Meningen

Na Onibaba en Kuroneko dan toch de eerste tegenvaller van Shindo.

Het eerste wat opvalt is dat deze film visueel een stuk minder is. Veel minder mooie contrasten, op een paar aardige shots met tegenlicht na. Hoogtepunt is het licht van een ondergaande zon dat als een streep in het water weerspiegeld wordt, waarna er een bootje door die streep vaart. Jammer genoeg niet meer van dit soort momenten.

Dat er niet gesproken wordt, is het tweede wat opvalt. Niets mis mee, in veel films van Kim Ki-duk wordt er ook nauwelijks gesproken, en de meeste van zijn films kan ik zeer waarderen. Wat dat betreft lijkt me het aannemelijk dat deze film van invloed op zijn werk is, maar vooral om het feit dat hij ook een film over een eiland (The Isle) en een film met een cyclisch tijdsverloop (Spring, Summer, Fall, Winter, ... and Spring) heeft gemaakt.

Het ontbreken van dialogen hoeft dus zeker niet negatief te zijn, en is in sommige gevallen zelfs positief. Wel moet er genoeg ter compensatie zijn, wat op visueel vlak kan liggen, of qua inhoud. En daar wringt het schoentje een beetje. Ik heb het gevoel dat ik begrijp wat Shindo met deze film wilt zeggen, maar echt veel interactie tussen de karakters is er niet, en in het algemeen is het allemaal erg minimalistisch qua narratief. Het is allemaal te droog om echt poëtisch te worden.

Het irrigeren van plantjes begint ook op een bepaald moment te vervelen, al moet ik zeggen dat ik na een dramatische gebeurtenis zoals in de film ook niets anders zou weten te doen met mijn leven dan planten water te geven. Je moet toch door, en ergens zorg je zo ook voor leven. Door sommigen wordt een link met Zen gelegd, en dat kan ik ook best volgen voor zover ik het juist begrepen heb dat routine een belangrijke rol in Zen speelt, en dat Zenmeditatie voor een groot gedeelte bestaat uit het overwinnen van verveling. Alleen kijk ik liever geen films ter beoefening van Zenmeditatie.

De soundtrack mag nog genoemd worden. Mooi, maar net als het planten bewateren, was de muziek ook nogal repetitief. Een rode draad die door deze film loopt. Misschien dat ik het allemaal beter kan waarderen als ik hem over een aantal jaar nog eens zie, wat ik ondanks een vrij lage waardering niet uitsluit. 2*.

Gekeken omdat het gisteren de "verjaardag" van de bom op Hiroshima was. Toch gemengde gevoelens. De veel genoemde en geroemde scene waarin de bom ontploft komt zeker keihard aan (die ogen die uit de oogkassen smelten!!) en is een uniek stukje animatie. Inderdaad, hoe zou je dit realistisch kunnen doen in een life-action film? Verder confronteert de film je op zeer directe wijze met de directe gevolgen van de bom, wat ook zeker z'n impact op me had.

Ik kan echter niet zoals Baggerman zeggen dat de positieve nootjes mij zo bevielen. Voor mij voelde het meer aan als een dissonant, en dat heeft ook met de uitwerking te maken. Met name de muziek, die dan wel erg geforceerd blij was, stoorde dan flink. Verder heeft men gekozen voor een documentaire-achtige structuur om maar zo compleet mogelijk de gevolgen van de bom te laten zien. Ik weet niet of dat me zo beviel. Het vallen van de bom wordt aangekondigd door de voice-over, waarbij ik me dan afvraag of de impact niet veel groter zou zijn als men alleen de familie had gevolgd waarbij het vallen van de bom meer onverwacht was geweest. Ik krijg dan het gevoel dat de wens om de impact zo compleet mogelijk te laten zien ten koste gaat van het drama.

Verder is er technisch een hoop mis. De animatie is soms bijzonder matig, de voice-acting van de kinderen is behoorlijk irritant (er lijkt alleen geschreeuwd te kunnen worden) en wat helemaal verbaasd is dat de lip sync helemaal niet in orde is. Raar als je lippen ziet bewegen terwijl je niets hoort of andersom. En ja, ik heb gewoon de Japanse versie gezien.

Bijzonder dat er hier een animatiefilm over is gemaakt, de film heeft zeker z'n impact, maar het onderwerp verdient wat mij betreft een betere film, zowel qua drama als in technisch opzicht. 2,5*.

Vorig jaar ben ik begonnen met het chronologisch bekijken van de films van Kim Ki-duk. Aangezien hij de films die ik niet eerder had gezien vooral in het begin van zijn carrière heeft gemaakt, was het haast onvermijdelijk dat ik tegen een motivatiedip aanliep. Ruim een jaar later had ik er in ieder geval weer zin in, met name vanwege het volgen van een meditatiecursus die als voornaamste resultaat leek te hebben dat ik spontaan weer zin kreeg om Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring eens te bekijken. In mijn chronologisch programma moest ik eerst deze film kijken, waar ik toch ook wel zin in had, al is het maar omdat ik Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring misschien ook wel met collega's wil kijken, en door drukte zal dat nog eventjes duren. En ook leuk, The Coast Guard was de laatste film van Kim Ki-duk die ik nog niet had gezien (waarbij ik gemakshalve het bestaan van de nieuwste films, die nog niet algemeen beschikbaar zijn, glashard ontken).

