Sanshô Dayû (1954)

Erg mooie film van Mizoguchi over compassie, moed en menselijke waardigheid.

Sanshô dayû is een verbluffend mooi, schrijnend portret van een vrouw, Tamaki, en haar zoon (Zushio) en dochter (Anju), die zich in middeleeuws Japan moeten zien te ontworstelen aan de harde werkelijkheid waarin ze belanden.
Net als Ugetsu Monogatari is het een zeer humane film, waarin de nadruk ligt op de mensonterende positie van de achtergestelde vrouw en op de moed, het doorzettingsvermogen en de waardigheid van de mens.

Visueel bestaat de film uit uitgekiende, spaarzaam ingekleurde composities en uit sterke lange shots en camerabewegingen. De personages bewegen zich vaak langzaam en vol gratie voort en de vele mooie natuurbeelden zorgen voor een versterking van de intense sfeer.

Sanshô dayû is een subtiele, serene film die emotioneel overweldigend is. Zeer sterke klassieker.

Doe es een berichtje Ramon .

Zat ik ook al op te wachten (zelfde geld voor Ugetsu Monogatari)

Goede film; onbegrijpelijk dat nog maar zo weinig mensen deze hebben gezien. Dit in tegenstelling tot de films van Kurosawa, die in bepaalde kringen mateloos populair zijn. Het lijkt erop dat Mizoguchi toch een beetje in de vergetelheid is geraakt. Onterecht als je het mij vraagt. Het drama in het verhaal van deze film is van grote kwaliteit en daarop zijn de beelden een prima aanvulling. Ik heb nog niet veel Japanse klassiekers gezien, maar voorlopig vind ik dit de beste. 3.5*

Niet onbegrijpelijk aangezien de film nog niet op dvd te vinden is. Binnenkort een UKrelease meen ik. Kan ik mijn videotape weggooien!

Hij zwerft anders al wel op internet rond en dat betekent dat iemand hem daarop gezet heeft, meestal van DVD. En dat klopt ook: http://www.moviemail-online.co.uk/films/6586 Anders had ik hem natuurlijk nooit in mijn bezit gekregen

Is nog gewoon een VHS hoor.

Wat een verbetering tov de videotape die hier ligt.

Kan niet wachten!

Beeldkwaliteit van Masters of Cinema doet volgens deze recensie niet onder voor de Criterion.

Inderdaad een mooie en tragische film, die diverse thema's evenwichtig weet te behandelen in een goed verhaal. Voor ieder die een niet meteen een te moeilijke kennismaking wilt krijgen met de Japanse jaren '50-cinema is Sanshô Dayû de film bij uitstek om op te zetten.

Typisch klassieke Mizoguchi met een hoop ellende van de onderdrukte klasse in die tijd door de feodale heersers. Mensen stellen niks voor, vrouwen nog minder. Dat werk.

Wat dat betreft is het een redelijk rechtlijnige vertelling, zonder veel echte flitsende zaken of scenes die expres opgeleukt worden.
Hoewel het uiteraard compleet idioot is hoe standaard een djelle de film beschrijft. Echter is het extreem makkelijk om dingen die volgens de klassieke verteltrant en tempo gebracht worden inspiratieloos of lelijk te vinden. Maar dat riedeltje kennen we inmiddels.

p.s. rare titel trouwens, Sanshô Dayû is eigenlijk totaal niet belangrijk in de film.

Vond ook dit weer een ijzersterke Mizoguchi. Juist doordat het basisverhaal vrij rechtlijnig is (het is perslot van rekening een folkloristisch verhaal), maar doordat daaronder zich een mystieke laag lijkt te bevinden (door middel van de muziek, mysterieuze shots, erg mooie mise-en-scène), vond ik het een enorm mooie en soms ontroerende film. Misschien niet even sterk als Ugetsu Monogatari, waarvan ik het verhaal interessanter vond, maar wel bijna zo sfeervol.

Lang geleden gezien, maar ik zit nog steeds regelmatig in mijn hoofd met dat liedje dat die moeder op het laatste zingt. Vreemd hè.

prachtige moralistische film, ik hou dr van!

Een erg mooie film deze Mizoguchi en zelfs nog een tikkeltje beter dan Ugetsu Monogatari, die ik ook een erg goede film vond.

Sanshô Dayû is een dramafilm die de emoties goed op mij weet over te brengen. De drie hoofdrolspelers, moeder Tamaki en haar twee kinderen worden op een wrede manier uit elkaar gehaald en daarna is het nog maar de vraag of ze elkaar ooit terug zullen zien. Allemaal krijgen ze een flinke hoop narigheid over zich heen en vooral de kinderen hebben het erg zwaar, omdat ze slaven worden van de erg wrede Sanshô Dayû. Sanshô is echt een bikkelhard personage en behoort tot de top van de allerslechtste schurken aller tijden.

