Meningen

Vermakelijk, maar niet zo super als ik had gehoopt. De animatie is prima in orde, ik ben het er niet mee eens dat dit een sprong terug is, de animatie is in mijn ogen een flink stuk beter dan bijvoorbeeld Laputa. Muziek was okee, bij de ontsnapping van Ponyo leek het wel een beetje erg op de Walkürenritt van Wagner.

Verhaal was grappig, een beetje Kleine Zeemeermin-achtig, maar dan veel lieflijker. Het hele gedoe rond die vader van Ponyo had geschrapt kunnen worden. Ik snapte er ook helemaal niets van waarom de wereld zou vergaan. Dan wordt er ineens bijgehaald dat de maan op de aarde gaat vallen, kwam allemaal nogal random op me over. Nou ja, het zal wel zijn omdat hij zijn dochter niet kan missen. Het hele vader-verhaal verstoorde het evenwicht van de film, omdat er de hele tijd met een drama werd gedreigd dat nergens tot uiting kwam. Haal of die dreiging weg, of werk het juist uit (met de voorkeur in dit geval voor het eerste), want dit verstoort ook de sfeer.
Ik dacht eerst dat Lisa de oudere zus van Sousuke was. Ik heb geloof ik nog geen Japanse film gezien, waarbij de ouders bij de voornaam aangesproken werden. Grappig. Wat vervelend was, was het stemmetje van Ponyo. Dat begon op een gegeven moment toch wel te irriteren.

Al met al vermakelijk, maar niet geweldig.

Ja leuk. De film neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus en dat zorgt voor een prettige, onbekommerde en grappige sfeer. McAdams weet te charmeren en hoewel ik Bateman iets te oud voor haar vind ogen, is er zeker chemie tussen de acteurs. Leukste rol is echter voor Plemons, die werkelijk op geweldige wijze een agent die je ongelooflijk ongemakkelijk doet voelen neer. Ik begin steeds meer waardering voor hem als acteur te krijgen.

Qua beelden soms long tracking shots, maar ook soms shift-tilt shots die de stad als een miniatuurmodel doen ogen. Interessant! Qua plot verrast het uiteindelijk niet veel, maar vanwege de luchtige atmosfeer, de chemie tussen de acteurs en enkele interessante shots kom ik toch op 3,5* uit.

Erg gaaf. Het uitgangspunt, wat ergens doet denken aan een vreemde mix tussen Avalon en Battle Royale, is natuurlijk over the top, maar wel interessant.

Visueel een spetterende film, waar de camera alle kanten opgaat en met een sterke en energieke montage, met als hoogtepunt de scène in de disco. Het enige wat enigszins jammer is, is de digital look, die ik - hoewel passend bij het onderwerp - niet zo mooi vind. Aardige soundtrack, met net als bij de Crank-films, blijft die toch wat achter bij de beelden.

Lekker energiek en gaaf gestileerd dus, waardoor het niet erg wordt dat het plot nogal overdreven is. Even goed een amusante blik op een (on)mogelijke toekomst, wat ook nog eens een andere dimensie geeft aan het stereotype van de dikke zweterige man die zich op internet voordoet als een "lekker wijf".

Fijn vermaak dus. 4*.

Pas mijn derde film uit India, maar heel wat anders dan die andere twee (uit Bollywood en Tollywood). Zwart-wit, behoorlijk gestileerd, en rauwe muziek. De basis is gitaar, met daaroverheen rap. Nu vind ik rap in andere talen dan Engels (ook op de Jeugd en de Huilende Rappers na dan) meestal vrij suf en semi-stoer klinken. Dat is hier toch ook wel het geval, maar het stoort uiteindelijk niet zo erg als gevreesd. Misschien ook omdat de gitaren erg fijn zagen.

Het verhaal is erg vaag, en het grootste probleem van deze film wordt gevormd door enkele tussenstukken die nauwelijks weten te boeien. Uiteindelijk dus een maar half geslaagd experiment, wat ik normaal 2,5* zou uitdelen, maar vanwege de durf van de film (zeker in zo'n land) doe ik er toch een halfje bovenop. 3* dus.

Ook weer eens herzien; de laatste Scorsese die ik al eens had gezien, maar niet op had gestemd.

Visueel wat vlotter dan de meeste van zijn andere films die ik heb gezien, maar nog steeds niet geweldig. Een aantal gevechten, waar iets te vaak de truc uitgehaald wordt waarbij iemand naar de camera een slaande beweging ziet maken, gevolgd door een knip, waarna je het slachtoffer vol in beeld ter aarde ziet storten. Een manier die me sowieso niet aanspreekt, want in mijn ogen een gemakkelijke truc om een gevechtshandeling te suggereren, maar als het met enige regelmaat terugkeert, wordt het redelijk irritant.

Ook de soundtrack is wat anders dan in de laatste films die ik zag (Goodfellas, Casino), minder klassieke rock-georiënteerd, wat meer muziek die bij epische films past. Die rockmuziek vond ik bij de andere films niet altijd even goed onder de beelden gemonteerd, maar voelt altijd nog wat eigenzinniger aan dat deze muziek, die vrij standaard overkomt.

