Meningen

Ook eindelijk een keer gezien. Een fijn fris filmpje met een korte speelduur en dat heb ik eigenlijk veel liever dan een film die drie uur of meer moet duren. Het is low budget, toch ziet het er geschoten in zwart/wit stijlvol uit. Jammer is alleen het 4:3 beeldformaat. De soundtrack die voornamelijk met ambient gevuld is mag er tenslotte ook zijn.

Ondanks het lage budget is het acteerwerk ook aardig. De hoofdpersoon leek qua stem wel een beetje op Alan Rickman. Ook in deze Nolan wordt er gesprongen in de chronologie, maar het valt aardig te volgen waar we op elk moment in het verhaal zijn. Dat verhaal deed me nog het meeste denken aan De Donkere Kamer van Damokles van W.F. Hermans, een van mijn favoriete boeken. Want is het misschien toch mogelijk dat Cobb alleen maar in zijn fantasie bestaat, dat het een alter ego is? Die dubbelzinnigheid vind ik zeker interessant en wat dat betreft het kan ook geen kwaad om de film nog eens te zien om te zien hoe alle twisten in elkaar passen. Zolang duurt de film toch niet.

Kortom, een sterk debuut van Nolan. 4*.

Een film die erg doet denken aan een andere film van To, Vengeance. Ook hier vier gangsters die samen voor een vijfde persoon door het vuur gaan tegen een maffiabaas. En veel overlap in de acteurs, zo wordt de maffiabaas in beide films gespeeld door Yam, en zitten Wong en Suet Lam in beide films in de groep van vier. Ook leuk om Josie Ho te zien, die ik verder uit Dream Home ken.

Mijn mening is niet veel anders dan bij Vengeance. Mooi camerawerk, al heb ik het idee dat bij Vengeance iets meer moeite gedaan wordt om wat te creëren. De schietscènes vond ik op de laatste shoot-out wel behoorlijk overzichtelijk. Verder dus een zelfde soort drama-verhaal, waarbij het bij deze film weer wat minder melodramatisch is. Wel werd het een tikkeltje langdradig voordat men bij de laatste shoot-out aankwam. Tenslotte een mooie soundtrack. Ik moest eventjes aan Once upon a Time in the West denken, waar je ook iemand mondharmonica ziet spelen, maar waar de harmonica die je hoort duidelijk erin geplakt is. Daar kwam dat behoorlijk knullig over, hier iets meer bedekter, en vooral ook minder lang durend, waardoor het veel minder irriteerde.

Uiteindelijk krijgt Exiled hetzelfde wat Vengeance kreeg. De een is wat minder melodramatisch, de ander is visueel wat interessanter en dat weegt redelijk tegen elkaar op. 3,5*.

Inderdaad erg matig. Het verhaal is erg cliché, sommige momenten zijn te flauw voor woorden (met name tijdens het feestje) en de uitkomst is natuurlijk al duidelijk vanaf het begin. Anwar ziet er mooi uit, maar is een matig actrice. Sterkste element van de film is Michael J. Fox, die de film nog enigszins weet te redden van de absolute misère met zijn vlotte karakter die alles voor iedereen kan regelen, maar dat maakt dit nog geen goede film. 1*.

Ik heb deze film eerder gezien, maar ik kon me er weinig meer van herinneren. Op zich een aardige Bond. Ditmaal draait het meer om geopolitieke zaken in plaats van een schurk die de aarde bedreigd, en dat voelt enigszins verfrissend aan. Verder de gebruikelijke kritiek op Bondfilms uit die tijd: het ziet er gedateerd uit, en met name blauwe schermen tijdens de actie vallen me toch elke keer weer op. Helaas ook niet zoveel gadgets van Q. De actiescènes met de 2CV was overigens wel aardig.

De titelsong is wel erg mooi, maar ook de doorwerking ervan in de muziekscore tijdens de film viel wat tegen. Ook qua instrumentatie is het wat minder, want de synthesizer lijkt meer te domineren, wat niet echt mijn smaak is.

