Meningen

Na meer dan tien jaar weer eens herzien. Het blijft een erg mooie emotievolle film. Wel soms lastig te volgen, want na een cut kan je ineens een aantal dagen in de tijd opgesprongen zijn. Veel subtiliteiten ook, dialogen waarvan je denkt dat ze echt zijn, maar die een inbeelding van de hoofdpersonen blijken te zijn van hoe hun echtgenoten een affaire met elkaar begonnen of die slechts een repetitie blijken te zijn van hoe de hoofdpersonen hun echtgenoten willen confronteren. Het zet je soms even op het verkeerde been en het werkt daarom zo ontzettend goed.

Sterk acteerwerk in ieder geval, waarin de hoofdpersonen zo duidelijk laten zien op elkaar verliefd te zijn, terwijl ze door zich aan de maatschappelijke normen te willen houden er niets mee kunnen doen. Het wordt niet eens met zoveel woorden gezegd, het is alles behalve sentimenteel, maar desondanks zit de film vol met emoties en dat is knap en ligt deels aan het acteerwerk.

Ook erg fraai gefilmd. Hoe de opdwarrelende sigarettenrook gefilmd wordt, geeft soms al zo'n veelzeggende sfeer. Of zo'n shot waarin de hoofdpersone via een spiegel gefilmd wordt, waarna de camera op zo'n manier inzoomt en toch een zekere mate van vrijheid behoudt waardoor ik vergeet dat er eigenlijk via een spiegel gefilmd wordt. Het mooiste voorbeeld van één van de vele indirecte shots. Verder ook een fraai kleurgebruik.

Over de soundtrack is mijn mening wat veranderd. Dat het walsthema vaak herhaald wordt, stoort me nu veel minder. Over de Spaanse liedjes ben ik juist wat minder positief, want tussen nu en de vorige kijkbeurt heb ik Spaans geleerd, waardoor me nu ineens opvalt dat Nat King Cole met een ontzettend zwaar accent zingt.

Samengevat, een prachtige subtiele en ontroerende film, die meer waard is dan de 4* die ik eerder uitdeelde. 4,5* dus.

Weer eens herzien en tijd om eens een wat uitgebreider bericht te schrijven, aangezien deze film tot mijn absolute favorieten behoort sinds de eerste kijkbeurt. Kennelijk heb ik wat mensen getrold met mijn eerste bericht bij deze film. Helemaal vergeten dat ik dat ooit heb geschreven. Grappig om terug te lezen, al hoop ik dat ik in de tussentijd wat volwassener ben geworden.

Opmerkelijk blijft hoezeer deze film in een bepaald opzicht de volstrekte tegenpool is van die andere Franse film in mijn top 10 staan, Irréversible. Waar de laatst genoemde rauw realisme in een universum zonder genade toont, is Amélie een romantisch sprookje dat betovert en ons de ideeën probeert te verkopen dat kleine dingen het leven mooi maken; dat de wereld mooier wordt als je iemand anders gelukkig kan maken. Ideeën die me heel erg aanspreken, en waarvan de uitvoering subliem is. Zowel plot, hoofdrolspeelster, en sfeer zijn een schot in de roos. Om te beginnen met de hoofdpersone; in haar komen die ideeën samen, haar dromerigheid spreekt me aan, en de ongelooflijk charmante glimlach van Tautou maken het plaatje helemaal af.

Het plot voelt aan als een sprookje, en dat is het natuurlijk ook. Helaas zijn bepaalde elementen, zoals het fotoboek en de tuinkabouter blijkbaar gejat zonder bronvermelding. Ik kan het de film zelf niet aanrekenen; het product staat wat mij betreft na de creatie los van de schepper. Ik ben ook een groot fan van de muziek van Wagner, terwijl ik besef dat de man zelf wel bijzonder dubieus was. Maar jammer blijft het ergens toch. Desondanks hangt de film niet aan die twee elementen vast; genoeg andere creatieve ideeën die interessant, grappig of ontroerend zijn.

Tenslotte een fantastische sprookjesachtige sfeer, waar de audiovisuele aspecten een aanzienlijke rol in spelen. De muziek is ontzettend sfeervol, en past perfect bij de beelden die voorzien zijn van een filter dat het allemaal nog wat meer sprookjesachtig doet aanvoelen. Verder de nodige effecten, die overduidelijk aanwezig zijn, maar toch zo soepel ingezet worden dat veel mensen na afloop wellicht niet eens beseffen dat de film vol met effecten zit. En dat zijn wat mij betreft de beste effecten.

Ik ben danuz nog steeds dankbaar voor zijn Japanse Amélie poster. Helaas hangt hij momenteel niet meer aan de muur aangezien ik naar een ander land ben verhuisd en veel spullen heb moeten opslaan. Maar als ik nog eens terugkeer komt hij zeker weer aan de muur te hangen, want ook na deze kijkbeurt blijft Amélie rotsvast in mijn top 10 staan.

Enorm onzinnig en aanvankelijk werkt dat nog wel met Cage als madman, maar als de rollen omgedraaid zijn, voelt de sfeer wat serieuzer aan, wat niet zo goed werkt met het onzinverhaal. Nochtans heeft de film leuke momenten. De actie is soms spectaculair, mensen vliegen bijvoorbeeld alle kanten op door explosies en/of doordat ze neergeschoten worden.