Het plot vond ik wel aardig, met name dat het New York ten tijde van het Wilde Westen betreft (ter vergelijk: The Good, the Bad, and the Ugly speelt óók tijdens de Burgeroorlog). De meeste films over New York beslaan een later tijdvak, de meeste films over dit tijdvak spelen niet in de grote steden, maar in het daadwerkelijke Wilde Westen.

In ieder geval spreekt de combinatie van tijd en locatie me aan, het hele strijdgebeuren tussen rivaliserende bendes is wel aardig om te volgen, maar neemt wel epische proporties aan, het duurt ook allemaal vrij lang, dus op een gegeven moment wordt het wat langdradig. Het einde gaat dan weer in sneltreinvaart, en lijkt overvol qua gebeurtenissen.

Uiteindelijk wel één van de betere Scorseses, maar nog steeds niet geweldig. 2*.

Leuk filmpje. De kleurtjes bevallen erg en met name de getekende scènes en de scène met de reparateur zijn wat mij betreft erg mooi. Jammer dat bij die laatst genoemde scène de muziek wat dreinerig wordt. Voor de rest helpt de soundtrack erg bij het neerzetten van een dromerig sfeertje. Het Socratische gesprek over wat het verschil is tussen een apparaat en iets levends kwam een beetje geforceerd op me over, had wat mij betreft eruit gemogen.

Al met al 3 fijne kwartiertjes. Wat mij betreft mogen er meer van dit soort filmpjes gemaakt worden. 4*.

Aardige film. Bevat een paar indrukwekkende beelden, zoals van de luchten met zonsondergang en van de sterrenhemel hetgeen soms erg doet denken aan een Vincent van Gogh schilderij. Was Laputa net zo mooi getekend, dan had die film zeker 5* gekregen. De hoofdpersonen hier doen ook wel een beetje denken qua uiterlijk aan de hoofdpersonen daar, maar zijn nergens zo vertederend. Ergens ook wel een sterk punt, het duistere, maar het had op zich niet gehoeven. Qua thema moest ik dan weer denken aan Arête Hime.

Wat wel jammer was, was dat het niet fantasierijker was dan bijvoorbeeld Lord of the Rings. De tovenaars en draken vliegen je om de oren, en dat mag misschien exotisch aandoen voor Japanners, hier in het Westen is het cultuurerfgoed. Met het gebabbel over het herstellen van de balans kwam zelfs Star Wars in me op. Het leuke van de films van pa Miyazaki vond ik altijd dat je in een totaal andere fantasiewereld werd meegenomen en wat dat betreft verliest zoon het van pa.

Andere dingen die jammer waren, was het lang uitgesponnen einde, maar vooral de muziek. Die was wel erg episch, hetgeen ik als storend heb ervaren.

Al met al 3,5*.

Jet Li, dus dat is cool. Het jochie dat z'n zoontje speelt is verder een leuke toevoeging. Het ventje kan er echt wat van! Met name op het einde wordt het leuk als ze samen vechten, gedeeltelijk synchroon, gedeeltelijk met het zoontje als extra "wapen".

De actie is sowieso wel aardig om te kijken, maar helaas te spaarzaam. Dit wordt "gecompenseerd" met veel drama inclusief dramatische muziek en dito flashbacks. Kortom, teleurstellend. Als geheel schiet het dus duidelijk tekort. 2*.

Herzien en een beetje gemengde gevoelens hierover. Het valt ten opzichte van de andere films uit de cyclus op dat deze regisseur er echt iets van wil maken. Er wordt gespeeld met chronologie en met vloeiende overgangen tussen scènes zoals in films van Kon gebeurd. Het begingedeelte van de film, waar de muziek zelfs een beetje sfeervol is, doet me dan ook een beetje denken aan Perfect Blue, Verder verandert in het middengedeelte het perspectief volledig, waarbij we alles zien door de ogen van één van de karakters en zit er zelfs een stukje met hypermontage in, dat helaas meerdere keren wordt onderbroken voor melodramatische flashbacks.

Het mindere van deze film is dat het aantal mooie beelden in verhouding minder lijkt te zijn dan bij de andere films uit de cyclus en dat het ook wel te voelen is dat deze film ruim twee keer langer duurt dan de andere delen tot nu toe. Verder is het verhaaltje dat hier ook niet zoveel voorstelt tot epische proporties opgeblazen wat ervoor zorgt dat het plot meer irriteert dan bij de andere delen. De dialogen komen geforceerd gewichtig over (de voice actor van het personage Enjou lijkt ook alleen maar opgewonden te kunnen schreeuwen, best wel irritant), en de muziek wordt vanaf een bepaald moment weer ouderwets kut, en is alom aanwezig om te benadrukken dat het dramatisch is wat op het scherm afspeelt. Verder speelt deze film de Deus ex Machina kaart (hee, een van de personages blijkt toch niet dood te zijn, want het was slechts een pop die vermoord werd).

Sowieso heb ik het idee dat de regels van het universum van deze filmreeks maar vaag zijn, waardoor altijd blijkt dat er een oplossing gevonden kan worden als iemand in een hopeloze situatie zit.

Jammer, de film begon veelbelovend, deed een beetje aan Kon denken, en ik zat te denken aan een halfje meer ten opzichte van de voorganger, maar omdat de negatieve elementen die in de voorgaande films ook al aanwezig waren alleen maar uitvergroot lijken te zijn, krijgt ook dit deel 2*.