Een lange inleiding, over de film zelf kan ik melden dat ik het behoorlijk intrigerend vond, maar ook onevenwichtig. De manier waarop de jongen wordt afgeschoten kwam haast komisch op mij over, zoveel geweld kwam erbij kijken. Vervolgens draaien de overlevende en dader op zo'n manier door dat ik me afvraag of het wel realistisch is. Kan wellicht, ik ben geen psychiater, maar overtuigd ben ik niet bepaald. De verdere toon van de film is wel behoorlijk serieus, en dan gaat toch het schoentje een beetje wringen.

Neemt niet weg dat het behoorlijk boeiend was, het is sowieso vaak interessant als mensen doordraaien. Beelden waren een beetje wisselvallig, soms erg mooi (inderdaad, de palen in het water-scene!) soms ook behoorlijk nietszeggend. Muziek vond ik over het algemeen niet bijster sterk, en soms kon je er al aan horen waar het met het verhaal naar toe zou gaan. Jammer.

Niet onverdeeld positief, maar wel de moeite waard om gezien te hebben. De rest van de films die op het Kim Ki-duk programma staan heb ik dus al wel eerder gezien, en die bevielen toen over het algemeen erg goed. Het zuur lijkt dus achter de rug te zijn, waarbij opgemerkt mag worden dat deze film zeker niet al te zuur was. 3*.

Een wat mindere Plympton. Jazeker, een aparte film waarin de rare gebeurtenissen elkaar opvolgen, maar naar mijn smaak zijn andere films van hem absurder en fantasierijker. Ik mis een beetje het wtf-gevoel wat die andere films me stukken meer gaven. Dit voelt toch wat meer rechttoe-rechtaan aan. Ondanks dat het maar een kort filmpje was, kwam toch een beetje de verveling opzetten tegen het einde. Niettemin een paar mooie momenten, met name de scènes met de kip. 2*.

De tweede film in een trilogie die zich gedeeltelijk afspeelt rondom de Kasosan schrijn in de Tochigi prefectuur. De segmenten zijn onafhankelijk van elkaar te zien, maar toch zou ik aanraden om de hele trilogie, die verder uit Wolf's Calling en Go Seppuku Yourselves bestaat te kijken, want er lijkt sprake te zijn van een verbindend concept, al is het lastig precies uit te leggen wat dat concept is. Voornamelijk een bepaald soort atmosfeer.

Dit segment is langste van de drie, heeft dialogen en een soort van plot, maar waar het werkelijk om gaat, is mij onduidelijk. Er wordt over een epidemie gesproken, wat suggereert dat de film door de Covid pandemie geïnspireerd is. Sommige gedeelten van de film werken beter dan andere delen, met name als er muziek klinkt. Hier geen traditionele instrumenten, maar meer de punkmuziek die vaker sterk gebruikt wordt in Toyoda films. Soms fraaie beelden, met name de sneeuw geschoten in zwart/wit aan het begin. Maar andere momenten, die wat meer plotgedreven zijn, werken wat minder voor me, waardoor deze film het ondanks het plot (of misschien juist door het plot) het minder doet dan het eerste segment in de trilogie, Wolf's Calling, terwijl het laatste deel, Go Seppuku Yourselves een wat coherenter plot heeft. Net als in de andere segmenten ook hier nog een korte scène na de eindcredits. 3,5*.

Nooit gespeeld, want ik ben geen gamer, maar dit stond al een eeuwigheid in mijn kijklijst, dus nu eindelijk gezien. Allemaal wisselende stijlen en ook van wisselende kwaliteit.

In het eerste filmpje (bestaande uit twee delen), Origins, wordt het universum waarin alle volgende filmpjes plaatsvinden geschetst. Het ziet er allemaal aardig geanimeerd uit en die setting weet ook wel te boeien. 3,5*.

Het tweede filmpje, The Dual is duidelijk het beste. Een waterverf-achtige animatie en ook een setting die historisch aandoet. Interessant is dat het hier over het verleden van het rivaliserende alienras, The Covenant, lijkt te gaan. Of misschien toch het heden, omdat de zwaarden die gehanteerd worden ook in de strijd tegen de mensen gebruikt worden. Met name de stijl maakt dit filmpje de moeite waard. 4*.

Jammer dat we hiermee al meteen het hoogtepunt hebben gehad, want het volgende filmpje, Homecoming is een stuk minder. Stijl is de standaard die je in menig populaire serie terugvindt, en het verhaal weet een standaard oorlogssituatie niet te overstijgen. 1,5*.

Odd One Out is duidelijk de komische noot in het geheel. Ik vond het eerder behoorlijk flauwtjes en de gevechtscènes doen nare herinneringen aan Dragon Ball Z opkomen, zij het dat het beter geanimeerd is. 1*.

Prototype is dan weer wat beter, maar ook hier speelt hetzelfde euvel op als bij de meeste andere filmpjes: er wordt een oorlogssituatie geschetst, maar je mist de context eromheen behalve dat het om knokken met aliens gaat. Een poging tot het tonen van wat diepte van de menselijke ziel, maar het is allemaal te kort en te oppervlakkig om echt indruk te maken. 3*.

