Meningen

Niet echt mijn ding. Af en toe mooie beelden, van bloemen, de regen, soms een leuk kleurenfiltertje, maar niet echt vaak. Enige poging tot sfeer wordt tenietgedaan door de irritante soundtrack die continu te horen is. Portman komt nooit overtuigend over, al is ze leuk om naar te kijken, hoewel dat ook op een gegeven moment ophoudt.

Verhaaltje redelijk vermakelijk, maar nou niet bepaald origineel.

1,5*.

Wat een ramp. Duidelijk een Valentijnsdagversie van Love Actually, die ik ook al niet geweldig vond, maar dit is nog een aantal magnitudes erger. Kerst is tegenwoordig een commercieel gedrocht en in mijn ogen geldt dat nog meer voor Valentijnsdag, maar voor Amerikanen is het blijkbaar heeeeeeel erg speciaal.

Kortom, een uitgangspunt dat al flink kraakt, maar de uitvoering is helemaal verschrikkelijk. Allereerst veel te veel personages. Als we op een kwart van de film zitten is nog niet iedereen geintroduceerd. Verder is het allemaal bijzonder cheesy met ontrouw, maar supersnelle vergeving, met verbroken relaties waarbij de "slachtoffers" ineens elkaar vinden en alles toch weer goed komt, etcetera.

Het absolute dieptepunt is (de rol van) Taylor Swift, het enige lichtpuntje is de rol van Anne Hathaway. Altijd wel een degelijke actrice, maar in mijn ogen nooit echt briljant, dus als het hoogtepunt van haar moet komen, weet je dat het goed fout zit. 0,5*.

Ik zit nu al een tijd te wachten tot de nieuwe van Toyoda eindelijk eens beschikbaar wordt, en toen ik in Onderhonds recensie de vergelijking tussen diens The Blood of Rebirth en deze film zag, wist ik genoeg: deze moet ik zien!

Hoge verwachtingen dus, maar de film weet die volledig in te lossen. Werkelijk een fantastische film met schitterende beelden en een hypnotiserende soundtrack die je werkelijk bij de strot grijpt en niet meer loslaat. Net als Toyoda pure gevoelscinema, met als "grootste" verschil dat Toyoda meer postpunk-georiënteerd is wat soundtrack betreft, terwijl deze film meer richting ambiënt lijkt te gaan. Maakt mij overigens weinig uit, het effect van beide soundtracks is hetzelfde: ik word volledig de film ingezogen.

Ik zet voorzichtig in met 4,5*, ook met het oogpunt dat The Blood of Rebirth hetzelfde heeft gekregen, maar ik sluit een verhoging na herziening zeker niet uit.

Erg matige thriller. Er zit één vals kreng tussen de dames, die zo doorzichtig is, dat het onbegrijpelijk is dat niet alle andere karakters er meteen doorheen kijken. En verder een bijzonder geforceerde twist aan het einde waaruit blijkt dat de hoofdpersone de "dader" is. Het voelt allemaal erg onzinnig aan en ik kan er uiteindelijk niets mee. 0,5*.

Dit zou potentieel een geweldige film kunnen zijn, gezien het thema van waar realiteit stopt en waar droom begint, iets wat me vaak erg aanspreekt. Helaas blijft de beeldtaal daar erg bij achter, echt surrealistisch wordt het nooit. Verder is het allemaal vrij rechttoe rechtaan. Over het algemeen is het duidelijk in welke realiteitslaag we ons bevinden. Enkel tegen het einde aan wordt het wat onduidelijk, maar met het einde zelf valt alles op z'n plek, maar wel op een wijze die erg goedkoop aanvoelt.

Het acteerwerk is niet geweldig. Cruise is het meest op z'n plaats in over-the-top rollen, en zakt hier door het ijs. Zijn grijns ergert ook flink. Cruz komt ook niet al te overtuigend over, wat natuurlijk ook kan liggen aan dat Engels niet haar moedertaal is.