Ruim een jaar verder, en het leek me wel aardig deze film-serie eens te herzien. De delen duren op twee na toch niet al te lang, dus handig als ik tijd over heb maar toch te weinig voor een wat langere film.

De omschrijving hierboven slaat overigens meer op de hele cyclus dan op deze film, waar het meer draait om een aantal mysterieuze zelfmoorden van meisjes die van een gebouw afspringen en waarbij de hoofdpersone, Shiki, op onderzoek gaat.

Verhaaltje is een beetje dun, veel psychologisch geblaat en omdat de film in chronologische volgorde het vierde deel zou zijn, is er ook het één en ander nogal vaag. De beelden zijn werkelijk schitterend, er wordt veel met licht en kleuren gespeeld, maar de animatie vind ik zelf wat minder. Het ziet er niet allemaal even natuurlijk uit met als dieptepunt het moment waarop we iemand naar beneden zien vallen. Volstrekt lineair. Zo werkt zwaartekracht dus niet, ook al is in deze film een zekere vorm van magie mogelijk.

Muziek was wel aardig, maar niet geweldig. Soms wel redelijk sfeervol, maar de pompende puls onder de muziek tijdens de belangrijkste actiescène wist dat beetje sfeer toch de nek om te draaien.

Ik krijg bij deze film een beetje een leeg gevoel, heeft een beetje te weinig sfeer, waardoor extra opvalt dat het plot maar mager is, en het hoofdpersonage lijkt ook alleen maar leegte uit te stralen. De cyclus heet denk ik niet voor niets [i]Kara no Kyoukai[/i[ oftewel "de grens van de leegte". Toch niet vervelend om naar te kijken, al is het maar vanwege de prachtige beelden. Daarvoor 3*.

Deze tweede film in de cylus, die chronologisch de eerste is, ziet er net als de eerste echt schitterend uit, maar een van de minpunt van de eerste film is wel wat uitvergroot: het psychologische geblaat. Bij deze film betreft dat gespleten persoonlijkheden, en gezeur over iemand die beweert moordenaar te zijn, terwijl de ander rotsvast gelooft in haar onschuld.
Het komt allemaal een beetje ongeloofwaardig over en bovendien is het vervelend, want het leidt wel af van de mooie plaatjes. Muziek nog steeds niet fantastisch, maar ook nog niet irritant, al zit het er wel een beetje tegenaan. Bij de animatie heb ik nog steeds het gevoel dat het wat minder natuurlijk overkomt in vergelijking met andere anime, maar zelfs als je er aandacht aan besteedt, stoort het niet veel.

Tikkeltje minder dan de vorige. 2,5* dus.

Hierboven schreef ik dat dit het minste deel van de cyclus is. Ben ik het niet helemaal mee eens, al weet ik nog wel de reden waarom ik dat opmerkte. Het is namelijk zo dat het deze film maar weinig lijkt bij te dragen aan het plot van de gehele cyclus, waardoor dit deel een beetje als een filler kan aanvoelen.

Nu stelt de hele het plot van de gehele cyclus niet echt veel voor, dus zo'n punt is het eigenlijk niet dat dit een filler is. Het is eigenlijk gewoon een typische Kara no Kyoukai film waarbij de positieve punten (de mooie beelden) zoals gebruikelijk ruimschoots teniet gedaan worden door de negatieve punten, al is de zonnige sfeer aan het begin wel een beetje apart.

Zoals gezegd, zijn de meeste beelden weer erg mooi vooral door het kleurgebruik. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de verhouding mooie/saaie beelden wat hoger is ten opzichte van de vorige film. De muziek is aan het begin zelfs mooi, maar moet natuurlijk weer verschrikkelijk eindigen tijdens de ontknoping als de zware beat er weer onder wordt gezet.

Wat deze film definitief naar beneden trekt is het personage Azaka dat gewoon een schijtirritant pubermeisje is. De schrijver heeft trouwens echt een gave om zoveel mogelijk psychisch gestoorde mensen in zijn verhaal te verzamelen, want het meisje is echt een "aanwinst" in de verzameling freaks aangezien ze verliefd op haar broer blijkt te zijn (en dat is niet eens zo'n spoiler). Het maakt alleen maar dat ik per deel in de cyclus verder van de personages lijk te staan.

Verder in het verhaal wat linkjes met Kaiba (elfjes vs plant die herinneringen steelt) en met Memento (manier waarop antagonist zichzelf manipuleert), waarbij ik vooral Kaiba verkies boven deze film.

Net als de vorige drie films krijgt deze 2*.

De derde film uit de cyclus, en bepaalde dingen gaan steeds meer ergeren. De muziek die teveel aanwezig is bij de actiescènes, en als het dramatisch is overdreven zielig klinkt, de mannelijke hoofdpersoon die zich over elk ziek vogeltje meent te moeten ontfermen, de vreemde psychologie van mensen met moordneigingen. Dan mag alles er wel schitterend uitzien, het helpt op een gegeven moment ook niet meer.

