Fanfare (1958)

Fanfare is een rechttoe rechtaan komedie over Hollandse kneuterigheid in een plattelandsgemeente.

Het taalgebruik is inderdaad erg beschaafd, maar daardoor ook humoristisch; zoals

"Daar zul je spijt van hebben. Snotneus!"

Tenenkrommend is het moment waarop het publiek van het fanfareconcours met de wijsvingers swingende bewegingen gaat maken.

Bernard Droog is duidelijk de beste acteur. Hij lijkt hier trouwens ontzettend veel op Jack Lemmon, ook wat mimiek betreft.

Hans Kaart heeft wel een maf voorkomen. Zijn mimiek lijkt duidelijk geinspireerd door Oliver Hardy. Een simpele rol, maar dat zijn eigenlijk alle rollen.

Albert Mol viel me tegen. Hij heeft een vrij onbeduidende rol met weinig tekst. Een gemiste kans om hem in deze komedie niet meer te laten schitteren. Maar misschien was hij toen nog niet zo bekend als komediant.

Fanfare heeft van die typische Haanstra stijlkenmerken zoals de close-ups van de schaterlachende mensen en de shots van dieren die veelvuldig en zorgvuldig getimed door de film heen gemonteerd zijn. In Fanfare zijn dat vooral eenden. Geinig detail; het wapen van de gemeente Lagerwiede bestaat uit drie eenden. Als toetje zien we een geit kauwen op het ritme van de muziek...

De montage kent veel overeenkomsten met de documentaire Alleman, die Haanstra een enkele jaren later zou maken.

Eindelijk heb ik dan deze klassieker van eigen bodem gezien. Het is wel een film die je als Nederlander gezien moet hebben

Dit valt toch enigzins tegen. Mijn verwachtingen waren niet superhoog, maar nadat ik een prima korte docufilm van Haanstra had gezien (geheel gefilmd als spiegelbeeld in het waren, prachtig om naar te kijken!) had ik toch op meer gehoopt. Haanstra bewijst zich ook hier een kundig filmer, want er zitten bij vlagen mooie beelden in, maar voor de rest zit het allemaal wat tegen.

Het probleem zit het met name in het script: dat is veel te beperkt voor een lange speelfilm. Het voelt aan als iets dat is geschreven voor een korte televisie-aflevering, maar dat opgerekt is zodat het in de bios kan draaien. Dat zal ook wel de reden zijn waarom de film zoveel dode momenten had. Komedies hebben toch vaak vaart nodig om te werken, maar deze film ontbreekt enig tempo. Het kabbelt rustig voort als de vele beekjes die we in de film zien.

Komt nog eens bij dat de film naar mijn gevoel compleet veroudert is. Het kneuterige dorpsgevoel, de personages, de grappen en ook weer het verhaallijn: alles heeft de tand des tijds niet doorstaan. Ik ken genoeg komedies uit de jaren '50 of zelfs eerder die ik leuk vind, maar deze film ontbreekt het daarvoor wel aan scherpte. Het blijft allemaal wat aan de oppervlakte hangen. Het deed me qua veroudertheid (als dat een woord is) denken aan Don Camillo. Die gaf me een zelfde soort gevoel.

Toch jammer, want de film heeft zo zijn momenten en kleine pluspuntjes. Haanstra's regie is op zich niet verkeerd, het fanfaremuziekje is best aardig en de acteurs hebben zichtbaar plezier in hun rollen (hoe mager die ook geschreven zijn). Kappeuter heeft ook gelijk dat Droog op Jack Lemmon leek. Ik moest de hele film aan Lemmon denken.

Echt gelachen heb ik niet, maar een vondst was erg leuk: de openingsgrap. Daarin zien we een koe vooruitkomen in het gras zonder z'n poten te bewegen, waardoor het lijkt alsof hij door het gras zweeft. Dan blijkt hij op een boot te staan. Een grappig spel met de camera die mij erg aan Jacques Tati deed denken. Jammer genoeg was dat het enige moment.

2,5* Aardig om eens gezien te hebben, al is het me een raadsel waarom juist deze film zo hoog aangeschreven staat in de Nederlandse filmgeschiedenis. Over een week ben ik hem denk ik vergeten.