Enkel de muziek is wel te pruimen. Crowe heeft natuurlijk een rockmuziekjournalistenachtergrond, en dat is te horen. Enige klacht is dat ik sommige nummers niet echt op hun plek vond. Good Vibrations is bijvoorbeeld een fantastisch nummer, maar wat is de relatie met de scène waarin het te horen is?

Kortom, genoeg op aan te merken ondanks het potentieel. 2*.

Gezien op de Duitse tv.

Hoewel misschien niet helemaal origineel, werkt het uitgangspunt om iets vanuit meerdere gezichtspunten te laten zien redelijk verfrissend. Verder biedt de film helaas slechts standaard Hollywood actie, met een plot dat niet bepaald intelligent in elkaar zit. Het gedoe met de dubbelganger van de president zou lachwekkend zijn als de film niet zo serieus gebracht zou zijn. Natuurlijk leveren dubbelgangers in westerse democratieën problemen op als dat uitlekt. Dat men in de film dit pas bedenkt nadat de dubbelganger is neergeschoten is dan behoorlijk stom. En waarom geven ze hem geen kogelvrij vest en laten ze het publiek ongescreend zo dichtbij? Lijkt me zoveel makkelijker dan een dubbelganger gebruiken om de president te beschermen.

De beelden waren op zich okee, en de muziek stoorde niet, maar verder was er niets dat de film omhoog kon trekken. Vanwege het uitgangspunt toch nog 1*.

In het vliegtuig gekeken. Genoeg kwaliteitsfilms in het aanbod, maar die kijk ik liever op een groter scherm en dan is een film als deze best geschikt voor de gelegenheid.

De film heeft natuurlijk weinig om het lijf, zowel qua inhoud als qua filmisch gehalte, en veel meer valt er ook niet over te zeggen. Veel cameo's van BN'ers, die blijkbaar elke gelegenheid aangrijpen om hun ijdelheid te strelen. Toch is de film ook weer niet een absolute ramp, want het uitgangspunt is best grappig, en Jansen zet overtuigend een domme bimbo neer, waardoor het allemaal wel vlotjes wegkijkt. 1,5*.

Leuk. Een hoop gekke personages, doet in de verte een beetje denken aan live-action versie van Dead Leaves. De hoofdpersoon zou dan weer net uit de Matrix weggelopen kunnen zijn. Behoorlijke overacting van een aantal figuren, vooral degene met het groene overhemd, die meteen ook de leukste is.

Waar de film vooral in uitblinkt is de muziek, die perfect op maat is. Soms suspense als het nodig is, en dan weer heel cool.

Toch is de film niet perfect, de gevechten zijn soms wel erg aan de lange kant en vooral het eerste uur wil daarom niet echt opschieten. In dat eerste uur had men zeker mogen knippen. Voor zover ik heb kunnen zien werd er soms wel en soms niet een filter gebruikt. De keuze wanneer wel en wanneer niet begrijp ik niet helemaal. Wat mij betreft had de hele film met filters geschoten mogen worden, want dat draagt meestal bij aan een surrealistische sfeer waar ik altijd wel van kan genieten.

Desondanks een leuke ervaring. 4*.

Ik ben behoorlijk geïnteresseerd in de Amerikaanse politiek en wellicht daarom dat deze film me wat meer wist te boeien dan de gemiddelde biopic over een persoon die nu niet bepaald charismatisch is. Maar dus wel heel erg interessant vanwege het spel achter de schermen dat hij speelt. Wat er werkelijk van waar is zal altijd een raadsel blijven, maar de film lijkt er ook wel eerlijk over te zijn dat het onmogelijk is alle gedachtegangen van de man te achterhalen.