Ik begin wel steeds meer te snappen waarom deze serie zo populair is onder de otaku's. We nemen een lekker wijf dat extra "interessant" is omdat ze gevaarlijk uitstraalt en een mannelijke hoofdpersoon die uiterst begripvol en hulpvaardig is en alles doet wat moreel juist is waardoor (bijna) alle vrouwen verliefd op hem worden. Ik durf haast te wedden dat al die jochies dromen dat zij het zijn die op die uiterst correcte manier al die vrouwen weten te binden. Ik weet persoonlijk niet wat ik vreemder vind: alle afwijkingen bij de vrouwen in deze filmreeks, of de perfectheid van de mannelijke hoofdpersoon.

Dankzij de mooie beelden nog steeds wel redelijk makkelijk om doorheen te komen, maar vanwege de diverse ergernissen toch een halfje eraf ten opzichte van de voorganger. 2*.

Het vierde deel dat chronologisch gezien het tweede is. Zelfde kritiek als voorgaande delen als volgt samengevat: mooie beelden, maar de muziek werkt eerder tegen dan mee in het creëren van sfeer. Verder veel psychologisch geblaat dat ik maar matig interessant vind. 2*.

Op de valreep blijkt het laatste deel van de cyclus toch één van de betere delen te zijn. Dat ligt niet aan het script dat wellicht een dieptepunt bereikt, maar eerder aan het flink opschroeven van het aantal sfeervolle scènes. Ook is de muziek een stuk beter, soms zelfs echt fijn. De pompende beats die de andere delen zo verpestten blijven hier grotendeels achterwege.

Er zat uiteindelijk toch veel meer in, wat mij betreft had deze film los gestaan van de rest, want de verbanden met de rest van de cyclus lijken de boel alleen maar te verzwakken. Het einde is zelfs behoorlijk melodramatisch op het gênante af met een tranentrekkende (in negatieve zin) terugblik op iemand die dood gewaand wordt, die dan toch nog blijkt te leven (het zal eens een keer wel verkeerd aflopen), Als hij dan aankondigt zijn vriendinnetje niet te vergeven als ze wraak heeft genomen, komt het wel erg vreemd op me over als hij vervolgens verklaard haar zonden te dragen.Wat een wannabe-Jezus!
Zonder dit had het zeker een stuk ruimer over kunnen komen, maar nu blijft de film op 2,5* hangen. Overigens wordt ook hier de cast van psychopaten weer uitgebreid, ditmaal met een moordzuchtige kannibaal die graag over vastgebonden meisjes kwijlt.

Van een bepaalde plotontwikkeling snap ik overigens ook niet alles. De hoofdpersone wil de moordenaar eigenlijk niet vermoorden omdat haar vriendje haar dus niet zal vergeven en ze laat hem lopen. Als ze nu ook z'n andere arm had afgehakt, dan was hij vrij onschadelijk geworden. Dan mag er blijkbaar wel iemand in de stad zijn die goede protheses kan maken, maar die staat aan haar kant, dus die zal de moordenaar ook niet helpen. Het kan soms allemaal zoveel simpeler lijkt het wel.

Over de cyclus in het algemeen kan ik zeggen dat ik maar weinig van de populariteit binnen het anime-wereldje begrijp. Het zal wel te maken hebben met de aantrekkingskracht van een moordlustig lekker wijf, maar iets anders kan ik er niet van maken, want het verhaal door de hele reeks heen is ruk, de personages zijn op een enkele uitzondering na allemaal psychopaat, en de belangrijkste uitzondering lijkt weer door te schieten in het andere uiterste dat hij niet meer als een echt persoon overkomt. Zijn de mooie beelden misschien dan een reden? Dan vraag ik me af waarom dit hoger wordt gewaardeerd dan de Shinkai-films, die misschien visueel nog wel mooier zijn.
In ieder geval blijf ik na afloop zitten dat er veel meer uitgehaald had kunnen worden.

Eens in de zoveel tijd kom ik in Antwerpen, wat een mooie stad is met een mooie kathedraal, die dan natuurlijk ook bezocht moet worden. Tijdens één van deze bezoekjes werd ik plotseling opgeschrikt door een kudde Japanners die vol enthousiasme de kathedraal binnen kwam stormen. Overal flitslicht, ééntje presteerde het zelfs om met een handheld camera nog net niet krijsend de hele kathedraal door te rennen. Na vijf minuten waren ze weer weg en was de stilte teruggekeerd. Wellicht dat ze pas toen ze weer in Japan aangekomen waren op foto en video hebben gezien waar ze allemaal geweest zijn.

Japanners duiken overal op, maar dit verraste me toch enigszins: je hebt als Japanner voor zover ik weet nauwelijks vakantie, je besluit alle hoogtepunten van Europa te zien en ook al is Antwerpen een fijne stad, er zijn grotere steden waar meer te zien is. Ik begrijp nu dat het verhaal waar deze film op gebaseerd is in Japan zo populair is, dat men daarom zo graag naar Antwerpen komt.