Roger Moore ziet er ook in deze film al wat ouder uit, al is het nog niet zo erg als in de opvolger (en al helemaal niet zo erg als in de film daarna. Carole Bouquet is één van de mooiste Bondgirls ooit, maar kan helaas niet zo goed acteren. Verder een volbloed Arisch übermensch als tegenstander; het ziet er te fout voor woorden uit, maar grappig is het ergens wel.

Kortom, niet echt geweldig, maar het keek an sich wel prettig weg. 2,5*.

Best interessant. De Ierse kwestie heb ik eigenlijk voor zover ik me kan herinneren niet eerder in een film aangekaart zien worden en dat levert de nodige politieke verwikkelingen op, die in deze film vermengd worden met een soort Rambo-achtig plot. Die combinatie van politiek en Rambo had ik niet aan zien komen en is erg interessant.

Een mooie rol voor Chan die erg kwetsbaar weet te ogen op emotionele momenten. Brosnans karakter is duidelijk gebaseerd op Gerry Adams. Ik lees veel kritiek op zijn Ierse accent. De man komt zelf uit Ierland, maar niet uit Noord-Ierland en van wat ik heb begrepen probeert hij een Belfast accent, wat hem kennelijk niet helemaal goed af gaat. Ik heb helemaal geen verstand van Ierse accenten en het is volledig langs me heen gegaan. Voor mij deed het dan ook geen afbreuk.

Het is uiteindelijk netjes gemaakt. Niet briljant, maar wel wat complexer dan de standaard actiefilm. 3*.

Erg slecht. We krijgen eerst een hoop aanwijzingen dat het karakter van Moore aan waanideeën lijdt, maar dan voel je al aan dat blijken zal dat ze het volkomen bij het juiste eind had. En dan vindt er een hoop paranormaliteit plaats, waarbij je inderdaad aan The X-Files moet denken, want antwoorden krijgen we niet. Het karakter van Moore krijgt natuurlijk wel zoals verwacht haar zoon terug. Dat gebrek aan antwoorden kan soms leiden tot een beklemmende en intrigerende atmosfeer, hier wekt het vooral het gevoel van een goedkoop trucje op. In combinatie met de voorspelbaarheid rondom het karakter van Moore kom ik op 0,5* uit.

Dit was één van mijn lievelingsfilms toen ik nog klein was. En nog steeds blijkt het een erg mooie film te zijn.

Tevens de eerste film met Tom Hanks die ik zag, ik heb nog jaren moeite gehad om hem in andere films intelligentere rollen te zien spelen. Dit keer meer last van het omgekeerde. Door alle suffe brave burger rollen van Hanks, moest ik nu een beetje wennen aan deze rol, maar dat duurde maar kort. Het blijft denk ik z'n beste rol, of in ieder geval z'n meest amusante rol. Kindacteurtjes aan het begin zijn niet al te sterk. Haley Joel Osment duikt in zoveel films op dat je haast een hekel aan hem krijgt, maar laat wel zien waarom hij zoveel gevraagd was. Duidelijk een klasse beter dan de kindacteurs in het begin.

Verder is het script natuurlijk erg sterk. Allemaal erg onwaarschijnlijk, maar het voelt desondanks geloofwaardig aan. Leuke dialogen soms waaruit Gumps simpelheid effectief weergegeven wordt, bijvoorbeeld als Gump op dezelfde manier als Bubba zich introduceert (My name is Forrest Gump. People call me Forrest Gump), of z'n serieuze reactie als Lieutenant Dan vraagt of hij en Bubba familie zijn. De onwaarschijnlijkheden zijn een bron van vermaak, maar ondertussen is er genoeg wat ontroert, met name de diverse sterfgevallen, die gelukkig niet al te dik aangezet worden. That's all I have to say about that is misschien ook alles wat je erover kan zeggen en dat begrijpt de film heel goed.

Muziekkeuze is fijn, veel jaren 70 muziek die me bevalt, en ook passend is aangezien een groot gedeelte van de film in de jaren 70 speelt. Beelden in orde. Is er nog iets waar ik wat over te zeuren heb? Ja misschien toch de lengte, iets compacter had het geheel denk ik wat sterker gemaakt. Maar voor de rest weinig klachten. 4*.

