Hana to Alice Satsujin Jiken (2015)

Een nieuwe Iwaaaiiii! En zo te zien een animatie versie van zijn eigen Hana & Alice. Laat maar komen!

Best apart ... moet nog steeds Iwai's vorige film zien, maar die is ergens vast blijven steken in Japan denk ik.

Echt bizar ja, vooral omdat het een grotendeels Amerikaanse productie is met niet de minst bekende namen. In de uitwerking wel veel meer een Japanse film, dat wel, maar heel bijzonder, stiekem misschien wel zijn beste, al moet ik H&A zelf nog altijd eens herzien. Opmerkelijk lage score van mezelf voor een van mijn favoriete Japanse regisseurs...

Morgen is het zo ver, ik kan zeggen dat ik heel erg benieuwd ben.

Kijk eens aan, weer eens een film waarop ik als enige gestemd heb, al zal dat niet lang duren.

Vintage Iwai. Dus aandoenlijk, dromerig en subtiel. De sfeer die ik nog kende van films als de voorganger en April Story. Iets meer plotgericht dan Hana & Alice. Animatie is met name in de achtergronden mooi, maar niet meteen heel bijzonder. Blijf zitten bij de aftiteling. Links zie je de hele film nog eens in storyboards, best een leuk idee.

Gewoon een prettig weerzien met Iwai, dat het geanimeerd is maakt eigenlijk verrassend weinig uit.

3.5*

Nee idd Starbright boy, de camera-Japan freaks zullen snel volgen

Animatie is wennen, maar inderdaad, de achtergronden zijn erg fijn.

Het begin van de film was uiterst plezant en vooral een sterk fundament voor de rest van de film. Alleen erg jammer dat de film een, naar mijn zins, totaal verkeerde afslag neemt richting soft, flauw en vooral nogal saai. Had eerlijk gezegd gehoopt op een abstract, surrealistische kinder detective, met een uiterst onvoorspelbaar en innovatief einde als kers op de taart. Maar helaas, je kan niet alles hebben.

Zeer fijne comeback.

Z'n docus, anthology segmenten en bijna ongeziene Amerikaanse debuut buiten beschouwing gelaten. Maar Iwai is in ieder geval terug, z'n nieuwste is ook alweer te vinden zag ik. En wat een fijne herkennismaking.

De animatie is bijzonder, een vorm van rotoscoping die toch aanvoelt als traditionele animatie, maar wél dat extra beetje menselijkheid toont. Niet zoveel detail, niet supervloeiend, maar sommige bewegingen en gedragingen zie je gewoon niet in traditionele animatiefilms. Achtergronden zijn ook prachtig, erg apart stijltje.

Soundtrack is typisch Iwai. Klassiek maar erg goed. Ook de voice acting is fijn, met de originele actrices achter de microfoon (en ook voor de camera trouwens, nog een voordeel van rotoscoping). Stylistisch is Iwai het in ieder geval nog niet verleerd, hij voegt ook écht wat toe aan het medium.

Verhaaltje is misschien wat lastiger. Het is een prequel, maar de film had evengoed los kunnen staan van Iwai's eerdere Hana to Alice. Daarbij is de film ook redelijk scherp opgedeeld in twee aparte delen, waarbij het eerste wat lijkt uit te lopen op een genrefilm, maar het tweede resoluut voor het drama kiest.

Veel beter dan ik verwacht had. Erg mooie sfeer, knap gestileerd en Iwai's oog voor fijn drama. En uiteraard weer een stand-out ballet scene.

4.5* en een uitgebreide review

Stukken beter dan Vampire in ieder geval. Voelt toch redelijk vintage Iwai, niet in de laatste plaats door de soundtrack die volgens mij grotendeels letterlijk uit het origineel is overgeheveld. Daarnaast is de animatiestijl best charmant en passent bij het onderwerp. Het mysterieplotje dat zo ongeveer driekwart van de film in beslag neemt daarentegen is vrij vermoeiend en haalt de nodige vaart uit de film. Jammer, juist omdat de scenes waar Hana en Alice samen ronddolen wél werken. Beetje een misser dus, en ben nu nog benieuwder wat ik nu van het origineel zou vinden.

Leuk! Ruim tien jaar na de eerste Hana & Alice film uitgebracht, de actrices zijn in de tussentijd natuurlijk ouder geworden, terwijl dit een prequel betreft, dus logisch om er een animatie van te maken. En dat werkt best aardig. Het ziet er niet super gladjes afgewerkt uit, maar dat hoeft ook niet. De achtergronden zijn in ieder geval nogal aquarelachtig en dat is behoorlijk fraai.

Beide films kunnen inderdaad los van elkaar gezien worden. Het plot van deze film spreekt wat meer aan. Het is typisch Iwai, dus niet grootst, maar in kleinheid kan veel grootheid zitten. De karakters zijn redelijk extravert en adrem, een tikkeltje meer dan in de andere film, en dat maakt het prettig om naar te kijken. Interessant is dat Hana een hikikomori blijkt te zijn, een fenomeen dat ik niet herinner eerder in films tegengekomen te zijn, en dat terwijl het relatief wijdverspreid in Japan schijnt te zijn. Tenslotte is de muziek wat minder nadrukkelijk aanwezig dan in de andere film, wat voor mij een pluspunt is. 4*.