Dit verhaal was naar mijn smaak te dramatisch. Veel vergelijkingen met Hotaru no Haka hierboven, maar ik heb het idee dat die minder zwart-wit is. Heeft er wellicht mee te maken dat Nello door zijn omgeving in het ongeluk gestort wordt, terwijl in Hotaru no Haka de oorlog de primaire oorzaak voor de ellende is, waarbij de mensen logisch handelen gezien de omstandigheden. In dit verhaal heb je minstens één fout persoon (Hans), de vader is behoorlijk dubieus in al zijn starheid en ondertussen is Nello de goedheid zelve. Het moment waarop iedereen beseft "wat hebben we die arme jongen aangedaan" en redding zo dichtbij is komt dan ook niet echt goed bij me aan. Een happy end was overigens helemaal misplaatst geweest, want er word wel degelijk de hele tijd naar een dramatische climax toegewerkt.

Het had dus niet de impact die Hotaru no Haka wel had. De animatie was redelijk met bijzondere achtergronden, maar de personages zijn nogal matig getekend. De muziek was behoorlijk dramatisch, en ik heb dat niet nodig om te weten dat het drama na drama na drama is. Misschien zit hier het grootste pijnpunt:en was het geheel wat beter op me overgekomen als men wat matiger met de muziek was omgesprongen. Al met al redelijk, maar niet super. 3,5*.

In de loop der dagen Genius Party maar eens aan een herziening onderworpen, met positief resultaat.

Het eerste filmpje, dat ook Genius Party heet, is een wervelende show met goede muziek eronder. Perfecte opening dat de toon voor de rest van het project zet. 4,5*.

Het tweede filmpje Shanghai Dragon was bij de vorige kijkbeurt mijn favoriet. Die status verliest hij nu, niet omdat ik het filmpje minder ben gaan vinden, maar vooral omdat andere filmpjes er voorbij zijn gegaan. Nog steeds vooral een lief filmpje, met wat humor en een leuk verhaaltje. 4,5*.

De insteek van Deathtic 4 is vrij grappig. Een stadje vol met zombies waar een taboe heerst op levende wezens is niet al te origineel, maar om het te zien vanuit het oogpunt van één van de zombies werkt wel erg verfrissend. De animatie is geweldig, en het geheel is een fantastische freakshow, 5*.

Deze keer heb ik me bij Doorbell beperkt tot het zien van een paar korte fragmentjes, hetgeen voldoende was om herinneringen op te halen. Weliswaar een aardig verhaaltje, maar de karakterontwerpen zijn behoorlijk lelijk en de animatie doet houterig aan. Vanwege de mooie achtergronden toch nog 2*.

Limit Cycle was een ander pijnpunt de vorige keer, maar dit maal de grootste reden om Genius Party weer eens te zien. Ik heb namelijk recent Zoetrope gezien, dat me erg goed bevallen is, maar dat me ook enigszins aan dit filmpje deed denken. Deze keer maar niet teveel op de ondertiteling gelet en vooral de prachtige beeldenstroom op me af laten komen. 4,5*.

Dat Happy Machine van dezelfde regisseur als van Kaiba en Mind Game is, blijkt alleen al uit de karakterontwerpen. Ontzettend fijn filmpje dat in hoge mate surreëel is, gezien de vreemde wereld die ons getoond wordt. 5*. Die herziening van Mind Game moet nu ook maar eens komen.

Het laatste filmpje is Baby Blue, dat erg aan Shinkai moet denken vanwege de prachtige achtergronden. Het verhaaltje is ook aardig en ontroerend, met een schitterend einde. Wel nogal conventioneel vergeleken met de rest, daarom niet de volle mep. 4,5*.

Over het algemeen een prachtige verzameling die spat van de creativiteit. De ophoging naar 4,5* kan dan ook niet uitblijven. Dit heeft wel wat consequenties voor andere ombibussen. Toen ik op het AFFF Genius Party Beyond zag, zat ik al te twijfelen, maar nu krijgt die toch echt het verdiende schopje naar 5*, want dat is toch echt de overtreffende trap. Hetzelfde geldt voor Memories, waar ik dezelfde twijfels had tussen 4,5* en 5*, maar die mogelijk nog sterker is dan Genius Party Beyond.

Yesyesyes! Net gezien in de bioscoop en wat een ervaring! Ik was eigenlijk vooral gekomen om Dimension Bomb te zien. Dat was destijds mijn eerst aanraking met het werk van Morimoto, iemand die me met ander werk ook nog nooit teleurgesteld heeft. Geweldig om het nu op een groot scherm te zien.

Gala viel nu eigenlijk enorm mee, bleken toch een aantal leuke dingen in te zitten. Moondrive bleef lachen net als de vorige keer. Wanwa the Doggy was echt fantastisch! Wat een kleurenspectakel! Zo mag ik graag meer zien. Toujin Kit was ook deze keer weer saai. Daarna kregen we Dimension Bomb te zien, hetgeen de zaal in verwarring achterliet aan reacties als "vage shit" te horen. Wat mij betreft mogen bioscopen vaker dit soort "shit" draaien.

Hier kan ik helaas niet veel mee. Het plot is wel bijzonder matig en het personage van Monroe met haar Diamonds are a girl's best friend-houding in combinatie met haar onnozelheid weet erg te irriteren. Toegegeven, ze zet de rol overtuigend neer, maar dat maakt het niet minder ergerlijk.