Van dezelfde regisseur als The Big Short en de overeenkomsten qua stijl vallen op. Ook hier intermezzo's die het verhaal kleuren, zoals de beelden van een vishengel als Cheney Bush de daadwerkelijke macht probeert te ontfutselen en zodra hij de gewenste toezegging zien we dat een vis klaarblijkelijk in het aas heeft gebeten. Of het alternatieve filmeinde incusief credits halverwege de film.

Hoe overtuigend de rollen zijn is wisselend. Adams is prima als Cheney's vrouw die als een Lady MacBeth haar man aanstuurt. Zeker in het begin lijkt zij vooral de poppenspeler en hij de gewillige pop. Uiteindelijk eindigt hij dus als de poppenspeler achter de schermen, maar op die overgang weet de film niet echt goed de vinger te leggen. Rockwell zet een verrassend overtuigende Bush neer, maar bij Carell hoor ik toch teveel de acteur onder de schmink, hij heeft toch een iets te herkenbare stem. Maar het meest weet Bale te overtuigen. Hij lijkt niet alleen enorm sterk op de echte Cheney, maar ook zijn stem met de karakteristieke grom lijkt griezelig veel op de echte.

Natuurlijk blijft Cheney een grijze muis en daarom voelt het allemaal niet zo fris aan als The Big Short, maar de stijl kan ik zeker waarderen. Vanwege het verschil in frisheid, maar ook vanwege wat minpuntjes zoals de overgang in het karakter van Cheney uiteindelijk een ster minder dan The Big Short. 2,5*.

Aan de hand van de meningen over deze film moge het duidelijk zijn dat de beleving van de expliciete seksscènes een zeer belangrijke rol speelt in het beoordelen van de film. Persoonlijk had ik wel zo mijn vraagtekens. Het voelt nogal voyeuristisch aan en ik vroeg me af in hoeverre de Cannes jury bestaat uit mannetjes die zich verlekkerd hebben aan de series. Aan de andere kant was een film als Brokeback Mountain qua prijzen ook erg succesvol, en daar gaat het om mannen, niet om fraaigewelfde vrouwen, dus dat argument gaat niet op.

Ik vond Brokeback Mountain geen geweldige film en ik had het idee dat het doorbreken van het taboe op homoseks een zeer grote rol speelde in het succes van die film. Datzelfde gevoel heb ik in sterkere mate bij deze film, want het plot is verder niet heel erg bijzonder. Coming to age: jezelf ontdekken, een eerste relatie die eerst erg passioneel is, maar die echter strandt omdat je toch uiteindelijk niet zo goed bij elkaar blijkt te passen. Ik snap dat dit voor lesbiennes een behoorlijk unieke film is, maar waren de hoofdrolspelers een heterokoppel, dan was dit een dertien in een dozijn coming to age film geweest, hoe realistisch en oprecht het allemaal mag ogen.

De scènes zelf zijn dus behoorlijk expliciet. Van mij had het wel wat minder gemogen, want ik proef een beetje effectbejag, maar echt storen doet het me niet. Het windt me overigens ook niet bepaald op. De kritiek van de schrijfster van de strip waarop de film gebaseerd is dat noch de regisseur noch de hoofdrolspelers zelf lesbisch zijn deel ik verder niet, zeker wat de actrices betreft. Acteren draait om het uitbeelden van een ander karakter neer te zetten dan jezelf bent en seksuele voorkeur is slechts één van de vele aspecten van een karakter.

Zoals gezegd vond ik het plot dus vrij dun, al komt het op mij behoorlijk authentiek over. Mijn grootste ergernis zit hem echter in de beeldvoering. Bij bijna elk shot focust de camera op de gezichten en dat wordt al gauw behoorlijk eentonig. Visueel maar weinig creatief, of het moet de kusscène zijn met de zon op de achtergrond. Op een speelduur van drie uur, wat ik sowieso aan de lange kant vind, is dat bijzonder mager.

Kortom, visueel matig, niet erg bijzonder qua plot, maar wel met enige authenticiteit. 2*.

