Hae Anseon (2002)

Bij wijlen erg indrukwekkende film.

Vooral het middenstuk, meestal het kritiek punt in een film, is zeer goed. Prachtige shots en mooie vertolking doen een sterk uitgangspunt alle eer aan.

Jammer een beetje dat net voor het einde (pak en beet het laatste kwartier, hoewel het echte einde dan weer wel goed is) het script wat ontaard in een te simpel ramboverhaaltje.

Ki-duk levert weer een sterk stukje cinema af, dat lange tijd makkelijk de 4* leek te halen, jammer genoeg is het einde net te banaal om ook 4* te geven. Ik hou het wel op 3.5*, maar het begin en zeker het midden zijn meer waard. Kleine aanrader.

Duidelijk de minste ki-duk tot nu toe.

Visueel soms uitstekend, met name de scénes met het meisje, fantastisch ondersteund door de práchtig muziek. Maar vaak was het allemaal niet echt boeiend, het einde vond ik matig, en op rambo tafrelen zit ik ook niet echt te wachten in een ki-duk film.

Door de mooie beelden en fantastische muziek kan ik hier nog net 3* van maken.

Kim's films met teveel melodrama en oorlog pakken niet zo gelukkig uit (zie Address Unknown). En dat maakt de film ongenuanceerd en plat.

Zijn kleine drama's met geloofwaardiger mensen van vlees en bloed zijn mij een stuk liever. Ik heb de DVD gekocht, om dat ik deze Kim film toch wel eens nog wilde zien.

Liefhebbers?

Kun je hem niet in de pakketservice smijten of zo?

Ik ben zowaar precies op de helft met Kim Ki-Duk. 7 van de 14 films gezien nu.

Ik ben het met Mochizuki eens dat deze film een magere Kim Ki-Duk is. En dat hij vaak nogal plat is. Het probleem is ook dat Kim Ki-Duk moeite heeft met groepsdynamiek en stukken beter is in het vastleggen van interactie tussen twee personen. Deze film wordt bevolkt door een regiment aan soldaten en dat gaat hem niet goed af. Juist de kleine scenes steken erboven uit en zijn bij vlagen ook ,meteen heel erg mooi, maar eigenlijk vooral als je los van de rest van de film ziet.. Subtiliteit is ver te zoeken en tegen het einde schiet Kim Ki-Duk helemaal door. Met deze thematiek, die op zich boeiend is, had veel meer gedaan kunnen worden in een intiemere en genuanceerdere film.

Wel mooie muziek en een zeer fraaie melancholische smartlap op het einde.

Meer dan een 2.5* kan ik er niet van maken.

Ben het wel met SB eens er schort nog wel wat aan deze film, al kom ik toch wat hoger uit. Het sfeertje en de thematiek sprak me wel aan. Smartlap op het einde vond ik juist weer te makkelijk, had het liever wat donkerder zien eindigen.

krappe 3,5*

'The Coast Guard' onderscheidt zich zienderogen van zijn Amerikaanse tegenhangers, maar is er allerminst superieur aan. Het ontbreekt deze prent namelijk aan genuanceerde personages en een genuanceerde uitwerking van de thematiek (schuld en boete, en hoe ieder zijn trauma's op persoonlijke wijze verwerkt), waardoor het relatief intieme karakter meermaals wordt onderbroken door valse pathos. Bovendien ontaard 'The Coast Guard' naar het einde toe in een radicale benadering van bovengenoemde thematiek, wat maakt dat de werkelijke slotact de emoties tot een minimum beperkt.

Nipte 2.5*

Hoewel de film als geheel wat tegenviel, is de film qua sfeer en shots gelukkig bovengemiddeld. Het verhaal loopt tot het "keerpunt" moment vrij soepel, en het niveau is hoog. Maar na dat moment escaleert de boel, en verandert het verhaal in een aaneenschakeling van onwaarschijnlijkheden en ongeloofwaardigheden waar ik mij als kijker behoorlijk aan kon ergeren. De laatste paar minuten zijn vervolgens wel weer aardig, waardoor de film toch boven de middelmaat uitkomt. Maar dat Kim met deze film de plank behoorlijk heeft misgeslagen, lijkt mij vrij duidelijk.

Gewoon een prima film van Ki - duk,

Vooral op visueel gebied viel er genoeg te beleven. Prachtige shots van die rij palen in het water en van een meisje die verdwaald is in haar wereld en te nadrukkelijk op zoek gaat naar een vorm van affectie. Maar ook de relatie tussen de verstoten militair en zijn collega `s leverden fraaie momenten op. Vooral het moment waarop de verstotene ' zijn manschappen ' opdracht gaf zich op te drukken in het water.

De film loopt wat parallel aan Mendes ' Jarhead '. Daar waar de militairen in die film zich met spelletjes vermaakten doen de soldaten dit hier ook. Maar vooral vergelijkbaar omdat in beide films niet expliciet gevochten wordt tegen een externe vijand. In Coast Guard komt het gevaar van binnenuit, al lijkt lang niet iedereen zich daar lange tijd van bewust. De fase waarin Kang zijn voormalige collega `s daadwerkelijk onder vuur nam oogden wat minder omdat de actie en de spanning beiden ondermaats waren.