Een verdere ergernis zijn de liedjes. Sowieso niet echt fan van musicals, en zeker als de liedjes ook nog eens niet aanspreken. Ten slotte valt er - niet onverwacht - door de ouderdom van de film visueel weinig te genieten of het moet om de dames gaan. Maar het gehele product kan me dusdanig weinig bekoren dat dat nauwelijks voor enige compensatie kan zorgen. 0,5*.

Naar aanleiding van het zien van enkele films van Tarr, waar Van Sant duidelijk z'n inspiratie vandaan heeft gehaald, weer eens herzien.

Het blijft een erg bijzondere film, met prachtige beelden. Hoogtepunt blijft de scène waar je twee silhouetten lopen terwijl het steeds lichter wordt. De spooky geluiden maken het helemaal af. Grappig ook dat ik eerst dacht dat ze een andere kant op lopen, de juiste richting van lopen wordt pas echt duidelijk als het wat lichter wordt.

Verder veel mooie luchten, met name als je de wolken versneld ziet bewegen. Hoogtepunt wat dit betreft zat tegen het einde, waar de grond steeds of in z'n totaal in de schaduw ligt of in z'n totaal door de zon. De vorige keer beviel de knikkende hoofden scène (die duidelijk afgekeken is van Tarrs Werckmeister Harmóniák) niet, maar dat was deze keer zeker anders. Het kijken van meer films in dit segment heeft wat dat betreft z'n vruchten afgeworpen.

Muziek van Pärt is spaarzaam maar erg mooi. Ook hier is de invloed van Tarr merkbaar, die weliswaar geen Pärt gebruikt, maar wel muziek die een soortgelijke sfeer oproept. Verder veel versterkte omgevingsgeluiden, wat ook erg sfeervol werkt.

Visueel wellicht wat sterker dan Tarr, maar het zien van diens films doet beseffen dat het plot hier wel wat minder werkt. Natuurlijk, er is nauwelijks plot en het dient alleen als kapstok voor de beelden, en bij regisseurs als Tarr kan je je ook afvragen in hoeverre het plot nu echt diepzinnig is of dat er alleen maar diepzinnigheid wordt gesuggereerd. Echter, zelfs in het laatste geval draagt het wel bij aan de sfeer. Hier straalt het plot vooral leegte uit, en dat is toch ergens een beetje jammer. Sterker nog, het regelmatige gebruik van het woord "fuck" (wat voor mij overigens geen verboden woord is) versterkt alleen maar het gevoel van leegte. Dat kan best de bedoeling zijn van de regisseur, maar dat betekent niet dat ik andere voorkeuren mag hebben.

In z'n totaal niet veel beter dan het beste wat ik bij Tarr heb gezien (wat toch voor mij het ijkpunt is geworden om deze film te beoordelen). Vandaar een halfje eraf. 4*.

Blijkbaar geldt de pottenbakkersscène in deze film in andere landen als net zo'n iconische "stoomachtige" scène als de hand-op-een-beslagen-autoruitscène in Titanic. Deze film heb ik zo'n twintig jaar geleden voor het laatst gezien, de grote lijn van de film herinnerde ik me nog, maar die scène dan weer niet.

De rest van de film is een nogal ingehaald door de tijd. Met name de special effects op het einde zagen er verschrikkelijk uit; het einde was sowieso ontzettend melig. Ik herinnerde me Goldberg, maar niet hoe ze haar rol invulde. Dat blijkt op een sterke en leuke manier te zijn. De rest van de acteurs, meh.

1*.

Niet briljant, maar het viel me alleszins mee na enkele negatieve verhalen over deze film gehoord te hebben.

Visueel ziet het er erg interessant uit, sommige scènes zijn bijna letterlijk kopieën van scènes uit de originele anime, maar zeker als het gevechtsscènes betreft, ziet het er spectaculair uit. De vormgeving van de stad is fraai; leuk om de vissen uit Tenshi no Tamago terug te zien. Sowieso heb ik het idee dat de regisseur een ode aan Oshii brengt met andere referenties zoals een basset die Gabriël genoemd wordt. De soundtrack is ook best in orde, al verliest het natuurlijk spectaculair van de originele score. Maar ik had hier veel meer wansmaak verwacht, en dat viel honderd procent mee.

Grootste verschil zit hem in de personages die allemaal net of flink anders zijn dan in de originele film of in de animeserie (manga heb ik nooit gelezen, maar ik begrijp dat de animeserie daar het dichtst bij staat). Met name de majoor is flink anders, want ze is namelijk het slachtoffer van een complot en dat heeft z'n uitwerking op haar karakter: in de originele film en in de serie is ze een stuk meer onbewogen dan hier en dat gaat ten koste van hoe cool ze is als personage.

Ook Aramaki, die gespeeld wordt door Kitano, is wat anders, en voelt meer aan als een mix van de originele Aramaki, die altijd z'n nek uitsteekt voor zijn ondergeschikte, en de yakuza personages van Kitano. Veel meer rücksichtslos, maar wel erg cool. Tenslotte is de antagonist duidelijk gebaseerd op de Puppetmaster uit de originele film, maar ook dit personage is het slachtoffer van het complot, ten koste van de hele filosofie van dat een computerprogramma ook een levensvorm kan zijn, net zoals een mens eigenlijk ook een programma is wiens code geschreven is in DNA.

