Nijushi no Hitomi (1954)
Alternatieve titel: Twenty-four Eyes
45 stemmen | gemiddelde 3,90
Japan
Drama154 minuten
geregisseerd door
Keisuke Kinoshitamet
Hideko Takamine,
Hideki Goko en
Yukio WatanabeEen idealistische lerares probeert haar leerlingen een positieve en optimistische kijk op de wereld mee te geven, terwijl ze beseft dat veel van hen de oorlog niet zullen overleven.Deze film staat op nummer 94 in de tip 250
» volledige tip 250
5,0
[permalink] geplaatst op 6 december 2005, 14:01 uurWon in 1955 de prestigieuze Kinema Junpo award als beste Japanse film van 1954 ten koste van Seven Samurai. Werd in 1999 gekozen tot een van de tien beste Japanse films allertijden door Japanse critici. Staat hoog op mijn to-see-lijst. Lijkt me erg mooi.
Vanaf Januari te koop op regio 2 DVD.
4,5 [permalink] geplaatst op 6 december 2005, 15:41 uur Ik kijk er naar uit!
[permalink] geplaatst op 6 december 2005, 17:21 uur starbright boy schreef:
...Werd in 1999 gekozen tot een van de tien beste Japanse films allertijden door Japanse critici...
Kun je dat lijstje hier misschien plaatsen/posten? Ben erg benieuwd…
5,0 [permalink] geplaatst op 6 december 2005, 22:49 uur Ik ben zelf ook op zoek naar dat lijstje, ik weet enkel dat deze film erin staat.
5,0 [permalink] geplaatst op 12 maart 2006, 21:35 uurZo geef je heel lang geen vijf sterren en dan zo maar ineens twee keer in één weekend.
Nijushi no Hitomi is een prachtige film van een in Japan beroemde, maar een in het Westen vrij onbekende regisseur. Vooral een ontroerende afrekening met de tweede wereldoorlog en ook een afrekening met de autoritaire inrichting van de Japanse maatschappij. Een film over de waarde van het individu. Een anti-oorlogsfilm zonder dat er ook maar een wapen in te zien is.
Ook veel veelzeggende details in de film, zoals het verschil in het voorstellen van de nieuwe kinderen op school tussen 1928 en 1946 of de jonge kinderen van de lerares die op de dag dat ze militairen uitzwaaien ze meteen imiteren.
Het gemiddelde zal niet zo blijven, want ik zie de berichtjes met "sentimenteel" al komen. Ik was diep onder de indruk. Meesterwerk.
5.0*
5,0 [permalink] geplaatst op 24 april 2007, 9:21 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Voorlopig blijft het gemiddelde nog even zo, want ook van mijn kant 5*.
Er volgen wat spoilers:
Twenty-four Eyes (zoals de film in het westen bekend is) wordt, door zowel de gewone kijker als de critici, gezien als een hoogtepunt in de geschiedenis van de Japanse film. De film heeft in 1954 de Kinema Junpo prijs voor beste film gewonnen (gewonnen van Kurosawa’s Seven Samourai) en een Golden Globe voor beste niet Engelstalige film. Dan is het toch vreemd, om te zien dat deze tranentrekker zo enorm onbekend is in het westen.
We beginnen de film met een korte introductie van het Eiland (Shodoshima), en haar bewoners. We zien een lerares afscheid nemen van haar klas. En we zien de nieuwe lerares (Mevrouw Oishi) arriveren. Maar ze past niet echt in het traditionele plaatje. Ze komt aan op een fiets, en ze draagt een pak. Er wordt schande gesproken over haar door de bewoners van het kleine dorpje. Maar met haar vooruitstrevende methoden weet ze toch het hart van de kinderen te winnen.