Interessant om eens een concentratiekamp te zien vanuit het oogpunt van Spanjaarden en ook het hele gegeven dat fotomateriaal het kamp uit gesmokkeld werd is interessant. Verder heeft deze film een aantal scènes die redelijk sterk zijn, met name de scène waarin we afgewisseld een dansvoorstelling zien en een kapo die een Spanjaard de afgrond in duwt, waarna we zien dat hij het hoofd van de Spanjaard in wil trappen er net geswitched wordt naar een shot van een stampende voet tijdens de dansvoorstelling.

Wat de film parten speelt is dat het plot niet altijd even duidelijk over komt. Het begint al met een introductie van de hoofdrolspeler, waarbij ik aanvankelijk de indruk kreeg dat de jongen de verteller was. Dat valt snel op z'n plaats, maar toch. Sommige karakters worden nauwelijks geïntroduceerd, ik herken ze van gezicht, maar welke naam erbij hoort? Dit doet toch afbreuk aan de ervaring waardoor ik op 2,5* uitkom.

De derde Aronofsky pas die ik zie, en dat terwijl ik de andere twee behoorlijk hoge waardering heb gegeven. Heeft denk ik toch met Requiem for a Dream te maken, wat ik een heel erg sterke film vind, maar wel zo ontzettend naar. Maar ja, dat is ook kunst. Het moet gevoelens opwekken, zolang het maar geen verveling is en daar kunnen ook negatieve gevoelens bij horen. Geldt overigens ook voor enkele films in mijn top 10. Maar Requiem for a Dream was misschien wel dusdanig naar dat ik deze film toch wel ben gaan uitstellen.

Onterecht blijkt, want ik ben echt ondergedompeld in de visuele pracht van The Fountain. En dan niet alleen de schoonheid van beelden bij de Maya's en vooral in de nevel, maar ook de beelden in het normale leven zagen er erg gestileerd uit. Symmetrisch beelden, en af en toe erg interessante camerastandpunten, ik heb me er erg mee vermaakt.

Vaak kan plot me niet echt veel boeien, maar ik moet zeggen dat symboliek in de film me wel intrigeerde. Het maakt toch dat ik het gevoel kreeg naar iets wezenlijks te kijken. Uiteindelijk is het niet al te moeilijk, ik blijf niet zitten met het gevoel er niets van te snappen, zoals bij sommige andere films, al blijkt dat ik toch wat heb gemist, nu ik op internet nog wat nalees. Leuk voor een toekomstige herziening in ieder geval.

De film heeft helaas wel een pijnpuntje, en dat is de muziek, die op een gegeven moment toch wel erg dreinerig op me overkwam. Ik moest een beetje aan Hero denken, ook zo'n film die me visueel overdonderde, maar waar de muziek dwars lag. Zorgt ervoor dat ik niet de volle mep uitdeel, maar 4,5* is toch zeker ook niet onverdienstelijk.

Yes, ik heb nu echt zin om meer van Aronofsky te gaan kijken!

Als kind voor het laatst gezien, dat moet meer dan 20 jaar geleden zijn geweest. Naar aanleiding van de herziening van Notting Hill ook deze maar weer eens opgezet. Eenzelfde Britse charme, maar toch duidelijk een mindere film. Een hoop personages passeren de revue, waardoor het onmogelijk is de diepte in te gaan; de karakters blijven vrijwel allemaal vrij oppervlakkig. En verder voelt het allemaal vrij fragmentarisch aan.

Hugh Grant speelt zijn typische rol van de begindagen van zijn carrière: een personage die op charmante wijze stuntelig is. Als kind vond ik vooral Simon Callow als Gareth, de man met de baard die raar danst het leukst en eigenlijk is hij dat nog steeds wel. Interessant dat nergens expliciet gezegd wordt dat hij homo is of dat hij een relatie met een andere man heeft. Sterker nog, bij zijn uitvaart wordt zijn partner als zijn "beste vriend" aangekondigd, wiens speech overigens erg mooi is. Duidelijk gemaakt voor de tijd van voor het homohuwelijk. Maar goed, dat de grootste bron van humor van een relatief marginaal bijpersonage als Gareth moet komen, is dat natuurlijk niet het beste teken.