Uiteindelijk is de toon van de film is een stuk anders. Door te kiezen voor een plot dat drijft op een complot, en hierbij het filosofische karakter van het origineel los te laten, komt deze film meer als een standaard science fiction als Minority Report. Dat mag wellicht het westerse publiek in het algemeen wat meer aanspreken; ik vind dat toch wel erg jammer.

Uiteindelijk denk ook ik dat het beter was geweest als Oshii zelf de film had geregisseerd, hij heeft het zelf ook een prima live-action versie van zijn eigen Patlabor gedaan. Dit is niet onverdienstelijk, maar uiteindelijk een film waar er dertien van in een dozijn gaan. 2,5*.

Geen jeugdsentiment voor mij ondanks dat ik deze film als kind wel gezien heb. Maar toen was ik iets van vijf, dus ik herinnerde er echt totaal niets meer van, behalve dat Bill Murray één van de hoofdrollen had.

Voor mijn gevoel heeft hij zelfs de belangrijkste rol, want de andere Ghostbusters sneeuwen toch een beetje onder vergeleken met hem. Ik heb een aantal leuke films met hem gezien, met name de Wes Anderson films, maar hier vind ik hem eerlijk gezegd niet op z'n sterkst. In ieder geval niet bepaald grappig. Maar goed, het kan nog erger, want dat buurmannetje was helemaal irritant en dat was niet alleen zijn rol, maar ook het matige acteerwerk.

Af en toe stilgezet moest ik de film stilzetten om even wat anders te doen en dat is geen goed teken. Verder zijn de special effects inmiddels bar en bar slecht en representeert de muziek zo ongeveer het meest irritante dat de jaren 80 voortgebracht hebben. De 0,5* zijn dan ook onvermijdelijk.

Blijkbaar heeft deze film recentelijk niet veel kijkers aangetrokken. Sinds de laatste reactie hier is er veel veranderd in het leven van Ben Carson. Hij heeft zich aangesloten bij de Republikeinse partij, was presidentskandidaat, maar legde het af tegen Trump, waar hij zich vervolgens bij aansloot met een ministerspost in Trumps regering als beloning. Carson heeft verklaard tegen abortus te zijn, maar ook verklaard noch in evolutie noch in de oerknaltheorie te geloven. Voor velen een raadsel hoe hij als briljant hersenchirurg dergelijke onwetenschappelijke opinies kan hebben.

Ik moet toegeven dat deze voorkennis mij enigszins bevooroordeeld maakt ten opzichte van deze film. Je kijkt toch een beetje anders naar enkele gebeurtenissen in de film, die gebaseerd is op Carsons autobiografie, en waarbij je toch gaat denken in hoeverre er voorgesorteerd wordt op een carrière als politicus voor de Republikeinse partij. In de film is er maar één racistisch moment: waarop een blanke moeder geschokt lijkt te zijn hoe een zwart kind van een alleenstaande moeder de beste van de school kan zijn. Schande voor alle blanke ouders en hun kinderen, die dus niet hard genoeg werken! Ik lees hier toch vooral de boodschap in dat als je maar hard genoeg werkt, je boven komt drijven, ook (of juist in het bijzonder!) als iemand van een achtergestelde groep. Een boodschap die er bij veel Republikeinen gretig ingaat, want het welvaartsevangelie wordt ruim aangehangen in die kring: "Als je rijk en succesvol bent is het omdat je een goed persoon bent die hard werkt. Mensen die niet rijk en succesvol zijn, zijn slecht en lui en hebben het aan zichzelf te danken." Ik heb zelf in de VS gewoond en gezien dat het totaal niet zo werkt. In de film heeft de hoofdpersoon last van woedeaanvallen. Hij beseft op een gegeven moment dat dit niet goed is, maar gelukkig lijkt één keer te bidden tot God het probleem te verhelpen. Dat is althans wat de film laat zien. Een beetje simplistisch in mijn ogen en ongetwijfeld zal het in werkelijkheid anders gegaan zijn, met meer moeite, maar dat krijgen we niet te zien. Als klassieke muziekliefhebber, vind ik het overigens ergens wel ironisch dat de hoofdpersoon omwille van de klassieke muziek bereid was om iemand neer te steken.

In een poging verder zo neutraal mogelijk over de film te schrijven (en iedereen die denkt dat me dat niet lukt zij vergeven), vond ik de film zelf ook erg oppervlakkig. Alles wat de hoofdpersoon doet, lukt. Er zijn enkele obstakels (zoals de woedeaanvallen), maar die worden eenvoudig opzij geworpen. De hoofdrolspeler ziet er ook veel ouder uit dan de moeder (zelfs als zij op een gegeven moment grijzend afgebeeld wordt). Als student ziet hij er al oud uit. Uiteindelijk voelt de film zo oppervlakkig aan, dat een documentaire meer op z'n plek geweest was.

Wat ik wel meegenomen heb uit deze film is hoe grensverleggend Carson als chirurg was. Ook om die reden jammer dat hij de politiek ingegaan was. En dat zijn moeder bewonderenswaardig was. Maar een goede film kan ik dit echt niet noemen. 1*.

