Hakai no Hi (2020)

Toyoda is er weer.

Als een duivel een uit doosje. Deze film was eigenlijk bedoeld om samen te gaan met de Tokyo Olympics, maar vanwege de hele Covid uitbraak heeft de film een wat andere draai gekregen. Je zou het er eigenlijk niet aan afzien, want de hele pandemie voelt als een essentieel onderdeel van de film.

Een film die vooral leunt op sfeer, waardoor het eerste half uur een beetje aanklampen is op narratief gebied. In de tweede helft wordt een hoop duidelijk, maar uiteindelijk vond ik dat wat minder belangrijk. Toyoda's boodschap komt over, da's het belangrijkste.

Verder visueel erg lekker, de soundtrack ook écht geweldig en een paar bekende gezichten (waaronder Matsuda) zorgen ervoor dat het acteerwerk ook op niveau is. Een lekker filmpje. Ruw en ongepolijst, zoals punk cinema hoort te zijn.

4.5* en een uitgebreide review

Beetje onconventionele film die op eigen manier commentaar levert op de pandemie. Ik ben te weinig thuis in de Japanse cultuur om het echt goed te kunnen duiden, maar het intrigeert me wel en het heeft een fijne soundtrack. Openingsscene in zwart wit zou ook prima voldoen als op zichzelf staande short.

Kleine 3,5

Wat ik begrijp is dat deze samen met Wolf’s Calling en Go Seppukku yoursef (beide korte films) een serie vormt. Waarom staan die andere twee titels niet op mm?

Omdat MM echt hopeloos achterloopt mbt recente Aziatische films.

The Day of Destruction is een tip uit de koker van Onderhond, en een fijne.

Regisseur Toshiaki Toyoda verraste mij tijdens een eerdere horrorchallenge al met het sterke Monster's Club (2011) en al ken ik verder niets van deze filmmaker, die belofte wordt hier zeker ingelost. Ook hier zien we aan het begin van de film een monster geboren worden, diep in een kolenmijn, dat wacht tot hij een menselijke gastheer heeft gevonden om te ontsnappen. Maar de narratief is ondergeschikt in Toyoda's film, die primair op sfeer in lijkt te zetten. Overbodige dialoog of uitleg hoef je hier niet snel te verwachten.

Wat je wel mag verwachten is een zorgvuldig gemaakt, niet te lang durend art-horrordrama, waarbij veel zorg besteed is aan de visuele aspecten, maar vooral aan het sound design. Onderhond noemt de punk tracks tijdens de opening en closing credits, die hoewel ze qua sfeer goed passen, bepaald niet aansluiten bij mijn muzieksmaak. Het sounddesign daarentegen is ontzettend goed. JM was erg blij met zijn Kef LS50's, maar ik denk dat dit met fatsoenlijke headphones in het donker ook een erg tof uurtje kan zijn.

Film is altijd een audiovisuele ervaring, maar daar wordt helaas niet vaak genoeg zo goed gebruik van gemaakt als hier. Nog een keer 4* voor Toyoda.

4*

Wat minder experimenteel dan de films die je gezien hebt (in die richting zou ik The Blood of Rebirth aanraden, al is die niet echt in goeie kwaliteit te vinden), maar Blue Spring is toch wel een essentieel Japans filmpje.

De tweede film in een trilogie die zich gedeeltelijk afspeelt rondom de Kasosan schrijn in de Tochigi prefectuur. De segmenten zijn onafhankelijk van elkaar te zien, maar toch zou ik aanraden om de hele trilogie, die verder uit Wolf's Calling en Go Seppuku Yourselves bestaat te kijken, want er lijkt sprake te zijn van een verbindend concept, al is het lastig precies uit te leggen wat dat concept is. Voornamelijk een bepaald soort atmosfeer.

Dit segment is langste van de drie, heeft dialogen en een soort van plot, maar waar het werkelijk om gaat, is mij onduidelijk. Er wordt over een epidemie gesproken, wat suggereert dat de film door de Covid pandemie geïnspireerd is. Sommige gedeelten van de film werken beter dan andere delen, met name als er muziek klinkt. Hier geen traditionele instrumenten, maar meer de punkmuziek die vaker sterk gebruikt wordt in Toyoda films. Soms fraaie beelden, met name de sneeuw geschoten in zwart/wit aan het begin. Maar andere momenten, die wat meer plotgedreven zijn, werken wat minder voor me, waardoor deze film het ondanks het plot (of misschien juist door het plot) het minder doet dan het eerste segment in de trilogie, Wolf's Calling, terwijl het laatste deel, Go Seppuku Yourselves een wat coherenter plot heeft. Net als in de andere segmenten ook hier nog een korte scène na de eindcredits. 3,5*.

Best tof dit. Ik moest hier zeker wel even aan wennen gezien het toch wat onconventionele verhaal, maar het intrigeert het uur lang wél. Er hangt een fijne mysterieuze sfeer, maar het hoogtepunt van de film is toch wel audiovisueel. De beelden zien er fraai uit, maar ook qua muziek en geluid is dit tot in de puntjes verzorgd. Met wat dikke Japanse noisy screamo bij zowel de intro als de outro, maar ook daartussenin en de tinnitus-opwekkende beginscene in fraai zwartwit past het geluid goed bij de film. Zeker benieuwd naar meer werk van deze man.

Sinds zijn gevangenisstraf is Toyoda alleen maar verder van mainstream cinema afgedreven. Uit verschillende van zijn films spreekt een verlangen daar een wedergeboorte. Met de hele mensheid opnieuw beginnen. De fouten van alles op aarde wegwassen. Opvallend dat deze film al gepland was voor de pandemie want de film staat bol van de verwijzingen ernaar.

Het begin is echt fantastisch, zeker inclusief het geluidsbeeld. Daarna is de film wisselvalliger. Voelbaar erg persoonlijk. Wederom een bijzondere soundtrack die de film dusdanig ondersteunt dat scenes zonder minder goed zijn. Maar al met al erg intrigerend en veel beter weer dan zijn nieuwste die in Rotterdam te zien was. Ik hou het erop dat het eenmalige uitglijer was.