Meningen

Bijna twee jaar terug het Isabella gezien, waar ik erg van onder de indruk was. Gek dus dat ik nu pas mijn tweede Pang ben gaan kijken.

Van te voren had ik wel begrepen dat Isabella ergens een vreemde eend in het oeuvre van Pang is, dus dat ik me moest instellen op iets anders. Cinematografisch in ieder geval geen achteruitgang., het ziet er werkelijk bijzonder gelikt uit. Ik moest bij sommige shots van de stad een beetje denken aan een fotoserie waar een fotograaf foto's van beroemde plekken in grote steden heeft genomen op zo'n manier dat het net lijkt alsof het een maquette is. Dat gevoel had ik soms ook bij deze film. Geen kritiekpunt, ik vond het juist grappig. Ook de muziek is weer erg sfeervol, al vond ik de soundtrack van Isabella wat bijzonderder.

Dan het plot: Het heeft even een tijdje gekost voordat ik de ironie doorkreeg. Ik heb me werkelijk een tijd zitten ergeren aan het egoïsme/materialisme van de hoofdpersoon en het hielp ook niet echt dat er door middel van een flashback gepoogd wordt een psychologische diepgang te creëren. De kills maakten dan wel weer veel goed, zo gruwelijk als het er aan toeging. En toen die Lucky in Love onderbroek voorbijkwam werd het inmiddels opgekomen vermoeden dat ik alles met een korreltje zout moet nemen definitief bevestigd. Het einde is passend, al had een tegenovergesteld einde ook kunnen werken.

Voor nu geef ik de film 4*. Herziening zou heel goed een halfje meer kunnen opleveren, omdat ik dan al vanaf het eerste moment weet dat het een en ander ironisch bedoeld is. In ieder geval is het gevoel na afloop erg positief, ik wil meer zien van deze regisseur. Hopelijk wacht ik niet weer twee jaar.

Genoeg redenen om deze film te gaan kijken. Met name mijn baas die deze film maar al te graag citeert om het financiëringsmodel van mijn beroepsgroep te bekritiseren: "It's all about bucks, kid. The rest is conversation." Maar ook het recent zien van Margin Call, over de laatste credietcrisis, en Natural Born Killers, die niets met het onderwerp te maken heeft, maar wel een andere film van Stone is, en die het verlangen om meer van zijn films te bekijken aanwakkerde. Verder rollen voor Charlie Sheen en Michael Douglas, wat smeuïgheid belooft.

Uiteindelijk toch tegenvallend. De film stamt uit de jaren 80, en zo ziet het er ook uit. Grauw. Daar staat wel een interessante soundtrack tegenover: My Life In The Bush of Ghosts van Byrne en Eno.

De verhaallijn, daarentegen, valt dan wel weer tegen. Rise and fall viel wel te verwachten, maar het gaat ook nog eens gepaard met een moraal, die ik weliswaar onderschrijf, maar niet zo nodig terug hoef te zien in een film. Wat de financiële markt betreft is Margin Call actueler, en wat betreft het omgaan met de verhouding carrière/geweten is een film als The Devil's Advocate ook scherper.

Wat acteerwerk betreft is Sheen hier duidelijk nog een jonkie. Z'n rol is niet heel spectaculair, en hij vult hem verdienstelijk in. Leuk dat z'n vader ook z'n vader speelt; die heeft duidelijk meer gewicht. Wat Hannah betreft hou ik m'n commentaar bij de opmerking dat ze er beter uitziet met een ooglapje. Verder leuk om McGinley in een bijrol te zien, die ik vooral ken als Dr. Cox in Scrubs, wat ik een erg leuk karakter vind. Het sarcastische toontje is hier ook niet ver weg.

Tenslotte is de mooiste rol natuurlijk die van Douglas. En toch, en toch, en toch! Met de vergelijking met The Devil's Advocate komt ook de vergelijking met Al Pacino in een soortgelijke rol op, en die strijd met Pacino wint Douglas niet. Misschien een oneerlijke vergelijking, want het is toch een meer dan uitstekende prestatie van Douglas, maar toch, als een vergelijking eenmaal in je hoofd zit, kom je er moeilijk los van.

Uiteindelijk niet oninteressant, maar op verschillende vlakken zijn er in mijn ogen andere films die scherper of actueler zijn. 2*.

Onverwacht toch erg leuk. Onverwacht, omdat films van Pixar me over het algemeen niet echt liggen. Vaak is de vormgeving verre van mooi en moet de film het hebben van de humor die totaal niet bij me aanslaat.

Het hoofdthema van deze film, de liefde tussen/van robots (en wat breder gezien: gevoelens van robots) is wel een beetje een riskant onderwerp, omdat er al zoveel films en series over gemaakt zijn. Ik moet alleen al denken aan A.I., Chobits, Time of Eve, Ghost in the Shell (de serie) en Rain Town, waarbij de uitwerkingen uiteenlopen van verschrikkelijk slecht tot zeer interessant en/of ontroerend.

