menu

Fanfare (1958)

mijn stem
3,37 (239)
239 stemmen

Nederland
Komedie
86 minuten

geregisseerd door Bert Haanstra
met Bernard Droog, Hans Kaart en Albert Mol

Lagerwiede, jaren '50. Krijns is een onwelgevallige muzikant in de lokale fanfare. Hij krijgt het aan de stok met Geursen en de verwensingen zijn niet van de lucht: 'Lelijke misdadiger dat je er bent. Ik zal je eens een lesje leren'. De 25-koppige fanfare valt pardoes uiteen in twee vijandige kampen. En beide heren moeten een meerderheid zien te verwerven om mee te kunnen doen aan een groot concours. Krijns haalt zelfs een dirigent (Albert Mol) uit de grote stad. Dat wordt hommeles op de fraaist mogelijke manier.

zoeken in:
2,0
Leuk om naar het Nederland van die tijd te kijken, maar het heeft me moeite gekost deze film uit te kijken, pfffffffffffffffff

avatar van MaxLeijen
4,0
Sinds een tijd ben ik mij gaan verdiepen in oudere films. zo ook Nederlandse klassiekers zoals Fanfare van Bert Haanstra. Nu heb ik de film gister bekeken en ik moet zeggen dat deze mij goed is bevallen. Mijn vooroordeel was dat het een beetje een oude langdradige film zou zijn.
Echter heeft ie mij geen seconde verveeld. Het is een soort mix van komedie, drama en natuurlijk Nederlandse nostalgie.

Al met al raad ik deze film aan, vooral voor de gene die Geïnteresseerd zijn in de Nederlandse film van vroeger.

avatar van Spetie
3,0
Het werd hoog tijd, dat ik deze klassieker van eigen bodem eens zag. Fanfare schijnt een redelijk grote status te hebben in de Vaderlandse filmgeschiedenis en maakt die status gedeeltelijk waar.

Grappig om te zien dat Fanfare zich in Giethoorn afspeelt, waar ik onlangs nog geweest ben. Hoewel het op momenten best oubollig is, heb ik me prima vermaakt. Haanstra weet wel goed de camera te hanteren en weet fanfare een typisch Nederlands tintje mee te geven, door de kijker regelmatig koeien en eenden in beeld te tonen. Het verhaaltje is niet onaardig en hoewel het niet constant grappig is, zitten er toch een aantal hilarische momenten tussendoor. Vooral Hans Kaart, die de rol van Geursen speelt, vond ik bij vlagen best grappig.

Ook het taaltje is aardig. Oud, maar charmant en het blijft ondanks alles redelijk beschaaft. Mooiste moment vond ik de scene, waarbij het team van Krijns zit te oefenen in een kippenschuur en er zelfs een kip in de tuba belandt. Haha, die blikken van iedereen daar, waren echt te grappig. In het laatste half uur zakt Fanfare wel wat weg en merk je duidelijk dat het script niet voor een langspeelfilm geschreven lijkt. Men heeft moeite om de tijdsduur op een leuke manier vol te maken, maar het lukt uiteindelijk net.

Al met al is Fanfare wat wisselvallig en hier en daar wat gedateerd, maar desondanks leuk genoeg voor een voldoende.

3,0*

avatar van Ebenezer Scrooge
4,5
Nederland (Giethoorn) is nog nooit zo fraai in beeld gebracht als in Fanfare van Bert Haanstra. De zon die in het water reflecteert brengt een prachtig fonkelend licht teweeg dat onder andere door het zwart-wit veel beter naar voren lijkt te komen. Zo'n zelfde schittering is overigens ook te zien in Das Weisse Band van Michael Haneke. De vele visuele grapjes zijn typisch Haanstra, op een gegeven moment zweeft er een koe over het gras.

avatar van gauke
3,5
Typisch Hollandse en gemoedelijke, heerlijk komische, naturel komedie van de hand van Bert Haanstra (tevens zijn speelfilmdebuut) uit de tijd dat de Nederlandse filmindustrie volledig op zijn kont lag. Er waren talrijke grappen te zien en voor mij hadden de subtielere de voorkeur boven de slapstickers. Het gebeuren werd sfeervol en met oog voor detail gefilmd. Zelfs nu komen de kneuterigheid en oubolligheid nog hartverwarmend over.