Tegen het einde is er een bijzonder fraaie scene in de kerk. Mooie stilering, maar ook een bijzondere muziekkeuze: het requiem van Victoria, wat zelfs in klassieke muziekzalen niet zo vaak klinkt, laat staan in een film. Ik vind het in ieder geval prachtig en het is een verrassing om het in deze film terug te horen.

Een aantal leuke momenten dus, maar ook een hoop onzin en aangezien de film nogal lang duurt, voelen de actieloze momenten ook behoorlijk langzaam aan. 2,5*.

Een beetje raar dat ik deze nu pas heb gezien, terwijl ik Mah Nakorn zo geweldig vond. Het zal wel door de cowboy hoed de poster komen, ik heb namelijk niet echt veel met westerns.

Dat blijkt het ook niet te zijn, het is wel een grote knipoog naar westerns. Zeker een pluspuntje. Verder vallen net als bij Nah Makorn de kitscherige kleurtjes weer op, waarmee de regisseur wat mij betreft Jeunet ruim voorbijstreeft. In combinatie met de onzin die op het scherm getoverd wordt (zoals de bizarre manier waarop mensen gedood worden, of dat de wereld ineens zwart-wit als je vanuit een auto naar buiten kijkt) maakt dat de regisseur een unieke stijl heeft. Hierdoor werkt de film, ondanks het soms wat lage tempo, vooral erg verfrissend.

De domper op het geheel is de muziek, die met MIDI gemaakt lijkt te zijn. Echt verschrikkelijk en het vergalt de ervaring. En dan helpt het ook niet dat het Largo uit de 9e symfonie van Dvořák gebruikt wordt. Dat je kitscherige muziek wilt bij kitscherige beelden, kan ik me voorstellen, maar dat kan je ook op een andere manier aanpakken.

Sterretje eraf vanwege de kutmuziek, wat de film op 3,5* brengt.

Een film die ergens doet denken aan How to Lose a Guy in 10 Days, ook al met McConaughey, al worden de spelletjes in het geval van deze film door slechts één persoon gespeeld. Zoals bij zoveel romcoms dus een beetje een vergezocht uitgangspunt, omdat het genre nu eenmaal uitgemolken is. Het wordt ook typisch over de top uitgewerkt (vooral de bijtende dieren leek nergens op), al blijft ons gelukkig een race naar de luchthaven bespaard. Verder ben ik fan van Parker noch McConaughey, waardoor ik ook weinig met de hoofdpersonen heb. Enkel de romance tussen Bartha en Deschanel heeft nog wel wat. 1*.

Een thriller van eigen bodem die maar weinig toevoegt. Sterker nog, het plot is gewoon zwak, vergezocht en ik erger me aan een hoofdpersone die gaat liegen tegen de politie terwijl ze rechter is. Het moet voor extra spanning zorgen, ik vind het vooral dom. Alles voelt geforceerd, de plottwisten zijn verre van geloofwaardig en dan houdt het snel op. 1*.

Als kind vond ik dit al een leuke film, nu is dat weinig anders. Het is soms een aantrekkelijke gedachte om alles achter je te laten, en tegen iedereen die je in de weg loopt gewoon "fuck you" te zeggen. Wat dat betreft spreekt deze film, en met name het hoofdpersonage, erg tot de verbeelding.

De openingsscène is al erg sterk, met close-ups op alles wat irriteert, op zo'n manier dat het iedereen al snel teveel zou worden. De verstikking van het hoofdpersonage wordt in ieder geval zo flink uitvergroot. Dat geldt ook voor de misstanden in de maatschappij, die aangekaart worden. Het wordt dusdanig vergroot dat het enigszins karikaturaal wordt, maar wel met doel dat de frustraties van het hoofdpersonage begrijpelijker worden.

Douglas zet een erg sterke rol neer, en draagt met gemak de film. Elke scène draait hij net weer een tikkeltje meer door, waarbij zijn sarcasme en het contrast tussen zijn goede bedoelingen en zijn handelen voor vermakelijk situaties zorgen. De scènes met Duvall zijn dan weer een stuk minder, wat niet zozeer aan de acteur ligt, maar meer aan zijn rol. Het is al eerder opgemerkt, zijn rol is gewoon erg standaard, en met name bij de scènes met z'n vrouw snak je naar de volgende scène met Douglas.

Visueel niet fantastisch, maar het valt wel op dat men echt aandacht besteed aan het visueel weergeven van alle frustraties van Douglas' personage. Voor de soundtrack geldt hetzelfde, niet geweldig, maar erg functioneel in het opwekken van een nerveus sfeertje.

Ondanks dat de maatschappij die uitgebeeld wordt wel erg overdreven is (de getoonde wantoestanden mogen dan best voorkomen, als het elkaar in deze mate opvolgt blijft het enigszins groteske aanvoelen), is het enigszins jammer dat de film uiteindelijk niet een stap verder gaat en de realiteit verder loslaat ten faveure van meer waanzin. Ondanks dat blijft het fijn vermaak. 3,5*.