The Babysitter is weer een tikkeltje minder, ziet er ook wat meer standaard anime uit (doch niet met die belachelijke grote ogen in Homecoming). Hier speelt de bijzonder matige Amerikaanse dub ook op. Alle andere filmpjes hebben hier ook last van, maar hier lijkt het het meest irritant te zijn. 2,5*.

Tenslotte The Package wat 3D computer geanimeerd is. Daar ben ik normaal al niet zo'n fan van, maar hier ziet het er echt heel erg beroerd uit. Ik heb een aantal andere pogingen gezien Final Fantasy bijvoorbeeld, waar je kan zien dat er tenminste veel moeite en computerkracht ingestoken is, maar dit ziet er uit als ... computerspel. Niet om aan te gluren. 0,5*.

Zeker naar het einde toe ging de vermoeidheid ook een rol spelen. Al met al niet geweldig, ongeacht of je het eerste filmpje nu als één of als twee filmpjes (met dezelfde score) rekent kom ik gemiddeld uit op 2,5* en dat is ook mijn gevoel bij het hele project. Eén uitschieter, een aantal redelijke filmpjes, maar ook een paar bijzonder matige filmpjes.

Aardig, maar ik had er wat meer van verwacht gezien de studio en de regisseurs.

Ik vond het concept eerlijk gezegd niet heel erg uniek, want in mijn ogen is dit gewoon een uitwerkingen van een Brave New World-achtige wereld. De titel Brave New World wordt zelfs aangehaald in de film. Zeker niet één op één vergelijkbaar, maar het heeft er toch meer dan iets van weg. In ieder geval veel filosofie; ik moest ook wel een beetje aan Oshii-films als Ghost in the Shell en Patlabor denken, maar die films voelen èn origineler aan, èn sfeervoller.

Audiovisueel had ik er ook wat meer van verwacht. De soundtrack was okee, vaak best sfeervol, maar niet heel erg bijzonder. Visueel verzorgd, maar het oogt allemaal wat minimalistisch, waardoor het iets te duidelijk werd dat het één en ander uit de computer komt. Vormgeving van de kleding is verder ook niet echt mooi, het valt ook niet echt natuurlijk. Het komt allemaal steriel over, wat misschien bij het concept past, maar wat het ook moeilijk maakt om echt in de film te duiken.

Uiteindelijk kom ik niet hoger uit dan 3*. Toch een beetje jammer.

Leuk! Ruim tien jaar na de eerste Hana & Alice film uitgebracht, de actrices zijn in de tussentijd natuurlijk ouder geworden, terwijl dit een prequel betreft, dus logisch om er een animatie van te maken. En dat werkt best aardig. Het ziet er niet super gladjes afgewerkt uit, maar dat hoeft ook niet. De achtergronden zijn in ieder geval nogal aquarelachtig en dat is behoorlijk fraai.

Beide films kunnen inderdaad los van elkaar gezien worden. Het plot van deze film spreekt wat meer aan. Het is typisch Iwai, dus niet grootst, maar in kleinheid kan veel grootheid zitten. De karakters zijn redelijk extravert en adrem, een tikkeltje meer dan in de andere film, en dat maakt het prettig om naar te kijken. Interessant is dat Hana een hikikomori blijkt te zijn, een fenomeen dat ik niet herinner eerder in films tegengekomen te zijn, en dat terwijl het relatief wijdverspreid in Japan schijnt te zijn. Tenslotte is de muziek wat minder nadrukkelijk aanwezig dan in de andere film, wat voor mij een pluspunt is. 4*.

Aardige film met veel potentieel wat er toch niet helemaal uitkomt. Dat ligt grotendeels aan de muziek, die weliswaar niet volkomen kut is, maar me wel ging irriteren. Ik vind het meer passen bij een kinderfilm waarin niet gesproken wordt. Verder vond ik in het begin de montage niet zo sterk, werd soms op rare momenten geknipt.

Wat het sterke punt van deze film is, zijn de beelden. Ik vond de lichtval in veel scènes werkelijk schitterend. Het absolute hoogtepunt was voor mij het fotograferen van de ballerina's in het donker. Verder nog een aantal mooie scènes, zoals de dansscène op het einde en de scène met vader. Wat jammer is dat niet alles even boeiend was, waardoor de speelduur uiteindelijk de film ging tegenwerken. 3,5* met mogelijkheden op een halfje meer bij herziening, al vrees ik dat die er niet snel zal komen.

Bijzondere film. Ik ken weinig andere films die zowel erg gevoelig zijn alsook zoveel expliciet geweld bevatten. Al heb ik zo het idee dat ik bij Kitano meer van dat soort films kan verwachten. Maar blijft leuk om Kitano om de zoveel tijd helemaal los te zien gaan, al werd het op een gegeven moment een beetje langdradig toen hij voor de zoveelste keer iemand op zijn muil beukte.

Soms erg mooie beelden, de muziek was goed, maar met name was de montage bijzonder. Hoewel het einde zoals het hier werd gepresenteerd achteraf gezien bijna onvermijdelijk was, was ik toch een beetje verrast. Het maakte de impact alleen maar groter.

Vervolg op de serie Monogatari Series: Second Season, te vinden op TV meter. Qua chronologie binnen het hele Monogatari universum lijkt dit de laatste verhaallijn te zijn. Het is aan te raden om eerst de andere Monogatari series gezien te hebben, met name Bakemonogatari waar de hoofdpersone Kanbaru inclusief haar voorgeschiedenis die relevant is voor deze miniserie geïntroduceerd wordt.

