Meningen

In mijn herinnering was dit een vermakelijke Nicholson film, maar de herziening viel bijzonder tegen. Wat een flauwe boel, waarbij de tenniswedstrijd waarbij Pfeiffer de bal met haar kont slaat het absolute dieptepunt is. Nicholson is op zich nog wel aardig, maar de rest van de film is zo slecht dat zelfs hij me niet van de minimale waardering kan weerhouden. 0,5*.

Matige verfilming van een leuk kinderboek. Het verhaal wordt op bepaalde momenten aangepast ten behoefte van het drama, maar ik vind het eigenlijk niet goed werken. De hele achtervolgingsscène op het strand bijvoorbeeld, komt binnen het universum niet erg geloofwaardig over en geforceerd spannend over, waardoor dus niet spannend.

Visueel erg matig, de special effects zien er ook niet meer uit. Het kindacteurtje bakt er weinig van, ook als stemacteur. Wel leuk is Huston die er flink op los schmiert. Vanwege haar kom ik nog net boven het absolute minimum uit. 1*.

Niet bijstel geweldige verfilming van één van mijn favoriete jeugdboeken, maar beter dan de eerste verfilming. Er zijn wat accentverschillen waarbij de belangrijkste natuurlijk is dat de hoofdpersoon nu een zwarte Amerikaan is, en waarom zou dat niet kunnen? De kracht van het verhaal is dat het overal zou kunnen plaatsvinden. Verder kiest deze film om het verhaal van het meisje dat in een kip veranderd is op te nemen in plaats van het verhaal van het meisje in het schilderij. Voor zover ik me kan herinneren komen beide verhalen in het boek voor, dus deze film maakt slechts een andere keuze.

Visueel ziet het er natuurlijk ook stukken beter uit. Dat leidt tot leuke details. Hoe de neus van de opperheks er bijvoorbeeld uitziet als ze aan het snuffelen is. Overigens een prima rol van Hathaway, die net zoals Huston in de eerste film er lekker op los schmiert. Verder ook een leuke rol voor Spencer, die ik altijd graag zie. De voiceover van Chris Rock daarentegen is echt verschrikkelijk.

Sommige veranderingen zijn wel wat minder. De littekens bij de mond van de heksen bijvoorbeeld. Het is natuurlijk geen litteken, maar is er vanwege het feit dat hun mond groot en angstaanjagend open kan, wat zeker leuk is, maar dat kan best zonder lijnen die er als littekens uitzien als ze hun mond gesloten hebben. Uiteindelijk zouden de heksen in vermomming als gewone vrouwen uit moeten zien op een paar details na en zo'n litteken is nauwelijks een detail te noemen. De opperheks die kan zweven voelt een beetje over de top aan. En het grillen van een heks met de stralen uit haar ogen had wat beter uitgespeeld kunnen worden zoals in het boek en naar wat ik me herinner in de eerste film: door eerst de ongelukkige heks te laten beseffen dat ze gegrild gaat worden in plaats van meteen tot actie over te gaan.

Dit zijn toch dingen waardoor ik niet onverdeeld enthousiast ben. 2*.

Jammer, hier zat wat meer in. Niets mis met zwart-wit, heb een aantal zwart-wit films zelfs 5* gegeven, maar Zhang moet het gewoon houden bij waar hij sterk is, namelijk kleur. Gelukkig is het grootste gedeelte wel in kleur, en dat ziet er ook schitterend uit. Mensen mogen klagen over het geren over de heuvels, het zag er wel prachtig uit. En de sneeuwscènes waren helemaal schitterend. Maar ja, het wordt weer gevolgd door de zwart-wit, wat gewoon afbreuk doet aan de magie.

Muziek vond ik wel mooi, zat alleen bij het einde een beetje tegen de irritatiegrens aan door de herhaling en vooral omdat het daar echt bombastisch wordt, maar blijft uiteindelijk toch grotendeels binnen de lijntjes.

Ja, het verhaal was flinterdun, maar daar kan ik niet echt mee zitten. Zhangs films zijn dat wel vaker, maar ik vind het wel best zolang er visueel genoeg te genieten valt. Wel is het uiteindelijk nogal braafjes, waardoor de film niet zo'n krachtige indruk achterlaat als To Live of Under the Hawthorn Tree.