Deze film mikt duidelijk op ontroerend en faalt niet zoals A.I. dat een melodramatische tranentrekker is, maar is ook verre van subtiel. Hier wringt af en toe het schoentje, want in sommige scènes lijkt men toch wel erg op effectbejag uit te zijn. Natuurlijk geldt dit in zekere zin voor elke film, maar hier voelt het onnatuurlijk aan. Het is net als met moppen uitleggen, dat verstoort het humoristische effect. Zo is het ook met gevoelens uitbeelden: graag niet al te dik er bovenop. Desondanks een aantal geslaagde scènes, met name de ruimtedans met de brandblusser.

Humor is ook hier niet altijd aan mij besteed, maar toch bij tijd en wijle kunnen lachen. Maar toch, ook hier een aantal flauwigheden, die de film bij absentie beter hadden gemaakt.

Opvallend was de HAL-parodie, die wat mij betreft minder stompzinnig is neergezet dan het origineel in 2001: A Space Odyssey. In dit verband is de muzikale referentie in de vorm van muziek van Johann en Richard Strauss (geen familie) aardig. Verder is de muziek noch in positieve zin noch in negatieve zin opgevallen.

De film mag niet perfect zijn omdat hij verre van subtiel is en ook soms iets te moraliserend, toch laat hij me met een prettig gevoel achter. 3,5*. De beste Pixar tot nu toe dus.

Ondanks dat ik Chicken Run erg leuk vond, en ook een aantal grappige Shaun the Sheep filmpjes (maar niet de speelfilm) heb gezien, ben ik op de een of andere manier nooit echt achter deze film van dezelfde makers gedaan.

Ten onrechte, want het is een bijzonder leuke film. Heel veel oog voor details, voor mijn gevoel nog meer dan Chicken Run, met name de gekke uitvindingen zijn een lust voor het oog, maar ook zaken als de tuinkas van de priester inclusief een wand bestaand uit glas in lood. De ontwerpen in het algemeen zijn sterk, met name de konijnen zien er erg komisch uit.

Verder een niet al te diepgaand verhaaltje om alle gekkigheid aan op te hangen. Leuk is dat de structuur van een horrorfilm gebruikt wordt inclusief een hoop clichés, die in de context van deze film juist grappig worden. Verder een hoop referenties naar andere films zoals King Kong, met name in het latere deel.

Het is allemaal lief, leuk, onschuldig en vermakelijk. Wellicht nog een halfje meer bij een herziening, maar voor nu een hele dikke 4*. En nu ook maar eens op zoek naar de langspeelfilm van Shaun the Sheep!

Al geruime tijd wilde ik deze film herzien, dus toen ik de tip hierboven van Redlop zag, was de keuze snel gemaakt om naar de bioscoop te gaan.

Na afloop waren de reacties van andere bioscoopbezoekers in mijn buurt niet mals: "Wil je me voortaan niet meer meenemen naar zo'n langzame film?" Of: "Ik heb de hele film zitten gapen!"

Nu moet ik ook wel zeggen dat ik een beetje moeite had de oogjes open te houden tijdens het eerste uur, maar dat wijt ik toch vooral aan een combinatie van bier van te voren en slaapgebrek.

Als ik mijn vorige bericht lees, merk ik dat ik over veel nog steeds dezelfde mening heb, maar prioriteiten liggen wat anders. Ik vind nog steeds de film audiovisueel kaal, maar ik vind het nu belangrijker dat de film wat emotionele beleving betreft een behoorlijke impact op me had, zeker in het tweede uur. Een hoop personages, waarvan dit keer geen één me verveelde, maar de favorieten zijn nog steeds dezelfden: de oude man, die zijn leven maar middelmatig vond, en vooral het alleroudste vrouwtje. Prachtig hoe zij één voor één die eikels en boombladeren op tafel uitstalt.

Het tempo maakt het niet altijd even makkelijk, maar na afloop overheerst vooral het gevoel een film met een prachtig concept dat heel oprecht uitgevoerd wordt gezien te hebben. Een waardering die tot uiting komt in een ophoging naar 4*.

Jammer. De film begint heel erg sterk met geweldige slomo shots, stoere actie en humor (de "fuck you" gevormd door toetsen uit het toetsenbord en een tand )
Als de parodie echter compleet lijkt te worden met het belachelijke idee van het lot dat af te lezen valt uit een weefgetouw, wordt de sfeer ineens een stuk serieuzer met als dieptepunt de dramatische muziek als Angelina Jolie zelfmoord pleegt. Vervolgens eindigt de film met een lame oneliner en kunnen we weer gaan slapen. Wat moet je hier nu mee? Ik heb me zeker kunnen vermaken, maar het voelt toch aan als voor het zingen de kerk uitgaan, er is een zekere teleurstelling. Wel win dat Freeman een keer evil is en zelfs de woorden "motherfucker" en "fuck" in de mond neemt. Dolletjes hoor, het moet niet gekker worden. Ruim 4* voor de eerste helft, en 2* voor de tweede helft maken 3* in totaal.