Verschrikkelijk. Ik ben al niet zo'n fan van kerstfilms, maar deze is wel erg zoetsappig. De hoofdpersone is een verwend nest, haar vriend is te stompzinnig voor woorden, wat ook geldt voor de "humor" in deze film, en de mannelijke hoofdrol is zo perfect dat het eng is. En dan dat kind van hem die de hele tijd met zo'n enge glimlach rondloopt. En natuurlijk komen alle kerstclichés voorbij met levenslessen etcetera. Totaal niet aan mij besteed. 0,5*.

Aardig, niet meer dan dat. De serie is wel vermakelijk, gaat soms werkelijk nergens over vanwege alle randomness, maar soms werkt dat wel. Echter, deze 'film' brengt niets extra's ten opzichte van de serie behalve een wat langere verhaallijn. Of zoals velen voor me gezegd hebben: dit is gewoon een driedubbele aflevering. Ik kan er 2,5* aan kwijt.

Leuke film, zeker als je je bedenkt dat hij al meer dan 50 jaar oud is. Er is natuurlijk het één en ander op aan te merken, gezien mijn uiteindelijke waardering kan het glas halfvol of halfleeg zijn, maar vanwege de leeftijd van de film voelt het bij mij toch vooral aan alsof het glas halfvol is.

Haanstra maakt namelijk echt film, vooral zijn diergevoel is erg goed. Veel wordt geillustreerd met eenden, de bootscène met de koeien is werkelijk geniaal, en het pluimvee dat tijdens de repetitie alle kanten op vliegt, inclusief in de tuba. En heel soms beweegt de camera ook erg vrij, al is het over het algemeen redelijk statisch.

Het verhaaltje is vermakelijk, de afloop waarbij de muziek van de twee fanfares perfect in elkaar blijkt te passen is muzikaal geniaal en voor de rest is het acteerwerk ook behoorlijk goed, zeker voor een Nederlandse film, waar ik me meestal toch groen en geel erger aan het acteerwerk. Leuk die lach van die tubaspeler, hetgeen de lont in het kruitvat blijkt te zijn. Nu heb ik een tubaspeler in mijn orkest, die net zo kan lachen (waar ik dan ook weer om moet lachen), dus het was een beetje een feest van herkenning.

Ik kan aan het geheel 2,5* kwijt. Klinkt misschien een beetje weinig gezien het commentaar, maar ik heb besloten dat het glas halfvol is, dus heb niet echt veel zin om me teveel op de negatieve punten te concentreren die inherent lijken te zijn aan veel oudere films.

Een hernieuwde kennismaking.

De eerste (en enige andere) keer dat ik deze film zag, was toen ik stomdronken op een slaapfeestje was. Zo dronken dat ik de avances van iemand op het feestje compleet niet doorhad, zo heb ik later vernomen, dus van de film is ook niet veel blijven hangen. Het schijnt ook een erg fijne film te zijn als je stoned bent. Nu heb ik nog nooit drugs gebruikt, maar ik geloof dat ik me op dat feestje wel met die film vermaakt hebt, dus volgens mij werkt alcohol ook.

Maar goed, afgezien van het gedeelte van de tovenaarsleerling, dat iedereen ongetwijfeld wel eens gezien heeft, kwam de hele film op me over als compleet onbekend. Het eerste dat me opviel als klassieke muziek fanboy was het slechte geluid. Erg schril af en toe. Na nog eens even nagedacht te hebben over dat de film wel uit 1940 komt, moet ik tot de conclusie komen dat het geluid eigenlijk best goed was voor opnames uit die tijd. Ik ken opnames van het Concertgebouworkest uit dezelfde tijd die een stuk slechter klinken. Desalniettemin, het klinkt erg gedateerd.

Aardige keuze van stukken verder. Op één na (dat stuk van Ponchielli, die vooral in Italië en in de VS bekend schijnt te zijn) kende ik alles. Een aantal stukken, te weten De Tovenaarsleerling van Dukas, Le Sacre du Printemps van Strawinsky en De Nacht op de Kale Berg van Moessorgski heb ik zowaar zelf gespeeld met amateurorkesten. Opmerkelijk om te beseffen dat Strawinsky nog lang niet dood was toen deze film uitkwam, wat de keuze voor Le Sacre toch een beetje bijzonder maakt. In Fantasia 2000 is namelijk geen enkel stuk van een componist die toen nog leefde uitgebracht. Ik was na afloop ook wel nieuwsgierig naar wat Strawinsky zelf van zijn segment vond. Het blijkt dat hij bij het uitkomen van de film het geweldig vond, maar later verklaarde dat hij het verschrikkelijk vond. Beetje jammer.

De animatie is over het algemeen wel interessant. Het wisselt een beetje met hoe geluid en beeld geïntegreerd worden. Bij het stuk van Bach (waarvan het trouwens twijfelachtig is of hij wel de componist was) vond ik het maar matig, terwijl de animatie bij Tsjaikovski, met name bij het gedeelte met de elfjes, de muziek heel erg goed volgt. De beelden bij De Nacht op de Kale Berg waren misschien wel het meest hallucinatoir. De achtergronden zijn wel af en toe erg kaal, daar merk je toch aan dat de film gedateerd is. De keuze van muziekstukken werkt over het algemeen goed. Veel balletmuziek, is toch vaak ideaal bij dit soort projecten. Af en toe een paar rare arrangementen, en knip en plakwerk in de muziek (het slot van het eerste deel van Le Sacre wordt bijvoorbeeld weggeknipt, en tegen het einde van het fragment er weer in geplakt, waarna het echt eindigt met de beginmaten van het stuk, wtf). Maar ik begrijp dat bij dit soort projecten coupures haast niet te vermijden zijn. Toch een beetje jammer.