3,5*.

Een hernieuwde kennismaking. Jaren terug al eens gezien, toen kon ik weinig met het verhaal, en al helemaal niets met de zwevende mensen.

Inmiddels veel meer wuxia-films achter de rug waarbij het apart is dat Ziyi Zhang in al die films lijkt op te duiken. Eén van de absolute hoogtepunten was in ieder geval Hero, die slechts twee jaar jonger is dan deze film. De vergelijking met die film dringt zich dan ook op. Die film heeft een flinterdun verhaaltje, dat is hier niet veel beter. Wat die film wel heeft is een gevoel voor afwerking. De gevechten zijn prachtig gestileerd, en een aantal prachtige slow motion beelden maken het helemaal een visueel feestje.

Die aandacht voor details mis ik hier een beetje. In de gevechten wordt vaak geknipt, en ook vaak dusdanig veel ingezoomd of juist uitgezoomd dat de actie niet helemaal uit de verf komt. Het enige gevecht wat ik echt gaaf vond was tussen de dames met steeds verschillende wapens. Chow was op zich ook nog wel aardig, maar verder hield het een beetje op. En wat het zweven betreft, ik kan er een stuk beter tegen, maar hier wordt het wel erg overdreven.

Verder veel drama, waarbij de soundtrack vaak aanwezig blijft, waardoor het allemaal een beetje dreinerig wordt. En bij dit soort gedeelten helpt het ook niet dat er hier minder aandacht voor visuele details is.

Na herziening kan ik niet anders dan concluderen dat de mindere eerste kijkervaring niet helemaal toevallig was. Deze film is het gewoon niet helemaal voor mij. 2,5*.

Mijn moeder had deze op de gok gekocht, maar de film bleek niet bepaald aan mijn ouders besteed te zijn. Ze kunnen niet zo goed tegen decadentie en met alle banale tafarelen in deze film hadden ze het dan ook na een half uur al flink gehad, waarna de film werd afgezet.

Ik heb de DVD maar meegenomen om hem vandaag af te kijken, ik moet zeggen dat ik wel geïnteresseerd was in de wereld van het anarcho-kapitalisme. Maar na afloop moet ik toch zeggen dat deze film ook aan mij niet bepaald besteed is.

Een typisch rise-and-fall verhaal, wat eigenlijk hetzelfde is als al die andere films met drugsdealers in de hoofdrol; alleen worden er hier aandelen gedeald. Voor de rest precies hetzelfde: heel veel drugs, heel veel vrouwen, uiteindelijk één ultieme vrouw waarmee getrouwd wordt, door zelfoverschatting onstaat de fall, waarna ze hem verlaat. En het moet ook altijd drie uur lang duren. "It's all the same song", zou Louis van Gaal zeggen. Setting is iets anders, meer niet.

Visueel ook niet opzienbarend; wel wordt het allemaal iets vlotter verteld dan in soortgelijke films, de banale tafarelen zijn allemaal wat meer in your face, de flashback structuur zorgt voor enige humor, maar voor de rest voelt het zo inhoudsloos aan als één van de vele drugstrips in de film. En na afloop blijf ik op gepaste wijze met een katerig gevoel zitten. Ik wilde aanvankelijk er nog wel een halve ster bovenop doen, omdat het voor zover ik kan beoordelen Scorseses vlotste film is, maar vanwege de kater toch 1*.

Een kortfilm die eigenlijk nergens over gaat en ook geen dialogen kent. Een jonge vrouw vindt een oud pistool, waarna we terug in de tijd gaan en een stel samoerai, gespeeld door een aantal bekende acteurs zoals Asano en Shibukawa, en gewapende boeren gespeeld door leden van de band Seppuku Pistols zien verzamelen, waarbij de samoerai gespeeld door Shibukawa het pistool heeft. Dat is alles. En nog een shot van een samoerai gespeeld door Matsuda die op de wolkenkrabbers van Tokyo uitkijkt na de aftiteling. Maar ondertussen is de sfeer fantastisch, met name door de overweldigende soundtrack van de eerder genoemde band Seppuku Pistols. Een band die zich het beste laat omschrijven als een 20-mans punkband maar dan met traditionele Japanse instrumenten. Het klinkt eclectisch en werkt bijzonder hypnotiserend in combinatie met de strak geschoten beelden bij de Kasosan schrijn in de Tochigi prefectuur. 4*.