Dick2008
Dick2008 schreef:
(quote)


Heb deze film toch al meerdere keren gezien. Het geldt bij herziening voor veel films toch echt niet, maar heb van deze weer genoten. Het laatste gedeelte is wel het allerleukste, zodat ik na afloop dan ook met een tevreden gevoel bleef zitten. Blijft dan ook één van mijn favoriete films.

Vaak zijn het de vele kleine details die het hem doen. Simpel verhaal eigenlijk en een beetje kinderachtig ook hoe de mensen bezig zijn in deze film maar kan evengoed de pret niet drukken.
De spelers doen zo hun best om er een leuke film van te maken. Het blijft dan ook, zoveel jaren later, nog steeds een vrolijke en warme film. De montage is ook grappig gedaan met beelden van eenden er tussendoor, om nog maar te zwijgen van de etende geit. Ook grappig hoe serieus die oude mannetjes bezig zijn met te spelen op hun instrument en hoe dat in beeld wordt gebracht.
Jeugdsentiment natuurlijk ook wel een beetje. Albert Mol is leuk in deze film, dat was hij ook in De zaak M.P. (1960) maar die film haalt het bij lange niet bij deze film. Ik ken hem verder nog van Wie van de drie. In deze film ook nog een klein rolletje van Riek Schagen. (die Saartje speelde in Swiebertje).
5.0


Gatverdamme.

Dat gaat wel weer lekker. Ik heb ondertussen al weer zoveel films gezien. Ik zou het anders niet weten. Wel heb ik in het begin erg vastgehouden aan mijn jeugdsentiment en heeft het vrij lang geduurd voor ik films weer eens heb bekeken, dan ga je zo'n film heel hoog waarderen, maar nu is het niet meer zolang geleden, en dan is het toch minder. Maar ik hoor dan ook zeker niet tot diegenen die maar steeds blijven vasthouden aan het beeld van vroeger, hoe pijnlijk ook, als het bij herziening tegenvalt.

Hans Kaart en Bernard Droog blijven leuk. De opnamen van zoals de titel al zegt De fanfare(s) blijven dat ook. Maar verder vind ik het maar een kinderachtige gedateerde zwartwit film en het acteerwerk is maar matig. Ondanks dat, heeft Haanstra (in het verleden) prima werk verricht, maar ik denk dat veel (jongere) mensen dit niet echt nog kan boeien. 3.0

avatar van BlueJudaskiss
4,5
Wéér gezien. En wéér dubbel gelegen. De 108ste keer ondertussen, plusminus.

4,5*

avatar van BBarbie
4,0
Tussen mijn eerste en tweede kijkbeurt zit meer dan een halve eeuw. Tussen mijn (allicht al te jeugdige) waardering van toen en van nu zit ook een wereld van verschil. Ik vind het een leuke film met hier en daar weliswaar wat haperend acteerwerk, maar dat wordt afdoende gecompenseerd door het leuke verhaaltje en het uitstekende camerawerk. Dat uitgerekend de oversekste triangelspeler de doorslag moet geven in de na-ijver tussen de twee groepen is een leuke vondst. Dat geldt zeker ook voor de twee muziekstukken, die uiteindelijk tijdens het concours wonderbaarlijk goed samenklinken. De openingsscène met de koeien is een juweeltje.
Erg mooi, erg vermakelijk. Bovendien leuk om veel oude bekenden van toneel en televisie weer eens terug te zien. Oh, die goede oude tijd toen veel nog een stuk overzichtelijker was.

avatar van Flavio
2,5
Nostalgisch, kneuterig en oubollig zijn woorden die in veel recensies terugkomen, en die typeren deze film ook wat mij betreft. Giethoorn is een leuke locatie, en het spel is aardig, maar deze film heeft de tand des tijds toch niet bepaald doorstaan. Wat overblijft is een charmante kleine film met aardige beeldgrappen over een Nederland dat niet meer bestaat.