Verder is dit een een wat afwijkend product uit de Monogatari reeks. De stijl is wel hetzelfde, dus zoals gebruikelijk veel vreemde dialogen met abstracte achtergronden, maar wat afwijkend is, is dat de hoofdpersoon Araragi uit de andere series hier slechts een kleine bijrol heeft, waardoor het allemaal wat serieuzer is en er veel minder seksuele spanning heerst. Ik vind dat persoonlijk niet heel erg.

Afgezien van de eerste aflevering, die wat tegenvalt, is dit ook een wat sfeervoller deel uit de reeks met als hoogtepunt de derde episode waar gedurende een lange dialoog basketballen in de lucht hangen. Om die reden voelt dit deel aan als wat beter dan de gemiddelde Monogatari reeks. 3,5*.

Een flinke tegenvaller. De eerste film vond ik erg leuk en ik had al begrepen dat deze film dezelfde blauwdruk als het eerste deel zou volgen: een feest voorafgaand aan een huwelijk waarbij de één van de betrokkenen zoek raakt, en de anderen zich zo klem gezopen blijken te hebben dat ze niets meer herinneren de volgende dag, waarna men op zoek gaat naar hun kameraad, daarbij in veel bizarre situaties terecht komend waaruit blijkt dat de vorige nacht ook bizar was. Louter de setting en de persoon die vermist raakt zijn anders. Dat deze film dezelfde blauwdruk zou volgen leek mij geen probleem zolang het maar grappig is en ik maar lang genoeg zou wachten tussen de beide delen.

Voor mijn gevoel heb ik ook genoeg gewacht, maar de humor valt gewoon vies tegen. Het eerste deel wist te verrassen met bizarre plotwendingen, en zulke verrassingen zouden ook mogelijk moeten zijn in dit tweede deel, zelfs als men in grote lijnen de blauwdruk van de eerste film volgt. Verder vallen met name de karakters van Cooper en Galifianakis, die in het vorige deel respectievelijk cooler en stompzinniger waren. Het gevolg is een film die wel erg flauw is. En dan gaat ineens ook het gebrek aan originaliteit door het volgen van de blauwdruk tellen. 0,5*.

Een film met veel platte humor, maar die door een vlot tempo, bizarre personages en de nodige verrassingen toch erg weet te vermaken. Ik wil graag verrast worden en aan die behoefte wist de film zeker te voldoen. Zoals met de tijger, de baby, de politieauto. Geen verrassingen van het niveau Tarantino waarbij je in slaap gesust wordt en ineens het stuur omgegooid wordt, maar wel een bepaald soort randomness die goed weet te werken omdat elk element uiteindelijk in het verhaal blijkt te passen.

Verder een aardige collectie personages, te beginnen met de hoofdpersonen, die allemaal anders zijn maar wel elk een onmisbaar ingrediënt voor de cocktail van chaos die ze achterlaten vormen: een voorzichtig iemand die uiteindelijk het meest uit de band schiet, iemand die compleet geen fuck geeft en een complete idioot. En verder een paar over the top bijfiguren waarvan Mike Tyson natuurlijk de meest prominente is. Ik had verder niet verwacht dat we de foto's zouden zien bij de eindcredits, maar die maken het verder helemaal af.

Bij sommigen slaat dit kennelijk helemaal niet aan, een reactie die ik zelf ook heb bij menig populaire film. Maar voor mij blijkbaar dus meer dan geslaagd: 4*.

Een film die in veel opzichten minder is dan de voorganger. Uitzondering is de cinematografie, die is duidelijk minder droog en zeker Florence is best sfeervol in beeld gebracht. Maar voor de rest valt het tegen. Ik schrok al toen ik tijdens de openingscredits de naam Hans Zimmer voorbij zag komen. Wat mij betreft geven ze die man een beroepsverbod. Bombastisch is het dit keer niet, maar wel constant dreinend, wat bijzonder sfeerverstorend werkte.

Maar ook de personages en de structuur vallen tegen. Van verdere karakterverdieping is weinig sprake. De gevaarlijke genialiteit van het personage Lecter komt hier veel minder tot uiting. Verder is één van de krachten van The Silence of the Lambs dat Lecter onder de huid van het personage Sterling kruipt. Ook heerst er daar de hele tijd een bronstig sfeertje rondom Sterling, en dat bepaalde allemaal in sterke mate de sfeer van die film. Hier ontbreken dat soort spanningen toch grotendeels. Het personage Sterling komt over als een justice-robot. Terecht dat Foster de rol heeft laten lopen. Moore doet haar best, maar kan van niets ook niet veel maken.

Verder weer een tegenvaller van Scott. Black Hawk Dawn en misschien Prometheus wil ik nog wel eens zien, maar voor de rest laat ik hem denk ik maar links liggen voortaan. 1,5*.

Overbodig, maar toch wel vermakelijk. Overbodig, want de achtergrond van een geweldig personage is vaak een beetje teleurstellend. Het grootste manco in deze film is verder het ontbreken van Hopkins, wat natuurlijk wel onvermijdelijk is, want het gaat over de jeugd van zijn karakter. Ulliel doet het verder verdienstelijk, maar mist gewoon Hopkins charisma. Opmerkelijk verder om Gong Li in deze film aan te treffen. Ik had verder niet verwacht dat haar Engels zo goed zou zijn. Maar ook apart dat ze een Japanse speelt. Genoeg Amerikanen die andere nationaliteiten spelen, maar in het geval van een Chinese die een Japanse speelt voelt het toch vreemd aan.