Uit verveling gekeken, maar eigenlijk best leuk. Deze film, waarin de hoofdpersoon zich uit zijn verstikkende religieuze omgeving probeert los te wrikken en zijn eigen leven wilt bepalen, is natuurlijk al vele malen eerder gemaakt, maar in dit geval is de uitwerking vlot en luchtig, waardoor het allemaal erg vermakelijk is.

Verder een aardige blik in de wereld van de orthodoxe joden, waarbij grappig genoeg met name de mannen (zoals de vader en de rabbi die de hoofdpersoon naar Israël stuurt) het allemaal een stuk minder streng opnemen dan de moeder.

De humor is leuk, met de hoofdpersoon die regelmatig de vierde wand doorbreekt met droge monologen met de nodige zelfspot betreffende zijn eigen achtergrond, maar ook met bijvoorbeeld de Om Shalom yogagroep.

Diep is het allemaal niet, maar aangenaam tijdverdrijf zeker wel. 3,5*.

Redelijk. De film leunt op plottwisten, maar bij de eerste zie je wel redelijk de tweede aankomen. Maar los daarvan is de film aardig spannend, sfeervol en is ook aardig visueel vormgegeven. Niet spectaculair, maar het ziet er visueel beter uit dan de gemiddelde film. In tegenstelling tot enkele berichten hier had ik verder geen enkel probleem met het acteerwerk, wat overigens ook niet spectaculair was. Degelijk. 3*.

Het interessante aan deze film is dat het negatieve verwachtingen over bepaalde personages creëert, maar later een kijkje in de ziel van die personages geeft, waarbij blijkt dat de personages toch anders in elkaar zitten. Dat vond ik wel aardig. Verder is het redelijk voorspelbaar, maar wel goed uitgevoerd, waardoor het toch aanspreekt. Acteerwerk is sterk, wat natuurlijk ook bijdraagt. Visueel niet bijzonder, maar wel degelijk. 3*.

Pijnlijk. Superheldenfilms zijn over het algemeen niet echt aan mij besteed. De superhelden en/of hun tegenstanders zien er vaak potsierlijk uit vaak belachelijk, de verhaallijnen slaan soms nergens op, terwijl de toon van de films dikwijls bloedserieus is. Waarvan akte in deze film.

Van te voren heb ik op internet al de nodige discussies over de film mogen lezen, waarbij de meningen uiteen wijken. Is het een feministisch meesterwerk? Of laat de film een seksistisch stereotype zien van de naïeve mooie vrouw die door haar onwetendheid juist extra schattig is? Wat dat laatste betreft, ik vind de hoofdpersone juist ontzettend irritant. En als feminisme hetzelfde is als een vrouw die fysiek veel sterker en dus beter kan vechten dan mannen, dan denk ik persoonlijk dat feministen nog een lange weg te gaan hebben. Maar goed, het lijkt me waarschijnlijk dat veel feministen een andere definitie van feminisme hanteren.

Het plot is bijzonder warrig. Aanvankelijk worden we met mythes om de oren geslagen die het bestaan van de hoofdpersone en haar volk moet verklaren, maar tegelijk lijkt haar volk daar ook maar half in te geloven. De Eerste Wereldoorlog wordt behoorlijk eendimensionaal afgeschilderd, al komt later wel een nuance, die vervolgens weer halfslachtig is. Het hele gebeuren vind plaats op bloedserieuze toon met een hoofdrol voor een bijzonder dreinerige soundtrack, en op het einde worden we getrakteerd op een dertien in een dozijn moraal als "het is niet wat je verdient, het is waarin je gelooft. En ik geloof in liefde." Kortom, van diepgang is nauwelijks sprake, want dit ontloopt nauwelijks Miss Universe die de wereldvrede wenst...