Erg matige Bond. Het valt allemaal vrij kort samen te vatten: de openingsscène met het Beach Boys nummer tijdens het snowboarden is te melig voor woorden, Moore is flink over datum, er zijn niet of nauwelijks gadgets, ook hier duidelijk blauwe schermen tijdens de actie, en de Bondgirls kunnen niet echt acteren.

Grace Jones heeft dan tenminste nog een geweldige uitstraling, maar Tanya Roberts bakt er helemaal niets van en is niets meer dan een damsel in distress ondanks dat haar personage een geograaf moet voorstellen. Haar stem klinkt behoorlijk dom, en deed me denken aan de buurvrouw uit de That 70s Show, en waarempel, ze is het nog ook. Eerste keer dat ik een actrice primair aan de (irritante) stem herken.

Lichtpuntje is San Francisco als decor, aangezien ik daar ben geweest. Ik heb zowel over de Golden Gate Bridge gelopen als gefietst, dus dat is een leuke locatie om terug te zien in de film, al ga ik er geen extra sterren voor geven. Een ander lichtpuntje is Walken als de antagonist. Blijft een interessante acteur om te zien. Maar voor de rest valt het tegen. 1,5*.

Sterk.

Audiovisueel overweldigend, met name de soundtrack vond ik zeer sterk. De montage was wisselend. De overgangen zijn soms erg abrupt, dat werkt als er tussen drukke en rustige scènes wordt gewisseld, maar tussen twee rustige scènes vond ik het juist storend.

Het script was niet bepaald het sterke punt van de film, maar toch wist het geheel me erg in de film te trekken. Er wordt toch een bepaalde spanning opgebouwd die niet alleen afkomstig is van het audiovisuele. De laatste scènes deden ook mij aan Apocalypse Now denken, hoewel de relatie tussen de twee hoofdpersonen me juist aan Antichrist deed denken.

Ik vond trouwens Emanuelle Béart een prachtige vrouw om te zien, zelfs als ze onder de modder zit (of misschien juist dan). Heeft toch iets met een bepaalde uitstraling te maken.

Een film die nog eventjes zal blijven hangen. 4,5*.

Dit had een wellicht een aardige kortfilm kunnen zijn, maar als je er dan toch een langspeelfilm van wilt maken, moet er meer materiaal bij in plaats van alles zo enorm uit te rekken. De beginscène, de perronscène en de scène in de trein duren zo ontzettend lang terwijl er niets of nauwelijks gebeurt. Het korte moment tijdens de perronscène met de close-ups was nog wel aardig, maar voor de rest was het niet veel.

De opnamescène had nog wel wat, al had ik als producent voor een saxofoon gekozen, dat is toepasselijker. Mooi vioolspel tijdens die scène, jammer alleen dat het totaal niet synchroon loopt met de beelden. Duidelijk dat de hoofdrolspeler totaal niet viool kan spelen. Jammer.

Samengevat, een film die erg langdradig is, en dat terwijl de speelduur erg kort is voor een speelfilm. 1*.

Als kind was vond ik deze film al leuk, ook omdat ik toen nog viool speelde. Eindelijk weer eens herzien, en ondanks dat het een en ander best wat meer uitgewerkt had kunnen worden, blijf ik het nog steeds een leuke film vinden.

In de eerste plaats vind ik de structuur interessant: de geschiedenis van de viool wordt verteld aan de hand van een tarotlezing en pas aan het einde wordt de verklaring gepresenteerd waarom de lezing op de viool slaat. Je kan het geforceerd noemen, of pretentieus. Ik kan ook wel de kritiek volgen dat het concept faalt omdat de personages oninteressant zijn. Bij herziening denk ik ook wel dat sommige personages dieper uitgewerkt hadden kunnen worden, maar voor mij is het nog steeds interessant genoeg. Het zal ook wel te maken hebben in mijn interesse in de viool, want wat dat betreft komen veel aspecten aan bod: de bouwer, de ultieme viool, het wonderkind, de pedagoog, de virtuoos. Vooral de laatste heb ik altijd en ook nu weer een boeiend karakter gevonden, gruizig als hij is met dat hij alleen tot inspiratie kan komen tijdens de geslachtsdaad. Een ideale combinatie van Paganini (viooltechniek), Mick Jagger (uiterlijk) en Erwin Schrödinger (een natuurkundige die ook inspiratie in zijn sponde zocht en vond).