Wel een boeiende film met ook nog eens veel vermakelijke trainingen die dienden als straf voor het peloton vanwege hun momenten van onachtzaamheid. De muziek die werd afgespeeld klonk ook lekker. Dikke 3,5*

Een nogal wisselvallige film. Ki-Duk slaagt er in ieder geval op om deze nogal verontrustende situatie aan de kust, over te brengen aan de kijker. Een coherent verhaal heeft hij er niet van kunnen smeden. De film verandert iets te vaak van toon, waardoor Ki-Duk er emotioneel niet alles uithaalt van wat er in zit. Dan blijven er nog een aantal redelijk indrukwekkende scenes over, maar ook ik geniet meer van de films die de man later maakte. Dikke 3*.

Eigenlijk, als men eerlijk naar een film als ‘Coast Guard’ kijkt, beseft men dat dit in wezen een Amerikaanse film had moeten zijn. Bepaalde momenten lijken haast ‘Full Metal Jacket’ op zijn Aziatisch, maar dan ontdaan van dat harde, maar eerlijke Kubrick-tintje.

Het mag mij, die nog maar 3 films van Kim Ki-Duk heb gezien, in feite zelfs niet verbazen dat van het hele product een soort futloosheid afstraalt. De afloop van elke gebeurtenis staat al vast voor ze haar beloop neemt, en de personages nemen daar bij voorbaat al een soort vrede mee. (Die Boeddhisten toch... ) De typische thema’s (waanzin + schuldvraag rond de dood van een geliefde) keren terug, wat een makke film oplvert zonder interessante perspectieven. Er lijkt een tikkeltje hoop aan de horizon als Ki-Duk het accent verlegt naar soldaat Kang en diens vreemde wraakactie, maar het feit dat alleen vragen worden gecreëerd en bewust een vaagheid in stand wordt gehouden, stemt niet eens tot nadenken: trop is immers teveel.

Kim Ki-Duk moet gewoon poëtische films maken, geen pseudo-politieke pamfletten/oorlogsfilms. Het resultaat is immers duidelijk: weinig boeiend, allready-done en te “esotherisch”.
2*

Waar Dong-Kun Jang (Kang) juist erg overtuigend is, is Ji-a Park (Mi-yeong) dit absoluut niet. Soms komt ze nog al overdreven over en dat werkt irriterend.

Verder gewoon een prima Ki-duk, met veel typische Ki-duk elementen, maar subtiliteit is er dit keer niet een van. Wat mooie shots, sterk sfeertje en kan daardoor zeker meekomen met Ki-duk's middelmaat.

3,5-je.

Zeer dergelijk vroeg Ki-duk filmpje dit. De film greep me weer flink aan en wist me bij momenten ook weer ontzettend te ontroeren, plus het verhaal en de daarbij horende elementen die de meeste films van deze man overspoelen waren weer allemaal aanwezig, ook het oorlog plotje op de achtergrond deed het geheel verder geen kwaad. Alleen zo zonde om na al dit moois met zo'n overbodig einde te komen, ik twijfelde echt even of ik nu naar Rambo of een serieuze film aan het kijken was want dit sloeg echt kant nog wal, en dat ben ik niet gewend van Kim. Desondanks heb ik er weer prima van genoten, maar helaas moet ik die vier die ik in gedachte had met een halfje verlagen.

3,5 sterren

Ik geef t toe; vier sterren is wat weinig voor een Dukkie, maar t is dan ook niet zn beste film. Neemt niet weg dat ie weer van t begin tot t eind boeide, met een grote kans dat als ik m de tweede keer zie ie gewoon weer zn vierenhalve ster krijgt.

Vorig jaar ben ik begonnen met het chronologisch bekijken van de films van Kim Ki-duk. Aangezien hij de films die ik niet eerder had gezien vooral in het begin van zijn carrière heeft gemaakt, was het haast onvermijdelijk dat ik tegen een motivatiedip aanliep. Ruim een jaar later had ik er in ieder geval weer zin in, met name vanwege het volgen van een meditatiecursus die als voornaamste resultaat leek te hebben dat ik spontaan weer zin kreeg om Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring eens te bekijken. In mijn chronologisch programma moest ik eerst deze film kijken, waar ik toch ook wel zin in had, al is het maar omdat ik Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring misschien ook wel met collega's wil kijken, en door drukte zal dat nog eventjes duren. En ook leuk, The Coast Guard was de laatste film van Kim Ki-duk die ik nog niet had gezien (waarbij ik gemakshalve het bestaan van de nieuwste films, die nog niet algemeen beschikbaar zijn, glashard ontken).

Een lange inleiding, over de film zelf kan ik melden dat ik het behoorlijk intrigerend vond, maar ook onevenwichtig. De manier waarop de jongen wordt afgeschoten kwam haast komisch op mij over, zoveel geweld kwam erbij kijken. Vervolgens draaien de overlevende en dader op zo'n manier door dat ik me afvraag of het wel realistisch is. Kan wellicht, ik ben geen psychiater, maar overtuigd ben ik niet bepaald. De verdere toon van de film is wel behoorlijk serieus, en dan gaat toch het schoentje een beetje wringen.

Neemt niet weg dat het behoorlijk boeiend was, het is sowieso vaak interessant als mensen doordraaien. Beelden waren een beetje wisselvallig, soms erg mooi (inderdaad, de palen in het water-scene!) soms ook behoorlijk nietszeggend. Muziek vond ik over het algemeen niet bijster sterk, en soms kon je er al aan horen waar het met het verhaal naar toe zou gaan. Jammer.

Niet onverdeeld positief, maar wel de moeite waard om gezien te hebben. De rest van de films die op het Kim Ki-duk programma staan heb ik dus al wel eerder gezien, en die bevielen toen over het algemeen erg goed. Het zuur lijkt dus achter de rug te zijn, waarbij opgemerkt mag worden dat deze film zeker niet al te zuur was. 3*.