films die handelt over de typische problemen van opgroeiende tieners, en desondanks gaat het er bij mij vaak bijzonder goed in. Zeker als het zo uitgevoerd wordt als in deze film. Een prachtige cinematografie, leuke computereffecten, en personages die echt tot leven komen.

Met name de effects voegen veel toe. De origami-figuren die door het beeld springen, maar met name de treinrit door het schilderij van Van Gogh. Maar zelfs zonder de computer-effecten is er veel moois te zien, de slowmotion scene waarin de hoofdrolspeelster woest alles overhoop haalt om een puzzelstukje te vinden, of juist de versnelde beelden van de wolken, terwijl de zon op komt. Maar ook de echte sterrenhemel zag er prachtig uit.

Verder een lief verhaaltje van een meisje dat de moeilijkheden van de tienerleeftijd ervaart: ouders die ruzieën, een lieve jongen tegen het lijf lopen, en ondertussen ook omgaan met de mores van de klas. Het is misschien niet het meest originele verhaal, maar het wordt oprecht en sfeervol gebracht en weet daardoor toch te raken. En van mij hoeft het eigenlijk ook niet meer dan dat te zijn, zo is het goed.

Ook al hangt het schilderij Sterrennacht van Van Gogh niet in Parijs, voelt het toch erg toepasselijk om deze film gezien te hebben de avond voor mijn eigen vertrek naar die stad. Maar ook als ik dat reisje niet in mijn achterhoofd had, denk ik dat ik de film niet veel anders had beleeft, want het is gewoon een prachtfilm. 4,5*.