De film is verder degelijk gemaakt met af en toe prettig geweld, maar ook weer niet zo luguber als in sommige andere Hannibal films. 2*.

Geen fan van kerstfilms, maar deze was wel aardig. Ik ken niet veel films waarin het om de lesbische liefde draait, en dat wordt geïntegreerd met een coming out verhaal dat me erg plausibel lijkt in de VS. Hoofdpersone gaat dus kerst vieren bij de familie van haar geliefde, die niet uit de kast is en wiens vader burgemeester worden wil. Het wordt nergens genoemd, maar het is duidelijk dat de ouders van de geliefde republikeins zijn. Hoe conservatief de familie is, wat belangrijker is dat de familie vooral ongemakkelijk is, en dat zorgt voor menig ongemakkelijke en best wel grappige scènes.

Het is soms een beetje uit balans, want is het nu een drama of een komedie (het mengt hier niet altijd even goed in deze film), wat zich ook uit in de typische homofiele sidekick die voor komische momenten moet zorgen, maar uiteindelijk een behoorlijk indrukwekkende monoloog voert. Ook de rol van Plaza die ik verder alleen van Dirty Grandpa en grappige momenten in de media ken is verrassend diep.

Uiteindelijk veel drama, maar alles komt natuurlijk goed aan het einde op een manier die wellicht iets te zoetsappig en makkelijk is. Ik weet dus niet of de film helemaal geslaagd is, maar het was in ieder geval interessant. 2,5*.

Al een tijdje stond deze film op mijn radar, maar vandaag maar eens opgezet na gisteren een tip van een vriend van een vriend gekregen te hebben. Beide heren vertrouw ik wat slechte smaak betreft blindelings en dat is een aanbeveling.

Na afloop geen teleurstelling: Happiness brengt het begrip "ongemakkelijkheid" naar een nieuw niveau. Natuurlijk zijn er zwartere films, natuurlijk zijn er perversere films, maar hier voelen de personages ondanks enkele sociale deficiënties (met name de Dwight Schrute look-a-like) behoorlijk echt aan, waardoor de film niet uit hoeft de blinken op die twee vlakken om toch na afloop een even sterk gevoel over te houden. De sociaal ongemakkelijke momenten in de film zijn talrijk en zorgen voor de nodige zwarte humor. Toch ook ontroering, met name het laatste gesprek tussen vader en zoon, waarna de film toch nog eindigt in een soort van happy ending...

Audiovisueel vond ik het echter maar matig, waardoor de film toch blijft steken op 3,5*. Ook omdat ik een verbetering verwacht (of hoop) bij Solondz' nieuwere films, waarvan ik op grond van enkele recensies hier heb begrepen dat die wat script betreft minstens zo sterk zijn.

Gezien het twintig jaar geleden is dat Harrison overleden is, was het passend om deze film vandaag te kijken, al was deze planning eerder toevallig. Ik had al besloten de film te gaan kijken toen ik erachter kwam dat het z'n sterfdag was. Ironisch overigens dat meerdere keren in de film een personage zich voorneemt om Lennon te vermoorden.

Ik ben best een grote Beatles fan, maar dit is helaas niet veel soeps. Het helpt natuurlijk niet dat de periode waarin deze film gemaakt werd niet mijn favoriete Beatles periode is, al is de muziek nog steeds veel beter dan dat van de gemiddelde film. Maar echt filmmuziek is het niet en wil ik het horen, kan ik ook wel de plaat opzetten.

Als film schiet dit in ieder geval zwaar tekort. Het moet grappig overkomen, maar dat doet het niet zo ontzettend flauw het is. Het plot is nagenoeg leeg, en de liedjes vullen een groot gedeelte van de tijd, waarbij de lipsynching zelfs behoorlijk slecht is. Tenslotte zijn de beelden ook vrij waardeloos. Lelijk zwart/wit, niets meer dan simpel registreren.

Helaas is er weinig dat de film kan redden. 0,5*.

Hardcore Henry. Bij die titel moest ik denken aan Henry Rollins die o.a. de zanger van de hardcoreband Black Flag was. Na het lezen van een aantal lovende berichten hier ook maar besloten naar de bioscoop te gaan. Ik kreeg zowaar een vriend mee.

Bij de openingscredits zag ik de naam Timur Bekmambetov als producer voorbijkomen, de regisseur van Abraham Lincoln: Vampire Hunter, dus dat beloofde al wat, maar het resultaat gaat nog wel eventjes flink wat verder dan wat Bekmanbetov in zijn films heeft laten zien. Het mag weinig met hardcore punk van doen te hebben, hardcore is het zeker.

Het eerste dat opvalt is natuurlijk het first person perspective. Al zullen er ongetwijfeld andere films zijn die dit ook hebben, ik ken eigenlijk geen film waar dat zo consequent toegepast wordt als hier, in ieder geval geen actiefilm. De film schijnt gebaseerd te zijn op een computerspel, en die associatie is er ook een beetje door het perspectief. Maar het voelt vooral als een flink energieke achtbaanrit aan. Het enige wat nog een beetje in de buurt komt is denk ik Crank, maar dit gaat toch even iets verder. Het zou me overigens niet verbazen als de adrenalinespuiten naar het einde toe een hommage aan die laatstgenoemde film vormen.