Het China gedeelte was misschien wel het saaiste, maar ook niet heel erg storend. Het minste was het gedeelte rond Samuel L. Jackson, al is mijn reden een beetje raar. De film is natuurlijk verre van geloofwaardig, maar dat gedeelte zetelt het meeste in onze tijd, en wat hij allemaal op die veiling uitspookt vond ik dusdanig ongeloofwaardig dat het toch een beetje een smetje is. Maar goed, de uitkomst is wel het meest bevredigend.

Wat mij wel erg beviel was dat voor mijn gevoel de sync tussen vioolgeluid en beeld van spelende violist behoorlijk goed leek te kloppen. Hoe vaak zie je niet bij violisten in films de stok van streekrichting veranderen, terwijl dat niet in overeenstemming is met wat je hoort? Altijd lastig, ook omdat de acteurs zelden zelf het instrument bespelen. Ook in deze film was dat niet het geval, want op de aantiteling zag ik de violist Joshua Bell voorbijkomen, dus kennelijk heeft hij alle solo's ingespeeld. Maar met name bij het wonderkind was de sync bijna perfect. Sterker nog, zelfs de momenten waarop je hoorde dat er gevibreerd werd kwamen overeen met wat je zag. Over dit soort dingen ben ik heel erg te spreken.

Korte opmerking over de beelden: die waren om orde maar niet meer dan dat. Met name het begin was wel erg donker. Over de muziek kan ik meer kwijt. Ik was sinds de laatste kijkbeurt helemaal vergeten hoe die klonk. Bij de aantiteling zie je een filmcomponist voorbijkomen, wat me aanvankelijk teleurstelde, want een dergelijke film is een prachtig excuus voor het gebruik van bestaande klassieke muziek. De componist heeft het echter goed gedaan, ik vond de soundtrack zeer te genieten.

Amadeus was altijd mijn favoriete muziekfilm, met deze daar dicht achter. De volgorde is niet veranderd, maar de afstand ook niet veel. Nog steeds zeer genietbaar. 3,5*.

Niet helemaal geslaagd. Visueel niet superboeiend. De soundtrack heeft wel z'n momenten, maar zoals boven al eens opgemerkt, soms lijken scènes er alleen maar in te zitten om een liedje af te spelen. Wat vervolgens soms hardhandig afgekapt wordt. Rommelig.

Het verhaal weet wel te intrigeren, waarom vijf mooie meisjes zelfmoord plegen. Van de vijf meisjes krijgt Dunst duidelijk de meeste aandacht; een beetje onevenwichtig, maar je hoort me verder niet klagen. Tenslotte moet ik zeggen dat de uiteindelijke conclusie toch wel een beetje tegenvalt.

Lost in Translation was naar mijn smaak wat beter, maar dit ontloopt die film niet zo heel erg veel. Daarom dezelfde eindwaardering: 2*.

Na Tetsuo mijn tweede film van Tsukamoto. In het begin behoorlijk vervreemdend, maar het verhaal blijkt uiteindelijk erg goed te volgen. Even werd ik op het verkeerde been gezet, ik verwachtte de docent die zelfmoord had gepleegd op de snijtafel terug te zien, maar het bleek dus Asano's vriendinnetje te zijn. Het gegeven is in ieder geval redelijk bizar, ook hoe de personages ermee omgaan, maar het kwam desondanks als geloofwaardig op me over. De beelden zijn echt prachtig, goede muziek ook. Verder leuk om Asano na Koroshiya 1 in een serieuze rol te zien. Ik ben zeker benieuwd naar meer films van zowel Asano als Tsukamoto.

