Doro no Kawa (1981)

Recensie iemand?

Kom daar maar eens mee aan in 1981. Een drama dat speelt in de na-oorlogse periode, een periode die al heel vaak onderwerp was bij Japanse cinema, maar dan 25-35 jaar eerder. Doro no Kawa overtreft bijna al zijn voorgangers.

Onder andere door de consequente keuze voor het standpunt van de kinderen - het drama wordt hiermee kleiner en subtieler - dingen gebeuren op de vierkante centimeter. Hoewel het soms ook erg sentimenteel aandoet, moet je haast wel van steen zijn wil het je niet ook naar de keel grijpen - moeder in het ziekenhuis (die uitgestoken hand!) en drie minuten later een vrolijke clown.

De portrettering is erg raak en die grijze rivier met die sombere schepen geeft een prachtig decor. Vond het een beetje de evenknie van Dare mo Shiranai (hoewel Nobuo hier ouders heeft) als het gaat om de allegorische vertelling van 'de stand van het land' door het miniatuur verhaal van kinderen. Iedereen die Nijushi no Hitomi (1954) waardeert moet hier onmiddellijk achteraan.

Binnenkort ook maar eens opzetten, geen al te grote Oguri fan, maar hij maakt toch altijd aparte films.

gelukkig is de film veel minder sentimenteel dan twentyfour eyes; kleiner en subtieler inderdaad. goed geacteerd, geschreven en geregisseerd, mooi gefilmd, echt een aanrader

Hij stond al op mijn lijstje. Geen DVD-release zeker?

Nee, ik ben meestal wel van de DVD's en de releases, maar soms neem ik mijn toevlucht tot de alternatieve middelen - zeker als mij daarin een zeer helpende hand wordt toegestoken.

Oguri op DVD is sowieso beetje van alles: Buried Forest alleen Frans, Sleeping man alleen Zwitsers en Sting of Death alleen HK. Tot nu toe een oeuvre als een allegaartje. Deze is totaal anders en zoals ik al schreef voor een film uit 1981 opmerkelijk. Dat was ook een jaar dat Ishii Sogo (om maar iemand te noemen) actief was, die was toen 'contemporary' bezig, dit is diametraal tegenovergesteld en daarom ook al opmerkelijk. De shots zijn echter afgemeten en al redelijk streng, iets dat Oguri zou blijven doen.

De vergelijking met Ozu kan ik enerzijds wel begrijpen (films over 'gewone' mensen) maar qua dramatische opbouw / ontwikkeling en zo heeft het niet veel met Ozu van doen.

Niemendalletje.

Waar Oguri's latere film nog enige eigenzinnigheid tentoonspreiden om de aandacht vast te houden, verliest de film zich hier een beetje in té eenvoudig drama. De link met Ozu legde ik ook, komt vast door het ouwelijke zwart/wit en het wat doelloze drama dat ik eerder deze week van hem zag.

Deze film deed me gewoon weinig tot niks. Een paar armoedige kindjes die geen makkelijk leven hebben, maar gelukkig bij een warm gezinnetje in de buurt terecht kunnen. Visueel ongeïnspireerd, acteerwerk is doorsnee en het tempo al even nietszeggend. Een film die een typische handtekening mist, waardoor het een flauw en zoutloos kijkertje wordt.

Het wist me gewoon niet te grijpen en het lied me koud. Echt slecht was het ook niet, gewoon zo ongelofelijk middle of the road. Da's toch niet echt wat ik van Oguri verwacht of gewoon ben.

1.5*

Vond de film toch wel erg mooi. Ik snap alleen het zwart-wit niet zo, geeft voor mij geen meerwaarde. Als ik niet beter had geweten dan had ik gedacht dat de film ergens midden jaren vijftig was gemaakt. Aan één kant ergens ook wel weer positief; het tijdsbeeld komt wel zeer realistisch over!

Ik ben het wel eens met OH dat het tempo af en toe wel wat te sloom is. Zoals als de boot gaat varen en Nobuo erachteraan gaat lopen. Dit duurt tien minuten en ik had toch verwacht dat er nog ìets zou gebeuren. (Kiichan die nog iets terug zou roepen, of zo), maar nee! Toch veel mooie momenten, vooral het stuk dat de twee kinderen van de boot voor het eerst bij de familie van Nobuo op bezoek komen.

Wel een heel andere film dan Sleeping Man.

Eigenlijk niets op deze film aan te merken. Niets slechts, maar ook niets wonderbaarlijks. Allemaal een beetje te braaf. Ik had soms het gevoel naar een NOS-jeugdfilmpje te kijken. Wel fijne sfeerbeelden van het leven aan de rivier. Soundtrack beviel me ook niet zo.

Allicht vanwege de overeenkomsten qua sfeerbeeld riep het optreden van de beide vriendjes in deze film bij mij onbewust herinneringen op aan de kleine Bruno (Enzo Staiola) in “Ladri di Biciclette”. Ook die keek verwonderd —of beter gezegd— niet begrijpend naar de trieste sociale verschillen in een na-oorlogse samenleving.

Regisseur Oguri plaatst met deze film een dramatische kanttekening bij de wederopbouw van Japan, zoals die gezien en beleefd wordt door kinderen. De mooie, sfeerrijke zwart-wit cinematografie draagt bij aan een roerend geheel.

Fijn, maar niet helemaal het meesterwerk waar ik hoopte, gezien alle lof bij de ICheckmovies crowd.