Tenslotte, de introducties met de spreker hadden van mij niet echt gehoeven, al vond ik de intermissie met de geluidsband nog wel best aardig.

Uiteindelijk leuk nu eens in nuchtere toestand gezien te hebben, maar ik denk dat ik de voorkeur geef aan Fantasia 2000, die in mijn herinnering veel minder gedateerd klinkt, en ook wat lolliger is (met name met de flamingo's). 2*.

Aardig, maar ik had er iets meer van verwacht. Met name mijn herinneringen aan het boek zitten enigszins in de weg, want er is een hoop bijgekomen wat niet in het boek staat. Met name enigszins scheve verhoudingen binnen het vossengezin, waarbij het drama de hele tijd om te hoek kijkt, en dat is wellicht nog het meeste wat stoort. Aan de andere kant is het boek wellicht te dun om zonder extra materiaal tot een speelfilm te komen.

De close-ups van de dieren zien er mooi uit, met name de vachten, maar de animatie zelf ziet er maar houterig uit. Ook hier iets meer van verwacht. De muziek is wel in orde, een paar bekende nummers, o.a. van de Beach Boys en de Rolling Stones, maar de originele muziek is haast leuker, met het bouncing geluidje de hele tijd.

Uiteindelijk zeker vermakelijk, maar niet "fantastisch". 3,5*.

Yah. Fargo moet het duidelijk hebben van dat ene woordje "yah". Okee, het is best grappig, maar het is onvoldoende om de film te dragen. Visueel gebeurt er weinig, de soundtrack heeft ook weinig toe te voegen (al moet worden toegegeven dat de soundtrack ook niet stoort zoals bij Burn after Reading). Pas de derde Coen die ik heb gezien, maar het is wel duidelijk geworden dat hun films het moeten hebben van de typetjes, die hier toch te kort schieten. 2,5*.

Behoorlijke misser van Studio 4°C.

Visueel zitten er sterke momenten in, maar toch voelt de animatie soms een beetje tegennatuurlijk aan. Hoe mensen wegvliegen als ze een klap krijgen bijvoorbeeld. Wat helemaal raar is: de hoofdpersone loopt rond met nota bene een Japans zwaard, en er zit nauwelijks een goed geanimeerde zwaardvechtscène in! Het enige dat we te zien krijgen zijn scènes als in de Rurouni Kenshin tv-serie: iemand zwaait met een zwaard, je ziet niet waar het terecht komt en in het volgende shot zie je dat iemand getroffen is.

De Russische voice-acting is helemaal een ramp en irriteerde behoorlijk. Verder een warrig verhaal waarbij de structuur met documentaire-achtige tussenpassages ook niet hielp.

Misschien leuk voor fans van Studio 4°C om een keer te zien, maar voor de rest is er genoeg andere animatie die wel echt de moeite waard is.

2*.

Goed. Door een slimme montage en het wisselen van acteurs voor dezelfde rol, krijgt de kijker zelf een beetje het gevoel dement te zijn. Hier wordt echt gebruik gemaakt van het medium en dat is altijd prettig. Verder ijzersterk acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Muzikaal ook goed, de operamuziek kende ik niet, maar is aangenaam, wat ook gezegd mag worden van de originele bijdragen van Einaudi. Enkel de beelden vallen wat tegen, het is voornamelijk registreren. Maar goed, na zo'n einde waarin Hopkins om zijn moeder roept kan je haast niets anders dan zwaar geraakt zijn. 3,5*.

Interessant. Alle drie de hoofdrolspelers zetten sterke rollen neer. Het is interessant om Coleman in een ander soort rol van koningin te zien. De muziek is klassiek en is dus zeer aan mij besteed. Jammer alleen dat de Schumanns pianokwintet steeds afgebroken wordt voordat het mooiste moment van dat betreffende deel. Beelden zijn okee, het veelvoudig gebruik van een fisheye lens was alleen minder aan me besteed. Niettemin ben ik erg geïnteresseerd in meer werk van de regisseur. 3,5*.

Aardige rol voor Wahlberg, die toch behoorlijk een gevoel van dreiging weet op te wekken. Verder een goede scène in de achtbaan, die zowel visueel interessant is en een erotische vibe heeft. Maar voor de rest voelt de film niet heel erg bijzonder aan, met name omdat het verloop behoorlijk als volgens het boekje is. Wel interessant is de tijdgeest van de film, waarin ook vader zich nogal opstelt als een alfamannetje die de vrouwtjes in zijn kudde moet behoeden voor andere mannen. Zoiets lijkt me tegenwoordig niet meer mogelijk. 1,5*.

De tweede keer dat ik deze film heb gezien. Ik geloof dat ik de eerste keer niet echt wist wat ermee aan moest, want "waar is het verhaal?" Nu jaren later kan het plot me veel minder boeien en ik was er ook enigszins op voorbereid met de eerdere kijkbeurt in gedachten.