Veel actie, die er spectaculair uitziet door het perspectief. De beelden zijn wild, maar zonder rommelig te worden, want los van alle chaos ziet het er erg gelikt uit. Ook af en toe humoristisch, met name door de vele personages van de meer dan uitstekende Copley. Alleen de soundtrack is niet altijd even sterk; met name de gezongen nummers hadden van mij niet echt gehoeven, al was het Queen nummer wel grappig.

Allemaal flink over the top; het verhaal stelt niet veel voor. Maar wie geeft daar nou om bij zo'n film, het draait toch vooral om de adrenalinekick. Ik ben in ieder geval weer flink opgeladen, en kan er weer tegenaan. 4,5*.

Of films in een hedendaagse setting liggen Tarantino veel beter of hij is gewoon zijn mojo kwijt. In ieder geval heeft deze film net als de twee voorgangers niet de brille die het eerdere werk van Tarantino kenmerkte.

Heel veel slap geouwehoer, wat ook voorkomt in de betere Tarantino films, maar hier is het maar zelden vermakelijk. In zijn betere films wordt je toch veel meer verrast; door kleurrijke personages, of doordat hij je in slaap sust met filmclichés om vervolgens iets onverwachts te doen, maar daar is hier weinig sprake van. Het kan natuurlijk zijn dat zijn trucjes nu bekend zijn en daardoor minder werken, maar ik heb het idee dat als ik Pulp Fiction opzet, die film nog steeds veel frisser aanvoelt dan deze film.

Hoogtepuntje is de scène waarin Jacksons karakter de generaal uitdaagt, maar als dat het hoogtepunt is, valt het toch allemaal een beetje tegen. Wel een aardige rol van Jackson overigens, die de film moet dragen, want de andere acteurs en/of hun personages laten het een beetje afweten. Leigh heeft nog wel haar momenten, maar op het moment dat haar personage boos wordt, is ze toch wel erg aan het overacteren.

Verder een aantal vreemde keuzes van de regisseur. De slowmotion spraak van Jackson tegen het einde bijvoorbeeld, wat heel geforceerd aanvoelde. Verder heb ik geen probleem met voice-overs, maar je doet het of de hele film door, of helemaal niet. De wijze waarop het hier wordt gedaan doet vermoeden alsof Tarantino met een structuurprobleem kampte.

Een andere reden waarom deze film niet zo fris aanvoelt als Tarantino's betere werk is de lange speelduur, en de trage wijze waarop alles uitgespannen wordt. Dat hoort wellicht bij het genre, maar zeker dan is het juist verfrissend om je niet aan de clichés van het genre te houden. Gezegd moet worden dat het nergens echt saai wordt, maar meer dan dat is het niet. 2*.

Over deze film had ik nog geen mening geschreven, dus maar weer eens herzien. Iets positiever dan de vorige kijkbeurt iets van tien jaar geleden, toen ik nog heel erg in de ban van Spirited Away was en deze in vergelijking met die film wat vond tegenvallen. In de tussentijd heeeeel veeeeel meer anime gezien inclusief een hoop andere films van Miyazaki, waardoor Spirited Away de status van ijkpunt is kwijtgeraakt en ik wat vrijer kan kijken naar deze film.

In ieder geval een film waarin veel elementen van Miyazaki terugkeren. Het typische oude vrouwtje (nu vergezeld door een nog ouder vrouwtje), magie, de verterende interactie tussen de personages, en soms wat onlogische twisten die nu eenmaal gepaard lijken te gaan met de charme van Miyazaki films. En toch voelt het ook deze keer een beetje aan alsof het op de automatische piloot is gemaakt. Alsof hij een kaartenbak heeft met al zijn elementen, die flink geschud heeft en daar kwam deze film dan uit.

Zeker een aardige film, maar om die reden zeker niet behorend tot het beste van Miyazaki. 3,5*.

Claustrofobisch. Het is zeker in het begin erg donker, waardoor ik nauwelijks iets zie. Dit in combinatie met dat het totaal niet duidelijk is wat er gaande is, ergerde me een beetje. Na verloop van tijd ging dat over, zeker zodra de man de vrouw tegenkomt, en word ik gegrepen door de lugubere sfeer. Van het einde snap ik niet veel, ik begrijp van de reacties hierboven dat het om een allegorie gaat, dat was mij niet helemaal duidelijk.

De film snijdt denk ik een punt aan dat belangrijk is voor de Mexicaanse samenleving, waar de machocultuur een grote rol speelt, maar voor het Nederlandse perspectief is de hoofdpersoon gewoon te achterlijk voor woorden (en voor veel Mexicanen toch eigenlijk ook, denk ik).

Het is allemaal vrij overdreven (met name Aislinn Derbez is flink aan het overacteren) en de humor is makkelijk, maar eigenlijk is alles aan deze film behoorlijk voorspelbaar (inclusief de nichterige derde vriend die natuurlijk dus niet homo blijkt te zijn).

Het enige positieve is dat de film redelijk vlot kijkt. 1*.