Na een aantal maanden is ze nog steeds niet helemaal geaccepteerd door haar omgeving, een mannelijke collega is zelfs een beetje bang voor de ‘onafhankelijke’ vrouw. Tijdens een ochtend op het strand gebeurt er een ongeluk met de lerares. Ze valt in een kuil en blesseert zich zodanig dat ze bijna een jaar geen les mag geven. De kinderen komen bij haar op bezoek, maar hebben zich toch een beetje verkeken op de afstand van hun dorpje naar het huis van de lerares. Maar ondanks hun tranen zijn ze toch vastberaden om door te gaan. Gelukkig komen ze onderweg Oishi tegen. Ze rennen op haar af alsof het hun moeder is die terugkomt van een lange reis. Vervolgens neemt ze kinderen met de bus mee naar haar woning, om daar te kinderen te verzorgen en ze wat te eten te geven. En zo wint ze ook de harten van de ouders. Maar na een tijdje komt er toch slecht nieuws. Door haar blessure kan ze niet werken in het dorpje, en wordt ze overgeplaatst naar een andere school. Het afscheid volgt, maar het zal niet lang duren voordat ze haar 24 ogen weer tegenkomt.
Het eerste deel van de film is erg ‘vrolijk’. En tijdens het kijken moest ik vaak terugdenken aan mijn eigen jeugd. Het uittesten van de nieuwe leraar, met de hele klas op ziekenbezoek om maar eens wat te noemen. Ook visueel is de film zeer interessant, dat komt niet alleen door de prachtige compositie. Maar ook door de effectieve montage. Het is erg sterk gevonden hoe bijvoorbeeld de kinderen geïntroduceerd worden. We zien telkens een naam, en dan een kort shot van het jongetje/meisje die daar op reageert. Dit laat weer eens zien hoe Oishi haar leerlingen ziet. Niet als één groot geheel dat klaargestoomd wordt om hun plichten voor het land te vervullen. Maar als twaalf verschillende personen met elk hun eigen ambities.
Dan maakt de film een sprong van vijf jaar. De kleur van de zee, en de grootsheid van de bergen veranderen niet, maar de dag van morgen is nu. Zo komen we aan in het tweede, heel wat grimmigere, stuk van de film. De leerlingen zitten inmiddels in hun 6e schooljaar, en hebben eindelijk hun weerzien met Oishi. De werelden zijn alleen veranderd. Iedere leerling heeft zijn of haar eigen problemen, en ook, de nu getrouwde Oishi, heeft het niet altijd even gemakkelijk. Zo worden haar methoden wederom afgekeurd. Omdat ze niet denkt aan het grote goed. De jongens moeten krijgers worden, ze moeten goede dingen over het land horen. In plaats daarvan legt ze de situatie uit aan haar klas, waardoor ze het risico loopt als communist gezien te worden. Ze wordt verboden dit nog te doen, en zo verliest ze haar plezier in het lesgeven. Ze wil haar kinderen beschermen, en niet de dood insturen door leugens te verspreiden.
Het is mooi te zien hoe de kinderen ontwikkeld zijn in de vijf jaar. Iedereen is goed uitgediept en de problemen van de kinderen zijn eigenlijk tijdloos, en dus nog steeds herkenbaar. In het eerste deel van de film zijn de kinderen al in aanraking gekomen met afscheid (Oishi die heel toepasselijk wegdrijft op een boot, terwijl ze toegezongen wordt door haar leerlingen en collega’s). Maar nu komen ze toch op een heel andere manier in aanraking met het afscheid: de dood. Matsu-Chan, wiens moeder overlijdt door de geboorte van een baby. Met als gevolg dat Matsu van school moet om voor haar vader te zorgen. En als de baby overlijdt, wordt het alsmaar slechter voor haar. Haar vader raakt aan de drank, en Matsu wordt van haar vader gescheiden om elders te gaan werken als bediende. Het is pijnlijk te zien hoe dit Oishi persoonlijk raakt, telkens die lege stoel in de klas, en ze is één van haar kinderen kwijt. Hartverscheurend is ook de confrontatie die later plaatsvindt op een schoolreisje. En zo komen er nog een aantal kinderen voorbij (ik zal het mezelf en jullie besparen er allemaal op in te gaan).