Zoals eerder gezegd is de hoofdpersone vooral irritant, maar het meest potsierlijk is toch wel de de antagonist gespeeld door Thewlis. Zeker op het einde ziet hij er totaal belachelijk uit in zijn pakje; dat hij flink overacteert completeert alleen maar het plaatje van wansmaak.

Kortom, Wonder Woman weet mij niet om haar vinger te winden, hoe sterk haar lasso ook mag zijn, want dit is gewoon een wanstaltig product dat voornamelijk ergernis oproept. 0,5*.

Opmerkelijke film, met name door de vreemde soundtrack, die met name bevreemdend aanvoelende scènes tussen de meer plot-gedreven scènes begeleidt. Ik ben redelijk "style-over-substance", maar hier heb ik het gevoel dat het niet goed integreert met de rest van de film. Wel aardig wat cinematografie betreft. Het plot is verder simpel, maar interessant, al voelt het einde een beetje te makkelijk aan. 2,5*.

Erg gaaf. Ik heb het verhaal te lang geleden voor het laatst gelezen om er zeker van te zijn dat de hele tekst integraal voorgedragen wordt, maar het lijkt er wel op. Dat zorgt voor een constante stroom van woorden, maar dat zorgt ook voor een bijzondere sfeer en heeft wat mij betreft dus een zekere meerwaarde (al zou ik zeker niet elke film zo willen zien). Visueel is het typisch Anderson: kleurrijk en creatief, wat ontzettend goed past bij de magisch-realistische wereld van Dahl. Met name de decorwisselingen vallen op en het bewust in beeld brengen van hulpmiddelen die zowel zichtbaar als onopvallend zijn, zoals een krukje in dezelfde kleur als de achtergrond waar een personage op zit terwijl hij zweeft in het verhaal. Een unieke ervaring, waarbij alleen het letterbox formaat een duidelijk minpunt voor me is. 4*.

Toch wel een tegenvaller. Ben ik nou de enige die er last van had of is deze film echt bijzonder slecht nagesynchroniseerd? Voor de goede orde: ik had wel degelijk een Kantonese versie te pakken, ik versta er niets van, maar ik hoor wel het verschil met Mandarijn. Ik weet dat Jet Li nagesynchroniseerd is, want die spreekt geen Kantonees, maar de rest klonk ook alsof de teksten achteraf opnieuw ingesproken zijn. Vaak kan je toch ook soort van een richting horen waar iemand spreekt, maar hier leek ieders stem van dezelfde plek te komen. Nu heb ik begrepen dat films wel vaker in dezelfde taal nagesynchroniseerd worden, maar Li was zeker niet de enige bij wie het geluid vaak nauwelijks met de lippen overeen kwam. Het heeft me de halve film gekost om het te kunnen negeren. Jammer.

Voor de rest viel de film visueel toch ook een beetje tegen. Hierbij doel ik niet op de choreografie, maar meer op het camerawerk. Vergeleken met andere films zoals Fearless en 14 Blades die ik recent heb gezien, voelt het wat minder afgewerkt aan, en ook bij de registratie van de gevechten heb ik het gevoel dat de camera wat minder vrijheid heeft vergeleken met die andere films (en dan durf ik Hero en The Grandmaster al helemaal niet te noemen).

Maar, de registratie van de gevechten kan zeker niet slecht genoemd worden, het wordt wel degelijk netjes in beeld gebracht, en de choreografie is af en toe echt fantastisch. Met name het laddergevecht behoort tot het beste wat ik ooit heb gezien. Een andere factor van belang is Li. Wat blijft die man toch geweldig. Wat dat betreft kijk ik echt uit naar de vervolgdelen, zeker als Donnie Yen er dan ook nog bij komt. Aan Li ligt het in ieder geval niet, maar als geheel vind ik de film toch echt te kort schieten, met als belangrijkste pijnpunt die nasynchronisatie. Mocht ik toch een verkeerde versie gekeken hebben, stel ik graag mijn mening bij. Tot die tijd 2*.

Overigens, misschien een beetje raar, maar ik vond Rosamund Kwan ergens een beetje lijken op een Chinese versie van Audrey Tautou.