Deze film van Haanstra zorgden voor een recordaantal bezoekers in de Nederlandse bioscopen voor een Nederlandse film en zelfs nu komt de film nog prima over ondanks de kneuterige jaren '50-sfeer. De parallellen tussen de rivaliserende korpsen met de verzuiling, die toen volop aanwezig was, zijn zo te trekken. Het bevat erg leuke herkenbare rollen en er valt zowaar nog wat te lachen her en der, bijvoorbeeld wanneer een losgeslagen koe paniek veroorzaakt in een paviljoen gevuld met toeristen.

De montage, één van de punten waarin Haanstra uitblonk, is ook hier prima in orde. Af en toe krijgt de kijker zomaar beelden van spartelende eendjes in het water te zien, wat meestal aansluiting heeft op het verhaal.

Oh en dan vergat ik nog bijna het taalgebruik in deze film: "Jou krijg ik nog wel te pakken, snotneus! Lelijke misdadiger dat je bent!". En iedereen spreekt nog met een Beatrix-z en niet zo'n lelijke Amsterdamse z. Geweldig natuurlijk .

Haanstra sprak me nooit zo aan en dus lang links laten liggen. Vandaag toch maar eens met Fanfare begonnen. Tot mijn enorme verbazing bleek het om een speelfilm te gaan. Dacht altijd dat het een docu was. Vanaf de eerste scene zat ik er meteen in. De film begint ook fenomenaal met die twee koeien die lijken te zweven. Dan begint het verhaal en vanaf het begin is duidelijk dat vooral de keuze van locatie fantastisch is. Het dorpje lijkt praktisch gemaakt voor de film en Haanstra maakt er perfect gebruik van. Ook het verhaal is bijzonder leuk en bij vlagen soms zelfs hilarisch. Het mooiste is echter de heerlijke oubolligheid. Als de mensen in Fanfare kwaad worden blijft het toch altijd met een knipoog en dat maakt dat fanfare gewoon een heerlijke feel good movie wordt. Richting einde vond ik de film wel iets van zijn charme verliezen. Vooral de hele toch naar het concours vond ik wat minder maar daar ga ik niet over vallen. Ik ga op zoek naar meer Haanstra werk en heb er na Fanfare enorm veel zin in.

dikke 4 sterren

Fanfare is een licht, charmante film over een bepaalde tijdsperiode in Nederland. Ik deel de mening wel van sommigen users dat de film de tand des tijds niet heeft overleefd. De film had er beter aan gedaan om wat dieper in te gaan op het fenomeen: het verenigingsleven, in zijn algemeenheid.

Desalniettemin geeft Fanfare een mooi beeld van Nederland in de jaren `50 en blijft de hele film over de gehele linie zwaar vermakelijk, ondanks de soms wel heel oubollige humor: neem nou de staart van een koe die in het gezicht van boer Geursen terecht komt. Nou, haha! Toch een 3*

Moet toch bekennen dat Bert Haanstra me steeds meer weet te overtuigen van zijn belang als filmmaker. Los van zijn erg sterke visuele oog (wat overigens nóg beter tot zijn recht komt in zijn documentaires) is hij wel heel erg goed in het weergeven van een tijds- en landsbeeld, iets wat ik nu toch nog een beetje mis in de huidige film. Wellicht is het een misplaatst verlangen naar het pitoreske en kleinschaligheid maar Fanfare heeft een heerlijke intieme sfeer die het verhaal overstijgen en de hoge waardering waarmaken. Heb me met deze film bijzonder goed vermaakt.

Leuke film, zeker als je je bedenkt dat hij al meer dan 50 jaar oud is. Er is natuurlijk het één en ander op aan te merken, gezien mijn uiteindelijke waardering kan het glas halfvol of halfleeg zijn, maar vanwege de leeftijd van de film voelt het bij mij toch vooral aan alsof het glas halfvol is.

Haanstra maakt namelijk echt film, vooral zijn diergevoel is erg goed. Veel wordt geillustreerd met eenden, de bootscène met de koeien is werkelijk geniaal, en het pluimvee dat tijdens de repetitie alle kanten op vliegt, inclusief in de tuba. En heel soms beweegt de camera ook erg vrij, al is het over het algemeen redelijk statisch.

Het verhaaltje is vermakelijk, de afloop waarbij de muziek van de twee fanfares perfect in elkaar blijkt te passen is muzikaal geniaal en voor de rest is het acteerwerk ook behoorlijk goed, zeker voor een Nederlandse film, waar ik me meestal toch groen en geel erger aan het acteerwerk. Leuk die lach van die tubaspeler, hetgeen de lont in het kruitvat blijkt te zijn. Nu heb ik een tubaspeler in mijn orkest, die net zo kan lachen (waar ik dan ook weer om moet lachen), dus het was een beetje een feest van herkenning.