Het eerste halfuur vond ik het leukst. De typetjes (ook al is het dan gebaseerd op de werkelijkheid, de personages voelen nog steeds aan als typetjes) worden dik aangezet, een hoop absurde dialogen, en een paar vreemde effecten om de trip uit te beelden. Niet alles werkt daarin even goed, het is te zien dat de film al wat ouder begint te worden, met name aan de hagedissen.

Het is vooral de rest van de film waar de schoen begint te knellen, want het lijkt allemaal iets af te zwakken en vooral door te kabbelen (voor zover je dat dat kan zeggen over een drugstrip). Het voelt een beetje aan alsof het resterende anderhalve uur niet heel veel heeft toe te voegen. Wel leuke cameo van Flea, ik ben eigenlijk verbaasd dat ik hem meteen herkende, want normaal ben ik niet zo scherp in cameo's. Ook leuk dat Thomson zelf ook een cameo maakt en hoe dat met de trip in verband wordt gebracht.

Misschien dat een derde kijkbeurt toch nog voor verandering zorgt, maar vooralsnog krijgt Fear and Loathing in Las Vegas drie sterren.

Jaren geleden als kind meerdere malen gezien, want in de collectie van mijn oppas. Toen ik aan het zappen was tegengekomen, en dus halverwege ingevallen. Mijn herinneringen blijken nog redelijk te kloppen, alleen het oordeel is flink veranderd. Waar ik vroeger alles leuk vond, als het maar getekend was, stoor ik me nu enorm aan de boodschap. Ik heb gewoon een hekel aan dit soort moralistische films die eigenlijk niets anders zijn dan een lange preek tegen het vernietigen van de natuur. Helemaal mee eens dat er zo min mogelijk bomen gekapt dienen te worden, maar daar hoef ik geen film voor te zien om van overtuigd te raken. Zeker niet als de zaken zo simplistisch worden voorgesteld. 0,5*.

Wat was die Nederlandse dub trouwens tenenkrommend slecht. Totaal off-sync met de lippen en net zo "overtuigend" uitgesproken als de dub van menig serie van Jetix, of hoe die zender ook tegenwoordig mag heten.

Weer eens herzien, ik was vergeten hoe matig deze film op visueel gebied is. Dogmeprincipes of niet, dit ziet eruit als een jaren 70 homevideo door mijn grootvader gemaakt, zij het wat beter gekaderd, want bij mijn grootvader vielen de hoofden van de familieleden die hij filmde buiten het scherm, en dat gebeurt hier gelukkig niet.

Ik kan wel concluderen dat Dogme 95 niet bepaald aan mij besteed is. De discussie is al meerdere malen gevoerd op dit forum, ook bij deze film, maar ik zit duidelijk in het kamp dat vindt dat aandacht voor het visuele (en ook de soundtrack, wat ook aan banden wordt gelegd door Dogma 95) een integraal onderdeel van film dient te zijn.

Het plot is wel interessant met meerdere opmerkelijke personages. Met name de jongere broer komt lekker lomp over als zuiplap en racist. En dan mooi dat de "aanval" juist komt van degene die het meest rationeel en rustig overkomt. Droge speeches, het is allemaal erg tragikomisch, ook met de snorfiguur die eerst loopt te zeuren over de airco in z'n auto, en vervolgens na alle onthullingen dat hij er allemaal niet tegen kan omdat hij depressief is.

Inhoudelijk dus de moeite waard, maar zo jammer dat men zichzelf visueel zo beperkt. De score is er dan ook naar: 2*, en dat is puur voor de inhoud. Wat had hier een sterke film uit kunnen komen...

Onlangs wel gelezen waar de motivatie voor Dogme 95 vandaan is gekomen, namelijk als tegenreactie op Jurassic Park, een film die ik toevallig ook recent heb gezien, en die de doorbraak van computereffecten betekende, maar inhoudelijk weer weinig te melden heeft. Als ik dan toch mag kiezen, ligt mijn sympathie toch meer bij films met aandacht voor het visuele aspect; de dino's krijgen ook een halfje meer dan deze film. Zoals vaker volgt op de these (Jurassic Park) de antithese (Dogme 95), en dan de synthese. Von Trier heeft duidelijk (een aantal van) zijn principes laten vallen in latere films, en van Vinterberg ben ik ook wel erg nieuwsgierig wat Jagten te bieden heeft. Op Melancholia past in ieder geval wat mij betreft het etiket "synthese", en uiteindelijk vind ik die film ook stukken sterker dan Jurassic Park en deze film.

Herzien voor de zoveelste keer, al was de laatste keer jaren terug. Ondanks de vele herzieningen blijft deze film niet vervelen. Er zit zoveel in: bizarre situaties, bizarre dialogen, gave one-liners, onverwachte wendingen en tenslotte ook maatschappijkritiek, wat de film een zekere diepte geeft. Ik moet zeggen dat ik uiteindelijk niet veel kan met zowel de onvrede van de hoofdpersoon over de consumptiemaatschappij, alsmede de consequenties die hij uit die onvrede trekt. Met name dat laatste: ik heb bijvoorbeeld zelf totaal geen behoefte aan pijn, ik kan me ook nauwelijks voorstellen hoe dat een leegte in je bestaan kan opvullen. Maar goed, het gegeven levert wel een boeiende film op; er wordt op een aardige manier uitgewerkt wat er kan gebeuren als je tot het uiterste gaat. En bij herziening blijft het interessant om te zien hoe je door de film in een bepaalde richting gedwongen wordt te denken, terwijl je nu weet hoe het werkelijk zit. Leuk om dan reacties van personages te zien (met name van het personage van Bonham Carter), die op zo'n manier neergezet zijn dat ze in alle gevallen logisch aanvoelen, ongeacht of je je laat meevoeren door de film of dat je de afloop in je achterhoofd houdt.