Naast een interessant verhaal en prima acteerwerk van de hoofdrolspelers, beschikt deze film ook over een erg mooie cinematografie. Het beboste en heuvelachtige landschap met enkele meertjes is natuurlijk bij uitstek geschikt voor mooie plaatjes en Mizoguchi maakt hier dan ook zorgvuldig gebruik van, waardoor er in deze film soms echt prachtige beelden over het scherm voorbijkomen. Na driekwart heeft de film een kleine dip, om in het laatste kwartier uiteindelijk sterk af te sluiten.

Ja best wel genoten van deze film. Eens kijken of we nog een Mizoguchi kunnen vinden.

4,0*

Armoe, wreedheid en narigheid troef in mijn eerste Mizoguchi (Ugetsu staat op 'de lijst'). Film verhaalt over een tijd waarin mensen letterlijk niets waard zijn en alle ontberingen die dat oplevert. Paar schrijnende scenes (de uitéénrukking bij de bootjes, de apotheose op het strand) al ben ik wel eens verder van m'n sokken geblazen door een sociaal drama. Het is verder inderdaad interessant je af te vragen waarom de film is vernoemd naar de toch niet erg aanwezige 'bad guy'.

3*.

Mijn derde Mizoguchi en zo langzamerhand begin ik me af te vragen waarom ik niet echt onder de indruk raak van zijn films. Ik zie ook wel dat hij talent heeft. De cinematografie in deze film en in Ugetsu Monogatari zijn schitterend en betoverend. Daarnaast tovert hij een aantal parels van scènes te voorschijn, zoals de scheiding tussen de moeder en de kinderen en de zelfmoord van Anju (kennelijk kan Mizoguchi goed uit de voeten met waterscènes), maar meestal vind ik het toch weinig bijzonders. Waar ligt het aan?

Hier is het probleem misschien dat het toch wel een erg simpel verhaal is met niet echt bijzondere personages. Veel meer dan een vertelling over goede personages in slechte situaties wordt het nooit, terwijl er meer uit te halen zou zijn. Neem bijvoorbeeld het moment dat Zushiô eindelijk wraak neemt op Sansho door de slavernij af te schaffen en Sansho te verbannen. Daarvoor werd gezegd dat hij dit niet zomaar kon doen, want Sansho stond onder bescherming van een hogere macht dan Zushiô. Waarom krijgt Zushiô het dan toch zo makkelijk gedaan? Daar had meer in gezeten. Ik had ook het gevoel dat Zushiôs karakterontwikkeling uit de weg gegaan werd. Zijn omslag van idealistisch naar egoïstisch gaat simpelweg door een tijdsprong naar 10 jaar later. Dat kan nog, maar om Zushiôs terugkeer aan de goede kant dan ook maar af te raffelen werkte niet zo voor mij. Aangezien de andere karakters allemaal gedefineerd worden door simpele karakterschetsen die niet ontwikkelen had in Zushiô het drama gezeten. Op zich is het niet erg dat Mizoguchi het een simpel sprookje wil laten, maar het is misschien net iets te simpel allemaal.

Toch is het verhaal niet vervelend om te volgen, vooral ook omdat ik nooit echt zeker wist hoe het zo eindigen. De enige serieuze kritiek die ik heb is dat ik Yoshiaki Hanayagi (de volwassen Zushiô) een vreselijk slechte acteur vind. Met name die scène waarin hij bij een gouverneur gaat smeken is niet om aan te zien. Dat over-the-top geschreeuw sloeg nergens op. Als ik die gouverneur was zou ik hem dan ook met zo'n gedrag ook niet binnen hebben gelaten. Hanayagi is ook een acteur die op een bepaalde manier geen sympathie bij me opwekt. Een soort onuitstaanbare uitstraling, ofzo.

Sanshô the Bailiff is niet zozeer een film die ik verschrikkelijk vond of te kijken of die ik echt slecht vond. Ik begrijp alleen zijn status als een van de grote klassiekers niet echt. Het is een vrij standaard legendevertelling, met hoogstens mooiere beelden dan gemiddeld.
3*

voelde em ook niet echt

De hyperbolen die je wel eens leest over (vooral) de slot scene (zie het boekje bij de Masters of Cinema DVD uitgave en in de reacties hierboven ook wel een beetje) doen mij twijfelen of ik iets mis... ik kan ook bijzonder weinig met de boeddhistische(?) moraal die onder het verhaal schuil gaat, misschien is dat het.

wel een goede film verder, zelfs zonder dattie me op het emotionele vlak wist te raken.