Dan wordt er nog twee keer in de tijd gesprongen. En ik ga direct naar de tweede sprong. We komen een jaar na de oorlog aan. Iedereen is ouder geworden. Oishi’s man is omgekomen in de oorlog, net als het merendeel van haar mannelijke leerlingen. Ze moet alleen voor de kinderen zorgen, maar heeft besloten toch weer op school te gaan werken. Op deze school krijgt ze weer een eerste klas. Het zijn bijna allemaal afstammelingen van haar vroegere kinderen. En zo wordt ze weer herinnerd aan haar oude klas, en hoe het met de leerlingen is afgelopen. Uiteindelijk komt er weer een reünie. Het merendeel van de vrouwen is aanwezig, en ook de enige overgebleven man, blind door een ongeluk in de oorlog, is gekomen. Mooi is het eerbetoon van de nu volwassen leerlingen aan hun leraar. Een nieuwe fiets, om weer bij school te komen. Maar nog mooier is hoe de herinnering aan vroeger in het geheugen gegrift is: de blinde man weet nog precies hoe de foto van het eerste afscheid eruit ziet.
Al met al is Twenty-Four Eyes dus een prachtig anti-oorlog drama en een zeer indrukwekkende tour door een boeiende periode in de Japanse geschiedenis. En een geweldige introductie met het werk van Kinoshita. Alles is met zo veel bewondering en respect in beeld gebracht. De film doet hier en daar zelfs nog aan het Italiaanse neo-realisme denken. Zeker als je later terugziet dat een groot deel van de cast niet eens acteurs/actrices zijn. Ook goed gevonden zijn de constante verwijzingen naar vroeger in de film. Dat je even weg wil van de ellende, en door een subtiele hint gelijk terugdenkt aan de jeugd. Zo is er bijvoorbeeld de toespraak van de Keizer door de radio. De keizer, de man waar een leerling vroeger van dacht dat hij in een kastje zat. En zo zijn er nog talloze dingetjes waardoor Kinoshita keer op keer de gevoelige snaar weet te raken. Ik kan niets anders doen dan deze film aanraden, hoewel hij bij sommige mensen vast in de categorie “kijken naar het groeien van gras” en “kijken naar het drogen van de verf” zal vallen.
4,0 [permalink] geplaatst op 4 september 2007, 8:29 uur starbright boy schreef:
Nijushi no Hitomi is een prachtige film van een in Japan beroemde, maar een in het Westen vrij onbekende regisseur. Vooral een ontroerende afrekening met de tweede wereldoorlog en ook een afrekening met de autoritaire inrichting van de Japanse maatschappij. Een film over de waarde van het individu. Een anti-oorlogsfilm zonder dat er ook maar een wapen in te zien is.
Ook veel veelzeggende details in de film, zoals het verschil in het voorstellen van de nieuwe kinderen op school tussen 1928 en 1946 of de jonge kinderen van de lerares die op de dag dat ze militairen uitzwaaien ze meteen imiteren.
Het gemiddelde zal niet zo blijven, want ik zie de berichtjes met "sentimenteel" al komen. Ik was diep onder de indruk. Meesterwerk.
Deze beschrijving van sb is goed getroffen. Ben het alleen met de laatste alinea niet eens. Ten eerste vond ik het geen meesterwerk, daarvoor was het me iets te bedacht (de gestructureerde opbouw, maar dat hoort er wel typisch bij, net als in bijv. The Naked Island). Maar sentimenteel ook zeker niet. Heel zuiver en mooi gemaakt.
De themamuziek in de film is door André Hazes ook gebruikt in een voetballied en had daardoor helaas wat negatieve connotaties
Ook ik ben benieuwd naar dat lijstje van Japanse favorieten van de 20e eeuw, maar dat is vast te achterhalen.
4,0 [permalink] geplaatst op 5 september 2007, 17:30 uur O ja, voor een Eureka! DVD met een zg. New Progressive transfer van Sochiku vond ik de kwaliteit maar hooguit redelijk (soms matig).
Erg veel krassen, met name in het begin. Het is begrijpelijk bij deze oude films, als je weet dat er in Japan zoveel negatieven en oude originele kopieën (bijv. van Ozu) weg of verwaarloosd zijn.
Blijft toch wel jammer.