Werkelijk prima acteerwerk. Boeit me normaal niet zoveel, maar hier tilt het de film toch naar een hoger niveau. Norton is heerlijk sarcastisch. Dit was mijn eerste kennismaking met hem, wat al meteen de toon zette. Pitt was een grote verrassing toen ik deze film voor het eerst zag. Ik kende hem toen alleen van films als Meet Joe Black en Interview with the Vampire, waarvan ik me meen te herinneren (die films liggen echt 10 jaar achter me) hem behoorlijk suf vond, en het idee had dat hij het alleen maar van zijn looks moest hebben. Na deze film moest ik daarvan terugkomen. Dit soort rollen is hem op het lijf geschreven, zoals ik later ook heb kunnen zien in Snatch. In mijn herinnering had ik niet veel op met Bonham Carter, wellicht omdat ik iets teveel meeleefde met de hoofdpersoon en haar personage irritant vond. Ook iets waar ik, ditmaal na deze kijkbeurt, van terug moet komen. Prachtig, hoe ze zo'n personage, dat nogal laconiek en verveeld met de dood omgaat, neerzet, met name tijdens het telefoongesprek. Tenslotte was ik vergeten dat Meat Loaf ook een rol in deze film had. Grappig omdat ik net van de week op de Vlaamse tv een docu over zijn doorbraakalbum Bat out of Hell had gezien, waar naar voren kwam dat hij zich echt in de liedjes inleefde. In ieder geval geen klachten over zijn rol hier!

Camerawerk was meer dan in orde, maar ook niet wonderschoon of spectaculair. Al is het leuk om op het einde even de Pixies te horen, was de soundtrack aardig maar ook niet spectaculair . Maakt toch dat ik niet op de volle score uitkom, maar 4,5* is ook niet niks.

Een vrij nietszeggende film over nietszeggende mensen die hun zomeravontuurtjes beleven. Er heerst een wat broeierige sfeer, maar degene die het meeste voor die bronstige sfeer zorgt komt nogal ordinair over, en overstijgt dat nergens. Sowieso gaat de film helemaal nergens de diepte in. Het enige dat ik kan zeggen is dat het kort is, redelijk prettig wegkijkt en dat het gitaarliedje ook wel mooi is. 1,5*.

Bij Shrek schreef ik

Omdat deze Final Fantasy film uit hetzelfde jaar komt, leek het me interessant om ook deze maar eens te kijken voor de vergelijking. Nou, die wedstrijd hebben de Japanners ruimschoots gewonnen, want het ziet er fantastisch realistisch uit. De ontwerpen van de mensen, de bewegingen die ontzettend vloeiend eruit zagen. Vooral die Aki Ross is goed vormgegeven, en dan heb ik het niet alleen over haar haren, die overigens elk moment leken te moeten wapperen (alsof de makers elk moment wilden aangrijpen om ons te laten zien hoe goed ze dat wel niet kunnen).

Gek genoeg werd ik er sterker dan bij niet-realistische animatie ervan doordrongen dat het nep was door kleine onvolmaaktheden. Net alsof realistische animatie is als het zoeken naar het Pad in het boeddhisme: hoe dichter je erbij denkt te zijn, hoe verder je ervan af raakt. Desondanks grote gedeelten van de film alleen maar bewondering gehad voor het realisme.

Daar houdt het verder bij op, want als film zelf schiet Final Fantasy zwaar tekort. Het mag vaak realistisch ogen, dat wil niet betekenen dat het er ook mooi uitziet. Slechts enkele momenten vond ik het er schitterend uitzien, dat was voornamelijk tijdens de dromen, maar ook bij Gaia zag het er wel mooi uit. De muziek was helemaal verschrikkelijk, bombastische troep die behoorlijk overheersend was in hoe je je moet voelen bij bepaalde dramatische scènes. Tenslotte was de voice-acting behoorlijk slecht, en dat terwijl dat mindere voice-acting me zelden irriteert. Vooral die voice-actress van Aki Ross klinkt alsof het maar een ontzettend saaie klus was, zo ongeïnspireerd kwam het over.

Bij het verhaal moest ik een beetje aan Avatar denken. Ook daar zo'n new age plotje, al irriteerde het daar een stuk meer dan bij Final Fantasy. Ik moet zeggen dat ik nooit enig Final Fantasy spel heb gespeeld, dus ik zou niet weten wat qua verhaal de relatie is met het spel. Schijnt behoorlijk los ervan te staan, voorzover ik heb begrepen.

Uiteindelijk is deze film een interessant experiment, maar niet meer dan dat. Vanwege het realisme 2*.

Zo, dat was saai. Snap niet dat zoveel mensen dit daadwerkelijk mooi vinden, toch vooral veel achtergronden gezien die enkel blauw waren. Goed, er waren een aantal uitzonderingen, zoals bij de vissen thuis, waar het er enigszins kleurrijk uitzag, maar ook dan vond ik het niet echt mooi.