Gebaseerd op herinneringen van films die ik in mijn jeugd heb gezien, is Spielberg nou niet bepaald een regisseur die ik graag opzoek. Maar soms ben je bij familie die een film op tv willen zien, en kom je er niet onderuit. Familie vond het overigens een erg mooie film.

Bij mij is in ieder geval weer duidelijk waarom ik niet zoveel met Spielberg heb. Wat mij betreft is dit degelijk gemaakte sentimentele rotzooi met dito muziek. Ik zie waarom dit bij velen aanslaat, vandaar de adjectieven "degelijk gemaakte", maar mij doet het vrij weinig.

Dieren kunnen leuk zijn, en ik kan me er ook aan hechten, maar overdrijven is ook wel een kunst. De Eerste Wereldoorlog was natuurlijk een verschrikking, en dat wordt ook wel getoond, maar door op zo'n sentimentele manier een paard de hoofdrol te geven, slaat het maar matig aan. Caligula werd voor gek verklaard omdat hij zijn paard tot consul wilde benoemen. De wijze waarop de hoofdpersoon gehecht is aan zìjn paard komt wat mij betreft daarbij in de buurt. Verder natuurlijk een hoop scènes waar het paard precies lijkt te begrijpen wat hij moet doen om alles tot een goed einde te brengen, wat je van te voren al lang en breed ziet aankomen.

Verder is het natuurlijk typisch dat iedereen in deze film Engels spreekt. Natuurlijk, bij een film als Amadeus is het ook jammer dat de taal niet Duits is, maar dat stoort minder omdat je niet geconfronteerd wordt met verschillende volkeren. Hier een hoop Duitsers en Fransen die met gekke accenten Engels praten. Ik heb 'Allo 'Allo! al voorbij zien komen in enkele comments hier, het heeft er inderdaad wel wat van weg.

Beelden zijn degelijk, maar saai. Het kleurgebruik valt in negatieve zin op, ik graag haast het gevoel alsof er gebruik van technicolor gemaakt is, wat me slecht bevalt. Visueel een paar aardige momenten: als het meisje gereflecteerd wordt in het oog van het paard, enkele scènes met tegenlicht (met name die als het paard in niemandsland is) en als het paard de loopgraven uit probeert te vluchten. Op tweeëneenhalf uur een beetje mager. Soundtrack is typisch melodramatisch, al moet ik zeggen dat ik Williams wel eens bombastischer heb gehoord. Niettemin past de man precies bij de regisseur wat gevoel voor melodrama.

Ik kan er weinig mee, en het doet me nauwelijks iets en dat is toch knap als de setting één van de grootste verschrikkingen uit de 20e eeuw is. 1*.

Verre van geweldig, maar wel redelijk vermakelijk. Dat vermaak lag met name in de bizarre rollenspellen die gespeeld wordt, met voor mij als hoogtepunt de kippenren. Om al die rollenspellen heen wordt een verhaal geweven om alles aan elkaar te knopen, het heeft allemaal weinig om het lijf, maar het heeft zo z'n charme, en het sfeertje is ook wel prettig.

Visueel ook niet zoveel om het lijf, wat je er voor terugkrijgt is het sfeertje van Amsterdam in de jaren zeventig. Voor de muziek geldt hetzelfde, maar het past wel fijn bij de algemene sfeer van de film.

Verder veel BN'ers spotten: een aardige rol voor Piet Römer, Sacco van der Made komt even voorbij, net als Carry Tefsen, en Paul van Gorcum draaft net als in Turks Fruit op als trouwambtenaar.

Uiteindelijk kan ik deze film beter waarderen dan Turks Fruit, het bevat nauwelijks drama, heeft totaal geen pretenties, waardoor het veel lichter verteerbaar is. 2*.

Ongemakkelijk.

Aanvankelijk dacht ik dat dit na Sono's Himizu de tweede Japanse film is, die ik tot nu toe zag, die de tsunami in 2011 aanstipt. Gezien het tijdsverloop kan dat echter niet het geval zijn, en het is zeker niet zo dat Japan in 2011 voor het eerst door een tsunami getroffen is. Overigens speelt Nikaido ook in Himizu.

Audiovisueel sterk, hoewel niet uitbundig. De locatie is voor een groot gedeelte Hokkaido, en de ijselijke omgeving zorgt vooral voor associaties met Russische films als Leviathan. Even desolaat, maar hier wel een stuk fraaier in beeld gebracht, met name tijdens de ijsschotsscène. Af en toe pakt de film toch uit, zoals wanneer er een trein voorbij dendert.

Ik was alweer vergeten dat O'Rourke de soundtrack heeft verzorgd, maar die was inderdaad erg sterk. Erg sfeervol, maar ook verre van wat standaard is. Aardig dat het Largo uit Dvořáks 9e symfonie ook een aantal keer voorbijkomt.