avatar van mrklm
4,5
Zelfs regisseur Bert Haanstra zelf erkende in een interview voor de Bert Haanstra-DVDbox dat deze film op een aantal punten wat gedateerd is en dat hij het met de huidige middelen wellicht anders gedaan zou hebben. Maar ik zou niet weten wat hij anders had moeten doen, want dit is een bijzonder aangename komedie waarbij de humor zowel in de dialogen als in Haanstra’s beeldregie zit. Bert Haanstra viel maar liefst 6 keer in de prijzen op het Filmfestival van Berlijn, waarbij de Gouden Beer voor de documentaire “Alleman” [1964], waarin hij een humoristische blik werpt op het kuddegedrag van de mens, de meest prestigieuze prijs was. In 1951 won hij een Gouden Palm voor beste korte film voor het prachtige “Spiegel van Holland”, waarin hij Nederland film door middel van reflecties in het water. En in 1958 won hij de Oscar voor beste korte documentaire voor “Glas”, waarin hij, opnieuw op humoristische wijze, het productieproces van een drankenfabriek in beeld brengt. Haanstra toonde keer op keer een meester te zijn in het vertellen van een verhaal aan de hand van visuele middelen.

“Fanfare” was zijn eerste speelfilm en Haanstra moest wennen aan het werken met een acteurs en met een draaiboek. Maar de ervan Duitse producer Rudolf Meyer, die eerder al grote successen had geboekt met de Nederlandse versie van Pygmalion [1936] – dat later nog eens werd verfilmd als “My Fair Lady”. Een andere ijzersterke zet was het besluit om de film volledig op locatie te maken in Giethoorn, waarbij Haanstra handig gebruik kon maken van de leden van de plaatselijke fanfare, die zichzelf spelen in deze film. Juist het feit dat deze film in Giethoorn speelt, een dorpje dat door de jaren heen de veranderingen der moderniteit heeft weten te weerstaan, maakt juist dat de film minder gedateerd aandoet dan je zou moeten verwachten. En hoewel ik zelf niet in een dorp heb gewoond, denk ik wel dat de vete die hier centraal staat nog steeds herkenbaar is voor veel dorpsbewoners.

In “Fanfare” ontstaat ruzie tussen twee invloedrijke leden van de dorpsfanfare. Geursen [Hans Kaart] schiet constant in de lach wanneer Krijns [Bernard Droog] tijdens repetities er niet in slaagt een lastige solo-passage zuiver te spelen. De gemoederen lopen zo hoog op dat Krijns niet alleen besluit de fanfare te verlaten, maar ook zijn eigen fanfare opricht en de uit de stad afkomstige Schalm [Albert Mol] aanstelt als dirigent. De burgemeester beslist echter dat de fanfare met de meeste leden recht heeft op de instrumenten en dat zij mogen meedoen aan een prestigieus fanfareconcours. En zo ontstaat een vete waarin geen fanfarelid neutraal kan blijven.

De cast verbleef gedurende de opnamen in Giethoorn en dat heeft wonderen gedaan voor de chemie tussen de hoofdrolspelers. Je hebt vanaf het begin het gevoel dat deze mensen elkaar al jaren door-en-door kennen en dat er voor hun geen wereld buiten Lagerwiede lijkt te bestaan. En het gebruik van plaatselijke bewoners in kleine rolletjes versterkt de authenticiteit van deze komedie. De wereldse Altena [Ton Lutz], die de kijker rechtstreeks toespreekt met mild-humoristische beschouwingen, onderstreept dat die wereld buiten Lagerwiede er wel degelijk is. Het is een waardevolle toevoeging, die bovendien de hilarische finale geloofwaardig maakt. De fanfaremuziek is een uitgekiende compositie en vooral de marsmelodie blijft na afloop lekker nahangen. Maar geniet ook van de visuele grappen, waarvan het openingsshot een geniaal voorbeeld is. Dit is een pretentieloze blik op het Nederlandse dorpsleven in de jaren ’50... maar zou er nou werkelijk zoveel veranderd zijn aan de dorpsmentaliteit? Oordeel zelf en gaat dit zien!

avatar van 93.9
3,5
Gebruik het woord niet vaak, maar dit is het: lief

Gast
geplaatst: vandaag om 09:51 uur

geplaatst: vandaag om 09:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.