De humor sloeg niet echt aan. Enkel de haaien en de meeuwen hadden iets, maar die Dory was gewoon schijtirritant.

1*, vooral vanwege de inwijdingsscène in het aquarium waarbij er tenminste nog een beetje sfeer was. Voor de rest was het maar een lange zit.

Naar aanleiding van het kijken van de Rocky reeks, ook maar aan Rambo begonnen. Ik heb nog nooit eerder een film uit de reeks gezien en ik had er ook niet veel verwachtingen van; ik gebruikte het woord "Rambo" om een militair te omschrijven die met veel dom vuurwapengeweld zijn doelen probeert te bereiken, maar deze film schetst toch een ander beeld, want de hoofdpersoon blijkt juist met slechts een mes en een hoop creativiteit een hoop voor elkaar te krijgen, wat vooral in de bossen tot interessante momenten leidt, die een beetje aan Predator doen denken.

Stallone praat verder een stuk normaler dan in de Rocky film. De film is verder een aanklacht tegen Vietnam en vooral hoe men met de militairen na afloop is omgegaan. Het is jammer dat Stallones monoloog aan het einde niet de emotionele impact weet te bereiken waar men naar op zoek is zodra hij begint over de benen van zijn medesoldaat die hij niet meer kan vinden. Ik weet dat het niet de bedoeling is, maar de wijze waarop hij het vertelt komt humoristisch op mij over en dat werkt natuurlijk niet.

Ook de rol van de sheriff en zijn departement is interessant. Voor sommigen misschien overtrokken, maar gezien de wijze waarop de politie in de VS opereert weinig verrassend. Er zitten veel mensen die als tiener de bullebak van de klas waren, verder nergens goed voor zijn en dus maar bij de politie gaan. Dit komt dus niet geheel ongeloofwaardig op me over.

Het is verder niet briljant gefilmd ofzo, en zoals gezegd mist de film een beetje zijn impact, maar het overtreft wel degelijk mijn verwachtingen, die vooraf gezien minimaal waren. 2*.

Ruim zeven jaar na de eerste kijkbeurt herzien; goeie timing ook aangezien dit jaar de vervolgserie schijnt uit te komen. Niet dat het zeven jaar geleden niet beviel, maar ik geloof wel dat het deze kijkbeurt wat beter smaakte omdat ik in de tussentijd een stuk meer gewend ben geraakt aan gestoorde randomness.

Want ongewoon is het wel allemaal wat we allemaal voor de kiezen krijgen. Uiteenlopende stijlen, van manga naar South Park tot Dead Leaves (gedurende de gevechten in de vijfde episode). De gebeurtenissen zijn helemaal knotsgek. Wat er allemaal in het hoofd van de makers zit; het komt allemaal uit het hoofd van het hoofdpersonage. De muziek is ook vrij wild. Felle gitaarmuziek, altijd fijn, al moet ik zeggen dat tijdens de dialogen de zang bij sommige gezongen liedjes wat stoort.

Van wat ik eerder heb gezien komt dit nog het meest in de buurt van Dead Leaves, al heeft FLCL veel meer rustigere momenten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Dead Leaves uiteindelijk sterker vind, juist vanwege het ontbreken van die rustmomenten.

Uiteindelijk bevalt deze kijkbeurt wat beter, desondanks blijft FLCL op 4* staan, al moet ik toegeven dat ik twijfelde over een halfje extra. Wellicht dat een volgende kijkbeurt alsnog dat halfje meer oplevert.

Niet heel erg hoge verwachtingen, maar toch best leuk. De review hierboven van Metalfist vat eigenlijk alles wel redelijk samen wat ik er ook van vind. John Goodman is inderdaad de perfecte Fred. Perkins is een erg mooie Wilma, en Elizabeth Taylor was ook voor mij een erg leuke verrassing en MacLachlan was ook mijn favoriet. Heerlijk foute rol. En ja, Betty was ondanks de lach een miscast, maar dat kan de lol niet bederven.

Want de film neemt zichzelf niet echt serieus, de acteurs hebben er duidelijk veel zin in, en het draait net als in de tekenfilmserie om de anachronismen waarbij creatief gebruik van dieren de stenentijd bewoner dezelfde luxe verschaft als wij. Mooi zijn de eerbewijzen aan die tekenfilmserie zoals het geluid van Freds tenen tijdens het bowlen.

Natuurlijk zijn er de mindere puntjes, zoals de vriendschap tussen Fred en Barney die in duigen lijkt te vallen. Erg voorspelbaar en het voelt ook behoorlijk clichématig aan. Maar ook de CG die duidelijk verouderd is. Maar goed, tekenfilms zien er vaak ook niet waarheidsgetrouw uit, zeker niet de serie waarop de film gebaseerd is, en uiteindelijk overheerst het gevoel plezier dat de film uitstraalt. 3*.

Een film uit de tijd dat er nog geen gele nummerborden waren en je nog gemeente- en rijkspolitie had.Ik moet zeggen dat Flodder toch altijd wel een guitly pleasure van me is geweest, dus leuk om deze film weer eens te zien.