Net als The Green Mile gebaseerd op een boek van Stephen King, en ook de film waar ik het meest aan moest denken, want ook hier is er sprake van een raamvertelling van iemand die een personage met paranormale krachten heeft meegemaakt, waarbij we maar heel weinig te zien krijgen van wie die persoon werkelijk is en waar zijn gift vandaan komt. In combinatie met een sfeer die erg gelijkaardig aanvoelde met die van The Green Mile, maakt dat voor mij het vergelijk onvermijdelijk is.

Een andere overeenkomst is wat meer arbitrair, namelijk dat ook deze film een regisseur heeft die weinig aandacht voor het visuele aspect heeft: er wordt vooral geregistreerd. Maar goed, dat soort regisseurs zijn eerder regel dan uitzondering heb ik soms het gevoel. Belangrijker zijn de verschillen. Allereerst is deze film een stuk minder melodramatisch, en bovendien een stuk korter, wat twee pluspunten zijn in mijn beleving.

Dat de film desondanks niet veel beter is dan The Green Mile, komt omdat er toch nog wel wat verdere kanttekeningen te plaatsen zijn. Hoewel het acteerwerk van de kinderen degelijk is, heb ik problemen met het script. Zo krijgen ze soms (met name de hoofdpersoon) uitspraken voor hun rekening die ik niet bij hun leeftijd vind passen zoals wanneer de hoofdpersoon door z'n moeder gevraagd wordt of hij haar kan vergeven, hij antwoordt met dat hij eraan werkt. Verder zitten de "neigingen" van de pestkop me niet geheel lekker. Niets mis met die neigingen, terwijl de film het lijkt te veroordelen en als reden voor pestgedrag te geven. Dat geeft me toch een beetje een vieze nasmaak. En tenslotte had men wat meer kunnen uitpakken qua spanning met de antagonisten.

Uiteindelijk iets beter dan The Green Mile, daarom een halfje meer dan die film. 1,5*.

Andermaal een mooie film van Arias. Het concept deed me denken aan The Bucket List, maar als ik de berichten hier lees begrijp ik dus dat het eigenlijk een remake is van een Duitse film die ouder is dan The Bucket List. Die laatste film vond ik verre van geweldig, wat een verschil dan met Heaven's Door.

Allereerst komt dat omdat deze film meer focust op de kleine dingen die het leven mooi maken. Zoals dus de oceaan zien, of gewoon lekker in een plas water stampen. Het voelt daardoor allemaal wat minder oppervlakkig aan. Maar ook de interactie tussen de hoofdpersonen is mooi om te zien; twee tegenpolen (net als in Tekkonkinkreet) die naar elkaar toe groeien. Wel moet gezegd worden dat ik Fukuda af en toe wat minder overtuigend vond acteren, Nagase deed me af en toe aan Asano denken in zijn manier van praten, wat als een compliment beschouwd mag worden.

Audiovisueel mag deze film ook behoorlijk geslaagd genoemd worden. Af en toe voelt de camera erg vrij aan zoals in de mooie hotelkamerscène, en met name de beelden tijdens de blackouts van het personage van Nagase zijn erg fraai. Wel af en toe een beetje gritty, maar misschien ligt dat aan de rip die ik heb gekeken. Verder een bijzondere en sfeervolle soundtrack, elektronische muziek hoor je toch niet zo heel vaak in films.

Wat jammer dan van de Bob Dylan cover aan het einde die alle sfeer kapot maakt. Niet het enige minpuntje, de film had toch ook af en toe wat mindere interessante momenten als andere personages dan het stel gevolgd worden. Daardoor blijft de film uiteindelijk op 4* steken, wat evengoed een hoge score blijft.

Na The Wayward Cloud en Good Bye, Dragon Inn mijn derde Tsai. Waar de genoemde andere films van Tsai elk een geniaal concept hadden waaruit de nodige humor geput kon worden, moet deze film het bijna volledig hebben van de emoties die uit de handelingen van de zwijgzame personages spreekt, al is de stijl hier nog steeds echt typisch Tsai waar ik eigenlijk niet helemaal weg van ben. Veel statische shots op een grauwe lelijke locatie namelijk. Ik moest daar even aan wennen, maar wat schept mijn verbazing? Tsai weet nota bene nog schoonheid tevoorschijn te toveren, daar middel van een vrije belichting. Vooral de scènes rondom de matras met de klamboe eromheen zagen er mooi uit. Wel moet gezegd worden dat andere scènes soms lichtelijk onderbelicht lijken.

Toch is deze film zeker niet geheel humorloos. De onhandige vrijage waarbij de rook de in de weg zittende mondkapjes vanwege het hoesten noodzakelijk maakt was toch wel behoorlijk hilarisch.

Het gebrek aan het geniale concept wordt hierdoor gedeeltelijk gecompenseerd, maar nog meer door de ontroering die de personages bij me opwekken, met als culminatie de laatste scène van de matras in het water waarop de hoofdpersonages liggen. Erg poëtisch.

Uiteindelijk visueel minder mooi dan andere films waarbij de emotie ook uit de handelingen van zwijgzame films gehaald moet worden (bijvoorbeeld van Kim Ki-duk en Ishikawa), maar nog altijd ruim 3,5* waard.

belchinees schreef:
Lee speelt twee rollen, dat had ik vorige keer zelfs niet door. Die geparalyseerde leek mij een andere persoon toen .