4,0 [permalink] geplaatst op 6 september 2008, 10:57 uur Ik twijfel of ik de Citerion of de Masters of Cinema dvd het beste kan aanschaffen. De Criterion vertoont minder krassen maar is qua beeldscherpte niet zo kwalitatief hoogstaand als The Masters of Cinema - editie. De beelden hieronder lijken dat te onderstrepen, helaas geen vergelijking met The Masters of Cinema editie, maar ik vind de heldere editie van Panorama mooier dan de donkere Criterion - editie:
DVDBeaver.com -Twenty-Four Eyes - Criterion Keisuke Kinoshita
Ik vind het zo jammer dat de beeldkwaliteit van oudere Aziatische films flink wat te wensen overlaat. ( o.a. ook Pather Panchali ).
5,0 [permalink] geplaatst op 6 september 2008, 21:08 uur De Masters of Cinema editie staat er gewoon bij hoor.
Vind het hier vrij duidelijk dat de MOC wint trouwens. Over het algemeen heeft Criterion de neiging om foutjes wat intensiever weg te poetsen waardoor Criterions vaak wat gelikter maar ook wat minder filmisch ogen. Beetje kwestie van smaak, maar ik neig in MOC-Criterion vergelijkingen meestal naar MOC, ook in sommige gevallen waar Beaver voor Criterion kiest.
4,0 [permalink] geplaatst op 7 september 2008, 12:25 uur Bij mij bleef het MOC - vlak zwart. Maar ik ben ook voor de MOC - versie gegaan, omdat die versie wat minder donker is. Criterion legt het de laatste tijd bij mij ook veelvuldig af tegen MOC, vanwege de vele extra `s en de uitgebreide essays die altijd bijgesloten zijn. Vooral bij Shindo `s Onibaba komen de verschillen tussen de Criterion en de MOC pijnlijk aan bod voor Criterion.
3,5 [permalink] geplaatst op 10 februari 2009, 16:48 uur Humanistisch drama, waarbij een generatie kindjes wordt gevolgd met als middelpunt de lerares die hen altijd op een menselijke en vredelievende manier les geeft. Dat dit niet altijd lukt en dat er genoeg te treuren valt, valt te merken. Helaas wist de film me niet de gehele filmduur altijd even ver mee te krijgen, maar sommige scenes zijn enorm mooi. Ook de begeleidende tussentitels vond ik erg goed werken, geeft het geheel meer gedragenheid en een epische uitstraling.
Film met ups en wat mindere ups (geen downs), maar over het geheel blijft vooral de oprechte liefde van de lerares me bij.
4,5 [permalink] geplaatst op 29 juni 2009, 0:00 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Mooie humanistische film die me tòch ook weer wist te raken. Jammer dat de film zelfs na restauratie nog in een erbarmelijke staat is; soms zag ik alleen aan de paraplu's van de hoofdpersonen dat het dit keer ècht regende!
Eerst vond ik het uitvoerig voorstellen van de kinderen maar overdreven (wordt ook nog eens herhaald!), maar later werd het nut darvan me toch duidelijk. De (lieve) jongetjes worden daardoor eens nìet naamloze soldaten die gaan sneuvelen en de (lieve) meisjes gun je allemaal een gelukkig leven, maar je weet natuurlijk dat dat niet voor alle zeven is wegggelegd.
Verder kan ik het realisme in deze film ook waarderen. Het sentiment is aanwezig, maar wordt niet te ver doorgevoerd. Was dit een Hollywood film geweest dan was het ontbrekende meisje (Fukijuka ofzo) òòk nog op de valreep op de reünie komen opdagen!
Knap hoe de film twee-en-een-half uur weet te boeien zonder dat er echt veel opzienbarends gebeurd.
De film verdient meer dan 31 stemmen tot dusver, maar ik vrees dat het niet voor eenieder is weggelegd om het mooie ervan te zien en ervan te genieten.
[permalink] geplaatst op 20 oktober 2009, 11:57 uur Verschijnt 26 oktober op dvd onder het Koinobori label van De Filmfreak.
Winkelprijs: 17,95 euro
KOINOBORI a collection of Japanese cinema classics verzamelt het beste van de Japanse cinema met hoogtepunten uit het oeuvre van Japanse grootmeesters als Akira Kurosawa, Takeshi Kitano, Hideo Gosha, Keisuke Kinoshita en Masaki Kobayashi. Iedere uitgave uit deze collectie bevat een uitgebreide filmbespreking en biografie van de regisseur.
