Hâmonî (2015)

Nieuwe Arias ... maar ook Nakamura is niet onbekend. Maar vooral een film die meer doet terugdenken aan de 90s anime. Concepten die tot in de puntjes uitgewerkt worden, waarbij zowat alles in functie staat van het concept. Ligt wat zwaar op de maag, maar net dat vond ik wel weer een fijn gevoel.

Fijn fijn fijn.

Arias keert weer terug naar 4°C en vormt een team met Nakamura. Samen tacklen ze een film van Project Itoh, scifi wonder maar ondertussen wel al gestorven aan kanker. Deze film is een ode aan zijn werk.

Zoals je van 4°C mag verwachten is het visueel in orde (het oogt soms wel een beetje leeg, toch is het verder wel erg gedetailleerd). 't Is wel érg roos allemaal, beetje raar voor een scifi/post-apocalypse verhaal, maar toch past het wel. Soundtrack is goed, maar wel een beetje voorspelbaar.

Maar het is toch vooral conceptueel dat de film opvalt. Je ziet het ook niet zo vaak meer, animes die tot op het bot een uniek concept uitwerken. Het is de laatste tijd veel meer richting luchthartige Ghibli gegaan, ook leuk maar na een tijdje begon ik toch wat meer te snakken naar animes met iets meer inhoudelijke elementen.

Zeker de moeite dus, al moet je er wel mee rekening houden dat het idee voorop staat. Actie en drama zijn aanwezig, maar meer in de achtergrond. Arias en Nakamura leveren meer dan solide werk op.

4.0* en een uitgebreide review

En leuk leuk, volgende week komt er ook nog een interview met Michael Arias aan

En zoals beloofd, een interview met Michael Arias over de manier waarop deze film tot stand kwam en wat er in de toekomst lonkt.

Aardig, maar ik had er wat meer van verwacht gezien de studio en de regisseurs.

Ik vond het concept eerlijk gezegd niet heel erg uniek, want in mijn ogen is dit gewoon een uitwerkingen van een Brave New World-achtige wereld. De titel Brave New World wordt zelfs aangehaald in de film. Zeker niet één op één vergelijkbaar, maar het heeft er toch meer dan iets van weg. In ieder geval veel filosofie; ik moest ook wel een beetje aan Oshii-films als Ghost in the Shell en Patlabor denken, maar die films voelen èn origineler aan, èn sfeervoller.

Audiovisueel had ik er ook wat meer van verwacht. De soundtrack was okee, vaak best sfeervol, maar niet heel erg bijzonder. Visueel verzorgd, maar het oogt allemaal wat minimalistisch, waardoor het iets te duidelijk werd dat het één en ander uit de computer komt. Vormgeving van de kleding is verder ook niet echt mooi, het valt ook niet echt natuurlijk. Het komt allemaal steriel over, wat misschien bij het concept past, maar wat het ook moeilijk maakt om echt in de film te duiken.

Uiteindelijk kom ik niet hoger uit dan 3*. Toch een beetje jammer.

Niet echt onder de indruk. Brave New World was ook het eerste wat in mij opkwam maar in de film zelf wordt ook naar Goethes "Lijden van de jonge Werther" verwezen ("Werther effect"). Dystopie en psychologie fusioneren in deze complexe anime. Dit gezegd zijnde, vond ik dit een ontzettend saaie, deprimerende en filosoferende bedoening met te veel pedante dialoog rond bewustzijn, geluk, collectief gedrag. Ik ga niet zeggen dat het nergens op slaat allemaal; de maatschappij die het bewustzijn van haar onderdanen controleert om een vredevolle wereld in stand te houden is daadwerkelijk een interessante kwestie, maar het wordt niet in een boeiend verhaal verwerkt en komt echt hoogdrempelig over. Zware kost dus. Ook het universum (licht futuristische versie van de aarde) waarbinnen dit alles zich afspeelt is niet bepaald prikkelend, hoewel de visuals best wel genietbaar waren . Het einde liet me met onbeantwoorde vragen achter. Voor een heel beperkt publiek.