Audiovisueel dus dik in orde, maar uiteindelijk is het vooral het plot dat opmerkelijk is. Hier worden eventjes een paar flinke taboes aan de orde gesteld, waarbij het initiatief genomen lijkt te worden door de partij die normaal in dit soort relaties als de zwakke gezien wordt. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk ongemakkelijk vind, maar dit zie ik eerder als een pluspunt. De betere films zijn kunstzinnig, en in mijn ogen moet kunst iets oproepen van euforie tot afschuw, zolang het maar niet onverschilligheid is. En daar slaagt deze film meer dan genoeg in.

Uiteindelijk zit de film tussen 4* en 4,5* in. Met het oog op een eventuele herziening zet ik laag in: 4*.

Bagger, waar teveel geld aan is verspeeld.

Is me door meerdere vrienden warm aangeraden, maar ik zie totaal niet de aantrekkingskracht van deze film. Had Sin City, om maar eens een andere stripverfilming te noemen, nog een paar coole personages, het universum van Watchmen lijkt bevolkt te worden door de meest belachelijke figuren, die zichzelf veel te serieus nemen gegeven hun clowneske uiterlijk. De mislukte Batmankloon was te saai voor woorden, Rorschach is een stuk minder imposant als het masker afgaat, en sowieso was zijn stem schijtirritant. Dat soort stemmetjes heb ik al eens eerder gehoord, bijvoorbeeld bij (alweer) Sin City of bij de nieuwe twee Batman films.

Verhaal kan nou ook niet echt briljant genoemd worden, vooral het einde doet erg denken aan het einde van The Dark Knight, waar de held ook vrijwillig een slechte reputatie aanneemt om maar de vrede respectievelijk de hoop van de bevolking in stand te kunnen houden. Wat een enorme bullshit!

Wat dan wel te pruimen was, waren de beelden die er goed verzorgd uitzagen. Wel was de soundtrack behoorlijk onevenwichtig. De popnummers waren totaal misplaatst, hoe goed enkele nummers ook mogen zijn, en het gebruik van de Walkürenritt gedurende een Vietnamscène kan dan wel als hommage aan Apocalypse Now beschouwd worden, het kwam op mij eerder over alsof men een gebrek aan eigen ideeën heeft. Het maakt de scène bovendien behoorlijk belachelijk, terwijl aan de toon van de gehele film te zien is dat dat niet de bedoeling is. De overige muziek is vrij standaard en is af en toe ergerlijk episch, soms zelfs op momenten waar het helemaal niet gepast is, zoals wanneer mislukte Batman met het meisje uit vliegen gaat. Zie daar totaal niet het epische van in.

Als er dan zo weinig te genieten valt, gaat de lengte ook flink tegenwerken. Ik kan hier met de beste wil niet meer dan 1,5* aan kwijt. Herziening zal hoogstwaarschijnlijk niet plaatsvinden.

Wat onzinnig, maar soms wel aardig, zoals bij het gebed van Aniston in het vliegtuig. Maar op andere momenten slaat de film de plank toch wel aardig mis. De scène waarin "zoon" met "zus" en "moeder" kust, eindigt natuurlijk met zijn grote liefde die net binnen komt lopen als dit gebeurt. De grap met de opgezwollen bal na een spinnenbeet is natuurlijk ook al flink uitgekauwd. Toevallig een aantal dagen eerder There's Something About Mary gezien waarin iemand z'n ballen vastritst. Weinig origineel dus (laatstgenoemde film ook niet, want het gebeurt ook in Turks Fruit) en ik kan er ook niet echt om lachen.De striptease van Aniston had verder ook weinig toegevoegde waarde, want echt sexy wordt het nooit. Het voelt aan als een slap excuus om meer bloot in de film te krijgen. De scènes met het stel in de andere camper zijn ook maar erg ongemakkelijk en weinig hilarisch. Enkel de "You know what I'm saying" jongen was wel grappig al is het maar omdat ik mijn vriendin met zijn catchfrase kan irriteren.
Het is verder ook niet echt een straf om te kijken, waardoor ik op 1,5* uitkomt.

Een paar weken terug gezien, en ik herinner me nu al nauwelijks iets van. Wat ik herinner is dat het allemaal maar weinig om het lijf heeft, een typische romcom met een vergezocht uitgangspunt omdat alles in dat genre al uitgekauwd is, en blijkbaar niets memorabels met dat uitgangspunt kan doen. 1*.

Een veel betere film waarbij het ook draait om het inhuren van dates of familie voor een bruiloft is overigens Iwai's A Bride for Rip Van Winkle. Een totaal andere film overigens, totaal geen romcom.