Ik kan aan het geheel 2,5* kwijt. Klinkt misschien een beetje weinig gezien het commentaar, maar ik heb besloten dat het glas halfvol is, dus heb niet echt veel zin om me teveel op de negatieve punten te concentreren die inherent lijken te zijn aan veel oudere films.

Leuke Nederlandse klassieker. Leuk en vooral komisch verhaal met mooie nostalgische beelden in Nederlands Venetië. Vooral ook leuk omdat ik laatst nog in Giethoorn ben wezen varen. 3,5*

Eigenlijk net een Ealing-comedy. Grappig dat de DVD-hoes vermeldt dat Haanstra en Blokker bij het schrijven van het scenario hulp hebben gehad van Alexander Mackendrick, die zelf een paar grote Ealing-comedies heeft geregisseerd.

Los van de waardering van de film zelf moet me trouwens van het hart dat de DVD-release werkelijk perfect is, zowel qua beeldkwaliteit als qua extra's (Over glas gesproken en Glas als bonusfilms). Jammer dat Jan Blokker geen commentaartrack heeft ingesproken.

Hij werd dan ook geinspireerd voor deze film door Whisky Galore!

Bijzonder charmante en leuke film. De setting is heerlijk, de humor lekker gezellig en de film ziet er heerlijk uit. Heb me uitstekend vermaakt. 4 sterren. Weet niet of ik Haanstra meer waardeer als documaker, of speelfilmmaker. Hij kan het in elk geval allebei.

Sinds een tijd ben ik mij gaan verdiepen in oudere films. zo ook Nederlandse klassiekers zoals Fanfare van Bert Haanstra. Nu heb ik de film gister bekeken en ik moet zeggen dat deze mij goed is bevallen. Mijn vooroordeel was dat het een beetje een oude langdradige film zou zijn.

Echter heeft ie mij geen seconde verveeld. Het is een soort mix van komedie, drama en natuurlijk Nederlandse nostalgie.

Al met al raad ik deze film aan, vooral voor de gene die Geïnteresseerd zijn in de Nederlandse film van vroeger.

Het werd hoog tijd, dat ik deze klassieker van eigen bodem eens zag. Fanfare schijnt een redelijk grote status te hebben in de Vaderlandse filmgeschiedenis en maakt die status gedeeltelijk waar.

Grappig om te zien dat Fanfare zich in Giethoorn afspeelt, waar ik onlangs nog geweest ben. Hoewel het op momenten best oubollig is, heb ik me prima vermaakt. Haanstra weet wel goed de camera te hanteren en weet fanfare een typisch Nederlands tintje mee te geven, door de kijker regelmatig koeien en eenden in beeld te tonen. Het verhaaltje is niet onaardig en hoewel het niet constant grappig is, zitten er toch een aantal hilarische momenten tussendoor. Vooral Hans Kaart, die de rol van Geursen speelt, vond ik bij vlagen best grappig.

Ook het taaltje is aardig. Oud, maar charmant en het blijft ondanks alles redelijk beschaaft. Mooiste moment vond ik de scene, waarbij het team van Krijns zit te oefenen in een kippenschuur en er zelfs een kip in de tuba belandt. Haha, die blikken van iedereen daar, waren echt te grappig. In het laatste half uur zakt Fanfare wel wat weg en merk je duidelijk dat het script niet voor een langspeelfilm geschreven lijkt. Men heeft moeite om de tijdsduur op een leuke manier vol te maken, maar het lukt uiteindelijk net.

Al met al is Fanfare wat wisselvallig en hier en daar wat gedateerd, maar desondanks leuk genoeg voor een voldoende.

3,0*

Tussen mijn eerste en tweede kijkbeurt zit meer dan een halve eeuw. Tussen mijn (allicht al te jeugdige) waardering van toen en van nu zit ook een wereld van verschil. Ik vind het een leuke film met hier en daar weliswaar wat haperend acteerwerk, maar dat wordt afdoende gecompenseerd door het leuke verhaaltje en het uitstekende camerawerk. Dat uitgerekend de oversekste triangelspeler de doorslag moet geven in de na-ijver tussen de twee groepen is een leuke vondst. Dat geldt zeker ook voor de twee muziekstukken, die uiteindelijk tijdens het concours wonderbaarlijk goed samenklinken. De openingsscène met de koeien is een juweeltje.
Erg mooi, erg vermakelijk. Bovendien leuk om veel oude bekenden van toneel en televisie weer eens terug te zien. Oh, die goede oude tijd toen veel nog een stuk overzichtelijker was.