KOINOBORI verwijst naar de vlaggenstokken met karpervissen die overal in Japan te zien zijn.
De Filmfreak Distributie - filmfreaks.nl 5,0 [permalink] geplaatst op 27 januari 2010, 3:40 uur
4,0 [permalink] geplaatst op 27 januari 2010, 8:44 uur
Eindelijk, na een nachtje (en nog vele andere uurtjes) zoeken zie ik... Zijn zelfs 120 titels. Dank. Ik zal er een analyse van maken (en tzt een beter alternatief geven) in een geschikter topic
En dan gaan er twee wensen in vervulling voor jou deze week: dit lijstje én A Brighter Summer Day zien!
4,0 [permalink] geplaatst op 22 augustus 2010, 17:49 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Een ontroerende film!
Omdat ik zelf leerkracht basisonderwijs ben, stond deze film al lang op mijn verlanglijst. Ik zou er immers misschien zelfs nog wat van op kunnen steken!
Uiteindelijk is het voor mij meer een film geworden waarbij ik heb genoten van de tijdsgeest, de cultuurverschillen, de verschillen in onderwijs en de omgeving. Nu scheelt het natuurlijk of je maar 12 kinderen of 22 kinderen in je klas hebt zitten, maar zelfs met 12 kinderen zou ik niet aan een onderneming buiten het schoolterrein beginnen, zonder de begeleiding van enkele ouders, maar het ligt er waarschijnlijk meer aan dat ik in een stad sta en de juffrouw hier op het platteland.
Ik zag ook opmerkelijk veel gelijkenissen. Ik vond het erg mooi hoe lieflijk de juffrouw met de kinderen omging. Dat begon al tijdens het namen oplezen, waarbij de juf aandacht schonk aan de bijnamen voor de kinderen. Ik zelf begin de dag in ieder geval ook altijd met het oplezen van de namen van de kinderen ( maar niet op alfabetische volgorde en mede i.v.m. de absentielijst ) en met een welgemeend goedemorgen, dat schept toch een band i.p.v. gelijk de rekenboeken tevoorschijn toveren. Trouwens, geen type volk dat er zo op gebrandt is dat je hun naam correct uitspreekt, als kinderen!
Ik verbaasde mij er eerlijk gezegd wel even over dat de kinderen in deze film vaak zo armlastig waren, Japan heeft na Amerika en sinds kort China, de grootste economie van de wereld. Voor de 2de wereldoorlog zal het vast anders geweest zijn dan nu, maar dat sommige kinderen nauwelijks aan primaire levensbehoeften zoals eten en onderdak konden voldoen had ik niet zo gauw verwacht om terug te zien in deze film.
Overigens was het wel mooi om te zien hoe alle kinderen zich hechten aan de juffrouw ( het onverwachte bezoek
) en met veel plezier naar school gingen. Een soortgelijke ervaring had ik vorig jaar toen ik in een volkswijk les gaf. Vaak toch veel dankbaarder werk, dan lesgeven aan kinderen, wiens ouders allemaal dokters, advocaten etc. zijn.
De tijd vloog eigenlijk voorbij. Ik heb wel genoten van deze film, die op dramatisch vlak zeker werkte. Ik vond het vooral pijnlijk om te zien hoe iedereen voor zijn vaderland de
oorlog ingestuurd werd. Alleen de armoedesetting vond ik niet altijd helemaal geslaagd, i.t.t. de machteloze, betrokken rol van de juffrouw, die geen invloed op dingen buiten de school uit kon oefenen, maar de pijn slechts wat kon verlichten en dat ook zeker niet naliet om te doen. Een 4*
3,0 [permalink] geplaatst op 25 december 2010, 11:16 uur starbright boy schreef:
ik zie de berichtjes met "sentimenteel" al komen
Yup, vreselijk sentimenteel, manipulatief en makkelijk scoren cinema
Het enige subtiele aan de film is de anti oorlogsboodschap, wat gelijk ook de grote waarde van de film is en de klassiekerstatus recht doet (toch zo redelijk vlak na wo2, waar een boel mensen in Japan ongetwijfeld nog grote moeite mee hadden...)