Dit is helemaal niets. Van te voren zei mijn vriendin al: Ik ben benieuwd waar één van de karakters aan het einde van de film zich naar toe zal haasten: de luchthaven, de bus, of een kerk? Het blijkt het stadhuis te zijn. Het uitgangspunt is natuurlijk typisch, van het niveau vroedvrouw die voor de aanstaande vader valt. De mannelijke hoofdpersoon zit hier wat mij betreft fout, want zelfs al gebeurt er niets op een date en ben je ook niet meer van plan, het is netjes om ten minste te melden dan je een vriendin hebt. Aan het einde krijgen ze elkaar natuurlijk toch, na onwaarschijnlijke verwikkelingen zoals het accepteren van een huwelijksaanzoek van iemand die ze nauwelijks kent alleen omdat hij een mooi poppenhuis gebouwd heeft, twee huwelijke die niet doorgaan en de eerder aangestipte race naar het stadhuis.

Visueel verder ook geen zak aan, muziek is niet super, maar is wel erg goed gesynchroniseerd met de beelden en dat zie je helaas niet vaak. Om die reden toch niet het absolute minimum. 1*.

Een dertien in een dozijn film. Een vermiste vriendin tijdens een weekend uit voelt behoorlijk uitgekauwd aan. De hoofdpersone moet zelf op speurwerk uit, want de authoriteiten werken niet mee, lijkt in een Kafkaëske toestand terecht te komen en aan het einde krijgen we een flauwe twist. Formulewerk. Het voelt dus erg gemakzuchtig aan. De omgeving is wel fraai, wat enigszins compenseert. 1,5*.

Bijzonder. De naam Tarr was mij niet onbekend, vooral omdat ik weet dat hij een film van 7 uur geschoten heeft. Omdat ik over niet al te lange tijd naar Hongarije ga, leek het me aardig om een film van de man te kijken. Sátántangó, de film van 7 uur, leek me iets te veel van het goede als kennismaking, vandaar de keuze voor Werckmeister Harmóniák.

Op het eerste gezicht past het vertoonde prima in het rijtje Tarkovsky, Bergman en Sokurov, regisseurs waar met de nadruk op filosofie en overdenking. Toegegeven, ik heb van deze heren niet veel gezien, en wat ik heb gezien vond ik over het algemeen niet geweldig, maar hun films bevatten wel interessante elementen. Maar Tarr gaat wel verder, en dat ligt vooral aan het camerawerk. De kadrering is vaak subliem, met veel oog voor symmetrie. Maar tegelijkertijd voelt de camera bijzonder vrij aan. Als een waarnemer die ongezien vrij rondloopt. Ik snap het dan ook volledig als ik lees dat Gus Van Sant door Tarr beïnvloed is, want in Elephant had ik eenzelfde gevoel bij het camerawerk. En ook ik moest denken aan Gerry bij de close-up van twee hoofden tijdens het lopen. En die film heeft ook z'n lange takes.

Een scène waarin het camerawerk essentieel was, is de beginscène met de zonnestelseldans. Leuk idee, maar zonder goede uitvoering kan zoiets hopeloos falen. Zoals het hier gedaan is, was het echter prachtig. Verder is er slechts spaarzaam muziek, maar als ze klinkt, is het werkelijk schitterend. Zeker in combinatie met de contrastrijke zwart-wit beelden kan dat voor prachtige momenten zorgen, met als absoluut hoogtepunt de oude naakte man. Wat zag dat er prachtig uit, met die lichtval, terwijl je dat niet verwacht bij de woorden "oude naakte man". En dan wordt ineens de muziek bruut afgekapt. Onbegrijpelijk.

Het verhaal is behoorlijk symbolisch en kon ik niet helemaal volgen. Dat is niet erg, de film bovenaan in mijn top 10 is ook onbegrijpelijk, en als de beelden en muziek mooi genoeg zijn kan je dan heerlijk weg dromen. In dit geval dwalen mijn gedachten af naar een walvis die ooit aan de Nederlandse kust is aangespoeld, en die in de kustplaats waar ik ben opgegroeid van zijn vlees ontdaan is, om vervolgens het skelet in een museum in die stad tentoon te stellen. Het vlees verwijderen gebeurde in een voormalig Duitse bunker dicht bij mijn ouderlijk huis. Wat stonk dat als je er langs fietste! En later in het museum stonk het skelet nog een lange tijd. De laatste keer dat ik dat skelet zag was de stank voorbij, maar ik moest er wel aan denken toen in de film naar de geur van de walvis werd gerefereerd.

Na het zien van deze film durf ik het aan om morgen Sátántangó te kijken. Nog steeds een beetje bevreesd, maar Werckmeister Harmóniák biedt voldoende hoop dat ik er doorheen kom. 4*.

Toevallig net de avond gekeken voordat Fraser de Oscar voor beste acteur won voor deze rol. Hij doet het zeker uitstekend, maar ik ben nu ook weer niet weggeblazen door zijn prestatie en krijg wederom de indruk dat je kans op een Oscar groeit als je als acteur of actrice omwille van een rol een enorme fysische transformatie moet ondergaan.