Zelfs regisseur Bert Haanstra zelf erkende in een interview voor de Bert Haanstra-DVDbox dat deze film op een aantal punten wat gedateerd is en dat hij het met de huidige middelen wellicht anders gedaan zou hebben. Maar ik zou niet weten wat hij anders had moeten doen, want dit is een bijzonder aangename komedie waarbij de humor zowel in de dialogen als in Haanstra’s beeldregie zit. Bert Haanstra viel maar liefst 6 keer in de prijzen op het Filmfestival van Berlijn, waarbij de Gouden Beer voor de documentaire “Alleman” [1964], waarin hij een humoristische blik werpt op het kuddegedrag van de mens, de meest prestigieuze prijs was. In 1951 won hij een Gouden Palm voor beste korte film voor het prachtige “Spiegel van Holland”, waarin hij Nederland film door middel van reflecties in het water. En in 1958 won hij de Oscar voor beste korte documentaire voor “Glas”, waarin hij, opnieuw op humoristische wijze, het productieproces van een drankenfabriek in beeld brengt. Haanstra toonde keer op keer een meester te zijn in het vertellen van een verhaal aan de hand van visuele middelen.

“Fanfare” was zijn eerste speelfilm en Haanstra moest wennen aan het werken met een acteurs en met een draaiboek. Maar de ervan Duitse producer Rudolf Meyer, die eerder al grote successen had geboekt met de Nederlandse versie van Pygmalion [1936] – dat later nog eens werd verfilmd als “My Fair Lady”. Een andere ijzersterke zet was het besluit om de film volledig op locatie te maken in Giethoorn, waarbij Haanstra handig gebruik kon maken van de leden van de plaatselijke fanfare, die zichzelf spelen in deze film. Juist het feit dat deze film in Giethoorn speelt, een dorpje dat door de jaren heen de veranderingen der moderniteit heeft weten te weerstaan, maakt juist dat de film minder gedateerd aandoet dan je zou moeten verwachten. En hoewel ik zelf niet in een dorp heb gewoond, denk ik wel dat de vete die hier centraal staat nog steeds herkenbaar is voor veel dorpsbewoners.

In “Fanfare” ontstaat ruzie tussen twee invloedrijke leden van de dorpsfanfare. Geursen [Hans Kaart] schiet constant in de lach wanneer Krijns [Bernard Droog] tijdens repetities er niet in slaagt een lastige solo-passage zuiver te spelen. De gemoederen lopen zo hoog op dat Krijns niet alleen besluit de fanfare te verlaten, maar ook zijn eigen fanfare opricht en de uit de stad afkomstige Schalm [Albert Mol] aanstelt als dirigent. De burgemeester beslist echter dat de fanfare met de meeste leden recht heeft op de instrumenten en dat zij mogen meedoen aan een prestigieus fanfareconcours. En zo ontstaat een vete waarin geen fanfarelid neutraal kan blijven.

De cast verbleef gedurende de opnamen in Giethoorn en dat heeft wonderen gedaan voor de chemie tussen de hoofdrolspelers. Je hebt vanaf het begin het gevoel dat deze mensen elkaar al jaren door-en-door kennen en dat er voor hun geen wereld buiten Lagerwiede lijkt te bestaan. En het gebruik van plaatselijke bewoners in kleine rolletjes versterkt de authenticiteit van deze komedie. De wereldse Altena [Ton Lutz], die de kijker rechtstreeks toespreekt met mild-humoristische beschouwingen, onderstreept dat die wereld buiten Lagerwiede er wel degelijk is. Het is een waardevolle toevoeging, die bovendien de hilarische finale geloofwaardig maakt. De fanfaremuziek is een uitgekiende compositie en vooral de marsmelodie blijft na afloop lekker nahangen. Maar geniet ook van de visuele grappen, waarvan het openingsshot een geniaal voorbeeld is. Dit is een pretentieloze blik op het Nederlandse dorpsleven in de jaren ’50... maar zou er nou werkelijk zoveel veranderd zijn aan de dorpsmentaliteit? Oordeel zelf en gaat dit zien!