Als mrs. cry-baby niet constant zo makkelijk in huilen zou uitbarsten en het 'wij houden van oranje' thema niet ad nauseam werd herhaald, had ik er misschien nog meer van kunnen genieten. Nu was het gewoon leuk om een keer gezien te hebben en opzich wel een mooie film.
4,0 [permalink] geplaatst op 10 februari 2011, 3:28 uur Een film die voor mij pas aan de eindmeet in zijn geheel aantrekkelijk en mooi werd.
Het eerste uur van de film vond ik nl. visueel mooi (misschien het deel met de mooiste beelden van de hele film), maar inhoudelijk nogal povertjes. Voor mij kwam de vaart/betrokkenheid er pas echt in vanaf de terugkeer van de lerares, vijf jaar later. Naar het einde van de film toe begon ik dan weer het begin van de film beter te appreciëren, omdat het zo'n mooi contragewicht vormt met de rest van de film (kinderlijke onschuld/vreugde vs. sombere toekomstrealiteit) en omdat het ook in zeker minstens één scène meer verteld over de visie van juffrouw Oishi (en die van de regisseur): nl. de scène waarin de kinderen zich moeten aanwezig melden bij de kersverse juffrouw. Ten eerste is het als kijker leuk dat je tot elk kind geïntroduceerd wordt en het toont vooral inderdaad aan dat deze "24 ogen" bestaan uit 12 verschillende paren van ogen, één paar ogen per individu.
Wat de film naar het einde toe zo mooi en krachtig maakt, is dat er zo'n grote periode overbrugd wordt en dat je als kijker vrij mooi meegaat met de verschillende personages. Je krijgt ruim de tijd om de kinderen te zien toen ze klein waren en je groeit als het ware mee op met hen, en gaandeweg krijg je te zien hoe het met hen afloopt in een arm deel van Japan, een land in oorlog. Ook de focus die de regisseur op de omgeving legt is een sterktepunt en verstevigt de betrokkenheid van de kijker: je hebt het gevoel het eiland te kennen, je kan je perfect inbeelden hoe het leven in zo'n eilandgemeenschap moet zijn (zowel organisatorisch als qua natuurlijke omgeving). Dat is natuurlijk de luxe van een film die ruim 150 minuten duurt: je hebt veel tijd voor expositie en Kinoshita weet hier gunstig van gebruik te maken zonder de kijker te sterk te vervelen (heel soms krijg je wel het gevoel alsof je naar wat overbodigs staat te kijken).
De film mikt op de emotionaliteit, maar had dit beter wat minder opzichtig gedaan. Het ietwat repetitieve gebruik van het bepaalde muziekthema komt op den duur wat afgezaagd over - maar tot daar aan toe, ik heb me er niet al te zeer aan gestoord -, maar het was vooral het constante grienen en huilen van de lerares dat de emoties op den duur minder "echt" lieten aanvoelen. Het begon eerder op een gimmick te lijken, want bij nagenoeg elke tegenslag barst Oishi in tranen uit. Bij sommige verhalen en gebeurtenissen is dat niet meer dan terecht, bij andere dan weer iets minder. En dat is jammer, want wegens het overdadige gebruik van huilmomenten haal je de kracht van de écht pakkende scènes wat mij betreft gedeeltelijk onderuit. Maar toch slagen bepaalde scènes erin te ontroeren, al voelde de film als geheel inderdaad net iets te manipulatief en te overdadig aan om mij persoonlijk helemaal mee te slepen op emotioneel/sentimenteel vlak.
Eindconclusie blijft wel dat Nijushi no Hitomi een erg mooie Japanse film is die hopelijk snel weer door vele filmliefhebbers opgepikt wordt.
4*
4,5 [permalink] geplaatst op 14 december 2011, 0:21 uur Zondag nacht gezien. Heel erg mooi. Okay de huilende kindertjes in het begin komen wat theatraal over, maar verder heeft de film me oprecht ontroerd.
Erg goed.
Twenty - four eyes (€ 8,99)
Twenty - four eyes (€ 8,99)
Twenty - four eyes (€ 9,99)