Het is uiteindelijk charmant om weer eens gezien te hebben, maar veel om het lijf heeft het allemaal niet en er zijn zeker sterkere films in hetzelfde segment gemaakt, waaronder dus Notting Hill. 1,5*.

Ik ben niet bepaald fan van rechtbankfilms, maar deze was wel redelijk. Met name door Hopkins, wiens personage doet denken aan zijn eerdere personage Hannibal Lecter. Niet bijster origineel, maar wel erg intrigerend. Intelligente misdadigers hebben toch altijd wel een zekere aantrekkingskracht, zeker wanneer gespeeld door zo'n goede acteur. Gosling wordt dan ook helemaal weggespeeld door Hopkins en ik juich haast meer voor de bad guy dan voor de good guy. Het verloop van de film voelt wel geforceerd aan en niet bepaald realistisch, waardoor ik uiteindelijk op 2,5* uitkom.

Een beetje wisselende gevoelens bij de film. De film speelt met de realiteit, de beelden zien er ietwat grimmig maar strak uit, de sfeer is passend, dus wat dat betreft is het allemaal in orde. Ik hou overigens van films die met de realiteit spelen, maar hier is de set up dat me toch een beetje dwars zit. Er volgen een aantal twists, maar de film weigert te verrassen. Op een gegeven moment is het duidelijk dat de film twee uitkomsten kan hebben: of wat de hoofdpersoon heeft waanvoorstellingen, of wat hem overkomt is echt en aan het einde van de film zullen we zien wat de makers uiteindelijk besloten hebben. In dit soort films wil ik verrast worden met mogelijkheden die ik niet voorzien had, of ik wil in slaap gesust worden in een andere realiteit waarna de film me confronteert met de werkelijkheid, maar deze film doet geen van beiden. 2,5*.

Leuk!

Ook ik heb ooit de trailer van Worst Case Scenario gezien, en ik moet zeggen dat het uitgangspunt van die film, Duitsland stuurt nazi-zombie-soldaten naar Nederland uit wraak voor een verloren WK finale voetbal, nog wat absurder (dus grappiger) vond dan het uitgangspunt van deze film. Maar het is niet anders, en dit was zeker ook vermakelijk.

Inderdaad een beetje jammer dat iedereen Engels spreekt, maar als het toch onzinnig is, boeit dat uiteindelijk weinig. Ik heb in een interview gelezen dat Raaphorst eigenlijk niet zo'n fan van found footage is, omdat hij mooie beelden wilt schieten, maar ondanks de found footage vond ik het camerawerk eigenlijk nog behoorlijk verzorgd, met name wat belichting betreft. Verder een lekker onheilspellend sfeertje, mede dankzij de omgevingsgeluiden.

Hier en daar een losse darm, of wat hersenen, maar het hoogtepunt van de film zijn toch de creaturen. Die zien er erg creatief uit met al het gereedschap waarmee ze uitgedost zijn. Toch zou ik graag een heel leger van dit soort monsters willen zien losgaan op een hele menigte mensen. Maar vermaakt heb ik me hiermee zeker. 3,5*.

Aardige miniserie, die niet snel verveelt. De animatie is op de bewegingen van de personages, die iets te houterig bewegen naar mijn zin, na erg goed. Op het einde wordt het een beetje drakerig, waar de muziek medeverantwoordelijk voor is. Doet helaas een beetje af van de impact. Maar al met al zeker geen tijdverspilling.