Ooit aangeraden door een vriendin. Ik begrijp wat zij erin ziet, maar helaas, het is niet mijn film. Dat ligt aan twee punten: audiovisueel brengt Almodóvar werkelijk niets. Het is alleen maar registreren, wat je alleen al merkt aan hoe sommige dialogen gefilmd zijn: na elke zin van een personage volgt een cut en een nieuw shot. Het enige dat visueel de moeite waard is, is Cruz. Leuk, maar daar kijk ik geen films voor.

Ten tweede wilt het plot maar niet op gang komen. Het eerste uur was een grote gaap. Pas halverwege het tweede uur raakte ik geboeid, en gezegd moet worden dat de verwikkelingen dan ook echt interessant worden. Maar meer compactheid in de eerste helft had zoveel meer geholpen.

De enige die die helft dus nog een beetje de moeite waard maakt is Cruz. Echt een prachtige vrouw, maar ook een prima actrice, want ze draagt de hele film. Wel jammer dat het duidelijk een playbackshow was toen ze zong, maar voor de rest is het echt prima. Voor haar een ster, alsmede één voor de ontknoping. 2*.

Begint aardig, en is redelijk stomend, maar wordt steeds ongeloofwaardiger. Het andere stel kan dingen in illegale dingen in een contract zetten, dat maakt het niet legaal. Net zoals in Nederland krijgt geldt ook in Canada dat een autopsie uitgevoerd wordt bij een onnatuurlijke dood. De vergiftiging van de partner van de hoofdpersone zou dus de autoriteiten opgevallen moeten zijn. Portretrecht van de hoofdpersone wordt geschonden. Hoofdpersone kan blijkbaar mensen blind maken en er mee wegkomen. Noem maar op. Het kost de film flinke punten. 1,5*.

Zeer indrukwekkende film. Allereerst audiovisueel erg prachtig. Veel oog voor details, interessante camerabewegingen en op de momenten dat de aandacht wat meer verschuift naar het narratieve, zorgt het blauwfiltertje ervoor dat het er nog steeds betoverend eruit ziet. Overigens één van de weinige films waarin het kijken door een verrekijker realistisch uitgebeeld wordt. Dat wil zeggen: door middel van een handcamera, terwijl alle andere shots vanaf statief geschoten zijn. Dit in vergelijking met de meeste films waarin we ineens twee rondjes naast elkaar te zien krijgen. Muziek blijft niet achter bij de beelden, want de ambient soundtrack was zeer sfeervol.

Maar ook het plot blijkt tot m'n verrassing veel te bieden hebben. Het portret dat van vader en zoons geschetst wordt vond ik erg interessant, er worden echte personages van vlees en bloed neergezet, waarbij de drijfveren van elk persoon worden niet onbelicht gelaten, de film maakt het wantrouwen tussen zoons en vader begrijpelijk zonder partij te kiezen voor die zoons. Ik moet overigens zeggen dat ik vooral de jongste zoon erg knap gespeeld vond wat gelaatsuitdrukkingen betreft, maar die vader mocht er ook zeker zijn. Oudste zoon zit er een beetje tussenin, maar het personage is dan ook niet het meest uitgesproken. De omwenteling zag ik overigens niet aankomen, en de ik schrok van de abruptheid waarmee het gebeurde. Zo krachtig als hij overkomt, zo breekbaar is het leven en zo plotseling kan het voorbij zijn. Erg sterk uitgewerkt, net als het wegzinken van vader, wat een ander dramatisch hoogtepunt wist te bieden.

Audiovisueel lijkt de film misschien net wat tekort te schieten voor een echte 5*, want het niveau wordt niet constant volgehouden en kent pieken en dalen. De interessante personages tillen het toch nog naar het maximum. Altijd leuk om weer eens 5* uit te mogen delen!