Chinese Ku-Klux Klan? De witte pakjes, het nationalistische gedachtegoed en een brandend kruis doen er wel aan denken. Reden voor mij om deze film te kijken was de combi Li en Yen (en omdat die laatste er bij dit deel bij zit, keek ik ook meer uit naar deze film dan naar het eerste deel). Bij Hero hadden beide heren een spetterend gevecht, dus dat smaakte naar meer.

Ook in dit deel brakke nasynchronisaties, maar ik kon me er dit keer minder aan storen. Zal wel gewenning zijn, maar ik had ook het idee dat het net iets ruimtelijker klonk (in de zin van dat het spraakgeluid niet steeds vanuit hetzelfde punt vandaan leek te komen). Verder een verhaal wat me maar matig kon interesseren, en na verloop van tijd was ik ook een beetje de draad kwijt.

Dat maakt niet veel uit, de hoofdreden om een dergelijke film te kijken is het geweld, niet het verhaal. De eerste confrontatie tussen Li en Yen mocht er dan ook echt wezen, de tweede was ook goed, maar stelde toch enigszins teleur. Waarschijnlijk omdat er ondertussen ook een handlanger van Li moest ontsnappen, en dat brak voor mij een beetje de continuïteit van het gevecht. Maar ook omdat het niet kon tippen aan het laddergevecht in het eerste deel hetgeen ik echt geniaal vond. Wat meer in de buurt kwam was het gevecht met de KKK-priester, wat ook minder door de aanwezigheid van derden werd onderbroken. Maar ondanks de vergelijkingen met het eerste deel mag de actie bovengemiddeld genoemd worden.

Uiteindelijk krijgt deze film ook een hogere waardering dan het eerste deel, omdat ik me wat minder heb geërgerd aan de dub. Maar misschien moet ik dat eerste deel herzien voor een evenwichtiger oordeel. Maar eerst maar eens het derde deel kijken, want het enthousiasme voor deze serie is zeker niet minder geworden na dit deel. 2,5*.

Aardig. Ook hier moet ik even wennen aan de slechte nasynchronisatie, maar per deel lijkt me dat makkelijker af te gaan.

Waar in de vorige delen het verhaal slechts als excuus diende voor de gevechten, dient het verhaal hier vooral als excuus voor de leeuwendansen. Het ziet er erg kleurrijk en vrolijk uit, ondanks dat er onder de tafel flink gevochten wordt. Ik kan me er in ieder geval erg mee vermaken. Wel gaat het enigszins ten koste van de kwaliteit van de gevechten. De vorige delen hadden echt behoorlijk gave gevechten, met name het eerste deel. Hier valt dat een beetje in het niet, omdat het overzicht matig is door al die leeuwenkoppen. De gevechten met Club Foot mochten er overigens wel zijn.

Qua sfeer voelt het wat minder serieus aan dan de vorige delen, waardoor de humor ook wat beter uit de verf lijkt te komen. Mooi om bijvoorbeeld al die Chinezen met hoofd scheef naar de film te zien kijken omdat het beeld op z'n kant staat. En voor Kwan blijf ik een zwak houden. 2,5*.

Inderdaad een bijzonder filmpje, ondanks de mindere punten. Met name de montage is af en toe erg abrupt en sowieso had ik het gevoel dat het visueel meer afgewerkt had kunnen zijn. En verder bevat de film de nodige momenten die niet altijd even boeiend zijn.

Niettemin neem ik de mindere momenten graag op de koop toe als een film daar een aantal bijzondere momenten tegenover kan zetten. Wat dat betreft stelt deze film niet teleur getuige bijvoorbeeld de geanimeerde scène halverwege, die ondanks dat het niet erg vloeiend is heel veel energie bevat en een caleidoscoop aan beelden laat zien. Heel erg gaaf. Of het samenspel van stemmen als het meisje schreeuwt. En natuurlijk de diverse poppenscènes waarin het verleden van de vrouwtjes op fraaie wijze ontrafeld wordt als een ... ja, als een wollen trui.