Een klassieker van de noorderburen waarvan ik nog nooit gehoord had, moest het niet zijn door de Allemaal Film serie.
Wat een geinige film! Leuk geacteerd en een dragend scenario dat ruimte geeft aan een aantal bijzondere typetjes in het dorp. Het is een komedie waarbij ik verschillende keren hardop heb kunnen lachen met de (dol)komische situaties. De film valt wat mij betreft nergens 'dood' maar blijft lekker doorstomen tot het eind.
Het feit dat ik zelf de ervaring heb muzikant te zijn in een (amateur)orkest heeft zeker ook bijgedragen aan mijn kijkplezier, omwille van een aantal zaken die nog steeds herkenbaar zijn, ondanks de leeftijd van de film. Bijvoorbeeld het repeteren in een café achterafzaaltje om nadien samen een pint te nemen, het gedoe met dirigenten (veel bepalend toch), de gemoedelijke sfeer (die in de film dan wel onder druk staat). De finale is ronduit hilarisch wanneer het publiek op het concours volledig uit zijn bol gaat alsof zonet Elvis in eigen persoon heeft opgetreden
Verder erg genoten van die jaren vijftig sfeer (het leek allemaal wat eenvoudiger toen of is dat de magie van film?), de wondermooie polderlandschappen en de slimme integratie van natuurbeelden door Bert Haanstra. Ik zal van deze man nu ook maar eens een documentaire moeten gaan bekijken. Maar dat lijkt me zeker geen straf. Heerlijke affiche trouwens.

Het lijkt wel of Don Camillo en Peppone naar het lieflijke Giethoorn zijn afgezakt, evenwel zonder superieure raadgever en gelukkig maar zonder politieke bedoelingen, al is omkooppolitiek wel eens nuttig in deze geslaagde komedie van weleer die zeker nog bekijkbaar is en een brokje grappig amusement bezorgt.

Hans Kaart en Bernard Droog - beiden dat zelfde jaar nog te zien in Fons Rademakers "Dorp aan de Rivier" - zijn de koppige opponenten die hun rol vol vindingrijke pesterijen uitstekend vervullen, maar ook de rest van de cast valt ook best mee in hun pittoreske vertolkingen.

Plezierig, tot de muziek toe, al zit er soms een valse bij.

Herbert Joeks (Koendering) bekend van Klukkluk (Pippo de clown).

Eerst had ik de Bert Haanstra filmbox nu Bert Haanstra compleet 10 dvd box. Allebei verzorgde uitgaven voorzien van Nederlandse ondertitels met veel extra's, goed beeld en geluid zoals het hoort met dvd's hadden ze dit maar met alle Nederlandse film dvd uitgaven zo gedaan.

Deze na lange tijd weer eens geprobeerd. Niet met tegenzin maar ook weer niet met erg veel enthousiasme. Ja en dvd's moeten nu eenmaal draaien daar zijn ze voor gemaakt.

Best wel veel gelachen met deze vrolijke film maar kwam al heel snel erachter waarom die vorige keer niet goed wilde. Ten eerste is het tempo in het eerste deel te laag. Voor een oude dramafilm zou het geen probleem zijn, vooral om het verhaal goed te volgen maar voor een komedie had wat hoger gemogen. Ten tweede waar ik me erg aan stoorde was het onnatuurlijk taalgebruik. Ik heb hem met ondertitels bekeken maar niet echt nodig er wordt duidelijk genoeg gesproken. Hadden ze maar gewoon normaal tegen elkaar gesproken, vooral de burgemeester (Johan Valk) en Ineke Brinkman (de verloofde van Douwe) omdat die grote rollen hebben maar best wel meer acteurs. Het is geen toneelstuk maar een film. Ook wat gek is dat de burgemeester blijkbaar niks anders te doen heeft dan zich druk te maken over het concours en vervolgens de dorpsbewoners het dan maar zelf laat uitzoeken en gaat vissen.

Het verhaal op zich is eenvoudig over twee concurrerende fanfares, waarvan de leiders ook concurrenten zijn, ze hebben beide een café. Eerst is er één orkest maar gaat door oefening fout, door de koe van de ene en de hond van de ander ontstaat echt ruzie. Het ene orkest, van Geurtsen, behoudt de dirigent, Krijns haalt er één uit Amsterdam (Albert Mol). Die met de meeste muzikanten mag naar het concours, dus proberen beide om met slimme maar niet al te eerlijke manieren, de overgebleven muzikant, de triangle speler en kruidenier Koendering voor zich te winnen.