De film zelf is degelijk. Het betreft een sterk drama dat erg weet te boeien. Langzaamaan worden de levens van de hoofdpersonen ontrafeld, waardoor ons menig verrassing staat te wachten. Het is alleen jammer dat de allerlaatste scène over de top is. Net op de valreep ontspoort wat mij betreft de film dus. Niet mijn enige klacht, want van Aronofsky verwacht ik visueel toch ook een betere film. Alleen al de aspect ratio staat me tegen. Ja, ik begrijp dat dat moet uitbeelden hoe klein de wereld van de hoofdpersoon is, maar dat kan toch ook op andere manieren? Het hoeft wellicht niet eens, want alles vindt plaats op één enkele locatie, namelijk het appartement van de hoofdpersoon. Daaruit blijkt toch al dat zijn wereld klein is.

Maar goed, los van de visuele kwaliteit van de film blijft het drama verder overeind staan. 3*.

Een aardig idee, maar de uitwerking blijft helaas achter.

Allereerst een mooie prestatie voor de hoofdrolspeelster, het moet niet makkelijk zijn om zoveel personages met allemaal een verschillende persoonlijkheid te spelen. Verder dus een aardig uitgangspunt, al kan je je afvragen of de verdeling van de dagen zo eerlijk is. Twee van de zussen (Saturday & Sunday) hebben namelijk altijd hun dag vrij, terwijl de andere zussen moeten werken op hun dag van de week. Maar goed, een kniesoor die daar over valt.

Wat wel jammer is, is dat de film iets te happig aanwijzingen geeft, waardoor het verdere verloop uitgetekend kan worden. Op het moment dat de overige zusters erachter komen dat zus Monday dingen buiten hun weten heeft uitgespookt (het formulier, de geliefde), is het duidelijk dat Monday de verraadster is. Natuurlijk is het zo voorspelbaar dat de overbodige kinderen niet bevroren worden (waar laat je ze? En hoeveel energie zou de opslag wel niet kosten?) maar vernietigd worden. En natuurlijk weet je bij dit soort films ook dat er nog een twist komt. In dit geval in de vorm van de zwangerschap van Monday. Het is allemaal zo voorspelbaar.

Verder de nodige actie, die weliswaar degelijk in beeld wordt gebracht, maar verder niets speciaals heeft. Geen één scène die echt memorabel is, dus ook hier geen extra punten, waardoor de film blijft steken op 1,5*.

Aardig drama. Ik ben pas in aanraking gekomen met Leonardo DiCaprio door Titanic, maar ik heb begrepen dat sommige mensen die hem in deze film voor het eerst zagen dachten dat hij echt een geestelijke handicap heeft. Ik kan me er veel bij voorstellen, het kwam voor mijn gevoel echt heel erg overtuigend over. Ook een prima rol voor Depp, als oudere zorgzame broer, die ook zichzelf wilt ontdekken. Er gebeurt behoorlijk veel in de film, haast teveel om te kunnen overtuigen, maar de film komt ermee weg, en dat ligt denk ik met name aan de acteurs.

Visueel wat minder mooi, een paar mooie luchten tijdens zonsondergang, en dat is het. Omdat ik toch ook op dat vlak het een en ander verwacht blijft de film steken op 3*.

Deze wilde ik altijd al zien omdat de film een zekere culturele impact had met de neporgasmescène. Die scène is uiteindelijk niet super interessant, maar desondanks is deze film beter dan de gemiddelde romcom, wat met name komt door het sarcasme van de mannelijke hoofdpersoon. De dialogen zijn sterk, de film gaat eigenlijk ook aardig in op man/vrouw verhoudingen in vriendschappen en relaties. Ondanks de leeftijd van de film voelt het fris aan. Wat een verschil met de hedendaagse romcoms met de meest onwaarschijnlijke uitgangspunten om maar onderscheidend te zijn. Deze film heeft dat niet nodig, voelt veel meer geworteld in de werkelijkheid waardoor het makkelijker is om je met de personages te vereenzelvingen, maar weet tegelijkertijd ook onderscheidend te zijn en dat is knap. Om die reden geef ik een halfje extra bovenop de 3* die ik normaal zou geven. 3,5* dus.

Gekeken omdat de film in New Orleans speelt, waar ik een tijd gewoond heb. De film laat zeker wat van de stad zien, maar het voelt aan alsof er meer gedaan had kunnen worden. Zoals Hennigs karakter die in een Lakers shirt rondloopt. Dat had natuurlijk een Pelicans shirt moeten zijn. Dit soort details hadden ervoor kunnen zorgen dat het meer aanvoelt alsof het in New Orleans speelt in plaats van dat het in New Orleans opgenomen is.

Het plot doet denken aan Groundhog Day, maar heeft gelukkig genoeg eigen karakter; het herbeleven van dezelfde dag gaat niet helemaal hetzelfde. DeVine ken ik uit Modern Family, waar ik zijn karakter vrij irritant vond. Hier is zijn karakter niet veel anders, soms een beetje over de top, maar er zijn soms toch wel aardige momenten, met name als hij dronken is.