Ben deze film met redelijk lage verwachtingen gaan kijken, maar het viel honderd procent mee. Allereerst een boeiend portret van een schilderes, die ik overigens alleen van naam kende. Hayek doet het wat mij betreft prima, want ze weet me behoorlijk te overtuigen als fysiek zwakke, maar geestelijk o zo sterke vrouw. De hoofdpersonen zijn nogal communistisch, een ideologie waar ik niet echt veel mee heb (al kan ik me voorstellen dat als je uit de arbeidersklasse in een arm land komt, het zo zijn aantrekkingskracht heeft), maar dit wordt gelukkig de kijker niet door de strot gedouwd. Sterker nog, Stalin wordt behoorlijk afgekraakt. Wel een beetje dubieus is dan om in huize Kahlo een portretje van Mao aan te treffen, maar aan hem wordt gelukkig helemaal geen woorden vuilgemaakt.

Maar vooral op audiovisueel gebied heeft deze film erg veel te bieden. De busscène is prachtig met alle visuele slowmotion details, de vervolgscène in het ziekenhuis was heerlijk surrealistisch. Verder veel mooie overgangen van schilderij naar werkelijkheid, en ook de collagescène bij aankomst in New York was erg interessant. Camerawerk en belichting is ook over het algemeen goed gedaan, aardige camerabewegingen zodat het niet te statisch is, en de montage liep soms erg fijn op met de muziek. Enig minpuntje was dat niet alles even interessant gefilmd was, maar ik heb genoeg films gezien die het met veel minder doen. De muziek was erg fijn, ik houd wel van films met volksmuziek elementen erin, en de soundtrack hier geeft de film een heerlijke Mexicaanse sfeer mee.

Ik houd het voorlopig op 4*, maar er zit denk ik nog wel een halfje extra in bij herziening.

Een beetje voorspelbaar plot. Man eindigt altijd in de friendzone, ook op zijn laatste crush, krijgt crashcursus in het zich gedragen van een eikel, verpest het daarmee bij zijn laatste crush, beseft dat zijn originele karakter was beter en wint haar toch terug. Sommige elementen zijn best herkenbaar van toen ik jonger was. Het levert in ieder geval een redelijke film op met leuke momenten, maar ook de nodige momenten die plaatsvervangende schaamte opwekken. 2,5.

Ik ga ook een filmscript schrijven voor een film waarin ik zelf een rol in speel en zo'n scene beleef als Tarantino met Salma Hayek!

Een geslaagde herziening, onder andere door dit soort scenes. Het blijft een aparte film, waarin je helemaal in de sfeer van een misdaad film raakt, en de eerste keer dat ik hem zag sloeg de plotselinge overgang in een ander genre dan ook behoorlijk in. Die verrassing is er nu wel vanaf, maar enkele morsige types, met name Sex Machine, maken het nog steeds vermakelijk. 3*.

Duidelijk beter dan Dr. No, al is het maar omdat het wat minder naïef aanvoelt. Maar zeker ook omdat er wat meer actie in lijkt te zitten. Aardig verhaal waarbij niet de Russen, maar SPECTRE de belangrijkste tegenstanders zijn. Het blijft een goeie gimmick om alleen kat en hand van Blofeld in beeld te brengen, het maakt hem wat angstaanjagend (wat de makers van Inspector Gadget goed afgekeken hebben). De Bondgirl valt enigszins tegen. Niet zozeer qua acteerwerk, maar qua personage is ze niet echt opgewassen tegen Bond. En echt hoogte krijg ik ook niet van haar, maar goed, karakteruitdieping is ook weer niet het belangrijkste van een Bond-film.

Qua stilering viel met name de eerste scene tijdens de schaakmatch op. Zag er best aardig uit. Klein punt van kritiek: schaakklokken hoor je met dezelfde hand als waarmee je gezet hebt in te drukken, maar in anders films (A Londoni Férfi van Tarr bijvoorbeeld) heb ik doodleuk gezien dat het bord verkeerd gedraaid stond, dus vergeleken met dat valt het hier best mee. Ook de treinrit mocht er wat sfeer betreft wezen, maar verder ook best de nodige bluescreens, wat dan weer jammer is. Tenslotte was de muziek best aardig. Wel degelijk typisch voor een actiefilm, maar niet zo nadrukkelijk aanwezig is dat het stoort.