Aardig, maar ik had er meer van verwacht.

Transformerende wasberen doet allereerst een beetje apart aan, maar went al snel en het levert al snel grappige situaties op, onder andere door de fixatie op de ballen van de beestjes. De ongein gaat wel ten koste van de sfeer die andere films van Takahata kenmerkt. Toch schemert het af en toe door, zoals in de shots van de velden waar de wasberen in hun realistische vorm rondlopen, en ook de optocht heeft zeker iets. Maar op het punt van sfeer had ik toch wat grotere verwachtingen. Het opeenvolgen van meerdere mislukte plannen gaat op een gegeven moment ook vervelen, mede door de lange speelduur.

Wat erg positief is, is dat er een eco-thema wordt aangesneden zonder dat het drammerig wordt zoals in Miyazaki films als Nausicaa en Mononoke Hime,

3,5*.

Het zal een jaar geleden zijn toen ik samen met een vriend prijspuzzel, een sudoku, in het wekelijkse universiteitsblaadje aan het maken was en we er samen achterkwamen dat er niet één maar twee oplossingen was. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat we de prijs wonnen die bestond uit twee bioscoopkaartjes voor een film naar keuze. Dat werd De Helaasheid der Dingen, die behoorlijk bij ons insloeg.

De familie Strobbe schotelt ons veel smerigheid voor die tegelijkertijd komisch als dramatisch is. Ondanks de smeerlapperij is het vooral een ontzettend eerlijke film. De personages voelen levensecht aan, en het is duidelijk dat ze vooral goede bedoelingen hebben, maar de worsteling met het leven gewoon niet aankunnen. Vooral de rol van de oma wekt veel ontroering op.

Na afloop zijn we naar de kroeg gegaan, en toen we zagen dat ze daar Brugse Zot van de tap hadden, was dat natuurlijk de perfecte afsluiting van deze gratis avond.

In de tijd tussen bioscoopbezoek en de herziening vandaag heb ik het boek gelezen en ik heb de film Ex Drummer gezien, die ook een inkijkje biedt in het leven van de Marginale Vlaming. Ook deze film maakte een enorme indruk op me, met name op audiovisueel gebied, iets waar ik veel meer op ben gaan letten, maar ook qua lompheid wordt De Helaasheid flink voorbijgestreefd. Wat wel voor De Helaasheid pleit is dat de film zoveel eerlijker is. Alleen Ivan in Ex Drummer wekt in zijn simpelheid ontroering op, de andere personages echter zijn in hoge mate onsympathiek. Hoe anders in De Helaasheid der Dingen.

Het lezen van het boek was ook wel een openbaring, vooral omdat een hoop drama uit de film niet in het boek bleek voor te komen. Ook een hoop humor heeft helaas de film niet gehaald, zoals het bezoekje van de volwassen hoofdpersoon bij Franky thuis.

De verwachtingen voor de herziening waren dus wat lager gespannen en desondanks viel het nog steeds tegen. Visueel is het toch wel erg brak, regelmatig vullen achterhoofden de helft van het scherm, af en toe zwart-wit beelden zonder reden. De komische situaties vallen toch tegen bij de herziening, iets waar Ex Drummer veel beter tegen bestand was, en het drama ging me toch ook tegenstaan.

Wat wel blijft is de waardering voor de acteurs, en voor de eerlijkheid van hun personages. Daarvoor 2,5*.

Tja, toch een stuk minder met name door alle onzin die erbij gehaald wordt. Dit soort films moeten het hebben van de suspense en die werkt beter naar mate er zaken mysterieus blijven en je niet teveel over de onderliggende wereld te weten krijgt. Hier gaat dat dus mis en de verdere uitleg over de wereld achter de doos voelt vooral onzinnig aan, dus dat werkt dubbel niet. Met name hoe de cenobites aan hun einde komen is toch wel jammer

Verder zien de effecten er niet uit. Ook eigenlijk al een probleem bij het eerste deel, maar met de eerdere kritiekpunten doet dat extra zeer. Wel is de muziek net als het vorige deel erg fijn en sfeervol en zijn er een aantal coole quotes zoals "Trick us again child, and your suffering will be legendary even in Hell!" Ondanks dat blijft de film steken op de helft van het aantal sterren voor het eerste deel. 1,5* dus.

Met superheldenfilms heb ik niet veel, maar hier had ik nog enige hoop vanwege Del Toro in de regiestoel. Ik heb nu meerdere van zijn films gezien, en altijd met gave designs, vandaar.

Het moet gezegd worden, het ziet er goed uit, en ook hier een aantal coole ontwerpen, met name de nazi met het masker zag er gaaf uit. Niet alles is raak, bij dat blauwe persoon moest ik (ook door de stem) een beetje denken aan 3CPO en dat is geen compliment.

En toch werkt het niet. Superheldenfilms hebben vaak een erg dun plot, en deze film is er geen uitzondering op. Met Spider-man is er dan tenminste nog een beetje een gevoel van connectie omdat hij net als ik een nerd is, maar met Hellboy heb ik echt helemaal niets, en er wordt ook nauwelijks een poging gedaan om de kijker voor het hoofdpersonage te winnen, behalve een slappe liefdesverwikkeling. Ik kan er niets mee in ieder geval.

Vanwege de designs 2*.