Een verder toch behoorlijk goed geschreven verhaal. Speelt zich af in Lagerwiede (Giethoorn) een klein dorp, waar mensen elkaar kennen en maar beter goede vrienden kunnen blijven omdat ze ook afhankelijk van elkaar zijn.

Best leuk eerste gedeelte, vooral de opnamen van het fanfare, dit geldt voor de hele film en eveneens de opnamen van dieren, koeien, eenden later een geit, die de dialogen van mensen versterken. Albert de Mol (wel in de zaak MP beter spelend) en een aantal andere acteurs zorgen ook wel voor goed vermaak. Een aantal grappen en dialogen maar het gaat wat mij betreft mis, zodra ze er met de instrumenten van door gaan en er valt lange tijd weinig te lachen. Maar zodra Geurtsen de burgemeester in het water doet vallen wordt het weer leuker. Het laatste gedeelte is zelfs erg leuk met hoog tempo en slapstick zoals het hoort in een (ouderwetse) komedie en erg goed gedaan door Haanstra.

Jammer van het matige middenstuk.

Op de dvd staan verder: over glas gesproken/glas/extra's. En opmerkelijk hierin Haanstra te zien vertellen dat komedie één van de moeilijkste filmsoorten is. (Al is mensen aan het lachen krijgen best wel een ondankbare taak).

Kleur had de film beslist goed gedaan maar gezien de tijd waarin het gemaakt is, is het niet anders.

Morgen gaan we naar Giethoorn. Daar hebben we gereserveerd voor een theatervoorstelling naar aanleiding van 65 jaar Fanfare. Een goede reden dus om de film zelf vooraf nog eens te bekijken. Het verbaast me dat ik hem vorige keer maar 1.5 ster gaf. Dat vind ik nu toch echt te weinig. Ook al is het nog steeds geen topfilm naar huidige maatstaven. Maar het is ook niet eerlijk om een lage waardering daarop te baseren. Dus vandaar dat ik hem nu wel een voldoende geef. Want dat was hij in die tijd zeker waard. En ach, hij is ook best amusant met een leuk verhaaltje en een hoop nostalgische beelden. En er zaten ook toen al wel heel typische Bert Haanstra details in de film. Vooral als het gaat om het vergelijken van mensen en dieren. Dat zat ook al in deze film. Veertien jaar voor "Bij de beesten af".

In 1958 kwamen er drie lange Nederlandse films uit. Alledrie debuten en alledrie in zekere zin nieuw. Er was Jenny , de eerste Nederlandse lange film in kleur. Maar dat was geen groot succes en de film is in de vergetelheid geraakt. Regisseur Willy van Hemert had later veel meer succes op TV. Er was Dorp aan de Rivier van Fons Rademakers. Die film kreeg serieuze Buitenlandse aandacht een een oscarnominatie. Net als Glas van Bert Haanstra die ook debuteerde met Fanfare. En dat dus allemaal in 1958. Hoewel er voorlopers waren zou je kunnen zeggen dat de Nederlandse film in dat jaar in elk geval volwassener en ambitieuzer werd.

Haanstra noemde Fanfare zelf in goed Nederlands een light comedy. Dat is het ook. Een lieve onsschuldige film die zijn eigen oubolligheid omarmt. Een beetje a la Jacques Tati in Jour de Fete (maar dan zonder de slapstick). In de voorbereiding hadden ze zelfs de gevierde Britse regisseur van vooral komedies Alexander Mackendrick erbij gehaald en die vond het idee prima. De film is zo onschuldig dat het toen ook al vrolijk escapisme was. Kortom het Nederland uit deze film was toen ook niet echt.

Haanstra is op zijn fijnst in de scenes zonder veel dialoog, maar zijn stijl staat hier veel nadrukkelijker in dienst van de film dan bij het glasduo van eergsisteren. Zeer goed gemaakte fijne onschuldige oubolligheid.

Het publiek luste er wel pap van. Tot op de dag van vandaag is Fanfare de een na best bezochte Nederlandse bioscoopfilm ooit. Met meer dan 2,5 miljoen bezoekers. En in die tijd had Nederland 11 miljoen inwoners.

In deze film begin ik acteurs te herkennen die ik nog heb meegemaakt in mijn jeugd. Vooral Albert Mol die in mijn jeugd vooral mediafenomeen en panellid was, maar ook een aantal anderen. Wat me ook opviel was wie de assistent van Haanstra was. Dat was George Sluizer.

En voor wie het weten wil: Hier de Top 20 best bezochte Nederlandse films: klik .