Gezien de toename van actie, en met de introductie van Q voelt het meer dan Dr. No aan als een blauwdruk voor latere films. Een halfje meer dus, met als achterliggende gedachte dat ik van latere films wat meer verwacht. 2*.

Eigenlijk was deze film nog niet aan de beurt, aangezien ik 3D computergeanimeerde films het liefste in chronologische volgorde afwerk en ik nog lang niet bij 2013 ben aangekomen. Maar ik zat langdurig in een vliegtuig, vandaar de beslissing toch deze film te kijken.

Ik moet zeggen dat ik qua animatie behoorlijk onder de indruk ben. Met name het begin ziet er verbluffend mooi uit. Bijzonder sterk. De andere aspecten van de film daarentegen zijn verschrikkelijk. Met name de liedjes, die helaas verplicht zijn in Disney films, maar totaal niet de charme hebben van liedjes in de oude Disney films. Werkelijk bagger. Verder een plot dat vol zit met clichés en waar de moralistische lessen helaas niet achterwege blijven. Verder een hoop eendimensionale personages, al was rendier Sven soms nog wel vermakelijk.

Jammer, er had veel meer in gezeten. De 2,5* gaan dan ook met name naar de animatie.

Ik had hier toch wat andere verwachtingen bij; dat het meer "juicy" zou zijn. Zeker is er veel seks, maar weinig opbouw daar naar toe waardoor het maar weinig opwindend is, zelfs in de periode dat het allemaal leuk is voor de hoofdpersone. Het is verder een degelijk drama over het verleggen van grenzen, wat meer dan degelijk gefilmd is. Maar ik vind het lastig me te identificeren met de hoofdpersone, waardoor het allemaal wat minder aanspreekt. Ik heb al meer films gezien over het verleggen van grenzen, het verrast me nauwelijks. 2*.

Pas de derde To die ik zie. The Sparrow vond ik fantastisch, Mad Detective iets minder, maar nog steeds goed. Toch apart dat ik dan pas drie jaar later de derde volgt.

Misschien dat de vierde ook weer een tijd op zich laat wachten, want Vengeance vond ik toch een film met duidelijke minpunten. Met name de sfeer vond ik niet altijd even sterk, het wordt op een gegeven moment voor mijn gevoel nogal melodramatisch naarmate hij verder aftakelt, culminerend in een bidscène waar mijn tenen zich nogal kromden. Ook had ik soms moeite met het acteerwerk. Engels is duidelijk niet ieders moedertaal, en het voelt te vaak aan alsof teksten worden opgezegd.

Toch zeker ook genoeg positieve punten. Over het algemeen sfeervolle muziek en ook de beelden zijn zeer verzorgd, met name in het begin. Prachtig vond ik de scene met de fiets die voortgeschoten werd, maar ook de scene in de tunnel waar hij de mannen voor het eerst treft was prachtig wat betreft camerahoek, haperende belichting, en positie en houding van de mannen. Ook aardig was de scene met de blokken oud papier, en de parapluscene die me deed denken aan een soortgelijke scene in The Sparrow die ik me overigens wel als poëtischer dan deze herinner. Tenslotte maakt de standoff aan het einde veel goed van het melodrama daarvoor.

Wisselend dus, maar zeker 3,5* waard.

Een wisselend filmpje. Enerzijds een paar leuke vondsten, zoals de "ironflakes" in melk, de houding ter verdediging, de dialogen over de lichaamsdelen die gebruikt zijn, maar anderzijds heeft ook deze Miike last van een manco dat zijn films vaker teistert: het tempo is soms laag, en er zijn hele stukken die een stuk minder interessant zijn. En ook hier waren de speciale effecten niet bepaald geweldig.

Verder vond ik de hoofdpersoon ook niet erg boeiend, het Jerommeke effect dreigt een beetje.

Ik vraag me trouwens af of de naam van het hoofdpersonage, Hagane, bewust is gekozen. Het lijkt me van wel De anime serie Fullmetal Alchemist heet in het Japans Hagane no Renkinjutsushi , waarbij Hagane volgens mij Fullmetal betekent. Maar dat terzijde.