Ik ben deze film gaan kijken, omdat het verhaal de grote inspiratiebron zou zijn geweest van mijn favoriete anime-serie, Kino no Tabi.

Ik zie de link, maar ik moest misschien nog wel sterker denken aan de anime-serie Kaiba.

Het verhaal heeft zo z'n zwaktes, en komt nogal naïef over, maar ondertussen passeren er een hoop interessante en in mijn ogen diepzinnige gedachten. De animatie is sterk verouderd, maar ik heb me er niet aan kunnen storen. De muziek is vaak erg mooi of goed, maar ook soms storend. Dat kon bij mij de pret niet drukken, ik werd behoorlijk meegesleept. 4*1/2

Iemand trouwens die de serie Galaxy Express 999 heeft gezien? Ik ben wel benieuwd of die serie meer te bieden heeft dan deze film of juist langdradiger is door de grote omvang (113 episoden).

Duidelijk low budget, maar desalniettemin leuk!

De poster noemt Where The Wild Things Are als een vergelijkbare film, en ik zie de link, maar net als joolstein hierboven moest ik toch ook voornamelijk aan Wes Anderson denken, met name Moonrise Kingdom: een beetje surrealistische wereld en een aantal vreemde personages. Met name het personage Elliott zou zo uit een Wes Anderson film weggelopen kunnen zijn.

Visueel doet de regisseuse duidelijk haar best om er iets van te maken, en leuke ideeën komen voorbij zoals de dansscène waarin de feestgasten geïntroduceerd worden. En met name het bos is geweldig, al is het maar om de fantastische surrealistische sfeer daar. Qua betekenis van het bos is de link met Where The Wild Things Are het sterkst. Ook qua montage zijn er leuke momenten, maar uit sommige momenten blijkt toch het lage budget, want soms ziet het er toch wat amateuristisch uit. Ook het acteerwerk is niet echt geweldig, maar de sfeer maakt voor mij een hoop goed.

Niet perfect afgewerkt dus, maar zeker de moeite waard om eens te proberen; de speelduur is ook nog eens aangenaam kort. 3,5*.

Naar aanleiding van Room ook deze film gekeken, die direct op de Fritz zaak gebaseerd is. In vergelijking met die andere film toch een stuk slechter. Hier draait het meer om het leven tijdens de gevangenschap, wat an sich interessant is, waar in Room op een wijze die erg realistisch aanvoelt het meer om het leven na de ontsnapping draait met alle bijkomende psychologische problemen. Hier worden we juist op een happy end[/i] getrakteerd wat niet geloofwaardig aanvoelt. Tel daarbij het slechte acteerwerk op, en ik kom op 1,5* uit.

Weer eens herzien. Het verhaal is natuurlijk flinterdun en is ook pure fictie en toch voelt het een beetje vreemd aan dat de taal Engels is. Het enige positieve daaraan is dat het schilderij wellicht wat meer internationale aandacht krijgt, al weet ik niet of het schilderij dat echt nodig had.

Het plot stelt dus niet veel voor. Niet veel meer dan wat onderhuidse spanningen en wat romantiek. Over het leven van Vermeer zelf is volgens mij veel minder bekend dan bijvoorbeeld Rembrandt, en deze film biedt ook niet echt nieuwe inzichten. Hij is in deze film ook vrij mysterieus.

Het enige dat wel aardig is, is dat er ook buiten de schilderscènes soms wel een shot in de film zit die doet denken aan een schilderij van Vermeer. 1,5*.

Een film die ik al tijden geleden heb gezien, maar omdat ik de film lastig te duiden vind, heb ik het schrijven van deze mening flink vooruitgeschoven. De film doet enerzijds denken aan One Flew Over the Cuckoo's Nest gezien dat de hoofdpersone niet vrij is om het instituut te verlaten, maar anderzijds lijkt het personeel wel echt zich om de patiënten te bekommeren. De vraag is natuurlijk of non-conformiteit met geestesziekte verward wordt, maar ik vind de film daar geen duidelijk conclusie over geven.

Wat rest is een interessant samenspel van karakters die sterk neergezet worden door voornamelijk jonge actrices die inmiddels hun naam gevestigd hebben. Maar wat ik er precies mee aan moet, is me niet duidelijk en dat is irritant, omdat ik het gevoel krijg dat de film wel degelijk een boodschap probeert over te dragen. 2,5*.

Oscar gewonnen, dus maar eens bekeken. Ik heb niet echt een hoge dunk van de filmsmaak van de Academy, maar dit viel best mee. Degelijk gefilmd, en zeker de eerste helft van de film is grappig en kijkt prettig weg. Mooi om te zien hoe de familie met leugens alle werknemers van hun rijke gastgezin wegwerken om hun plaats in te nemen en er mee wegkomen omdat ze zelf het nodige talent hebben.

Het probleem is een beetje dat de film teveel wil zeggen en ook een sociaal drama probeert te zijn. Het einde staat daardoor in contrast met de grappige eerste helft van de film, en dat contrast valt me hier net verkeerd op de maag. Daarbovenop doet het hele gedoe in de kelder met de echtgenoot van de vorige huishoudster soms flink over de top aan.

Kortom, voor mijn gevoel niet helemaal evenwichtig, waardoor ik op 3* uitkom.