Kortom, een film die je niet elke dag ziet. 4*

De laatste Bondfilm met de hoogbejaarde Llewelyn als Q, die nota bene stierf in een auto-ongeval. Zijn afscheid is in ieder geval stemmig gedaan. Voor de rest is deze film helaas niet veel soeps. Een warrig plot, een antagonist die eruitziet als een heroïnejunk, een antagoniste die ontzettend vol van zichzelf is en natuurlijk Richards die volledig ongeloofwaardig is als doctor in de kernfysica. Enkel Marceau had wel iets. De actie is standaard, niet erg opzienbarend. De muziek is zoals vaker bij dit soort films iets te nadrukkelijk aanwezig. Uiteindelijk iets minder dan de voorganger, maar niet voldoende om tot uiting te komen in mijn cijfermatige waardering: 1*.

Deze Aronofsky moest ik nog zien. Heeft lang op de plank gelegen, omdat ik had begrepen dat deze film meer mainstream was dan zijn anderen. Dat klopt zeker, maar desondanks smaakte hij lekker. Ja het verhaal is vrij clichématig, desondanks werd ik er behoorlijk door meegesleept. Ik vond het interessant om een blik achter de schermen van die worstelwereld te zien. Geen idee of dat beeld klopt, of de mensen echt zo vriendelijk voor elkaar zijn, maar ik geloof wel dat het fysiek behoorlijk zwaar is ondanks dat het nep is.

Rourke is wat mij betreft prima gecast, ik vond hem erg overtuigend als iemand die lager aan wal is geraakt, maar wel het hart op de juiste plek heeft, waardoor het drama heel echt en oprecht overkwam. Ik denk dat hij toch wel de reden was dat ik niet zo last had van het clichéverhaal, maar me juist kon laten meeslepen.

Muziek vond ik wel leuk, ik hou wel van hardrock, al was ik het niet eens met de hoofdpersonages dat alles misging vanaf Cobain. Aardig geluidseffect op het moment dat het fysiek wat minder gaat met Rourke, maar in mijn herinnering was dat in Pi wel veel sterker. Beeld was degelijk, de gritty stijl past wel bij de setting, maar verder niet spectaculair.

Meer dan aardige film, geen top, maar ook zeker geen mainstream gedrocht. 3,5*.

Erg leuk. Als je de wekker van 7:59 naar 7:60 ziet springen weet je al hoe laat het is. Ik ben gek op absurdisme en wat dat betreft kom je goed aan je trekken in deze film. Een hoop maffe personages (met als persoonlijk favoriet Master Chang) en absurde situaties, waarbij iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik moet zeggen dat ik het aanvankelijk niet eens een dijenkletser vond, maar wel bijzonder intrigerend. En na verloop van tijd raak je verstrikt in het vreemde wereldje, waardoor het steeds leuker wordt.

Visueel is het aardig, er wordt de nodige aandacht aan besteed, maar het is niet geweldig. De soundtrack daarentegen is wel opvallend. Nogal wat elektronische geluiden. Niet mijn favoriete muzieksmaak, dat is klassiek, maar wel erg aangenaam. Zeker zoals het hier gebruikt wordt, erg sterk.

Al met al een vrij unieke film, die ik hooguit met Rubber van dezelfde regisseur kan vergelijken. 4*.

Sterk. Met Donnie Yen in de hoofdrol had ik meer actie verwacht, maar wat daarvoor in de plaats kwam smaakte ook zeer goed. Visueel erg sterk. Slow-motion beelden met veel detail, soms snelle flashbacks en fast forwards; de geanimeerde tekeningen van het menselijk lichaam mogen er ook zijn. De soundtrack is erg aanwezig, en balanceert op het randje van melodramatisch (ook op momenten waarin een idyllische sfeer gesuggereerd wordt), maar wat mij betreft kukelt de soundtrack net niet over de rand.

Dan het verhaal: dat was ook enigszins verrassend, want Donnie Yen speelt bijna alleen maar overduidelijke good guys, terwijl hier zijn karakter (en verleden) één groot mysterie blijkt te zijn. Het levert de nodige suspense op; de algehele sfeer van de film mag er dan ook wel zijn.

Spaarzame actiescènes door de film heen met een leuke choreografie - als ik het goed heb gelezen tijdens de aftiteling - door Yen zelf. Dus voor de pure actieliefhebber misschien een beetje een teleurstelling, maar de kijker die van een mix van suspense en wat actie houdt wordt goed bediend. 4*.