Al met al aardig om eens gezien te hebben, maar niet iets dat in de buurt komt van Gozu of Visitor Q, waar het niveau wat humor en ziekheid toch stukken hoger ligt. 2,5*.

Herzien. Ik begrijp eerlijk gezegd niet helemaal waarom deze film zo goed scoort hier, maar omgekeerd zal er vast ook de nodige onbegrip over mijn waardering zijn.

Eerste punt wat me niet overtuigd is de structuur waarbij de film in twee flink verschillende delen valt. Het eerste deel vond ik de eerste kijkbeurt jaren geleden wel leuk. Ik kan er nu niet zoveel meer mee. De drill instructor heeft een rijk vocabulaire om rekruten af te zeiken, maar op een gegeven moment heb je z'n shtick wel door en wordt het vervelend. Maar van dit deel snap ik tenminste nog een beetje de aantrekkingskracht.

Het tweede deel in Vietnam daarentegen vond ik de eerste keer al niet veel aan. Standaard oorlogsscènes, maar in tegenstelling tot andere films zoals Platoon, die ik overigens ook niet geweldig vind, voelt het allemaal vrij afstandelijk aan, waardoor heb ik totaal geen binding met de karakters. Gevolg: het voelt leeg aan en komt saai over. Ik krijg niet echt vat op wat er in het hoofd van het hoofdpersonage, Joker, omgaat en tot overmaat van ramp vind hem ook nog eens behoorlijk irritant met z'n cynische grapjes.

De keuze van nummers in de soundtrack voelt ook vreemd aan, soms wordt er vanuit het niets een nummer opgezet, wat ook nog eens behoorlijk random aanvoelt. Visueel is het enige dat me opviel dat het stijlmiddel van de slow motion vaak ingezet wordt om nadruk te geven op een gebeurtenis en dat werkt op een gegeven moment ook niet meer. Jammer, want de scène waarin de sluipschutter, die ineens een meisje blijkt te zijn, geëlimineerd wordt had op zichzelf zeker iets.

Helaas niet aan mij besteed. 1*.

Aardig. Met name Bongo beviel me. Ik meen me dat ik hem ooit ergens eerder ben tegengekomen, maar net als avdj heb ik eerder het idee dat ik een stripversie in de Donald Duck heb gelezen. Kort samengevat was het een vermakelijk verhaaltje, aardig geanimeerd, waarbij de achtergronden minder simpel waren dan in andere Disney verzamelaars uit die tijd zoals Make Mine Music. En ten slotte waren de liedjes voor een keer ook niet onaardig.

De Disney versie van Jaap en de bonenstaak kende ik zeker nog niet. De figuren Mickey, Donald en Goofy hebben een nostalgische waarde voor mij, maar ik herinner me filmpjes met hen voornamelijk als teveel slapstick. Dat valt hier relatief mee. Ook dit verhaaltje is aardig geanimeerd, en met name de scène waarin de bonenstaak groeit is muzikaal interessant. Allereerst vanwege de interactie met het beeld, maar eigenlijk vond ik het an sich ook gewoon mooie muziek. Verder is het opvallend dat Donald en Goofy een melodie uit een opera zingen als ze denken dat er eten op tafel komt, en die melodie heb ik eerder gehoord in Dead Leaves. En ook daar vroeg ik me af uit welke opera dat oorspronkelijk komt. Hopelijk kom ik er ooit achter.

Het life-action gedeelte tussendoor had van mij niet gehoeven, maar duurt gelukkig relatief kort. Al met al dus twee aardige filmpjes, die allebei zeker 2,5* waard zijn. De eerste misschien iets meer dan de laatste, maar het ontloopt elkaar niet veel. 2,5* dus.

Er wordt hier in de comments veel gerefereerd aan Les Intouchables, wat begrijpelijk is. Ik moest vooral aan een andere film denken die ik eerder heb gezien, het Nederlandse Adios Amigos, die op zijn beurt een volledige remake van het Vlaamse Hasta la Vista schijnt te zijn, maar die heb ik niet gezien.