Tja, het is niet echt leuk om asocialen naast je te krijgen, weet ik alles van toen mijn woningbouwvereniging besloot om probleemjongeren in mijn studentenwoongroep te plaatsen, en dat richting ons verantwoordde met dezelfde soort teksten als Sjakie in deze film: dat ze door ons tot een hoger niveau zouden komen. Het resultaat was echter meer zoals het einde van deze film (okee, ik overdrijf een beetje). Ik kan nog steeds erg lachen om deze film, maar het neemt niet weg dat ik toch ook veel plezier heb met alle ongevallen die Sjakie overkomen. Zal hem leren!

Deze film lijkt toch wel een blauwdruk voor de Nederlandse film te zijn. Veel schunnigheden, waar extra veel nadruk op wordt gelegd, veel blote tieten, en als er een moment is waarop er iets van niveau wordt gesuggereerd, is dat eigenlijk alleen maar bedoeld om het contrast extra aan te scherpen. Bijvoorbeeld het moment waarop Johnnie beweert een gevoelige jongen te zijn, wat meteen gevolgd wordt door een meeuw die op de vooruit schijt. Ook het contrast met de buurtgenoten is leuk, vooral de buurvrouw schittert zo bekakt als ze is. Verder een hoop legendarische quotes, waar van "maar buurman, wat doet u nu?" natuurlijk de bekendste is. Alles is fijn over the top met een mooie uitsmijter met de tank aan het einde. Opmerkelijke bijrol van Serge-Henri Valcke als homofiele kapper overigens.

Visueel is de film degelijk, maar zeker niet geweldig. Vooral functioneel, net als de montage die goed werkt in het creëren van contrasten en situaties (de openingsscène bijvoorbeeld waarbij mensen van de gemeente de Flodders bediscussiëren afgewisseld met de introductie van de Flodders zelf), maar waarbij ook het trucje van het linken van twee opeenvolgende shots door middel van overeenkomende visuele elementen goed gebruikt wordt. De lip-sync is wel erg bagger. Loopt de geluidsband niet goed of is er na afloop van het filmen opnieuw ingesproken? Goed kan ik het niet noemen.

Ondanks de technische tekortkomingen heb ik toch kunnen genieten. Ik kan er 3* aan kwijt, al speelt de nostalgie hier ook wel een grote rol in.

Deze film is toch vooral een kopie van de vorige in een andere setting. De introductie is hetzelfde, ook hier een scène waarin Kees kijkt naar sportende vrouwen en zich verbeeldt dat ze naakt zijn wat ook een wilde autorit tot gevolg heeft waarbij de vijand ook op een zwaar verkeerde plek terecht komt door een crash, ook hier gaat Johnnie met de vrouw van iemand anders wat ook hier leidt tot een einde dat letterlijk explosief is. De andere setting zorgt ervoor dat het toch nog aardig blijft. Het is natuurlijk wel leuk om te zien hoe een stel asociale Nederlanders de VS letterlijk onveilig maken. En ik weet ook nog dat we als basisscholiertjes al helemaal wild waren van de striptease van Tatjana. Nostalgie.Ik was overigens helemaal vergeten dat hier net zo'n kotsscène tegen de spiegel inzit als in Turks Fruit. De schunnigheden hebben dat kennelijk zoveel overschaduwd dat me daar niets meer van is bijgebleven.

Een hoop Nederlanders zeggen dat Amerikanen dom zijn omdat ze denken dat Kopenhagen onze hoofdstad is. Altijd noemen ze Kopenhagen. Ik vraag me af of deze film daar wat mee te maken heeft, aangezien de president in deze film "I know where Holland is, I once visited Copenhagen" zegt. Deze film is uit 1992 toen Bush sr. president was. De president in deze film is ook Republikein, je gaat je haast afvragen of die Geoffrey gebaseerd is op Bush jr.

Nog steeds wel grappig dus, maar toch een halfje eraf vergeleken met de vorige film vanwege de herhalingsoefening. 2,5*.

Ik weet eerlijk gezegd niet helemaal wat ik hier mee aan moet en dat is natuurlijk nooit echt een goed teken.

Deze film voelt een beetje aan als een documentaire, maar is het niet. Ik snap de bedoeling, maar die staat haaks op hetgeen dat mij het meest aantrekt in de films die ik waardeer: het audiovisuele aspect. De samenleving hier getoond is behoorlijk rauw, dat opleuken met mooie beelden gaat ten koste van het documentaire-achtige aspect, dus ik zou ook niet echt weten hoe dit anders zou moeten, maar optimaal voor mij is het dus niet. Desalniettemin is ook voor mij interessant de film een keer te zien vanwege het contrast tussen de onbezorgde leefwereld van de kinderen en de worstelingen van hun moeders.

Verder natuurlijk een mooie rol voor Willem Dafoe als de manager van het motel, die met de luimen en grillen van de bewoners om probeert te gaan, van tijd tot tijd flink op zijn strepen gaat, maar duidelijk het hart op de juiste plek heeft. Leuk dat hij in zo'n relatief kleine film (relatief, want volgens mij heeft de film uiteindelijk toch behoorlijk wat aandacht gekregen) wil spelen en wat mij betreft betaalt zich dat uit.

Kortom, voor mij niet optimaal, maar ik zie wel de waarde ervan en ik denk dat een hoop filmliefhebbers hier meer uit kunnen halen dan ik. 2,5*.