Al met al redelijk, maar er had meer ingezeten dan eruit gehaald wordt. 2,5*.

Niet echt een film met een duidelijke lijn; waar het duidelijk is waar de film naar toe wilt. Het gaat feitelijk over een lief maar naïef meisje uit een trailertrashmilieu die haar plek in de wereld vindt. Maar goed, voor de meeste mensen inclusief mijzelf is er geen duidelijke lijn in hun leven, we proberen gewoon ons erdoor heen te slaan, dus op zich is daar ook niet veel mis mee. Het gebrek aan een Groot Verhaal zorgt er alleen voor dat het geen diepzinnige film is, hoe sympathiek het ook oogt. Het kijkt verder wel aardig weg, dus zeker niet waardeloos. 2*.

Een pareltje, deze film. Het uitgangspunt is een jongen die zonder vader opgroeit (scheiding, overleden?) en mede daardoor de nodige aandacht tekort komt. Gezegd moet worden dat ik in mijn omgeving kinderen ken die net zo tekeer kunnen gaan, terwijl beide ouders bij elkaar zijn, terwijl er ook genoeg kinderen met gescheiden ouders zijn die niet gaan raaskallen.

Anyway, na een ruzie vlucht hoofdpersoon Max (in zijn fantasie?) naar een eiland met monsters die mij ook aanvankelijk aan Totoro deden denken, maar veel minder onschuldig zijn. In zekere zin zijn de monsters net als Max, maar dat zorgt ook voor de nodige problemen, die Max eigenlijk een spiegel voorhouden. De moraal is duidelijk, maar wordt niet in je gezicht gesmeten. In tegendeel, uiteindelijk is de manier waarop ieders kwetsbaarheid, en schreeuw om liefde en aandacht wordt uitgebeeld behoorlijk ontroerend. Althans zo werkte het voor mij.

Het design van de monsters is werkelijk prachtig. Voor een groot gedeelte gedaan door middel van pakken, wat veel meer een gevoel van echtheid geeft dan de motion capture producten die vanaf Lord of the Rings menig film bevolken. Maar los van de monsters is er genoeg te genieten, want al vanaf het eerste boottochtje ziet de omgeving er schitterend uit. Mooie muziek ook, ik zou het zelf niet snel op zetten, maar het paste goed bij de dromerige sfeer van verhaal en beelden.

Echt een mooie vertederende film, die veel meer diepgang vertoont dan de gemiddelde kinderfilm en anderhalf uur lang laat wegdromen. 4,5*.

Laat ik het gemiddelde van de film dan weer wat omhoog gooien. Zeker een interessante en broeierige film die ook nog eens fraai geschoten is. De omgeving aan de kust is prachtig met schitterende rotsformaties en dat wordt ook nog een mooi in beeld gebracht. Hoogtepunt is het shot van het personage Miki in de regen op een klif. Soundtrack is ondanks dat er niet of nauwelijks muziek klinkt ook sterk met veel ruimte voor omgevingsgeluiden, zoals de regen, maar ook af en toe ambient.

Het verhaal is een beetje vaag, maar desondanks weet de film grotendeels te boeien, met dank aan het charisma van Kitano en de broeierige atmosfeer. En af en toe momenten die zich afspelen in een droom wat voor de nodige surreële momenten zorgt. Leukste personage is overigens de man met de rare vragen over het verschil tussen kousen en panties en met de verhalen over wat leeuwenseks met zijn ouders te maken heeft. Een grappige noot, die echter wel wonderwel goed past binnen de algemene sfeer van de film.

4*.

Moeilijk. Enerzijds kan ik me compleet niet identificeren met de hoofdpersone die zo ontzettend dom bezig is. Anderzijds zijn er zulke mensen en valt er voor andere mensen wellicht lering uit te trekken, dus de film heeft zeker bestaansrecht. Maar ik vind het gewoon erg lastig om hier naar te kijken, zoveel domme beslissingen. Verder ook een vrij hard einde, wat ook wel te waarderen valt. Audiovisueel beklijft niets bij me, dus de film moet het echt van het plot hebben. Dat is an sich dus wel sterk, maar spreekt me niet aan. 2*.

Ooit toen ik iets van 8 was gezien, maar er is me weinig van bijgebleven. In die tijd keek ik naar alles wat maar op een tekenfilm leek, en ik snapte er niets van. Zo keek ik bijvoorbeeld ook naar Ren en Stimpy en pas toen ik dat 15 jaar later weer eens zag, zag ik pas wat een enorme gore tekenfilmpjes dat wel niet zijn. Hetgeen de filmpjes om een andere reden leuk maakte dan vroeger.

Om op Roger Rabbit terug te komen, slechts flarden herinner ik me, zoals de pianospelende Donald Duck en Daffy Duck. Ook herinner ik me de allereerste scene met Baby Herman en Dombo die opvliegt, maar waar het hele verhaal overging, geen flauw idee. Te jong om het te begrijpen of te jong om me er druk om te maken. Geen idee. Ik kon me ook nog herinneren dat ze Roger Rabbit wilden vermoorden door hem met een groot potlood met een gum erop uit te gummen, maar bij herziening blijkt dit dus een valse herinnering en ging het dus om badwater. Geen idee hoe ik erop ben gekomen.