Deze film is toch anders, braver. Niet eens zoveel meer Amerikaans vanwege het sarcasme van de twee hoofdpersonen wat in mijn ogen wat minder karakteristiek is voor Amerikaanse komedie, maar wat wel de sfeer zet en de film vermakelijk maakt. Dat en de scène met de koe met daarin closeups van de koe en de gezichten van de hoofdrolspelers.

Maar verder is de film erg clichématig. Je kan alles wel uittekenen natuurlijk is er een catharsis met het staande plassen, natuurlijk vindt het karakter van Roberts liefde in de vorm van Gomez, natuurlijk zal de zwangere vrouw bevallen tijdens de road trip, natuurlijk overwint het karakter van Rudd zijn trauma. Het doet toch wel afbreuk. Uiteindelijk komt deze film, net als Adios Amigos op 2* uit.

Aardig. Momenteel bezig de serie te bekijken, en nu dus bij de films aanbeland. De charme van de serie is een beetje eenzelfde soort charme als The Hitchhiker's Guide to the Galaxy: science fiction met een hele dikke vette knipoog. Dit werkt soms goed, soms wat minder. The Farnsworth Parabox over de doos met daarin een parallel universum is tot nu toe mijn favoriete aflevering.

De film ziet er wat mooier uit dan de gemiddelde aflevering, al zit het grootste verschil hem met name in de beeldratio die nu breedbeeld is. Qua animatie dus niet echt briljant; en net als de serie moet de film het met name hebben van een onzinnig (maar doordacht) plot en van de personages.

Het plot gaat inderdaad vele kanten op, en het kan inderdaad allemaal wat korter; er zitten wat momentjes die het wat zwaarmoediger maken dan de meeste afleveringen, maar toch vond ik het vele tijdreizen erg vermakelijk, waarbij alles bijna helemaal klopt, en toch op het einde even flink de draak gestoken wordt met het hele tijdreisconcept. En verder natuurlijk wat details die ingevuld worden zoals de vernietiging van New York.

Het haalt niet het niveau van de beste afleveringen, maar is wel wat beter dan de gemiddelde aflevering. Vermakelijk dus, maar voor een film verwacht ik iets meer dan dat. 3*.

Aardig. Wat mij betreft op het niveau van de serie. Geen drama dit keer, gewoon veel onverwachte plotwisselingen (zoals wel vaker in Futurama) met veel absurde verwijzingen naar (met name) Lord of the Rings, maar ook Star Wars. En natuurlijk ook One Flew Over the Cuckoo's Nest, al kwam de kliniek voor geesteszieke robots al eerder voor in een aflevering.

Verder worden hier ook weer wat details binnen het Futurama universum ingevuld, zoals de herkomst van (één van) de zonen van Mom, maar ook over de achtergrond van Nibbler.

Enige punt van kritiek is dat dit aanvoelt als een erg lange episode. Dat deed de vorige film ook, maar dan met een zwakker plot; hier daarentegen blijft het de hele film op hetzelfde niveau, maar er wordt niet een hoger niveau gehaald dan in de serie, en dat verwacht ik toch wel een beetje van een film. 2,5*.

Een vrij korte mening in dezelfde lijn als bij de andere Futurama films: aardig, maar weinig toegevoegde waarde ten opzichte van de serie. Zeker deze film voelde aan als een lange aflevering in plaats van een echte film, meer nog dan de andere films omdat er in deze film geen verdere details omtrent het Futurama universum ingevuld worden. Het blijft vermakelijk, daar niet van, maar toch. Van een speelfilm verwacht ik toch iets meer. 2,5*.

Deze film is toch een stuk minder dan de vorige. Kwaliteit van de beelden is hetzelfde, maar het plot is gewoon te mager voor de lengte van een film. Maar ook gecomprimeerd tot de lengte van een aflevering zou een mindere aflevering opleveren. Het hele romantische plot met de alien is gewoon te flauw. Verder ook hier wat meer drama dan in de gemiddelde aflevering, maar waar dat bij de vorige film wel werkte, werkte het hier juist tegen. 1,5*.