Doro no Kawa (1981)

Niemendalletje.

Waar Oguri's latere film nog enige eigenzinnigheid tentoonspreiden om de aandacht vast te houden, verliest de film zich hier een beetje in té eenvoudig drama. De link met Ozu legde ik ook, komt vast door het ouwelijke zwart/wit en het wat doelloze drama dat ik eerder deze week van hem zag.

Deze film deed me gewoon weinig tot niks. Een paar armoedige kindjes die geen makkelijk leven hebben, maar gelukkig bij een warm gezinnetje in de buurt terecht kunnen. Visueel ongeïnspireerd, acteerwerk is doorsnee en het tempo al even nietszeggend. Een film die een typische handtekening mist, waardoor het een flauw en zoutloos kijkertje wordt.

Het wist me gewoon niet te grijpen en het lied me koud. Echt slecht was het ook niet, gewoon zo ongelofelijk middle of the road. Da's toch niet echt wat ik van Oguri verwacht of gewoon ben.

1.5*

Vond de film toch wel erg mooi. Ik snap alleen het zwart-wit niet zo, geeft voor mij geen meerwaarde. Als ik niet beter had geweten dan had ik gedacht dat de film ergens midden jaren vijftig was gemaakt. Aan één kant ergens ook wel weer positief; het tijdsbeeld komt wel zeer realistisch over!

Ik ben het wel eens met OH dat het tempo af en toe wel wat te sloom is. Zoals als de boot gaat varen en Nobuo erachteraan gaat lopen. Dit duurt tien minuten en ik had toch verwacht dat er nog ìets zou gebeuren. (Kiichan die nog iets terug zou roepen, of zo), maar nee! Toch veel mooie momenten, vooral het stuk dat de twee kinderen van de boot voor het eerst bij de familie van Nobuo op bezoek komen.

Wel een heel andere film dan Sleeping Man.

Allicht vanwege de overeenkomsten qua sfeerbeeld riep het optreden van de beide vriendjes in deze film bij mij onbewust herinneringen op aan de kleine Bruno (Enzo Staiola) in “Ladri di Biciclette”. Ook die keek verwonderd —of beter gezegd— niet begrijpend naar de trieste sociale verschillen in een na-oorlogse samenleving.

Regisseur Oguri plaatst met deze film een dramatische kanttekening bij de wederopbouw van Japan, zoals die gezien en beleefd wordt door kinderen. De mooie, sfeerrijke zwart-wit cinematografie draagt bij aan een roerend geheel.