Een herziening was dus duidelijk nodig. De film heeft zeker een bijzonder uitgangspunt, de mix tussen echte acteurs en cartoons was ook in mijn ogen erg geslaagd, maar verder deed de film me weinig. Af en toe best gelachen, maar te weinig om de film echt leuk te vinden. Sommige dingen zag je al van verre aankomen, natuurlijk had Roger zijn liefdesbrief op het testament geschreven, natuurlijk had die Doom de broer van Vaillant vermoord. En nee, dat wist ik niet van de vorige kijkbeurt, wan mijn herinneringen zijn dus zo zwak dat ik potloden met gummen erop verwar met badwater. Verder was Jessica natuurlijk wel een leuke verschijning.

Een tijd terug Dirty Grandpa gezien, die ik persoonlijk erg grappig vond, maar die kennelijk door velen als een verspilling van DeNiro's talent beschouwd wordt. Ik heb dat bij deze film met Cranston en ook Franco. Prima acteurs, en ook goed voor komedie, met name Cranston gezien Malcolm in the Middle, maar god wat is dit slecht. Het is gewoon te flauw voor woorden. Ik heb geen probleem met vulgaire grappen, maar wel als ze voorspelbaar zijn. Als je een groot aquarium vol urine ziet, weet je natuurlijk al dat er iets mee gaat gebeuren. Jammer. 0,5*.

Ik moet bekennen dat ik wat andere verwachtingen bij deze film had, namelijk dat de hoofdpersone een idealistisch persoon zou zijn die haar ware zelf in de natuur wil vinden, een beetje zoals in Into the Wild. Maar goed, het blijkt eerder te gaan om iemand die een psychologisch wrak lijkt te zijn. Niet dat het de film meteen goed maakt, maar het is weer eens iets anders. De film focust wat mij betreft wel teveel op de psychologie en aangezien ik de hoofdpersone nou niet bepaald interessant vind, levert het een beetje gezapige film op. Wat meer focus op de natuur had kunnen helpen; visueel had er veel meer uitgehaald kunnen worden. 1,5*.

Niet echt aan mij besteed. Leuk grapje met de plottwisten, en ik herinner me van de vorige kijkbeurt dat deze twisten me ook wel verbaasden. Maar naar het einde toe wordt het allemaal een beetje teveel van het goede, en raakt de lol er een beetje vanaf. Het voelt allemaal wat geforceerd aan, inclusief het acteerwerk, waardoor het voor mij niet werkt.

Verder helpt het ook niet echt dat de film visueel nogal saai is, en er vele langgerekte stukken in zitten. Er wordt nog wat gepoogd spanning op te bouwen met wat (lesbo)seks, maar dat helpt uiteindelijk ook niet echt. 2*.

Leuke film. Als scholier kende ik het aan de film gerelateerde hiphopnummer van Smith met in de clip beelden uit de film, maar de film zelf had ik nog nooit gezien. Omdat Onderhond er hier vrij positief over is werd ik toch wel nieuwsgierig.

Duidelijk waarom deze film over het algemeen afgekraakt wordt, het is behoorlijk onzinnig. Dus spreekt het me aan, ook omdat het duidelijk niet zinnig bedoeld is. Tel daarbij op veel inventieve machines en gadgets, waardoor de film ook aan vermakelijkheid wint. De humor is wat minder, toch was de hoofdprojector nog wel aardig, en het witte hondje bij het gehoorapparaat, wat duidelijk een referentie is naar de witte hond bij de grammofoonspeler op de klassieke EMI hoezen.

Wel duidelijk verouderd, een aantal keer is toch wel duidelijk te zien dat men met bluescreens werkt. Muziek is ook niet al te sterk. Nochtans best vermakelijk, dus 3*.

Redelijk. Alle drie de acteurs kende ik uit verschillende series (Breaking Bad, Emily in Paris en How I Met Your Mother) en het is dan soms lastig hun karakters in andere projecten los te zien van hun seriekarakters. Met Plemons heb ik daar zeker last van gehad in I'm Thinking of Ending Things. Gelukkig heb ik daar bij deze film geen last van. Bij Segel hielp de baard denk ik ook wel. Vooral interessant om Collins overtuigend een verveelde rijke echtgenote te zien spelen.

Het plot is redelijk rechttoe-rechtaan waarbij de onhandigheid van de overvaller (Segel) en de arrogantie van de CEO (Plemons) voor de nodige jeu zorgt. Zodra het eerste bloed gevloeid is, is de uitkomst waarin de echtgenote beide mannen ombrengt te verwachten en ergens voelt het ook wel passend aan.

Geweldig is het niet, maar wel aardig tijdverdrijf. 2,5*.